พระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง

กลางคืน

แสงจันทร์สลัว ๆ ส่องผ่านหน้าต่างมาที่เตียง บนเตียงมีชายหนุ่มรูปงามกำลังบีบคอผู้หญิงขี้เหร่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"กล้าวางยาข้า หลิ่วเซิงเซิง เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าใช่ไหม?"

ใบหน้าของผู้หญิงเต็มไปด้วยน้ำตา

สามปีแล้ว

เพื่อที่จะแต่งงานกับเขา เธอบังคับพ่อของเธอซึ่งเป็นวีรบุรุษทางทหารไปขอพระราชทานแต่งงานจากฮ่องเต้ เธอผ่านความยากลำบากมาทุกรูปแบบและในที่สุดก็ได้แต่งงาน แต่หลังจากรออยู่หนึ่งปี แต่แม้แต่ใบหน้าของเขาก็ไม่ได้เห็น

วางยาเขาเพราะไม่มีทางเลือกจริง ๆ สามปีแล้วไม่มีออกมาเลย เธอเป็นขี้ปากชาวไปหมดแล้ว

แม้รู้ว่าเขารังเกียจตน แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะรังเกียจมากขนาดนี้ แม้กระทั่งคิดจะลงมือฆ่า...

"ฉึก เจ็บ..."

ไม่แน่ใจว่าเป็นความเจ็บปวดบนร่างกายหรือคอ หลิ่วเซิงเซิงจับข้อมือของหนานมู่เจ๋อด้วยความเจ็บปวด

"เจ้ารังเกียจข้าขนาดนี้เลยเหรอ? ทนไม่ไหวถึงกลับจะฆ่าข้าถึงจะพอใจ?"

"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง ฆ่าเจ้า ยังสกปรกมือข้า"

หลังจากทำแบบลวก ๆ หนานมู่เจ๋อก็ดึงมือของเขากลับในที่สุด

เขาสวมเสื้อคลุมของเขาด้วยความน่ารังเกียจ "ใครก็ได้ มาลากพระชายาไปในจวนเย็น อย่าให้ข้าเห็นเธออีก!"

ขณะที่หนานมู่เจ๋อออกไป เสียงของเขาเย็นชาราวกับใบมีดคมกริบ บาดใจเธอทุกถ้อยคำ

น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ

เธอประคองตัวนั่ง แขวนคาน ยืนอยู่บนเก้าอี้สูง

"ไม่จําเป็น ถ้าท่านอ๋องไม่อยากเห็นข้าจริง ๆ ข้าจะฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้"

ขังในจวนเย็น ต่างจากการถูกขังในวังเย็นตรงไหน

เขาแน่วแน่ขนาดนี้ ตนหน้าจะตัดใจตั้งนานแล้ว

แต่สีหน้าสิ้นหวังนั้นไม่ได้รับความเห็นอกเห็นใจใด ๆ...

เห็นว่าเธอสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ และพันคอของเธอด้วยผ้าขาว ดวงตาของหนานมู่เจ๋อก็เต็มไปด้วยความขยะแขยงและหงุดหงิด

"ขอให้เจ้าไปตายจริง ๆ"

หลังจากพูดเช่นนั้นหนานมู่เจ๋อก็หันหลังกลับและจากไปอย่างไร้ความเมตตา

ผู้หญิงบ้าที่ฆ่าแม่ของเขาและคิดที่จะให้เขาโปรดปราน ถ้าไม่ได้พึ่งพาท่านแม่ทัพที่ปกป้องเมือง ถ้าไม่ใช่ฮ่องเต้พระราชทานแต่งงาน เขาคงลงมือฆ่าไปนานแล้ว

เขาเดินอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่จะไปไกล เขาได้ยินเสียงเก้าอี้ถูกเตะลงมาข้างหลังเขา...

อีกแล้ว

ใช้การทําร้ายตัวเองเพื่อดึงดูดความสนใจ ผู้หญิงบ้าคนนี้ใช้เป็นวิธีเดียว?

เขาเร่งฝีเท้าด้วยความรังเกียจ แต่คนใช้ที่อยู่ข้างหลังเขากลับก้มหน้าไล่ตาม

"ท่านอ๋อง คราวนี้ดูเหมือนพระชายาจะเอาจริง..."

"ช่างเธอ"

"ท่านอ๋อง สิ้นลมแล้ว..."

หัวใจของหนานมู่เจ๋อแน่นขึ้น และความรู้สึกหงุดหงิดที่ไม่รู้จักก็หลั่งไหลเข้ามาในใจ

"งั้นก็ลากไปฝัง"

"..."

"สมควรแล้วจริง ๆ ละครร้องไห้คร่ำครวญและผูกคอตายนี้เล่นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว นึกว่าที่นี่เป็นจวนแม่ทัพหรือไง ทุกคนจะตามใจเธอ? ก่อเรื่องฆ่าตัวตายมาหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้ตายจริง ๆ ใช่ไหม?"

