ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า

ชายาข้ามภพ ปราบกฏด้วยการค้า

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-10-25
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
57บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ใครจะคิดว่าแค่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หลี่เซียวหยู จะข้ามภพมาอยู่ในร่าง ไป๋ลี่หลิน คุณหนูผู้ถูกแม่เลี้ยงวางยาหมายฮุบสินเดิม แถมยังเตรียมจับนางแต่งให้พ่อค้าเฒ่าเพื่อยึดทรัพย์ให้สิ้น ในเมื่อสวรรค์ให้ชีวิตใหม่ นางก็จะไม่ยอมตายซ้ำสอง ทวงสินเดิม เปิดร้านอาหาร หาเงิน และใช้ความรู้ด้านการค้าจากโลกเดิมสร้างชีวิตใหม่ นั่นคือสิ่งที่ลี่หลินตั้งใจไว้ แต่เหตุใดราคาข้าวกับเกลือจึงพุ่งสูงผิดปกติ เหตุใดสินค้าจำนวนมหาศาลจึงถูกกว้านซื้ออย่างลับ ๆ และเหตุใดเส้นทางเงินของพ่อค้าปริศนา จึงค่อย ๆ พานางเข้าใกล้เงาของการก่อกบฏ จากบัญชีสินเดิมเพียงไม่กี่เล่ม กลับกลายเป็นเบาะแสที่สั่นคลอนทั้งแคว้น ยิ่งสืบ นางยิ่งเข้าใกล้อันตราย และยิ่งหนี บุรุษผู้หนึ่งกลับยิ่งก้าวเข้ามายืนข้างนาง ฉินมู่หยวน ฉินอ๋องผู้ไร้พ่าย บุรุษเย็นชาที่ใครต่างเกรงกลัว กลับยอมให้นางตั้งกฎในคืนแต่งงาน ยอมให้นางดูแลกิจการของตนเอง และพร้อมชักดาบปกป้องนางโดยไม่เคยคิดตัดปีกหรือบังคับให้อยู่ใต้เงาของเขา เมื่อนางอ่านเกมศัตรูผ่าน เงิน สินค้า และเสบียง เขาก็ใช้ อำนาจ กฎหมาย และคมดาบ ปิดทางกบฏ หนึ่งคนมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในบัญชี หนึ่งคนพร้อมยืนขวางคมธนูให้นาง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1

กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นยาขมฉุนลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องนอนเล็ก ๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า ๆ กระทบฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนบนเตียง

เปลือกตาของหญิงสาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นปราดขึ้นกลางศีรษะ

ภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำเชี่ยว

หลี่เซียวหยู นักเจรจาธุรกิจมือฉมังจากยุคปัจจุบัน ผู้ผ่านการเจรจาต่อรองกับคู่ค้ารายใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน จำได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ตนยังอยู่ในโลกเดิม ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าความทรงจำของหญิงสาวแปลกหน้ากำลังหลั่งไหลเข้ามาในศีรษะ ราวกับเรื่องราวเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตนเอง

เจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า ไป๋ลี่หลิน

นางคือคุณหนูรองแห่งจวนสกุลไป๋ ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางที่มีฐานะมั่นคงในแคว้นต้าเซียว

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันจนหลี่เซียวหยูเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด

มารดาแท้ ๆ ของไป๋ลี่หลินคือภรรยาเอกคนแรกของไป๋เฉิงฮั่น นางถือกำเนิดจากตระกูลพ่อค้ามั่งคั่ง และเมื่อตบแต่งเข้าสู่จวนตระกูลไป๋ก็นำสินเดิมติดตัวมาจำนวนมาก ทั้งเงินทอง ร้านค้า ที่ดิน และกิจการหลายแห่ง

หลังมารดาของลี่หลินเสียชีวิต ทรัพย์สินเหล่านั้นย่อมควรตกทอดแก่บุตรสาว

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น ไป๋เฉิงฮั่นผู้เป็นบิดาก็แต่งบุตรสาวของเสนาบดีซูเข้าจวน ก่อนยกนางขึ้นเป็นฮูหยินเอกคนใหม่

นับแต่นั้น ชีวิตของไป๋ลี่หลินก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ซูฮูหยินค่อย ๆ เข้ามาควบคุมกิจการและทรัพย์สินที่มารดาของลี่หลินทิ้งเอาไว้ ทว่าทรัพย์สินสำคัญหลายส่วนยังไม่อาจถ่ายโอนได้โดยง่าย เพราะมีบัญชีสินเดิม ตราประทับ และหลักฐานการครอบครองจากฝ่ายมารดากำกับอยู่

