พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง

พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง

Oleh:  นางสาวซินหยู่Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8.78
113 Peringkat. 113 Ulasan-ulasan
297Bab
164.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หมอยาพิษอัจฉริยะในศตวรรษที่ 22 เดินทางข้ามเวลามาและกลายเป็นพระชายาที่ขี้เหร่ไร้ความสามารถแต่รักสามีจนเป็นบ้าไร้ความสามารถ? ขี้เหร่?เธอทรมานผู้หญิงสวาท ชายสวาท มือหนึ่งหมอยาพิษพลิกฟ้าคว่ำฝน ภายใต้หน้ากากที่รูปโฉมงดงาม!น้องสาววางยาพิษเธอเหรอ?เข็มเดียวทำให้หน้าของเธอพังยับเยิน!อ๋องเย็นชารังเกียจเธอ?หนังสือหย่าถูกตบวางบนโต๊ะ!อ๋องเย็นชาที่โต๊ะแทบจะหายใจไม่ออกและอาเจียนเป็นเลือดผู้หญิงสารเลวนี่ ตอนเธอต่อสู้กับคนอื่น ใครเป็นคนส่งมีด?ตอนเธอได้รับบาดเจ็บใครเป็นคนช่วยเธอ?เขาให้ความสำคัญกับเธอและปกป้องเธอในทุกย่างก้าว แต่เธอกลับหลบหน้าเขา ไปเที่ยวหอนางโลม สร้างพรรคพวก เปิดคลินิกทั่วเมืองหลวง และยังประกาศไปทั่วว่าเธอจะหย่ากับสามี!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 กล้าวางยาข้า

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
81%(92)
9
0%(0)
8
1%(1)
7
0%(0)
6
4%(4)
5
2%(2)
4
2%(2)
3
0%(0)
2
4%(4)
1
7%(8)
8.78 / 10.0
113 Peringkat · 113 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

Jet
Jet
16/11/2525 ถึงบทที่ 297 ยังไม่จบ แต่ขึ้นว่าจบ!...️
2025-11-17 20:03:22
5
0
Pute
Pute
อยากให้มาลงต่อให้จบค่ะ สนุกมากน่าเสียดายที่ทิ้งไป
2025-06-22 09:14:45
1
0
Big-Bee Heroine
Big-Bee Heroine
จบแบบค้างคาใช่มั้ยคะเนี่ย…
2025-01-16 00:16:16
1
0
Watthanee Tantipraphat
Watthanee Tantipraphat
เนื้อเรื่องดีค่ะติดตามตลอดค่ะ
2024-12-25 18:41:47
0
0
MY1536
MY1536
เสียดาย ไม่มีต่อหลังจากบทที่ 297
2024-10-01 19:42:25
7
0
297 Bab
บทที่ 1 กล้าวางยาข้า
กลางคืนแสงจันทร์สลัว ๆ ส่องผ่านหน้าต่างมาที่เตียง บนเตียงมีชายหนุ่มรูปงามกำลังบีบคอผู้หญิงขี้เหร่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ"กล้าวางยาข้า หลิ่วเซิงเซิง เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าใช่ไหม?"