"นั่นสิ แถมวางยาท่านอ๋องอีกด้วย ก็ไม่ดูว่าตัวเองขี้เหร่แค่ไหน! ถุย..."

นอกห้องนอน สาวใช้สองคนยกศพของหลิ่วเซิงเซิงด้วยความรังเกียจ ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าทันใดนั้นตาของศพก็ลืมขึ้นมา...

เจ็บคอจัง

หัวก็ปวดมาก

ความทรงจำมากมายที่ไม่ได้เป็นของเธอปะปนกับความทรงจำดั้งเดิมของเธอ เธอคิดว่าเธอกำลังฝัน แต่ความรู้สึกไม่สบายกายของเธอทำให้เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน...

เธอเคลื่อนไหวด้วยความตื่นตระหนก และร่างของเธอก็ล้มลงกับพื้นทันที

"โอ๊ย! ศพ ศพกระตุก.."

สาวใช้วิ่งหนีไป แต่หลิ่วเซิงเซิงหดตัวลงด้วยความเจ็บปวด

ในฐานะแพทย์ปาฏิหาริย์ชั้นนำแห่งศตวรรษที่ 22 เธอได้ศึกษานิ้วทองในห้องปฏิบัติการเป็นเวลาสามวันแบบไม่ได้หลับไม่ได้นอน

เธอจำได้ว่าในที่สุดการทดลองของเธอก็ประสบความสำเร็จ มีความจุนับพันล้านในนิ้วทอง และเธอกำลังจะได้รับทั้งชื่อเสียงและโชคลาภ ทำไมเธอถึงตายกะทันหันและเดินทางข้ามเวลาในช่วงเวลาวิกฤติเช่นนี้...

อาการปวดหัวค่อย ๆ ลดน้อยลง และความทรงจำก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น...

หลิ่วเซิงเซิง ลูกสาวท่านแม่ทัพ ชอบองค์ชายเก้าตั้งแต่เด็ก นั่นก็คือหนานมู่เจ๋ออ๋องชางในปัจจุบัน เมื่ออายุสิบห้าปีก็แต่งงานกับเขาที่อายุเพียงสิบหกปี

หลังจากเข้ามาในจวนสามปี ทำร้ายตัวเองหลายครั้งเพื่อเรียกร้องความสนใจ ทำทุกวิถีทางเพื่อให้อ๋องชางสนใจตน

ในที่สุดเธอก็มีโอกาสได้วางยา บรรลุเป้าหมายแต่ก็ต้องแลกด้วยชีวิต...

ช่างคลั่งรักจริง ๆ

หลิ่วเซิงเซิงทนต่อความเจ็บปวดและค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น

รอบ ๆ ค่อย ๆ เต็มไปด้วยผู้คน ได้ยินว่าเธอยังไม่ตายก็เลยมาดู มีเพียงเสี่ยวถังสาวใช้ของเธอเท่านั้นที่หยิบเสื้อคลุมตัวหนึ่งมารีบมาห่อเธอที่มีเสื้อผ้าบาง ๆ

"พระชายา ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ข้าน้อยจะประคองท่านกลับไปพักผ่อน..."

"กลับไป? เธอวางยาท่านอ๋องอย่างไร้ยางอาย เดิมทีเธอตายแล้วไปฝังไว้ก็จบแล้ว แต่ในเมื่อเธอยังไม่ตาย ก็ควรย้ายเข้าไปอยู่ในจวนเย็นตามคําสั่งของท่านอ๋องก่อนหน้านี้!"

จู่ ๆ ก็มีเสียงแหลมดังมาจากข้างหู เห็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่มีลักษณะเป็นแม่บ้านเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดุร้าย

เสี่ยวถังมีความกังวลเล็กน้อย "ป้าหวัง พระชายาของข้าน้อยเกือบตายแล้ว ตอนนี้ก็กําลังอ่อนแอ ได้โปรด เมตตาให้พระชายากลับ..."

เสียง "เพี๊ยะ" ป้าหวังตบไปที่หน้าเธอ

"นี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋อง เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดอยู่นี่?"

หลิ่วเซิงเซิงขมวดคิ้ว ก็แค่แม่บ้าน กล้าตบคนของพระชายาได้อย่างไร เจ้าของร่างอยู่ที่จวนนี่ไม่มีฐานะอะไรเลย...

เสี่ยวถังคุกเข่าลง เธอร้องไห้อย่างขมขื่น แต่ป้าหวังยกมือขึ้นจะตบเธออีกครั้ง...

"เองลองตบเธออีกครั้งสิ!"

ในที่สุดหลิ่วเซิงเซิงก็พูดออกมา เสียงของเธอแหบแห้งเล็กน้อย แต่ท่าทางของเธอไม่ได้อ่อนแอเลย

เธอก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว "เธอเป็นคนของข้า เองมีสิทธิ์อะไรมาตบ?"

ป้าหวังถึงกับตะลึง ทำไมถึงรู้สึกว่าพระชายาดูเปลี่ยนไป...

