書庫
搜尋
首頁 / โรแมนติก / เจ้านายสายฟ้าแลบ / บทที่ 321

分享

บทที่ 321

作者: เจ้าเหมียวแวววาว
ฮว่าฮว่าดูจะไม่ใช่เด็กที่จะมีนิสัยก้าวร้าวแบบนั้นได้เลย

ทว่าเรื่องอนาคตใครจะไปรู้ หากวันใดที่เจ้าตั
在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
上一章 下一章
已鎖定章節

最新章節

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 910

    แสงไฟสาดส่องหมุนวนอยู่บนเวทีแสงสลัวรางชวนเคลิบเคลิ้มผสมผสานไปกับดนตรีคลาสสิกสไตล์ยุโรปที่เปลี่ยนทำนองใหม่ฉากที่สามารถนำมาแสดงบนเวทีแห่งนี้ แม้จะบอกว่าวาบหวิว แต่ก็ไม่ได้มากไปกว่านั้นไม่พ้นไปจากรูปแบบการแสดงบนเวทีที่เป็นศิลปะและเต็มไปด้วยความนัยอันยั่วยวนเซี่ยถานโจวคล้ายกับผู้ปกครองที่พาเด็กมาดูละครเวทีเมื่อเห็นภาพที่ตนรู้สึกว่าวาบหวิว เขาก็ยื่นมือไปบังสายตาของฉีเหมี่ยวเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอดูทว่ายามที่เขาคลายมือออก พระนางบนเวทีก็เริ่มจูบกันพอดีขนตางอนยาวของฉีเหมี่ยวสั่นระริก มือข้างหนึ่งของเธอยกขึ้นกุมมือของเซี่ยถานโจวที่ยังคงวางอยู่ตรงหน้าเธอเอาไว้เธอคล้ายกับกำลังถามโดยไร้เสียง ฉากสวมกอดเมื่อครู่ไม่ยอมให้เธอดู แต่ฉากจูบตอนนี้กลับดูได้งั้นเหรอ?เซี่ยถานโจวแกล้งไอเบา ๆ อย่างไร้เสียงละครเวทีเรื่องนี้ ตอนที่เรียนปริญญาตรี ฉีเหมี่ยวเคยดูมาแล้วจริง ๆ ชมรมการละครมหาวิทยาลัยเอ จะมีการจัดแสดงผลงานทุกปี การแสดงตรงหน้าเรื่องนี้ก็คือหนึ่งในรายการแสดงคลาสสิกเช่นกันเหล่านักแสดงบนเวทีโอบกอดกันและเริ่มร่ายรำบทพูดภาษาอังกฤษล้วน นอกจากบางฉากที่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงแล้ว การแ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 909

    ในตอนนั้นเองที่ฉีเหมี่ยวทั้งอ่อนไหวและเปราะบางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงตกหลุมพรางและกลายเป็นเหยื่อของการกลั่นแกล้งเซี่ยถานโจวเคยติดต่อไปหาฮั่วจี้เซินทว่าเขากลับไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาฮั่วจี้เซินเอ่ย “ก่อนที่เหอซิงจะติดคุก ก็เคยมีเรื่องราวบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเธอ แต่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉีเหมี่ยว นายมีสิทธิ์อะไรมาถามฉันล่ะ?”น้ำเสียงของฮั่วจี้เซินเจือไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะหัวเราะเยาะความจุกจิกน่ารำคาญของเซี่ยถานโจว ที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องราวในอดีตจนถึงขั้นโทรมาสอบถามจากผู้ชายคนอื่นอีกทั้งยังหัวเราะเยาะความตื่นตระหนกจนลนลานทำอะไรไม่ถูกของเขาอีกด้วยฮั่วจี้เซินเตือนสติเขาว่า “การจะชอบใครสักคน สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความจริงใจต่างหาก”เซี่ยถานโจวโดนเหน็บแนมเข้าให้ชุดใหญ่ทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงความโปร่งใสและจริงใจจากน้ำเสียงของฮั่วจี้เซินเซี่ยถานโจวหัวเราะเยาะความขี้ขลาดตาขาวและความลังเลไม่เด็ดเดี่ยวของตัวเองเช่นกันหลังจากอ่านโพสต์เหล่านั้นจบ เขาก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า ที่จริงแล้วเขาไม่ได้รู้สึกติดใจอะไรเลยแม้แต่น้อยแต่เขาแค่กำลังหึงต่างหากเพียงแต่เขาไม่กล้ายอม