ดังนั้น หากต้องการกลืนกินทุกอย่างอย่างหมดจด ก็ต้องจัดการกับเจ้าของสิทธิ์เสียก่อน

ไป๋ลี่หลินจึงเริ่มล้มป่วยอย่างไร้สาเหตุ

จากหญิงสาวที่เคยมีร่างกายแข็งแรง นางกลับอ่อนแรงลงทุกวัน กินอะไรไม่ค่อยได้ หน้ามืด ใจสั่น บางครั้งถึงกับหมดสติ

ทุกคนในจวนต่างพูดเหมือนกันว่าเป็นเพราะร่างกายของคุณหนูรองอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น

ซูฮูหยินสั่งให้คนค่อย ๆ ใส่ยาพิษลงในอาหารและยาบำรุงทีละน้อย จุดประสงค์ไม่ใช่ให้นางตายทันที แต่ต้องการทำให้ลี่หลินอ่อนแอจนไม่มีแรงต่อต้าน จากนั้นจึงบังคับให้นางแต่งงานกับพ่อค้าสูงวัยซึ่งเป็นพวกพ้องของตระกูลซู โดยหวังอาศัยการแต่งงานครั้งนี้บีบให้นางลงนามในหนังสือมอบอำนาจจัดการทรัพย์สิน เพื่อเปิดทางให้คนของตระกูลซูเข้าครอบครองกิจการและสินเดิมทั้งหมด

เพียงแต่ครั้งล่าสุด ปริมาณยากลับรุนแรงเกินไป เจ้าของร่างเดิมจึงไม่ได้แค่หมดสติ นางสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ

และในช่วงเวลานั้นเอง หลี่เซียวหยูกลับเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

หญิงสาวบนเตียงขมวดคิ้ว

คิดจะฮุบสมบัติก็เลยวางยาจนเจ้าของร่างอ่อนแอ แล้วค่อยจับแต่งงานเพื่อบังคับให้ลงนามในหนังสือมอบอำนาจจัดการทรัพย์สินอย่างนั้นหรือ

แผนดีอยู่หรอก เสียอย่างเดียว มือหนักไปหน่อย คนที่ต้องใช้ลงนามดันตายเสียก่อน

หลี่เซียวหยูสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ความเจ็บปวดทั่วร่างยังคงอยู่ แต่สติของนางกลับแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ

ในเมื่อเจ้าของร่างเดิมจากไปแล้ว และนางเป็นผู้เข้ามารับช่วงชีวิตนี้ต่อ เช่นนั้นหนี้แค้นที่ติดอยู่กับร่างนี้ นางจะสะสางให้เอง

เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้น ดวงตาคู่เดิมซึ่งเคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับสงบนิ่งและเฉียบคมผิดไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

“คุณหนู คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงร้องด้วยความดีใจดังขึ้นข้างเตียง

เถาเถา สาวใช้คนสนิทรีบขยับเข้ามา ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา นางจับมือผู้เป็นนายเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ อีกฝ่ายจะจากไปอีกครั้ง

“คุณหนูทำบ่าวตกใจแทบตาย ท่านหลับไปตั้งหลายวัน บ่าวเรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น บ่าวนึกว่า...”

คำสุดท้ายติดอยู่ในลำคอ ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอีกครั้ง

ลี่หลินมองสาวใช้ตรงหน้า ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมบอกชัดว่า ในจวนแห่งนี้ คนที่จริงใจกับนางที่สุดเห็นจะมีเพียงเถาเถา “เถาเถา ข้ายังไม่ตาย”

น้ำเสียงแหบแห้งเพราะไม่ได้พูดมาหลายวัน แต่กลับนิ่งกว่าที่เถาเถาเคยได้ยิน

สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย

“คุณหนู...”

“ช่วยพยุงข้าขึ้นที”

“เจ้าค่ะ”

เถาเถารีบเข้าประคอง ลี่หลินกัดฟันฝืนความอ่อนแรงแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง เพียงขยับตัวไม่กี่ครั้งก็รู้สึกหน้ามืดจนต้องหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง

ร่างกายนี้ถูกพิษสะสมมานาน ต่อให้ฟื้นคืนสติก็มิอาจกลับมาแข็งแรงได้ในชั่วข้ามคืน ทว่าแม้เรี่ยวแรงยังไม่ฟื้นคืน สติปัญญาของนางกลับแจ่มชัดยิ่งกว่าเดิม

“น้ำ”

เถาเถารีบรินน้ำอุ่นส่งให้ ลี่หลินเพิ่งจิบไปได้ไม่กี่คำ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง

ปัง!

