ตอนที่ 2

ทันทีที่เสิ่นจือก้าวออกไปเสียงโวยวายด่าทอโต้เถียงก็เงียบลงทันที

นางไม่ได้มองไปที่ผู้ใด ไม่ได้ส่งเสียง เพียงเดินไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาแล้วนั่งลง ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งเพราะรู้สึกเหนื่อย ร่างกายนี้อย่างไรเสียก็จมน้ำไปจริงๆ แถมยังสิ้นใจไปแล้วครู่หนึ่งก่อนที่นางจะเข้ามาแทนที่ ทั้งสำลักน้ำ ทั้งเหนื่อย ทั้งต้องดิ้นรน ไหนจะใบหน้าที่ยังคงบวมแดงเพราะแรงตบของหลิวอวี้นั้นไม่น้อยเลย จนถึงตอนนี้ซีกแก้มก็ยังคงรู้สึกแสบร้อน

“เอาละ จะหย่าข้าหรือ” นางเงยหน้าขึ้นกล่าวก่อนหันไปมองหลิวอวี้ ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายแม้คล้ำแดด ถึงอย่างนั้นความคมเข้มและร่างกายที่กำยำกลับโดดเด่นสมกับเป็นบุรุษอกสามศอกยิ่ง ไม่แปลกใจที่เจ้าของร่างเดิมจะปักใจ ถึงขั้นยอมเลี้ยงดูบุตรทั้งสามของเขาอย่างเต็มใจ

“เสิ่นจือเจ้าอย่ามาวางมาดสุขุมราวกับไร้ความผิดหน่อยเลย เจ้าคิดจะเล่นละครให้ผู้ดู เห็นชัดๆ ว่าเจ้าคิดจะทำร้ายอาจูให้ตาย คนจิตใจชั่วช้าอำมหิตไม่ละเว้นแม้แต่กับเด็กอย่างเจ้าสมควรแล้วที่จะถูกหย่า ไม่สิข้าว่าหย่านางยังน้อยไปสมควรขับไล่ออกไปจากหมู่บ้านเลยใช่หรือไม่!”

ผู้ที่พูดก็คือเสิ่นหูสตรีที่คอยสนับสนุนการหย่าร้างอยู่ข้างกายหลิวอวี้ตั้งแต่ต้น ไม่สิจะว่าไปในความทรงจำของร่างเดิม สตรีผู้นี้คล้ายจับผิดเสิ่นจือมาโดยตลอด วันๆ แทบไม่ทำอะไรแล่นมาดูแลและเห็นใจบุตรของหลิวอวี้ถึงบ้านของนาง

“เสิ่นหูเจ้าเป็นอะไรกับหลิวอวี้สามีของข้า ที่นี่คือบ้านของข้า เรื่องหย่าร้างหากจะสนทนาก็เป็นเรื่องของข้ากับเขา เจ้าใช้สิทธิ์อะไรเพื่อพูดแทนสามีของผู้อื่น ออกหน้าออกตาเช่นนี้กลัวชาวบ้านเขาไม่รู้หรือว่าหากข้าหย่ากับสามีเจ้าก็พร้อมจะแทนที่ทันที”

เสิ่นหูหน้าแดงพูดตะกุกตะกักคงเพราะไม่คิดว่าจะถูกเปิดโปงออกมาตรงๆ “เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้าเพียงสงสารเสี่ยวไป๋ เสี่ยวซู แล้วก็อาจู ในหมู่บ้านผู้ใดไม่สงสารเด็กทั้งสามคนบ้าง วันๆ เจ้าเอาแต่ใช้งานเด็กพวกนี้ราวกับทาส ทำงานหนักไม่ได้พักจนมืดค่ำ ดูพวกเขาสิถูกเจ้าทรมานจนแทบไม่ใช่เด็กแล้ว!”

“อ้อ เช่นนั้นก็ดูพวกเขาสิ จากนั้นหันไปมองน้องสาวและน้องชายของเจ้า” เสิ่นจือชี้ไปยังน้องสาวและน้องชายของอีกฝ่าย ทั้งสกปรกทั้งมอมแมมผอมโซ เทียบกันกับบุตรของหลิวอวี้แล้วเสื้อผ้าก็ใหม่กว่า สะอาดกว่า ใบหน้าของเด็กทั้งสามยังกลมป้อมมีเลือดฝาด แม้เสิ่นจือใช้งานเช้าจรดเย็น ทว่าเสื้อผ้าใหม่มีให้ทุกปี รองเท้าหรือก็เพิ่งเปลี่ยน ข้าวสามมื้อมีเนื้อไม่ขาด ดังนั้นอย่าว่าแต่เด็กพวกนี้จะแข็งแรงและโตไวเลย เรียกได้ว่าเด็กในหมู่บ้านไม่มีใครอยู่ดีกินดีอย่างพวกเขา

“เสี่ยวไป๋ เสี่ยวซู อาจูบ้านข้าแม้ทำงานทุกวัน แต่พวกเขามีข้าวกินสามมื้อ ใบหน้าอิ่มเอิบกินอิ่มนอนหลับ เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านมีตัดใหม่ให้ทุกปีไม่เลือกชายหญิง เทียบกับน้องๆ ของเจ้าที่มอมแมมน้ำมูกก็ไม่รู้จักเช็ด เจ้าว่าเด็กบ้านใดจะมีสภาพน่าอนาถกว่าน้องสาวน้องชายของเจ้า ไม่ดูแลคนของตัวเองแต่มีใจห่วงใยผู้อื่น กระทั่งแล่นมาห่วงใยเด็กบ้านข้า เจ้าไม่รู้สึกว่ามันแปลกหรือ”