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 908

    ชายหนุ่มเหล่มองเซี่ยถานโจวแวบหนึ่งจากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ “ถ้าคุณบอกแต่แรกว่าแฟนสวยขนาดนี้ ต่อให้เป็นผม ผมก็คงร้อนรนจนนั่งไม่ติดเหมือนกันแหละ”เซี่ยถานโจวยิ้มรับโดยไม่เอ่ยคำใด แววตาไหวระริกขณะมองส่งชายหนุ่มกับภรรยาชายหนุ่มรีบแก้ตัวกลบเกลื่อน “แต่ยังไงก็สู้ภรรยาผมตอนสาว ๆ ไม่ได้หรอกนะ สมัยก่อนเธอยังไม่คลอดลูกน่ะ สวยหยาดเยิ้มเลยเชียว”“ขอบคุณสำหรับบัตรนะครับ พวกเราจะไปดูแน่นอนครับ”ภรรยาของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเมื่อเซี่ยถานโจวและฉีเหมี่ยวเดินลับตาไปแล้ว “คุณไม่ได้บอกพวกเขาเหรอคะว่า ละครเวทีเรื่องนี้เนื้อหาค่อนข้างแรงแถมยังมีเรตจำกัดอายุด้วยน่ะ?”ละครเวทีสไตล์ตะวันตก ยิ่งเป็นแนวที่มีการจำกัดอายุก็ยิ่งเนื้อหาเผ็ดร้อนและเปิดกว้างไม่น้อยชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นเลยสักนิดเขาโบกมืออย่างไม่ยี่หระ“ก็เป็นคู่รักกันนี่นา เนื้อหาจะหวาบหวิวหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่ โต ๆ กันหมดแล้ว”“นั่นสินะคะ”-เมื่อพวกเขากลับมาถึงร้าน เจ้าของร้านที่เห็นว่าทั้งสองเดินมาก็จัดเตรียมอาหารไว้ให้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วนอกจากกับข้าวสองอย่างที่เหลือจากมื้อเที่ยงแล้ว เธอยังยกซุปช

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 907

    “ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ เลยนอนไปงีบหนึ่ง”ฮั่วสวินเจินส่งเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ ไม่ได้คิดจะเอาเป็นเอาตายกับฉีเหมี่ยวจริง ๆ จัง ๆ“เหอซิงยังไม่พ้นโทษออกมา แบบนี้นับว่าเป็นข่าวดีใช่ไหมล่ะ? ส่วนช่วงนี้มีใครไปเยี่ยมเธอบ้างอันนี้ยังเช็กตรง ๆ ไม่ค่อยสะดวก ไว้รอวันจันทร์ตอนที่พี่เหยียนเข้าสำนักงานค่อยให้เขาช่วยสืบถามข้ามแผนกดูให้ละกันนะ”“ได้ ขอบใจมากนะเจินเจิน”ฮั่วสวินเจินพอได้ข่าวปุ๊บก็รีบโทรมาบอกฉีเหมี่ยวเป็นคนแรกทันทีพวกเธอคุยกันต่ออีกสองสามประโยค ฉีเหมี่ยวก็วางสายแล้วลุกขึ้นมาจากเตียงตรงห้องนั่งเล่นด้านนอก เซี่ยถานโจวยังคงง่วนอยู่กับงาน พอเห็นเธอเดินออกมาพร้อมกับพวงแก้มสองข้างที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากการนอน แถมเส้นผมยังยุ่งเหยิงเล็กน้อยส่งยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ตื่นแล้วเหรอ? ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี คุณไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวเราออกไปกินข้าวกัน”กับข้าวสองอย่างที่เหลือจากมื้อเที่ยงยังแช่อยู่ในตู้เย็นของป้าเจ้าของร้าน แน่นอนว่าต้องไปกินให้หมดใบหน้าของฉีเหมี่ยวขึ้นสีแดงระเรื่อ“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเผลอนอนนานไปหน่อย...”เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะนอนแค่ครึ่งชั่วโมงแล้วตื่น แต่พอเอนตัวลงนอ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 906

