All Chapters of เกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!: Chapter 1 - Chapter 10

ทันทีที่เสิ่นจือก้าวออกไปเสียงโวยวายด่าทอโต้เถียงก็เงียบลงทันทีนางไม่ได้มองไปที่ผู้ใด ไม่ได้ส่งเสียง เพียงเดินไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาแล้วนั่งลง ถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่งเพราะรู้สึกเหนื่อย ร่างกายนี้อย่างไรเสียก็จมน้ำไปจริงๆ แถมยังสิ้นใจไปแล้วครู่หนึ่งก่อนที่นางจะเข้ามาแทนที่ ทั้งสำลักน้ำ ทั้งเหนื่อย ทั้งต้องดิ้นรน ไหนจะใบหน้าที่ยังคงบวมแดงเพราะแรงตบของหลิวอวี้นั้นไม่น้อยเลย จนถึงตอนนี้ซีกแก้มก็ยังคงรู้สึกแสบร้อน“เอาละ จะหย่าข้าหรือ” นางเงยหน้าขึ้นกล่าวก่อนหันไปมองหลิวอวี้ ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายแม้คล้ำแดด ถึงอย่างนั้นความคมเข้มและร่างกายที่กำยำกลับโดดเด่นสมกับเป็นบุรุษอกสามศอกยิ่ง ไม่แปลกใจที่เจ้าของร่างเดิมจะปักใจ ถึงขั้นยอมเลี้ยงดูบุตรทั้งสามของเขาอย่างเต็มใจ“เสิ่นจือเจ้าอย่ามาวางมาดสุขุมราวกับไร้ความผิดหน่อยเลย เจ้าคิดจะเล่นละครให้ผู้ดู เห็นชัดๆ ว่าเจ้าคิดจะทำร้ายอาจูให้ตาย คนจิตใจชั่วช้าอำมหิตไม่ละเว้นแม้แต่กับเด็กอย่างเจ้าสมควรแล้วที่จะถูกหย่า ไม่สิข้าว่าหย่านางยังน้อยไปสมควรขับไล่ออกไปจากหมู่บ้านเลยใช่หรือไม่!”ผู้ที่พูดก็คือเสิ่นหูสตรีที่คอยสนับสนุนการหย่าร้างอยู่ข้างกายหลิวอว

“แม้แต่จะกินยังไม่มี เช่นนั้นจะหยิบยื่นให้บุตรของผู้อื่นได้อย่างไร...”เสิ่นจือแค่นยิ้ม “พวกท่านหาเหตุผลมาแก้ต่างให้ตัวเองได้นับไม่ถ้วน ทว่าตอนนั่งนินทาว่าร้ายข้ากลับไม่รู้สึกผิดสักนิด ขณะที่ข้าโดนใส่ร้ายก็คล้อยตามอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม ข้าขอถามว่าความยุติธรรมอยู่ที่ใด”อยู่ๆ เรื่องราวก็เปลี่ยนฝั่ง เสิ่นจือมองชาวบ้านที่ตอนแรกอ้าปากก็ก่นด่า คำก็ตำหนิ สองคำก็สาปแช่ง ตอนนี้กลับถูกนางทำให้พูดไม่ออก เสิ่นจือแม้เป็นคนปากร้ายทว่ากลับปฏิบัติกับลูกติดของสามีไม่เลว แม้ใช้งานหนักแต่ก็ให้กินของดี ใช้ของดี ไม่ให้ออกไปเสี่ยงขึ้นเขาหรือเข้าใกล้ลำธาร เรียกได้ว่ารักสามีก็รักลูกๆ ของเขา แม้ไม่อ่อนโยนไม่ใช้คำหวาน ทว่ารวมๆ แล้วก็นับว่าไม่ได้อำมหิตอย่างที่ถูกกล่าวหา“ข้าจะพูดให้ชัดเจน ปีนั้นหลิวอวี้แต่งเข้าบ้านข้า ข้าใช้เงินสินสอดไปสามตำลึง ปีที่เขาไปชายแดนเขาได้เงินเบี้ยงเลี้ยงล่วงหน้าสองตำลึง จากนั้นข้าไปรับเบี้ยเลี้ยงของเขาทุกเดือนเดือนละหนึ่งตำลึง สองปีนับเป็นเงินยี่สิบสี่ตำลึง หักสามตำลึงของข้าเหลือยี่สิบเอ็ดตำลึง ทุกปีข้าตัดชุดซื้อรองเท้าใหม่ให้บรรดาลูกๆ ของเขาปีละ