เสียงนั้นทำให้เถาเถาสะดุ้ง

หญิงวัยกลางคนในชุดบ่าวเดินเชิดหน้าเข้ามา ตามหลังด้วยบ่าวชายร่างใหญ่สองคน นางคือชุ่ยฮวา บ่าวคนสนิทของซูฮูหยิน

อีกฝ่ายกวาดตามองลี่หลินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะแค่นหัวเราะ

“ตายยากตายเย็นเสียจริงนะเจ้าคะ คุณหนูรอง นอนซมอยู่ตั้งหลายวัน บ่าวนึกว่าท่านจะไม่ฟื้นขึ้นมาเสียแล้ว”

เถาเถาหน้าเปลี่ยนสีทันที “ชุ่ยฮวา เจ้าพูดกับคุณหนูเช่นนี้ได้อย่างไร”

“เหตุใดจะพูดไม่ได้”

ชุ่ยฮวาหันไปถลึงตาใส่เถาเถา ก่อนเดินตรงเข้ามาโดยไม่เห็นหัวเจ้าของห้อง

“ฮูหยินให้บ่าวมาดูอาการ ในเมื่อคุณหนูฟื้นแล้วก็ดี อีกสามวันฮูหยินจะให้ท่านไปพบเศรษฐีจูเพื่อเจรจาเรื่องการแต่งงาน จะมัวแต่นอนซมอยู่เช่นนี้ไม่ได้ ฮูหยินอุตส่าห์เมตตาหาคู่ครองที่มั่งคั่งให้ คุณหนูควรสำนึกในบุญคุณเสียด้วยซ้ำ”

ลี่หลินวางถ้วยน้ำลงช้า ๆ

“เศรษฐีจูอายุเท่าใด”

ชุ่ยฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มเยาะ “เรื่องนั้นสำคัญตรงไหน ต่อให้อายุมากหน่อยก็มีเงินมีทอง คุณหนูรองอย่างท่านควรดีใจที่เขายังยอมรับไปเป็นภรรยา”

“ข้าถามว่าอายุเท่าใด” น้ำเสียงของลี่หลินไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกกดดันอย่างประหลาด

ชุ่ยฮวาเม้มปาก “ห้าสิบกว่าแล้วอย่างไร”

“ลูกชายของเขาอายุเท่าใด”

“สามสิบกว่า”

ลี่หลินหัวเราะเบา ๆ “ดีจริง หากข้าแต่งเข้าไป อีกไม่กี่ปีก็คงได้เลี้ยงหลานแทนเลี้ยงลูก”

เถาเถาหลุดหัวเราะพรืด ก่อนรีบยกมือปิดปาก

สีหน้าของชุ่ยฮวาบิดเบี้ยวทันที “คุณหนูอย่าทำเป็นปากดี ฮูหยินตัดสินใจแล้ว ต่อให้ท่านไม่เต็มใจก็ต้องแต่ง”

“นางตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของข้า แล้วถามข้าหรือยัง”

“ฮูหยินเป็นมารดาของท่าน”

“มารดาข้าตายไปแล้ว”

ประโยคสั้น ๆ ทำเอาชุ่ยฮวาหน้าตึง

ลี่หลินเงยหน้ามองอีกฝ่าย “ส่วนคนที่เจ้าเรียกว่าฮูหยินนั้น เป็นเพียงฮูหยินเอกคนใหม่ของบิดาข้า อย่าได้เอานางมาเทียบกับมารดาผู้ให้กำเนิดข้า”

“เจ้า...”

“แล้วก็อีกอย่าง”

