เกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!

เสียงโวยวายดังลั่น ความเหน็ดเหนื่อยกลืนกินร่างกาย

ทั่วเนื้อตัวเปียกปอนเย็นเยียบ รอบด้านเต็มไปด้วยใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของผู้คนนับสิบ หญิงสาวอยากส่งเสียงแต่ก็เหนื่อยเกินไป แม้ไม่เข้าใจแต่ไม่มีแรงจะเอ่ยถาม หลังตะเกียกตะกายเอาตัวรอดจากลำธาร อีกทั้งสองมือยังพยายามคว้าเอาตัวเด็กน้อยคนหนึ่งมาด้วย ไหนจะต้องฝืนตัวเองเพื่อผายปอดช่วยชีวิตคน กว่าเด็กน้อยจะสำลักน้ำออกมาแล้วส่งเสียงร้องไห้ ตอนนี้แม้แต่เรี่ยวแรงจะโต้เถียงหรือขอความช่วยเหลือหญิงสาวก็ไม่มีเหลือ

ขณะข้างหูได้ยินเสียงก่นด่า เสียงร่ำไห้ เสียงสาปแช่งว่าตัวเองเป็นคนจิตใจชั่วช้าอำมหิต ใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงดังขึ้น ยังไม่ทันได้เปิดปากฝ่ามือหนึ่งก็ฟาดลงมายังใบหน้าของนาง

!!! เพี๊ยะ…

แม้จะตกใจจนสะดุ้งทว่าก็มีเสียงชาวบ้านดังขึ้น “สมควรแล้ว นางสมควรโดนจริงๆ”

“สมน้ำหน้า”

“สตรีอัปลักษณ์ทั้งยังชั่วช้าเช่นนางสมควรถูกตีแล้ว”

“ตบได้ดี”

“สมควร นางควรโดนแล้ว”

ทั้งเหนื่อย ทั้งเจ็บตัว ทั้งเรี่ยวแรงของนางก็ไม่อาจฝืนทน หลังถูกตบหน้าจนฟุบลงไปบนพื้นโคลนที่เปียกแฉะสติก็ไม่อาจรักษา ประโยคหนึ่งก่อนสิ้นสติทำให้นางได้แต่ลอบถอนหายใจให้ตัวเอง

“ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วก็จัดการเรื่องในบ้านให้จบเถิด นางทรมานใช้งานบุตรชายบุตรสาวของเจ้ามานานถึงสองปี หลิวอวี้...มิสู้หย่าขาดจากนางเสียเถิด”

...

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นตอนที่กำลังเข้าแถวเพื่อดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง หญิงสาวที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกรถชนจนเสียชีวิตได้แต่หันหน้าหันหลัง ตอนที่เฮยอู๋ฉางมองหน้านางก็เบิกตาเอ่ยถาม “เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?!”

“แล้วเหตุใดข้าจึงอยู่ที่นี่ไม่ได้”

“ก็เจ้า...”

“เกิดอะไรขึ้น” ไป๋อู๋ฉางเดินเข้ามาสอบถาม

“เจ้าเป็นคนพานางมาหรือ นางยังไม่ตาย ยังไม่สิ้นอายุขัยเสียหน่อย เจ้าทำอะไรลงไป คนที่เจ้าต้องพามาคือคนขับรถแท็กซี่ที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุ!”

ทั้งเฮยอู๋ฉาง ไป๋อู๋ฉาง ทั้งหญิงสาวเบิกตามองกันไปมา “จับวิญญาณมาผิดคน??!!”

กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดความผิดพลาด กว่าจะพากลับไปส่ง ทั้งสามก็พบว่าร่างเดิมถูกฝั่งไปเรียบร้อยแล้ว... ไป๋อู๋ฉางมองสมุดรายชื่อในมือ “เช่นนี้ดีหรือไม่เพื่อเป็นการแก้ไขข้อผิดพลาด ข้าจะส่งเจ้ากลับไป แต่ว่า...เจ้าอาจต้องสวมร่างผู้อื่นเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อ”

หญิงสาวมองไป๋อู๋ฉางอย่างไม่สบอารมณ์ ถึงอย่างนั้นเพราะทางเลือกมีไม่มาก หากรอเกิดใหม่ก็ต้องรอให้อายุขัยเดิมของชะตานี้สิ้นสุด “เช่นนั้นฉันมีข้อแม้”

“เจ้าว่ามา”

“ขอให้ร่างใหม่นี้แข็งแรงและเป็นคนที่โชคดี” ชาติก่อนไม่เคยมีโชค ร่างกายก็อ่อนแอเจ็บออดๆ แอดๆ น่ารำคาญ

“ตกลง!!!”