แต่เธอก็ไม่กลัวเลย

เธอเป็นแม่บ้านของจวนอ๋องและเป็นพี่เลี้ยงขององค์ชายเก้า และหลิ่วเซิงเซิงผู้นี้เป็นเพียงพระชายาที่กำลังจะถูกขังที่จวนเย็น!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้มือที่ยกขึ้นแล้วก็ตบลงที่หน้าของเสี่ยวถัง

ดูเหมือนกําลังตบเสี่ยวถัง แต่จริง ๆ แล้วจ้องมองหลิ่วเซิงเซิงตลอดเวลา

"พระชายาอาจจะลืมไปว่า คนในจวนนี้ ล้วนเป็นข้าน้อยที่ดูแลอยู่"

เสียง "เพี๊ยะ" หลิ่วเซิงเซิงตบไปที่หน้าของเธอ

การตบนี้ทำให้ทุกคนในที่เกิดเหตุตกใจ!

ป้าหวังเบิกตากว้าง "เจ้า เจ้ากล้าตบข้า..."

"เพี๊ยะ ๆ!"

หลิ่วเซิงเซิงตบเธออีกครั้ง "ข้าพระชายาเป็นเจ้านาย และเจ้าเป็นเพียงคนรับใช้เปรียบเหมือนหมาของข้า ทำไมจะตบไม่ได้?"

"ข้าน้อยแค่ทำตามคำสั่งของท่านอ๋อง…"

"เพี๊ยะ!"

หลิ่วเซิงเซิงยกมือตบอีกครั้ง!

"แล้วไงล่ะ? แม้ว่าข้าพระชายาจะไม่ได้รับความโปรดปราน แต่ข้าก็ยังเป็นเจ้านาย! ไม่ว่าจะตอนไหนเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องคนของข้า! นอกจากนี้ ข้ายังเป็นพระชายาที่ฮ่องเต้พระราชทานแต่งงาน ไปอยู่จวนเย็นแล้วยังไง? สามารถเปลี่ยนสถานะของพระชายาของข้านี้ได้หรือไม่?"

ความทรงพลังนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุตกใจจนพูดไม่ออก ป้าหวังทำสีหน้ากินขี้หมาอยากจะโต้แย้ง แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้

ทุกสิ่งที่เธอพูดมีเหตุผลหมด

แต่เมื่อก่อนเธอเคยแข็งแกร่งขนาดนี้เหรอ...

จนกระทั่งทุกคนรอบตัวในขณะนี้คุกเข่าลงกับพื้น

"ถวายบังคมท่านอ๋อง!"

"คารวะท่านอ๋อง..."

องค์ชายเก้ามาแล้ว!

ลมหนาวพัดมาและทำให้ผมยาวของหลิ่วเซิงเซิงยุ่ง และในที่สุดเธอก็เห็นชายคนนั้นในความทรงจำของเธอ

ใบหน้าที่งดงามทำให้เธอเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นชายหน้าตาดีขนาดนี้ รูปร่างที่สง่างาม ผิวขาวราวกับหิมะ และดวงตาสีเข้มลึกล้ำที่ดูเหมือนจะทำให้ตกหลุมรักตลอดเวลา

แต่ไม่นาน เธอก็ดึงสายตากลับ

เธอเห็นความรังเกียจในดวงตาขององค์ชายเก้า

"เพื่อดึงดูดความสนใจของข้า เจ้าทำได้ทุกอย่างจริง ๆ"

หลิ่วเซิงเซิงเข้าใจดีว่า องค์ชายเก้าคิดว่า "ตนเอง" กำลังแกล้งฆ่าตัวตายอีกครั้งเพื่อดึงดูดความสนใจของเขา

แต่จริง ๆ แล้วเจ้าของร่างเดิมตัดใจแล้วจริง ๆ และจากไปแล้วจริง ๆ

ไม่รู้ทำไม หลิ่วเซิงเซิงไม่ชอบผู้ชายประเภทนี้เลย เธอดึงเสี่ยวถังที่คุกเข่าขึ้น ไม่ได้พูดอะไรสักคํา ก็เดินโซเซไป

หนานมู่เจ๋อหรี่ตาเย็นชา ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นกลอะไรอยู่?

วางยา แกล้งตาย วิธีที่ใช้ขยะแขยงขึ้นกว่าเดิม ทำทุกอย่างเพื่อดึงดูดความสนใจตน ตอนนี้ตนมาแล้ว ไม่ใช่สมใจเธอแล้วเหรอ?

ท่าทางเฉยเมยของเธอกําลังแกล้งทำอะไรอยู่?

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลิ่วเซิงเซิง เสี่ยวถังพยุงเธออย่างอ่อนโยน "พระชายา ท่านจะไปไหน..."

"จวนเย็น"

หลังจากพูดแบบนี้ หลิ่วเซิงเซิงก็ไม่หันกลับมามองอีกเลย ไม่นานก็หายไปจากสายตาของทุกคน

"..."