ลี่หลินเหลือบมองบ่าวชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เรือนของคุณหนูในจวน บ่าวชายสองคนสามารถเดินเข้าห้องนอนได้โดยไม่ต้องขออนุญาตตั้งแต่เมื่อใด”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
57
1
กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นยาขมฉุนลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องนอนเล็ก ๆ แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า ๆ กระทบฝุ่นละอองที่ลอยอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนบนเตียงเปลือกตาของหญิงสาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นปราดขึ้นกลางศีรษะภาพความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำเชี่ยวหลี่เซียวหยู นักเจรจาธุรกิจมือฉมังจากยุคปัจจุบัน ผู้ผ่านการเจรจาต่อรองกับคู่ค้ารายใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน จำได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ตนยังอยู่ในโลกเดิม ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าความทรงจำของหญิงสาวแปลกหน้ากำลังหลั่งไหลเข้ามาในศีรษะ ราวกับเรื่องราวเหล่านั้นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตนเองเจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า ไป๋ลี่หลินนางคือคุณหนูรองแห่งจวนสกุลไป๋ ซึ่งเป็นตระกูลขุนนางที่มีฐานะมั่นคงในแคว้นต้าเซียวความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ปะติดปะต่อกันจนหลี่เซียวหยูเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดมารดาแท้ ๆ ของไป๋ลี่หลินคือภรรยาเอกคนแรกของไป๋เฉิงฮั่น นางถือกำเนิดจากตระกูลพ่อค้ามั่งคั่ง และเมื่อตบแต่งเข้าสู่จวนตระกูลไป๋ก็นำสินเดิมติดตัวมาจำนวนมาก ทั้งเงินทอง ร้านค้า ที
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-23
อ่านเพิ่มเติม
2
สองคนนั้นชะงัก ก่อนสบตากันอย่างลังเล หากเรื่องนี้ถูกนำออกไปพูดจริง ต่อให้คุณหนูรองไม่เป็นที่โปรดปราน พวกเขาก็ผิดกฎจวนอยู่ดีชุ่ยฮวากลับไม่สนใจ นางเดินเข้ามาคว้าข้อมือลี่หลิน“เลิกพูดมากแล้วลุกขึ้น ฮูหยินสั่งให้ข้าพาเจ้าไปพบเดี๋ยวนี้ ส่วนเรื่องเศรษฐีจู อีกสามวันเจ้าก็ต้องไปตามที่กำหนดไว้!”เถาเถารีบเข้าขวาง “อย่าแตะต้องคุณหนู”“ไสหัวไป”ชุ่ยฮวาผลักเถาเถาจนเซ แววตาของลี่หลินวาบขึ้นทันที“ปล่อยมือ”“ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม”เพียะ!เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังชัดไปทั่วห้องชุ่ยฮวาหน้าหัน ร่างแข็งค้างอยู่กับที่ มือที่จับลี่หลินคลายออกโดยอัตโนมัติทั้งห้องเงียบสนิท แม้แต่เถาเถายังเบิกตากว้างชุ่ยฮวาค่อย ๆ หันกลับมา มือหนึ่งกุมแก้มที่เริ่มแดง ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า“เจ้า... เจ้ากล้าตบข้า”ลี่หลินต้องกำขอบเตียงเอาไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองเซ แค่ใช้แรงตบเมื่อครู่ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงและหายใจถี่ แต่สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง“เหตุใดข้าจะไม่กล้า”“ข้าเป็นคนของซูฮูหยิน”“แล้วอย่างไร”ชุ่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออกลี่หลินยกสายตาขึ้นมอง “ต่อให้นางเป็นฮูหยินเอกของบิดาข้า เจ้าก็ยังเป็นเพียงบ่าว ส่วนข้าคือคุณหนูรองแห่งจวนสกุลไป
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-23
