ตอนที่ 5 "ผมรอกินพี่!"

“อรุณสวัสดิ์ครับพี่ฟ้า ไม่สิใช้คำว่าอรุณสวัสดิ์ไม่ได้สิจะเที่ยงแล้ว วันนี้อากาศดีจัง เมื่อคืนหลับสบายไหมครับ?” ทิวทักทายด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมกับกัดมุมปากล่างเบาๆ ฟ้าเห็นแบบนั้นก็รีบยกกำปั้นขึ้นชี้หน้าใส่ทันที

​“นี่นายยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ! ทำไมไม่โทรไปถามพี่แทนว่าจะกลับเมื่อไหร่ ใจคอจะอยู่ที่นี่เลยหรือไง?”

​“น้องกลับไปบ้านตั้งแต่เช้าแล้ว แค่มาช่วยแม่ย้ายกระถางต้นไม้หน้าบ้านนี่แหละ” นวลเดินเข้ามาพูดพลางหัวเราะ “ตัวเองตื่นสายเองไม่รู้เรื่อง”

​“ใช่ครับป้านวล กลางค่ำกลางคืนไม่ยอมหลับยอมนอนหรือไง ถึงได้ตื่นสายขนาดนี้ จนจะเที่ยงแล้ว” ทิวรีบเสริม

​“นายเงียบไปเลยนะ! นี่มันวันหยุดของฉัน ฉันจะตื่นเช้าหรือตื่นสายมันก็เรื่องของฉัน นายเกี่ยวอะไรด้วย แล้วย้ายกระถางเสร็จแล้วทำไมไม่กลับบ้าน มาอยู่ทำไมในบ้านคนอื่น”

​“ฟ้า! พูดกับน้องดีๆ จะไปว่าน้องแบบนั้นทำไม น้องอุตส่าห์มีน้ำใจมาช่วย แม่เป็นคนชวนน้องมาทานข้าวที่บ้านเองแหละ พี่แทนเขาก็ออกไปทำธุระตั้งแต่เช้าแล้ว” นวลหันไปดุฟ้า “ทานข้าวเสร็จ ไปทำธุระให้แม่หน่อยนะ”

​“จะให้ฟ้าทำอะไรคะแม่?”

​“ทิว...วันนี้ว่างไหม? เอามอเตอร์ไซค์ไปส่งป้านิ่มที่บ้านสวนเป็นเพื่อนพี่ฟ้าหน่อยได้ไหม? มันไกล ป้าไม่กล้าให้ฟ้าขับไปคนเดียว ทิวขับพาพี่เขาไปหน่อยนะ”

​“แม่คะ ฟ้าไป...” ฟ้ารีบพูดขึ้น แต่ทิวก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

​“ได้ครับป้า ผมขับรถไปให้” ทิวยิ้มพอใจสุดๆ

​“เกาะแน่นๆ นะครับ” ทิวพูดพร้อมกับดึงแขนฟ้ามาเกาะเอวตัวเอง “นั่งดีๆ สิเดี๋ยวก็ตกหรอก” พูดจบก็บิดมอเตอร์ไซค์ออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับฟ้า

ณ บ้านสวนป้านิ่ม

​“ป้านิ่มคะ แม่ให้ฟ้าขับรถมาให้ป้าค่ะ นี่นะคะกุญแจรถ ฟ้ากลับเลยนะคะ สวัสดีค่ะ” ฟ้าพูดรัวเร็ว

​“เดี๋ยวๆ ลูก! จะรีบกลับไปไหน วันนี้ที่บ้านกำลังทำขนมจีนน้ำยา รอกินด้วยกันก่อน ป้าจะได้ฝากเอาไปให้แม่เราด้วย” ป้านิ่มเหลือบไปเห็นทิว “อ้าว ทิว! โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้วเหรอเนี๊ยะ ล่าสุดเจอยังตัวกะเปี๊ยกอยู่เลย ตอนนี้สูงแซงพี่ฟ้าไปแล้ว! อยู่กินด้วยกันก่อนนะลูก ไปเดินเล่นในสวนก่อนก็ได้ เสร็จแล้วป้าเรียกนะ”

​ฟ้าหันไปมองทิวแล้วบ่น “กลับก่อนเลยก็ได้นะ!”

​“ตะเอง…รอเค้าด้วย!” ทิวเดินตามมาแล้วเรียกเสียงอ้อน

​“นี่นายพูดว่าอะไรนะ?”