ใบหน้าของผู้หญิงเต็มไปด้วยน้ำตาสามปีแล้วเพื่อที่จะแต่งงานกับเขา เธอบังคับพ่อของเธอซึ่งเป็นวีรบุรุษทางทหารไปขอพระราชทานแต่งงานจากฮ่องเต้ เธอผ่านความยากลำบากมาทุกรูปแบบและในที่สุดก็ได้แต่งงาน แต่หลังจากรออยู่หนึ่งปี แต่แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้เห็นวางยาเขาเพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ สามปีแล้วไม่มีออกมาเลย เธอเป็นขี้ปากชาวไปหมดแล้วแม้รู้ว่าเขารังเกียจตน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะรังเกียจมากขนาดนี้ แม้กระทั่งคิดจะลงมือฆ่า..."ฉึก เจ็บ..."ไม่แน่ใจว่าเป็นความเจ็บปวดบนร่างกายหรือคอ หลิ่วเซิงเซิงจับข้อมือของหนานมู่เจ๋อด้วยความเจ็บปวด"เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ? ทนไม่ไหวถึงกลับจะฆ่าข้าถึงจะพอใจ?""เจ้าทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง ฆ่าเจ้า ยังสกปรกมือข้า"หลังจากทำแบบลวก ๆ หนานมู่เจ๋อก็ดึงมือของเขากลับในที่สุดเขาสวมเสื้อคลุมของเขาด้วยความน่ารังเกียจ "ใครก็ได้ มาลากพระชายาไปในจวนเย็น อย่าให้ข้าเห็
Baca selengkapnya
บทที่ 2 แม้แต่เด็กก็ยังไม่เว้น
หลังจากนั้นไม่นาน"พระชายา ถ้ามันไม่ได้ผลก็กลับจวนแม่ทัพกันเถอะ จวนเย็นนี้โทรมเกินไป แม้ว่ากลับไปจะดูไม่ดีนัก แต่ก็ดีกว่าทนทุกข์อยู่ที่นี่ ท่านแม่ทัพรักท่านมาก เขาจะต้องหาทางช่วยท่านอย่างแน่นอน…"ทันทีที่เข้าไปในจวนเย็น เสี่ยวถังก็พูดอย่างสั่นเทาเมื่อมองดูบ้านที่เต็มไปด้วยใยแมงมุม สีหน้าของหลิ่วเซิงเซิงก็ยังคงสงบ"หยุดพูดได้แล้ว ทำความสะอาดห้องหนึ่งออกมาก่อนเถอะ แล้วค่อยเอาน้ำร้อนมาให้ข้าอาบน้ำ""ได้ เพคะ..."เสี่ยวถังพยักหน้าอย่างอ่อนแอ รู้สึกราวกับว่าพระชายาเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคน...เมื่อพูดถึงจวนเย็น ที่จริงแล้วมันเป็นจวนที่ถูกทิ้งร้าง เสี่ยวถังยุ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะจัดห้องออกมาหนึ่งห้องหลังจากอาบน้ำ หลิ่วเซิงเซิงนั่งเหนื่อยอยู่หน้ากระจกทองแดง เธออยากเห็นรูปร่างของเธอตอนนี้ แต่เพียงมองแวบเดียว เธอเห็นสิวและตุ่มหนองทั่วใบหน้าขี้เหร่มาก น่าขยะแขยงมาก...ไม่น่าแปลกใจที่ใคร ๆ ก็เรียกเธอว่าขี้เหร่...ไม่สิ ทำไมสิวเหล่านี้จึงแตกต่างจากสิวทั่วไป?หลิ่วเซิงเซิงสังเกตใบหน้าของตนอย่างระมัดระวัง"ถุย..."สิวอะไรกัน นี่เป็นพิษร้ายแรงที่ทําลายรูปลักษณ์คนให้เสียโฉม!ใครกันที่น่าขย
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ใบหน้าเล็ก ๆ นี้ก็สวยดี