อ่านเพิ่มเติม
3
ผู้ดูแลเต๋อเป็นชายสูงวัยที่เคยดูแลกิจการให้มารดาของลี่หลินมานานหลายปี หลังซูฮูหยินเข้าควบคุมกิจการของจวน เขาก็ถูกกีดกันออกจากร้านค้าหลัก จนแทบไม่มีใครกล่าวถึงอีกทว่าในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ก่อนมารดาจะสิ้นใจ นางเคยฝากคำสั่งเสียเอาไว้ประโยคหนึ่งหากวันหนึ่งแม่ไม่อยู่ และเจ้าพบว่าทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้เกิดปัญหา จงไปหาผู้ดูแลเต๋อความทรงจำนั้นทำให้ลี่หลินนิ่งไป นี่ไม่ใช่คำพูดธรรมดา มารดาของเจ้าของร่างเดิมอาจเตรียมบางอย่างเอาไว้ล่วงหน้า“ตอนนี้ผู้ดูแลเต๋ออยู่ที่ใด”“บ่าวเคยได้ยินว่าเขายังดูแลร้านเก่าเล็ก ๆ ของฮูหยินใหญ่ทางฝั่งตะวันตกของเมืองเจ้าค่ะ แต่บ่าวไม่แน่ใจว่าเขายังอยู่ที่นั่นหรือไม่”รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลี่หลิน ในที่สุดนางก็พบเบาะแสแรกที่จะนำไปสู่การทวงคืนสินเดิมของมารดาแล้วเถาเถากลับยิ่งกังวล “คุณหนูคิดจะไปหาเขาหรือเจ้าคะ แต่คนของซูฮูหยินเฝ้าเรือนอยู่เต็มไปหมด”“เพราะอย่างนั้นเราจึงต้องคิดให้ดีว่าจะออกไปอย่างไร”“แต่ว่าร่างกายคุณหนู...”“ตอนนี้ข้าต้องพักเอาแรงก่อน” ลี่หลินดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวอย่างว่าง่ายจนเถาเถามองด้วยความประหลาดใจ“กินอาหารให้อิ่ม เก็บแรงเอาไว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-23
อ่านเพิ่มเติม
4
ทันทีที่พ้นเขตจวน ลี่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆอากาศข้างนอกเย็นกว่าที่คิด นางกระชับเสื้อแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังฝั่งตะวันตกของเมืองร้านเก่าของมารดาตั้งอยู่ไม่ไกลจากตลาดฝั่งตะวันตก หากเดินด้วยร่างกายปกติคงใช้เวลาไม่นานนัก แต่สำหรับร่างที่เพิ่งรอดจากพิษมาได้ ทุกก้าวกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆเดินไปได้เพียงสองตรอก ลี่หลินก็เริ่มหายใจหอบจนต้องหยุดพิงกำแพง มือข้างหนึ่งยกขึ้นกดหน้าอก พยายามข่มอาการวิงเวียนที่กำลังเล่นงาน“ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว” นางพึมพำ แต่ยังไม่ทันได้พัก เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงที่นางจำได้ทันที“แยกกันหา คุณหนูรองหนีออกจากเรือนจริง ๆ”นั่นคือเสียงของชุ่ยฮวา สีหน้าของลี่หลินเปลี่ยนไปรู้เร็วกว่าที่คิดเห็นได้ชัดว่าหลังเหตุการณ์เมื่อกลางวัน ซูฮูหยินคงส่งคนมาจับตาดูเรือนของนางอยู่แล้ว ต่อให้เถาเถาพยายามปิดบังเพียงใด การหายตัวไปก็คงถูกพบในที่สุด“ไปดูตรอกด้านหน้า”“หากพบแล้วทำอย่างไร”“จับกลับจวน ฮูหยินสั่งว่าห้ามปล่อยให้นางออกไปพบผู้ใดเด็ดขาด” ประโยคสุดท้ายยิ่งทำให้ลี่หลินมั่นใจซูฮูหยินคงกลัวว่านางจะออกไปพบคนที่สามารถช่วยทวงคืนสินเดิมได้ และในเวลานี้ ผู
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-23
อ่านเพิ่มเติม
5
ลี่หลินลอบพิจารณาบุรุษตรงหน้าอีกครั้ง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในเมืองหลวงมีอ๋องไม่กี่พระองค์ และผู้ที่มักใช้รถม้าสีเข้มเรียบขรึม มีองครักษ์ฝีมือดีติดตาม และขึ้นชื่อเรื่องไม่ชอบความวุ่นวายคือฉินมู่หยวนฉินอ๋อง อนุชาของฮ่องเต้ฉินหลงจวินแม่ทัพผู้มีชื่อเสียงจากสนามรบ เจ้าของฉายา อ๋องไร้พ่ายลี่หลินนิ่งไปครู่หนึ่งยอดเยี่ยมหนีแม่เลี้ยงออกมาไม่ถึงครึ่งคืน ข้าก็กระโดดเข้ารถม้าของพระอนุชาฮ่องเต้เสียแล้วฉินมู่หยวนมองสีหน้าของนาง“รู้แล้วหรือว่าข้าเป็นใคร”ลี่หลินยกมือประสานทันที“หม่อมฉันไป๋ลี่หลิน