​“อยากได้ยินซ้ำขนาดนั้นเลยเหรอ?” ทิวยิ้มเจ้าเล่ห์

​“ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนายนะ ฉันแก่กว่านายตั้งหลายปี ลืมไปแล้วเหรอ?” ฟ้าเริ่มโมโห

​“ผมก็ไม่เคยคิดว่าผมเป็นเพื่อนเล่นพี่นี่ครับ พี่ก็น่ารู้แล้วว่าผมอยากเป็นอย่างอื่นมากกว่า ผมไม่ได้อยากเป็นเพื่อนเล่น แล้วก็ไม่ได้อยากเป็นน้องพี่ด้วย ต้องให้ผมพูดอีกกี่ครั้งว่าผมไม่ได้อยากเป็นน้องพี่ ผมอยากเป็น…”

​“หยุดเลยนะ! ห้ามพูด เดี๋ยวคนอื่นได้ยินก็เข้าใจผิดหมด!”

​“ได้ยินสิดี! ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่าผมไม่ได้อยากเป็นน้องพี่!”

​“นี่นายเงียบไปเลยนะ! ไม่ต้องพูดแล้ว! อยากเดินเล่นชมสวนไม่ใช่เหรอ ก็ชมไปสิ ชมนกชมไม้ ชมบ่อน้ำ ชมดอกบัวของนายไป!”

​“ใครบอกว่าผมอยากชมสวน ชมคลองน้ำ ชมดอกบัว ผมอยากชมพี่! อยากอยู่กับพี่ต่างหากที่ผมมาที่นี่”

​“ถ้านายจะพูดเรื่องนี้ ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว!”

​“เฮ้ยยยย! พี่ฟ้าระวัง!” โคร๊ม..!!!

​ทันใดนั้น กระดานไม้ที่ฟ้ากำลังยืนอยู่ก็หักลง ทำให้ฟ้าเสียหลักตกลงไปในบ่อน้ำ ทิวพยายามเอื้อมมือไปคว้าเธอ แต่ก็เสียหลักตกตามลงไปทั้งคู่

   ​“เจ็บตรงไหนไหม?” ทิวรีบถามด้วยความเป็นห่วง เขาโอบเอวฟ้าแล้วช่วยพยุงเธอขึ้นมาจากน้ำ “ไหน ขอผมดูหน่อย เจ็บตรงไหนไหม? มีแผลตรงไหนหรือเปล่า?” ทิวก้มมองขาและตัวฟ้าด้วยน้ำเสียงร้อนรน

​ฟ้าเห็นใบหน้าทิวที่แสดงความกังวลอย่างชัดเจนก็แอบยิ้มในใจ แต่ก็ยังทำปากแข็ง “ไม่เป็นไร ทำไมต้องตกใจขนาดนี้”

​หลังจากตรวจดูแล้วว่าไม่มีบาดแผล ทิวจับมือฟ้าแล้วจูงเธอไปหาป้านิ่มเพื่อจะบอกว่าจะกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ป้านิ่มก็ตะโกนขึ้นมา

​“จะคลอดแล้ว! จะคลอดแล้ว! ผึ้งมันกำลังจะคลอดลูกแล้ว! เดี๋ยวป้าจะเข้าเมืองไปดูมัน ป้าฝากฟ้าดูบ้านให้หน่อยนะ”

​ป้านิ่มไม่ได้ลืมที่จะถามเรื่องเสื้อผ้า “แล้วนั่นไปเล่นน้ำที่ไหนกันมา ทำไมเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำแบบนั้น…เออ ช่างเถอะ หาเสื้อผ้าในบ้านนั่นแหละ หาดูว่ามีตัวไหนพอใส่ได้ก็เปลี่ยนซะ เดี๋ยวป้าโทรบอกแม่ให้นะว่าวันนี้จะให้ฟ้าค้างที่นี่เฝ้าบ้านให้ป้า ป้าไปก่อนละ เออ! ฝากเก็บข้าวของด้วยนะ น้ำยาขนมจีนก็เก็บให้ป้าด้วย กินแล้วก็เก็บให้ป้าด้วย! ไปละ!”