เสียงอึกทึกครึกโครมอยู่นอกประตู แต่หลิ่วเซิงเซิงไม่สนใจ เธอเอื้อมมือไปจับท้ายทอย แต่สัมผัสได้แค่เลือดเต็มมือ...เด็กทั้งสองถูกอุ้มลงไป หนานมู่เจ๋อเข้าประตูมาด้วยความโกรธและป้าหวังก็คุกเข่าลงกับพื้น"ท่านอ๋องช่วยด้วย! ช่วยลูกสองคนที่น่าสงสารของข้าด้วย! พระชายานี่แหละที่ทำให้พวกเขาเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้พระชายายังอยากจะทำร้ายพวกเขาอีก ข้าน้อยมีความผิดที่ทำร้ายพระชายา แต่เธอทำเกินไปจริง ๆ..."หลิ่วเซิงเซิงต้องการพูด แต่เลือดไหลมากเกินไป และเธอทำได้เพียงจับบริเวณที่บาดเจ็บอย่างแรงเมื่อมองขึ้นไป ดวงตาที่รังเกียจของหนานมู่เจ๋อ ดูเหมือนจะอยากถลกหนังเธอทั้งเป็น"แม่แต่เด็กก็ยังไม่เว้น หลิ่วเซิงเซิงความชั่วร้ายของเจ้าทำให้ข้าเปิดหูเปิดตาจริง ๆ"เสี่ยวถังคุกเข่าลงอย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า "ขอประทานอภัยท่านอ๋อง เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น พระชายาของข้าน้อยพยายามช่วย...""เองมีสิทธิ์พูดด้วยเหรอ?"หนานมู่เจ๋อเหลือบมองไปด้านข้างของเธอแล้วพูดว่า: "เรียกคนมา พระชายา มีจิตใจชั่วร้าย นับจากนี้ไป ห้ามใครนำอาหารมาให้เธอ ถ้าเธอก้าวออกจาก จวนเย็นนี้แม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนที่เฝ้าจวนเย็นจะต้องโดนฝังเป็นเพื่อนเธอ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 นี่คือจวนอ๋องของข้า
เสี่ยวเจียงตื่นตระหนก "ตอบท่านอ๋อง ข้าน้อยคิดว่าพระชายาจะไม่ไหวแล้ว ยานั่น ข้ายังไม่ได้ส่งไปให้…"หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาพูดด้วยความรู้สึกผิด: "นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ข้าน้อยเกรงว่าจะไม่มีประโยชน์อะไรมากถ้าข้าจะเอาไปให้""ถ้าอย่างนั้นก็เพิ่มปริมาณยาสิ เธอไม่คู่ควรมีลูกของข้า""แต่ปริมาณยามากเกินไป อาจทำให้พระชายา…""แล้วไงล่ะ?"น้ำเสียงของหนานมู่เจ๋อเย็นชาเข้ากระดูก "มันเป็นความผิดของเธอทั้งหมด"ในจวนเย็นหลังจากที่หลิ่วเซิงเซิงฉีดเซรั่มให้กับเสี่ยวถัง ก็เตือนเธอด้วยว่าอย่าบอกใครว่าเธอเห็นอะไรจากนั้นเธอก็นั่งอยู่ในสวนและดองเหล้างูในห้องเก็บยาของเธอมีเหล้ามากมายที่ใช้ดองของมีพิษ การทำยาพิษและยาเป็นความสุขสูงสุดของเธอ โดยเฉพาะงูพิษที่ไม่ค่อยปรากฏให้เห็นในยุคปัจจุบัน เธอไม่เพียงแต่อยากดองเหล้าเท่านั้น แต่ยังจะศึกษาพิษของงูชนิดนี้อย่างรอบคอบด้วยดังนั้นเมื่อเสี่ยวเจียงมาพร้อมกับยาคุม เขาก็เห็นฉากนี้...หญิงสาวสวยในชุดเรียบ ๆ มือเปื้อนเลือด จับงูตัวโตเท่าแขน ชำแหละงู ผ่าท้อง ตัดหัว ตัดหาง แล้วถอนเขี้ยวออก...มุมปากของเขากระตุกนั่นคือ พระชายา?เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า หลิ
Baca selengkapnya
บทที่ 5 ทางที่ดีอย่าจำได้