“เจ้า...” นางมองไปรอบๆ เพื่อหาแนวร่วมทว่าสายตาที่มองด้วยความกังขาทำให้ใบหน้ายิ่งแดงก่ำด้วยความอับอาย เห็นน้องชายน้ำมูกไหลเข้าปากนางรีบคว้าผ้ามาเช็ดให้

เสียงท่านป้าคนหนึ่งกล่าวขึ้น “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง อย่างไรเสียเรื่องที่เจ้าทำร้ายอาจูก็ไม่มีทางเปลี่ยน!”

“อ้อ เช่นนั้น” นางมองไปยังบุตรของหลิวอวี้ รอยยิ้มที่มุมปากผุดขึ้น “ข้าขอถาม” นางมองไปยังหลิวอวี้ “เดิมทีข้าไม่เคยให้เด็กสามคนไปซักผ้าที่ลำธาร” นางชี้มือไปยังอ่างดินเผาที่มีน้ำเต็มเกือบล้น “ข้าให้พวกเขาซักผ้าที่นี่ ตากตรงนี้ ไม่ทราบว่าท่านป้าท่านน้าคนใดเคยเห็นพวกเขาไปซักผี้ที่ริมลำธารมาก่อน”

เงียบ... ถึงกับมีคนกระซิบว่าไม่เคยเห็นจริงๆ

“ข้าใช้งานพวกเขาจริง ทว่าก็ไม่เคยละเลยเรื่องความปลอดภัยเพราะรู้ว่าลำธารมีน้ำลึกน้ำตื้นเป็นจุด หากพลาดพลั้งเด็กตัวเท่านั้นเอาตัวรอดไม่ได้ อีกอย่างจากที่นี่ไปลำธารก็ไกลอยู่ เสี่ยวไป๋”

เสี่ยวไป๋สะดุ้งเฮือกรีบเข้าไปหลบหลังบิดา หลิวอวี้ขมวดคิ้วมองนาง

เสิ่นจือยังคงกล่าวต่อไปหลังรวบรวมความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม “เจ้าวิ่งมาตามข้า ตะโกนบอกว่าอาจูตกน้ำ อีกทางเสี่ยวซูก็วิ่งไปตามท่านป้าถงที่ทำไร่อยู่ไม่ไกลจากลำธาร บอกว่าข้าทำให้อาจูตกน้ำ ท่านป้าถงข้าขอถาม ตอนที่ท่านไปถึงเห็นเสิ่นหูตะโกนอยู่ริมลำธารใช่หรือไม่ นางตะโกนเสร็จข้าจึงไปถึงตอนนั้นท่านยังได้สบตากับข้าด้วยซ้ำ”

“เอ่อ...” ทุกคนหันไปมองท่านป้าถงที่อ้ำอึ้ง “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นนะ”

“เสิ่นหูในเมื่อเจ้าห่วงใยอาจูขนาดนั้น นางตกน้ำตรงหน้าเหตุใดเจ้าไม่กระโดดลงไปช่วยทว่าเอาแต่ตะโกนอยู่ริมฝั่งรอจนข้าไปถึง ตอนข้ากระโดดลงไปเจ้ายังตะโกนเสียงดังว่าข้าเป็นคนผลักอาจูและกดอาจูลงไปในลำธาร ที่สำคัญ...” นางหันไปมองหลิวอวี้ “ท่านเพิ่งมาถึงรู้ได้อย่างไรว่าอาจูตกน้ำ เพิ่งมาถึงมิใช่ต้องตรงกลับบ้านหรอกหรือ เหตุใดมาพร้อมท่านป้าจี้มารดาของเสิ่นหูได้เล่า อีกอย่างท่านป้าจี้บ้านของท่านอยู่ติดทางเข้าหมู่บ้าน ไกลขนาดนี้ท่านรู้ได้อย่างไรว่าอาจูตกน้ำแล้วข้าเป็นคนผลัก”

หลิวอวี้ขมวดคิ้วเผลอหันไปมองนางจี้มารดาของเสิ่นหู

เสิ่นจือหัวเราะ “ทั้งหมดมันเหมาะเจาะเหลือเกิน เหมาะเจาะจนน่าสงสัยถึงเพียงนี้ทว่าเหตุใดไม่มีใครเอะใจสักนิด อีกอย่างหากเด็กตกน้ำไปตั้งแต่ตอนที่ข้าถูกตามตัว จากบ้านข้าไปถึงลำธารระยะทางไม่ใช่น้อยๆ เลย เด็กตัวเท่านี้จะตะเกียกตะกายรอจนข้าไปถึงเชียวหรือ ถึงขั้นที่ว่ารอจนเสี่ยวซูตามท่านป้าถงมาถึง แถมเสิ่นหูยังรออยู่คอยตะโกนบอกคนอื่นว่าข้าเป็นคนผลักอาจูตกน้ำ”