    นับตั้งแต่รู้จักกันมา เธอก็มักจะเรียกเขาด้วยสรรพนามนี้เสมอเดิมทีเซี่ยถานโจวไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติทว่าพอได้ฟังในเวลานี้ กลับสัมผัสได้ถึงความห่างเหินที่ซ่อนอยู่ทั้งในคำพูดและน้ำเสียงของฉีเหมี่ยวฉีเหมี่ยวเปลี่ยนชุดแล้ว ด้านในสวมชุดเดรสไหมพรมแนบเนื้อ สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตคลุม มองจากด้านหลังแล้วรูปร่างผอมเพรียว แขนขาเรียวบางอีกด้านหนึ่ง ฮั่วสวินเจินกำลังทาเล็บอยู่พร้อมกับหนีบโทรศัพท์ไว้ที่ซอกคอ “ฉันช่วยเช็กให้เธอเอง แต่ว่ายัยนั่นจะไปสร้างคลื่นอะไรได้อีก?”ก่อนที่เหอซิงจะเข้าไปข้างใน เหลียนเส้าจิ่นก็ได้หย่าขาดกับเธอไปแล้วเด็กคนนั้นถูกส่งตัวไปอยู่กับพ่อแม่ของเหอซิงสองสามีภรรยาตระกูลเหลียนอย่างเหลียนอวี้เฉิงกับติงฉานเจวียนก็ยังคงชดใช้ความผิดอยู่ข้างใน ตั้งใจทำงานรับการดัดสันดานอย่างว่าง่าย ต่อให้เหอซิงจะพ้นโทษออกมาแล้ว ในระยะเวลาสั้น ๆ นี้เธอก็ไม่มีทางหาแบ็คอัปคนใหม่ได้หรอกฉีเหมี่ยวยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเบา ๆ “ฉันจำได้ว่าเธอโดนตัดสินจำคุกหลายปี ตอนนี้น่าจะยังไม่พ้นโทษ หรือไม่ฉันก็คงคิดมากไปเอง”ไม่แน่ว่าเธออาจจะตื่นตูมไปเองเหมือนนกที่ตื่นกลัวธนู หรือไม่ก็ยังพูดไม่ได้แน่ชั

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 905

    ในที่ที่เขาปรากฎตัว มักจะมีชื่อของฮั่วจี้เซินพ่วงติดมาด้วยเสมอความถี่ที่ชื่อของคนทั้งสองคนปรากฏร่วมกัน สูงยิ่งกว่าสวี่เพียวเพียวกับฮั่วจี้เซินเสียอีกเซี่ยถานโจวไม่เคยสนใจเรื่องความรักเพียงแต่ในฤดูร้อนครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ ตอนที่ฝนตกหนัก เขายืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ทว่ารถเที่ยวสุดท้ายกำลังแล่นผ่านไปแล้ว จึงวิ่งตามไม่ทันจำต้องรอให้ฝนหยุด แล้วค่อยเดินกลับมหาวิทยาลัยสายฝนตกหนักเสียจนบนพื้นถนนเริ่มมีกระแสน้ำไหลบ่าท่วมขัง เซี่ยถานโจวก้าวเดินไปไหนไม่ได้เลยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกางร่มเดินมาหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ และเมื่อถึงเวลาต้องไป เธอก็หยิบร่มอีกคันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วยื่นส่งให้กับเซี่ยถานโจว“คุณคะ คุณก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอใช่ไหมคะ? ร่มคันนี้ให้คุณยืมก่อนนะ”เธอถือร่มที่พิมพ์ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเอ ซึ่งน่าจะเป็นร่มที่ให้ยืมใช้กันทั่วไปในห้องสมุด แต่สิ่งที่เธอยื่นให้กับเซี่ยถานโจวกลับเป็นร่มสีชมพูพิมพ์ลายหมีน้อยมองดูก็รู้ว่าเป็นร่มที่เด็กสาวใช้เซี่ยถานโจวตั้งใจจะบอกให้เธอหยิบคันที่เป็นร่มของห้องสมุดให้เขาแทน แล้วเขาจะเอาไปคืนให้ในวันพรุ่งนี้ทว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นกลั

更多章節

你可能也喜歡

探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說，下載喜歡的書籍，隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status