ชั่วขณะหนึ่ง หลิ่วเซิงเซิงตกตะลึงเธอตกตะลึงและค่อย ๆ ลดมือที่ปิดตาลง...ก็เห็นว่าชายชุดดำตรงหน้าได้ดึงผ้าคลุมหน้าของเขาออกแล้ว และใบหน้าที่สวยงามที่มองเห็นได้ชัดเจนคือใบหน้าขององค์ชายเก้าหนานมู่เจ๋อ...ก่อนที่เธอจะสงบสติอารมณ์ได้ หลิ่วเซิงเซิงก็ถูกดึงขึ้นแล้วหนานมู่เจ๋อสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรยกเธอขึ้นเหมือนไก่แล้วผลักเธอติดกับกำแพง "เจ้าอยากให้ข้าตายขนาดนั้นเลยเหรอ?"หลิ่วเซิงเซิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจปฏิกิริยาแรกในใจคือจะตอบว่า: อืม ทำไมจะไม่ใช่...แต่ตอนนี้ชีวิตของเธออยู่ในมือของเขา และเสียงของเธอก็ค่อนข้างไม่สอดคล้องกัน "ไม่ ฮ่า ๆ เข้าใจผิดแล้ว…"เสียงที่คุ้นเคยทำให้หนานมู่เจ๋อขมวดคิ้ว เขาจำสาวใช้ในบ้านคนนี้ไม่ได้ใบหน้านี้สกปรกมากจนไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน เสื้อผ้าไม่พอดีตัว และยังเชี่ยวชาญทักษะทางการแพทย์อีกด้วย...หนานมู่เจ๋อจ้องไปที่หลิ่วเซิงเซิง "เจ้าเป็นใคร? ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่จวนอ๋อง? ถ้าเจ้าอธิบายไม่ได้ ข้าจะฆ่าเจ้า"หลิ่วเซิงเซิงกังวลมาก เธอสามารถพูดได้ไหม?ยังจำสิ่งที่องค์ชายเก้าพูดในวันนั้น: ถ้าเธอก้าวออกจากจวนเย็นนี้แม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนที่เฝ
Baca selengkapnya
บทที่ 6 อยู่หรือตายด้วยกัน
ท้องของหลิ่วเซิงเซิงยังคงร้องคำรามและเธอก็ไม่มีแรงพอที่จะสนใจสิ่งอื่นใด เธอแค่ติดตามหนานมู่เจ๋ออย่างเงียบ ๆไม่นาน พวกเขาก็มาถึงนอกห้องนอนของท่านเสนาบดีในจวนเต็มไปด้วยผู้คน และเมื่อพวกเขาเห็นหนานมู่เจ๋อ ทุกคนก็คุกเข่าลงและทำความเคารพโม่เล่าและคณะหมอหลวงมาถึงก่อนและยุ่งอยู่ข้างในในขณะนี้มู่หงยังคงพูดอยู่ข้าง ๆ หนานมู่เจ๋อไม่หยุด และผู้คนในจวนก็รายงานหนานมู่เจ๋อกันคนละประโยคไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหลิ่วเซิงเซิงเดินเงียบ ๆ ไปที่โต๊ะหินข้าง ๆ หยิบขนมขึ้นมายัดเข้าปาก...สบาย!ประตูเปิดออก โม่เล่าก็เดินออกมาด้วยเหงื่อ"โม่เล่า อาการของพ่อข้าเป็นยังไงบ้าง?"ดวงตาของมู่หงเต็มไปด้วยความกังวลโม่เล่าเดินไปหาหนานมู่เจ๋อทีละก้าว "ท่านอ๋อง ข้าน้อยไร้ความสามารถ! ท่านเสนาบดีร่างกายอ่อนแอ วันนี้เขาถูกแทงสองครั้ง มีดยังมียาพิษอีกด้วย บาดแผลกำจัดดีแล้ว แต่พิษ..."ขณะที่เขาพูด โม่เล่าก้มหัวลง "เห้อ ตอนนี้เราแค่รอดูว่าหมอหลวงสามารถทำอะไรได้บ้าง""ไม่ใช่มียาอายุวัฒนะเหรอ? แม้แต่ยาอายุวัฒนะก็ไม่สามารถรักษาพิษได้เหรอ?"มู่หงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยใบหน้าหนานมู่เจ๋อน่าเกลียด แต่เขาไม่พูด เขากลับ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?
