เกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม

บทนำร่างผอมแห้งนอนมองสายฝนที่ตกกระทบใบหน้าอันอัปลักษณ์ของตนเอง ริมฝีปากนางยกยิ้มออกมา ราวกับว่าความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาเรื่องที่รอคอยมาแสนนาน ทว่าคนเราย่อมอยากมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องธรรมชาติ แต่เหตุใดนางจึงอยากตายนะหรือ“โอ้ พระชายายังคงยิ้มได้เช่นนี้ กระหม่อมแปลกใจนัก” บุรุษร่างกำยำใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ จ่อกระบี่ไปที่สตรีที่มันเรียกว่าพระชายาใช่! สตรีที่นอนยิ้มรอความตายมิใช่ใครอื่น แต่เป็นถึงอดีตพระชายาจิ้งอ๋องแห่งแคว้นต้าจิ้น สวามีนางเป็นถึงเทพสงครามผู้เก่งกาจ แต่เทพสงครามผู้นั้นต้องการเอาชีวิตนาง“หากเป็นเมื่อก่อน ข้าก็คงจะเล่นสนุกกับเจ้าก่อนสักรอบสองรอบ แต่บัดนี้ใบหน้าเจ้าอัปลักษณ์ยิ่ง ข้าเอาไม่ลง เฮ้อ... จะว่าไปก็อิจฉาไอ้พวกนั้นที่ลิ้มรสชาติของพระชายายิ่งนัก เหตุใดวันนั้นท่านอ๋องไม่เรียกข้าให้ไปปรนนิบัติเจ้าบ้างนะ”“จะฆ่าก็ฆ่าจะพูดมากไปไย” ครั้นได้ยินวาจาหยาบโลนที่มันเอ่ยถึงเรื่องในอดีต เนื้อตัวของหลี่หมิงซีก็พลันสั่นสะท้านขึ้นอดีตที่นางอยากลบเลือนพลันกระจ่างแจ้งฝังรากลึกในความทรงจำ ยามนั้นนางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว ทว่าจิ้งอ๋องเซียวจิ่งถิงถึงกับไม่สนใจทารกในครรภ์ โ

ตอนที่ 2 แสดงจุดยืนคนสกุลหลี่ปั้ง!ประตูห้องหอถูกกระชากเปิดออก พร้อมกับร่างกำยำในอาภรณ์สีแดงที่ก้าวข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง“เจ้าสร้างเรื่องอะไรอีก วิธีเรียกร้องความสนใจ กินยาฆ่าตัวตายชั้นต่ำพันนั้น อย่าได้คิดเอามาใช้ในจวนข้า!” เซียวจิ่งถิงตวาดเสียงเหี้ยม เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันคุกเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แม้ท่านอ๋องจะมิได้ชักกระบี่ ทว่าไอสังหารที่แผ่ซ่านออกมาก็กดทับจนผู้คนแทบสิ้นสติ“ท่านอ๋องใจเย็นๆ ก่อนเพคะ อย่าได้ทรงกริ้ว พี่สาวก็แค่คิดไม่ตกไปชั่วขณะ คงไม่ได้มีเจตนา...”“เจตนาอันใดหรือ พระชายารอง”น้ำเสียงหวานทว่าเย็นชาดังแทรกขึ้น ขัดวาจาเสแสร้งของหลิวซือซือในทันทีบนตั่งนอนที่ควรจะมีร่างของสตรีดิ้นทุรนทุรายเจียนตาย กลับปรากฏร่างระหงในชุดเจ้าสาวนั่งหลังตรงอย่างสง่างาม สองมือประสานกันบนหน้าตักอย่างสงบเสงี่ยม ไม่มีร่องรอยของการกินยาพิษฆ่าตัวตายอย่างที่ข่าวลือแพร่สะพัดไปถึงโถงด้านหน้าแม้แต่น้อยหลิวซือซือเบิกตาขึ้น นางเหลือมองไปยังสาวใช้ผู้หนึ่งที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าตัวสั่น จากนั้นสายตาก็เหลือบมองไปยังขนมชิ้นหนึ่งที่วางบนโต๊ะ“แม้ท่านอ๋องจะโปรดปรานชายารอง หรือเหล่าอนุมากเพียงใ