นางถอนหายใจมองกำแพงสูงสองฟาก ด้านหนึ่งเป็นบ้านของหวังต้า อีกด้านเป็นบ้านของหวังเอ้อร์ บ้านชนบทที่มีกำแพงสูงขวางกั้นและบ้านของนางอยู่ตรงกลาง มองไปรอบๆ ตัวบ้านที่มีสามด้านหันเข้าหาลาน คล้ายซานเหอย่วนแต่ก็ไม่ใช่เพราะตัวเรือนแยกจากกำแพงสูง เรือนตรงกลางคือโถงและห้องนอนของนางอยู่ติดกัน ปีกซ้ายเป็นห้องนอนสองห้องที่ตอนนี้ว่างแล้ว ปีกขวาคือห้องครัว ห้องกินข้าว และห้องเสบียง ลานบ้านมีโม่หินและโต๊ะเก้าอี้ มุมกำแพงด้านในมีต้นกุ้ยฮวาต้นหนึ่ง จะว่าไปบ้านของนางนับว่าทั้งปลอดภัย มั่นคง แข็งแรง ไม่มีอะไรต้องซ่อมแซมปรับปรุง รั้วสูงยากแก่การปีน ประตูไม้บานใหญ่ลงกลอนก็แทบไม่มีที่ติ“ก็ไม่ได้ดูแย่” นางถอนหายใจจากนั้นค่อยๆ นั่งลงเพื่อตั้งสติ ในมือยังถือหนังสือหย่าที่มีการประทับลายนิ้วมือซึ่งเพิ่งได้มาจากหัวหน้าหมู่บ้านเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังจะสิ้นแสงสุดท้ายของวัน นางรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาจริงๆ แล้ว ไม่ได้เหนื่อยใจแต่เป็นร่างกายนี้ที่กำลังประท้วงต่างหาก “ช่างเถิด ในเมื่อมาแล้วก็ต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ก่อนหน้านี้จะใจร้ายก็ดี จะปากร้ายก็ช่าง ข้าไม่จำเป็นต้องพยายามเอาใจผู้ใด ไม่จำเป็นต้องทำให้ผู้ใดชอบข้า ข้า

เสิ่นหูขยับหลบเข้าไปด้านหลังหลิวอวี้เสิ่นจือเงยหน้าขึ้นมองหลิวอวี้ “พวกเจ้าไปตามทางของพวกเจ้า ข้าไปตามทางของข้า” เขามีท่าทีคล้ายอยากพูดบางอย่างแต่นางไม่ได้อยากอยู่ฟัง เสิ่นจือออกเดินตรงขึ้นเขาต่อไปสายตาก็หันไปมองหาผักป่าหลิวอวี้แบกฟืนลงเขาตรงกลับบ้าน...หลังสลัดเสิ่นหูไปได้เขาก็รู้สึกโล่งอกยิ่ง เขาเป็นบุรุษย่อมมองออกว่าเสิ่นหูเองก็มีใจให้ตน ย้อนคิดไปก่อนหน้านั้นที่ไม่มีใครช่วยเขานอกจากเสิ่นจือ ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเสิ่นหูกับมารดาช่างเสแสร้งเก่งเหลือเกิน ตอนเขาลำบากอีกฝ่ายแกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้านตอนนี้กลับพยายามเข้าหาอย่างโจ่งแจ้ง ที่เขาคิดได้สาเหตุคงเพราะเรื่องเงินห้าตำลึงที่เสิ่นจือให้เขามานั่นละตอนกลับถึงบ้านทว่ายังไม่ทันได้ผลักประตูเปิดก็ได้ยินเสียงลูกสาวคนเล็กสนทนากับพี่ชายคนโต น้ำเสียงนั้นไร้เดียงสาทว่าบทสนทนายิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกผิดเป็นเท่าทวี“พี่ใหญ่ ข้าหิว”“เพิ่งกินมื้อเช้าไปไม่ใช่หรือ หิวอีกแล้วหรือ รอหน่อยรอท่านพ่อกลับมาก่อน ข้าวสารที่ได้มามีน้อยเย็นนี้ท่านพ่อบอกว่าจะเก็บผักป่ากลับมาด้วย”“พี่ใหญ่ข้าอยากกินเนื้อ วันนี้ไม่อยากกินโจ๊กผักป่าใสๆ นั่นอีกแล้ว ทำความสะอาดมาทั้

มื้อเช้าวันนั้นนางได้เห็นหวังโต้วกับหวังฮวาชัดๆ เป็นครั้งแรก เด็กทั้งสองคนขี้กลัวราวกับกระต่ายที่พร้อมกระโดดหนีขอเพียงนางพูดเสียงดังหน่อย เสิ่นจือหยิบตะเกียบขณะเด็กสองคนกลืนน้ำลายไม่กล้าขยับ หวังโต้วเจ็ดขวบรู้ความแล้วช่วยงานในบ้านได้แล้วเพียงแต่ผอมไปหน่อย หวังฮวาห้าขวบแต่ก็นับว่าเป็นเด็กดี ทั้งสองเป็นเด็กน่ารักว่านอนสอนง่ายยิ่ง“สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ข้าวขาว เนื้อตุ๋น” หวังต้ากลืนน้ำลาย“จะกินไม่กิน” เสิ่นจือคีบเนื้อให้หวังต้า “กินแล้วก็รีบๆ หาย หาไม่ใครจะลงนา นางคีบเนื้อให้พี่สะใภ้ใหญ่ “กินอิ่มยังต้องไปดูว่าบ้านท่านพังแล้วจะซ่อมอย่างไร” กล่าวจบก็คีบเนื้อให้เด็กทั้งสองคน ทั้งหมดยังนั่งนิ่งราวกับยังเรียบเรียงเรื่องราวไม่ทัน “ยังไม่รีบกินอีก!”ทั้งโต๊ะสะดุ้งเฮือกรีบหยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างมูมมาม เสิ่นจือรู้สึกขบขันแต่หัวเราะไม่ออก นิสัยเสียๆ ของเจ้าของร่างเดิมทำให้แม้แต่คนใกล้ตัวยังรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความจริง นางคีบเนื้อตุ๋นเข้าปากพบว่าฝีมือลั่วซื่อไม่เลวจริงๆกับข้าวเกลี้ยงจานแม้แต่น้ำยังถูกนำมาคลุกข้าวขาว เสียงเรอของหวังโต้วทำให้ทุกคนสะดุ้งอีกครั้ง เสิ่นจือกลั้นยิ้มทำเป็นไม่ได้ยิน ยิ่ง