เมื่อเห็นหนานมู่เจ๋อและหลิ่วเซิงเซิงจากไปด้วยกัน มู่หงที่ตามออกมากลับยิ่งโกรธมากขึ้น"ผู้หญิงคนนั้นคือใคร? ท่านพี่เจ๋อจะสนใจคนรับใช้ขนาดนี้ได้ยังไง?"สาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เธอกล่าวว่า "ท่านอ๋อง อาจถูกหลอก ดูคำสาบานของหญิงสาวคนนั้นสิ ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะเชื่อเธอ...""ผู้หญิงที่กล้าดึงดูดความสนใจท่านพี่เจ๋อ แค่หลิ่วเซิงเซิงก็พอแล้ว อย่างน้อยเธอก็ยังเป็นลูกสาวของแม่ทัพ วันนี้ยังมีตัวอะไรนี่อีก?""ใช่ ปัญหาคือหลิ่วเซิงเซิงนั่นท่านอ๋องยังรังเกียจยิ่งนัก ไม่ได้คุกคามท่านแม้แต่น้อย แต่นี่...""หุบปาก""..."สิ่งที่หลิ่วเซิงเซิงกำลังมองหาคือสมุนไพร สมุนไพรชนิดนี้ส่วนใหญ่เติบโตในถ้ำชื้นและจะต้องเป็นถ้ำที่ลึกมากหลังจากที่เธอบอกกับหนานมู่เจ๋อแล้ว หนานมู่เจ๋อก็พาเธอขึ้นไปบนภูเขาหลังจากนั่งรถม้าเป็นเวลาสองชั่วโมงและเดินถนนภูเขาเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็พบถ้ำในที่สุดพวกเขานำองครักษ์มามากกว่ายี่สิบคน แต่ไม่มีใครรู้จักสมุนไพรที่หลิ่วเซิงเซิงกล่าวถึง สุดท้ายหลิ่วเซิงเซิงก็ต้องเข้าไปหาด้วยตัวเองถ้ำมีความชื้นสูงมากและได้ยินเสียงหยดน้ำตลอดทาง ถ้ำมืดมีคนมากกว่า ยี่สิบคนถือคบเพลิงหลายอัน ซึ่ง
Baca selengkapnya
บทที่ 8 เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอน
หลิ่วเซิงเซิงยืนขึ้นอย่างไม่มั่นคงและกำลังจะจากไปดูจากสีหน้าเจ้าสารเลวคนนี้ เขาคงบังเอิญถูกพิษขณะดูดเลือดพิษออกมาให้ตัวเอง ดังนั้นเขาจึงหลับไปแบบนั้น...เขาคงไม่ตื่นอีกสักพักถ้าหนีตอนนี้ เขาคงหาตนเองไม่เจอแน่นอน!แต่สุดท้ายเขาก็ถูกพิษเพื่อช่วยตัวเอง จะทิ้งเขาไปจริง ๆ เหรอ?"ช่างเถอะ ข้าไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร"เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หลิ่วเซิงเซิงก็หยิบยาสองเม็ดออกมาเพื่อล้างพิษพิษงูจากห้องเก็บยา กินเองเม็ดหนึ่ง และยัดอีกเม็ดเข้าไปในปากของหนานมู่เจ๋อยายัดเข้าไปแล้ว แต่เขากลืนลงไปไม่ได้จะทำยังดี?เมื่อคิดถึงฉากปากต่อปากในทีวี หลิ่วเซิงเซิงก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็วเธอไม่เอาแน่!"ถ้าจะตายก็ตาย อย่างไรก็ตามข้าก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว!"หนานมู่เจ๋อ "...""อย่างแย่ที่สุดข้าจะขุดหลุมฝังให้ท่าน ตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต"ลูกกระเดือกของหนานมู่เจ๋อขยับ และเขาก็กลืนยาเข้าไป...หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก กลืนลงไปก็ดีแล้ว ไม่เช่นนั้นตนจะต้องขุดหลุมจริง ๆ...ขณะที่เธอกำลังคิด จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งมาคว้าข้อมือของเธอไว้หลิ่วเซิงเซิงไม่ได้นั่งดีและล้มเข้าไปในอ้อมแขนของเขา!"อุ๊ย..."เ