​“เอ่อ…ป้าคะ คือว่า…” ฟ้าร้องเรียก แต่ไม่ทันแล้ว

​ป้านิ่มบึ่งรถออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบว่าฟ้าจะอยู่เฝ้าบ้านให้ได้หรือไม่

​“ใช่แล้ว! ต้องแช่ในข้าวสาร! ต้องแช่ในข้าวสาร!” ทิววิ่งเข้าไปในครัว หยิบมือถือแล้วยัดลงไปในถังข้าวสาร

​“นายนี่ก็หัวโบราณเหมือนกันนะ รู้จักวิธีแบบนี้ได้ยังไง? วิธีโบราณๆ แบบนี้เด็กอย่างนายไม่น่ารู้จักนะ” ฟ้าพึมพำ

​'เฮ้ย...คืนนี้เราต้องนอนค้างที่นี่สองคนกับเขาจริงๆ เหรอเนี่ย' อยากจะบ้าตาย 'จะทำยังไงดี...หรือจะลองโทรกลับบ้านให้แม่มานอนค้างแทน...ก็ไกลไป แม่จะมายังไง โอ๊ย...!!! ไม่รู้แล้ว! คิดไม่ออก!'

“สรุปวันนี้เราต้องค้างกันสองคนจริงๆ เหรอครับพี่ฟ้า...คือเสื้อผ้าก็ไม่มี รถก็ไม่มี ที่ชาร์จแบตมือถือก็ไม่มี แถมมือถือยังเปียกน้ำอีก” ทิวบ่น

​“อือ…ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ” ฟ้าตอบอย่างเซ็งๆ “เดี๋ยวฉันไปดูชุดก่อนว่ามีตัวไหนที่พอจะใส่ได้ไหม”

​ไม่นาน ฟ้าก็หยิบชุดของลุงกับป้าออกมาสองชุดที่ดูแล้วน่าจะพอใส่ได้

​“ใส่ๆ ไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าชุดที่เราใส่ก็น่าจะแห้งทันแหละ” ฟ้าพูดพลางยื่นเสื้อผ้าให้ทิว “นายจะไปอาบก่อน หรือจะให้ฉันไปอาบก่อน?”

​“อาบพร้อมกันไม่ได้เหรอ?” ทิวแกล้งถาม

​“ทะลึ่ง! ไปเลยนะ! นายไปอาบก่อนเร็วๆ เดี๋ยวก็มืดแล้ว” ฟ้าหน้าแดงก่ำ

​ในระหว่างที่ทิวเข้าไปอาบน้ำ ฟ้าก็จัดการเก็บขนมจีนที่เหลือเข้าครัว เหลือไว้แค่พอสำหรับสองคน

​“พี่ฟ้า ผมอาบเสร็จแล้ว พี่ไปอาบได้เลย”

​เมื่อฟ้าหันกลับมา เธอก็ต้องยืนนิ่งเมื่อเห็นทิวที่สวมเพียงกางเกงขาก๊วยท่อนล่าง ส่วนท่อนบนไม่ได้ใส่เสื้อ เขาใช้ผ้าขนหนูกำลังเช็ดผมอยู่ และเผยให้เห็นรูปร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและซิกแพ็คที่หน้าท้อง จนเธอจ้องมองแบบไม่ละสายตา

​“พี่กำลังอ่านกินผมอยู่เหรอ?” ทิวแกล้งถาม

​ฟ้าสะดุ้งสุดตัวและรีบตั้งสติ “บ้าเหรอ! แล้วทำไมนายไม่ใส่เสื้อเดินออกมาแบบนี้!”

​“ก็เสื้อมันตัวเล็กไป ผมใส่ไม่ได้”

​“โอเคๆ เดี๋ยวฉันลองไปดูตัวอื่นให้นาย นายรออยู่ตรงนี้แหละ”

​'ฉันจะมองตาค้างไปกับอะไรแบบนี้ทำไมเนี่ย' ฟ้าบ่นพึมพำกับตัวเอง 'แค่ผู้ชายไม่ใส่เสื้อทำไมฉันต้องมองขนาดนั้นด้วย...บ้าไปแล้วหรือไงยัยฟ้า ในหัวแกคิดแต่เรื่องอะไรเนี่ย!'

​ฟ้าเดินไปหาเสื้อตัวใหม่ให้ทิว

​“ตัวนี้น่าจะใส่ได้นะ ตัวใหญ่หน่อย” เธอพูดพลางยื่นเสื้อให้ “เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน ถ้าหิวก็กินก่อนเลยนะ เผื่อฉันอาบน้ำนาน”

​“ไม่เป็นไรครับ ผมรอกินพี่ เอ้ย...!!!รอกินพร้อมพี่ก็ได้” ทิวยิ้ม

​ในห้องน้ำ

​“นี่นาย! นายอยู่แถวนั้นหรือเปล่า? ช่วยหยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อย พอดีมันมีแค่ผืนเดียว เอาผืนที่นายใช้เมื่อกี้นั่นแหละ” ฟ้าตะโกนออกมาจากห้องน้ำ