ตอนที่ 4 เข้าวังขอบพระทัยฮ่องเต้ดวงตะวันยังไม่ทันพ้นขอบฟ้า จิ้งอ๋องก็สะบัดตัวลุกจากตั่งคนงาม [1] สีหน้าที่เย็นชาจ้องมองไปยังตั่งนอน เห็นสตรีน่ารังเกียจนอนหลับสนิท ยังริมฝีปากยังประดับไปด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ก็พลันโมโหขึ้นมา คงสมใจนางแล้วสินะ ที่ได้แต่งงานกับเขา หากนางไม่ได้ใช้ข้ออ้างช่วยชีวิตเสด็จย่าแล้วล่ะก็ ชาตินี้เขาก็คงจะไม่ชายตามอง“จวนสกุลหลี่สั่งสอนบุตรสาวเช่นนี้หรือ สายป่านนี้แล้ว ยังไม่ลุกมาปรนนิบัติข้า หรือว่าต้องรอให้อ๋องอย่างข้าต้องปรนนิบัติเจ้าเสียเอง” ไม่พูดเปล่า มือหนายังกระชากผ้าห่มผืนหนาออก ร่างอรชรสะดุ้งเฮือก แม้ในห้องหอจะเป็นห้องอุ่น ทว่าเมื่อถูกกระชากผ้าห่มออกไปกะทันหัน ก็ย่อมหนาวสั่นเป็นธรรมดา“หม่อมฉันก็เพิ่งรู้ว่า ท้องฟ้ายังไม่เปลี่ยนสี บ้านท่านอ๋องก็เรียกว่าเช้า... หากบอกว่าสาย นี่เกรงว่าไก่ก็เพิ่งจะตื่นกระมัง” หลี่หมิงซีแค่นเสียง ทรงตัวลุกขึ้นนั่งด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน ดวงตาเรียวปรายมองบุรุษหน้าเหม็นที่ยืนจ้องนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “หลี่หมิงซี! เจ้าอย่าได้กำเริบเสิบสานให้มากนัก คิดว่ามีเสด็จย่าคอยหนุนหลังแล้วข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้หรือ!” หลี่หมิงซีขยับบิดตัว ยก

ตอนที่ 6 คุกเข่าที่ศาลบรรพชนเสียงกรีดร้องโหยหวนของหลิวซือซือยังคงดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ เซียวจิ่งถิงโกรธจนดวงตาแดงก่ำ ไอสังหารพวยพุ่ง กดดันจนผู้คนในห้องโถงถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าหอบหายใจ“หลี่หมิงซี! นังสตรีจิตใจอำมหิต จับตัวพระชายาไปคุกเข่าสำนึกผิดที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้ หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามผู้ใดก็ห้ามปล่อยนางออกมา”องครักษ์สองนายก้าวเข้ามาหมายจะจับกุม ทว่าหลี่หมิงซีกลับตวัดสายตาคมมองจนทั้งสองชะงักฝีเท้า นางปัดชายเสื้อช้า ๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืน แผ่นหลังตั้งตรง ใบหน้าเชิดขึ้น ปรายตามองสวามีสารเลวอย่างเหยียดหยาม“คุกเข่าที่ศาลบรรพชนงั้นหรือ... ย่อมได้” นางแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “แต่ท่านอ๋องโปรดไตร่ตรองให้ดี หม่อมฉันเข้าไปแล้ว หากอยากให้ออกมา ก็ยากแล้ว”วาจาโอหังของพระชายาเอกทำเอาผู้คนในโถงใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึก หลิวซือซือที่ทนเจ็บอยู่บนพื้นกำมือแน่น นางบีบน้ำตาสะอื้นไห้“ท่านอ๋อง... พี่สาวทำผิดแล้วยังไม่สำนึก ทั้งยังท้าทายอำนาจของพระองค์ ซือซือเจ็บเหลือเกินเพคะ...”เหล่าอนุภรรยาที่เก่งกาจในการดูทิศทางลม ต่างก็ช่วยกันเอ่ยเข้าข้างชายารองหลิวเหมือนเช่นเคย“ใช่เพคะท่านอ๋อง พระชายาทำเกินไปแล้ว ไม

ตอนที่ 8 ไร้เงาจิ้งอ๋อง“พระชายาเล่า นางยังไม่ออกมาอีกหรือ จะกลับหรือไม่บ้านเดิมของนาง!” เซียวจิ่งถิงเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่ดวงอาทิตย์เลื่อนไปเกือบตรงกลางศีรษะในใจอดจะรู้สึกผิดไม่ได้ ความจริงเขาจะออกจากเรือนฉางชุนตั้งนานแล้ว ทว่าก็ทนต่อความเย้ายวนของหลิวซือซือมิได้ สตรีผู้นั้นราวกับเต้าหู้นิ่ม ๆ ที่ไม่ว่าบีบเคล้นไปตรงไหนก็ล้วนนุ่มมือ ทุกครั้งที่เขาลุกออกจากตั่ง นางก็ตามมาพัวพันอยู่ร่ำไป กว่าจะหลุดออกมาได้ ก็สายปานนี้แล้ว“ทูลท่านอ๋อง พระชายาเสด็จออกไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”มือที่กำลังจับหยกพกพลันชะงักนิ่ง เขาเงยหน้ามองฟู่กงกงด้วยความไม่พอใจ“ออกไปแล้ว! เหตุใดจึงไม่มีคนมารายงานข้า”“กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ”ยังจะไม่รายงานอันใดอีก ฟู่กงกงเหลือกตาในใจ เขาเดินวนไปไม่รู้กี่รอบ กระแอมจนคอแทบแตก ทว่าในห้องก็มีแต่เสียงคำรามประสานกับเสียงกระเส่าของชายารองเท่านั้น“เตรียมของกำนัล”“กระหม่อมสั่งให้คนยกไปไว้บนรถม้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เซียวจิ่งถิงหันไปมองอีกคราว ก็เห็นขบวนรถม้ายาวเหยียดจอดรอที่หน้าจวน เขาหันไปถลึงตาใส่ฟู่กงกง ก่อนจะรั้งตัวขึ้นไปบนหลังม้าและควบออกไปทันที“เจ้าก็ตามข้าไปด้วย”ทางด้านสกุลหลี่ ครั