Baca selengkapnya
บทที่ 9 นี่เป็นการข่มขู่
มู่หงติดตามเธอด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี"หาเจอแล้วยังไง? ยาอายุวัฒนะบริสุทธิ์ของเองอยู่ที่ไหน? ข้าจำเป็นต้องให้เวลาเจ้าอีกสองสามวันในการทำยาหรือไม่? เลื่อนให้เจ้าไปอีกกี่วัน?"หลิ่วเซิงเซิงหยุดและเยาะเย้ย "ไม่จำเป็น ข้าได้เตรียมยาแก้พิษไว้แล้ว น่าเสียดายที่ปริมาณยาที่ข้าพบสามารถปรุงได้สองเม็ดเท่านั้น แต่ก็มากเกินพอที่จะช่วยชีวิตของท่านเสนาบดีได้"เมื่อมองดูยาสองเม็ดในมือของเธอ ใบหน้าของมู่หงก็มืดลงทันทีมีคนดูมากขึ้นเรื่อย ๆ หมอหลวงและโม่เล่าไม่รู้ว่าพวกเขากำลังกระซิบอะไรกัน แม้แต่หนานมู่เจ๋อก็ยังขมวดคิ้ว...หลิ่วเซิงเซิงเพิกเฉยต่อสายตาแปลก ๆ จากทุกคน โยนยาเม็ดหนึ่งให้โม่เล่า แล้วเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับยาที่เหลือมู่หงพูดอย่างเร่งรีบ "เดี๋ยวก่อน! อย่าให้อะไรก็ได้กับพ่อข้านะ ถ้ากินแล้วมีปัญหา ระวังข้า...""ไม่ต้องห่วง ถ้าเขาตายข้าก็รอดไม่ได้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้เขาตาย"ขณะที่พูดหลิ่วเซิงเซิงก็เดินเข้าไปในห้องแล้วท้ายที่สุดหนานมู่เจ๋อคือผู้ที่พาเธอมา และไม่มีใครกล้าหยุดเธอตลอดกระบวนการทั้งหมดอย่างไรก็ตาม ดวงตาของมู่หงเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอก้าวไปข้างหน้าแ
Baca selengkapnya
บทที่ 10 ต้องพาเธอกลับมาให้ได้
"แม่นางสวยมากขนาดนี้ ทำไมท่านถึงเอาสิ่งสกปรกทาบนใบหน้าเยอะขนาดนี้?"ระหว่างที่แช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ สาวใช้ทั้งสองก็คุยกันไม่หยุดหลิ่วเซิงเซิงรู้สึกตื่นตระหนกอย่างมาก เมื่อพิจารณาจากความเกลียดชังของท่านอ๋องเก้า หากเขาจำได้กลัวว่าจะต้องจบชีวิตอยู่ที่นี่...ข้างนอกห้องสาวใช้ออกมาเอาเสื้อผ้า แต่กลับพบกับมู่หงที่เดินเข้ามาจากนั้นมู่หงก็โยนเสื้อผ้าสีขาวในมือของสาวใช้ลงไปที่พื้น"เธอเป็นแค่คนใช้ ทำไมเองถึงให้เสื้อผ้าแบบนี้กับเธอ คนใช้ต้องมีลักษณะเหมือนคนใช้ เราไม่มีเครื่องแบบสาวใช้ของจวนอ๋องชาง ดังนั้นก็เอาเสื้อผ้าที่เองใส่ให้เธอก็พอ"สาวใช้ก้มศีรษะด้วยความกลัว "เจ้าค่ะ..."มู่หงจงใจขึ้นเสียงของเธอและจ้องมองที่ประตูห้องตลอดเวลา"เจ้าต้องรู้ว่าคนใช้ก็คือคนใช้และไม่มีสิทธิ์สวมเสื้อผ้าดี ๆ ยิ่งกว่านั้น เธอเป็นผู้หญิงขี้เหร่ แล้วการสวมเสื้อผ้าดี ๆ จะมีประโยชน์อะไร?"เธอรู้ว่าหลิ่วเซิงเซิงได้ยินเธอ และเธอก็จงใจทำให้หลิ่วเซิงเซิงโกรธตอนนี้หนานมู่เจ๋อไม่อยู่ที่นี่ เธอหวังว่าหลิ่วเซิงเซิงจะโกรธและทะเลาะกับเธอ เพื่อที่เธอจะสามารถสั่งสอนให้กับยัยหนูนี่ได้อย่างสมเหตุสมผลน่าเสียดายที่หล
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status