แข็งแรงและโชคดี!! หญิงสาวกัดฟันกรอดก่นด่าไป๋อู๋ฉางในใจ ข้างนอกนั่นมีเสียงถกเถียง ก่นด่า ตำหนิ วิพากษ์วิจารณ์กันเรื่องของนางจนไม่มีชิ้นดี ...เสิ่นจือ หญิงอ้วนวัยสิบเก้าที่ทั้งปากร้ายและเห็นแก่ตัว

สามปีก่อนบิดาจากไปพร้อมสัญญาบีบบังคับ พี่ชายทั้งสองที่เป็นลูกติดมารดาเลี้ยง จำต้องก้มหน้าทำนาในที่ดินยี่สิบหมู่ ผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้ทั้งหมดต้องแบ่งเป็นสี่ส่วน เสิ่นจือได้สองส่วน หนึ่งส่วนของนาง อีกหนึ่งส่วนเป็นเหมือนค่าเช่า พี่ชายที่ลงแรงจะได้เพียงคนละส่วน ทว่านั่นก็เพียงพอเลี้ยงหลายชีวิตในแต่ละปี สัญญาระบุว่าที่ดินยี่สิบหมู่นี้จะแบ่งให้พี่ชายทั้งสองได้ ก็ต่อเมื่อเสิ่นจือแต่งงานจากนั้นมีลูกชายเป็นของตัวเองเท่านั้น ห้ามขาย ห้ามแบ่งแยกก่อนข้อแม้นี้เด็ดขาดแม้แต่เสิ่นจือก็ขายไม่ได้

...จะว่าไปบิดาของเสิ่นจือก็รักลูกสาวไม่น้อย สัญญานี้ทำให้ไม่มีใครเอาเปรียบนางได้ พี่ชายทั้งสองยิ่งไม่อาจคัดค้าน อีกทั้งนางก็งุบงิบเอาที่ดินนี้ครอบครองคนเดียวไม่ได้ ด้วยมารดาของพี่ชายทั้งสองแต่งเข้าตระกูลเสิ่น สองคนเพียงติดตามมารดาเข้ามาตัวเปล่า ไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีที่ไป ไม่มีสิ่งใดเป็นของตัวเอง

ถึงอย่างนั้นทั้งหมดก็ไม่ได้หมายความว่าเสิ่นจือจะไม่เอาเปรียบผู้อื่น!!! นอกจากวันๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่นั่งๆ นอนๆ งานในที่นาไม่สนใจ ปล่อยให้พี่ชายทั้งสองกับพี่สะใภ้ตรากตรำแล้ว สองปีก่อนนางยังแอบไปหลงรักพ่อหม้ายลูกติด กระทั่งบังคับให้พี่ชายนำเงินออกมาให้ตยถึงสามตำลึงเพื่อใช้หนี้ให้บุรุษผู้นั้น บีบให้เขายอมแต่งเข้าบ้านตัวเอง!!!

กล่าวถึงสามีที่นางหลงใหลนักหนาจนยอมเถือหนังพี่ชายทั้งสองคน หลิวอวี้ พ่อหม้ายลูกติดที่เป็นนายพรานท้ายหมู่บ้าน หลังสูญเสียฮูหยินทั้งยังมีลูกติดถึงสามคน เพียงเพื่อจะจัดงานศพเขาต้องยอมติดหนี้น้ำใจสามตำลึงเงินแต่งเข้าตระกูลเสิ่น ทว่าทันทีที่แต่งกลับสมัครไปเป็นทหารชายแดน ทิ้งลูกสามคนเอาไว้ให้เสิ่นจือดูแล อ้างเพียงว่าต้องการเงินเบี้ยเลี้ยงมาเลี้ยงดูนางกับบุตร ผู้ใดจะมองไม่ออกว่าเขาไม่ได้มีใจให้เสิ่นจือ เพียงหาทางไปจากนางอย่างโจ่งแจ้งก็เท่านั้น!!!

เสียงโต้เถียงยังคงดังแทรกเข้ามาด้วยเสียงของหัวหน้าหมู่บ้าน พี่ชายของนางเองก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไกล่เกลี่ย หลิวอวี้ยังคงยืนกรานว่าจะหย่าขาดเสิ่นจือให้ได้ เขาอ้างใช้ข้อหาที่นางพยายามฆ่าบุตรสาวคนเล็กของตนด้วยการกดน้ำ หวังหย่าขาดจากนางโดยไม่รู้สึกติดค้าง

เสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้นเพื่อสนับสนุนเขาเป็นระยะ ทั้งเสียงปลอบโยน ทั้งเสียงสะอื้น กล่าวว่านางเห็นมาตลอดว่าเสิ่นจือใช้งานบุตรของหลิวอวี้อย่างไร รังแกบุตรของหลิวอวี้อย่างไร และใช้งานเด็กทั้งสามอย่างไร

เสิ่นจือค่อยๆ ประคองตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอน นางมองไปรอบๆ สูดลมหายใจเข้าและพยักหน้าให้กับตัวเอง บ้านหลังนี้สภาพก็ไม่ได้เลวร้าย อย่างมากหลังคาก็ไม่ได้รั่ว ไม่มีญาติเหลือขอ ไม่ต้องต่อสู้เพื่อแยกบ้าน ไม่เหมือนกับเรื่องราวการทะลุมิติ การยืมร่างคืนวิญญาณ หรือการข้ามภพโดยตัวเอกต้องตรากตรำทำงานหนัก จากนั้นจึงค่อยๆ มีชีวิตที่ดีขึ้น

เทียบกันแล้วความเป็นอยู่ของเสิ่นจือนับว่าดีมาก ดีกว่าคนอื่นๆ หลายบ้านในหมู่บ้าน ทว่าในความทรงจำของร่างนี้แทบจะหาความดีได้น้อยมากจริงๆ นางลุกขึ้นจากนั้นเดินออกไปด้านนอกเพื่อเผชิญกับปัญหา ในเมื่อมาแล้วก็มีแต่ใช้ชีวิตต่อไปให้ดี อยู่ที่นี่ในแบบที่เป็นตัวนางไม่ใช่เพื่อผู้ใดทั้งสิ้น!!