ถวายพระพรฉินอ๋องเพคะ เมื่อครู่เสียมารยาท ขอท่านอ๋องโปรดอภัย”“เมื่อครู่ยังข้ากับท่านอยู่เลย”“ตอนนั้นหม่อมฉันยังไม่รู้”“ตอนนี้รู้แล้วจึงกลัว”ลี่หลินคิดเล็กน้อย “เกรงใจมากขึ้นเพคะ”“ไม่กลัวหรือ”นางสบตาเขา“ถ้าท่านอ๋องคิดจะฆ่าหม่อมฉันจริง คงไม่เสียเวลาถามมาหลายประโยคแล้วเพคะ”ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่ ก่อนฉินมู่หยวนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ“ปากกล้าดีนี่”“หม่อมฉันถือว่าเป็นคำชม”“ข้าไม่ได้ชม”“เช่นนั้นหม่อมฉันจะคิดเสียว่าไม่ได้ยิน”คราวนี้ดวงตาของฉินมู่หยวนปรากฏแววประหลาดใจชัดขึ้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-23
อ่านเพิ่มเติม
6
“ผู้ใดส่งเจ้ามา”ลี่หลินนึกถึงถ้อยคำประหลาดที่มารดาของเจ้าของร่างเดิมเคยกำชับให้จดจำเอาไว้ แม้ในอดีตนางจะไม่เข้าใจความหมาย แต่เวลานี้กลับรู้สึกว่ามันอาจเป็นรหัสสำหรับยืนยันตัวตน“ดอกเหมยผลิบานแล้ว แต่เจ้าของสวนไม่อยู่ ผู้เฝ้าสวนยังรักษารากเดิมหรือไม่”ทันใดนั้นเสียงกลอนประตูก็ดังขึ้นประตูเปิดออก ชายสูงวัยผมสีดอกเลายืนอยู่ด้านใน เมื่อแสงโคมส่องถึงใบหน้าของลี่หลิน ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง“คุณหนูรอง” น้ำเสียงนั้นสั่นเครือลี่หลินยกมือขึ้น “เข้าไปพูดข้างในก่อน”ผู้ดูแลเต๋อรีบเปิดทาง เมื่อประตูปิดลง เขาหันกลับมามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“คุณหนู เหตุใดท่านจึงมีสภาพเช่นนี้ ข้าได้ยินว่าท่านป่วยหนัก”“ข้าเกือบตาย”ผู้ดูแลเต๋อหน้าซีด“หมายความว่าอย่างไรขอรับ”“เรื่องนั้นไว้ค่อยพูด”ลี่หลินนั่งลงเพราะขาเริ่มหมดแรง“ข้ามาหาท่านเพราะคำสั่งเสียของท่านแม่”ผู้ดูแลเต๋อนิ่งไปทันที ลี่หลินมองเขา“ก่อนท่านแม่เสีย นางเคยบอกข้าว่า หากวันหนึ่งสินเดิมเกิดปัญหา ให้มาหาท่าน”ชายสูงวัยหลับตาลงช้า ๆ เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาแดงเรื่อ“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง” เขาลุกขึ้น เดินเข้าไปยังห้องด้านหลัง ไม่นานจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-25
อ่านเพิ่มเติม
7
เถาเถาเดินตามอยู่ด้านหลัง ในมือของสาวใช้มีหีบไม้ใบหนึ่งซูฮูหยินลุกพรวด“ไป๋ลี่หลิน”“เจ้าค่ะ”ลี่หลินยิ้มบาง ๆ“ข้ากลับมาแล้ว”เถาเถาแอบกลืนน้ำลาย เมื่อคืนคุณหนูลอบกลับเข้ามาทางประตูหลังโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ยิ่งเมื่อเห็นหีบใส่สำเนาหลักฐานที่คุณหนูนำกลับมาด้วย ก็ยิ่งเข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงกล้าเดินเข้ามาเผชิญหน้ากับซูฮูหยินในเช้าวันนี้ซูฮูหยินมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“เมื่อคืนเจ้าหนีออกจากจวนไปที่ใดมา”“ไปทำธุระเจ้าค่ะ”“ธุระอะไรต้องออกไปกลางค่ำกลางคืนโดยไม่ขออนุญาตผู้ใหญ่”“หากข้าขออนุญาต เกรงว่าคงไม่ได้ออกไป”“บังอาจ!” ซูฮูหยินตบโต๊ะดังปัง สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่งยวด“เจ้าหนีออกจากจวนโดยพลการ ทำให้ชื่อเสียงตระกูลเสียหาย กลับมาแล้วยังกล้าพูดจาสามหาวอีก คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้”ลี่หลินยืนนิ่ง“เหตุใดข้าต้องคุกเข่า”“เพราะข้าเป็นมารดาของเจ้า”“ข้าจำได้ว่าพูดเรื่องนี้ไปแล้ว” ลี่หลินยิ้ม“มารดาของข้าเสียชีวิตไปหลายปีแล้วเจ้าค่ะ”สีหน้าซูฮูหยินแข็งค้างชุ่ยฮวารีบแทรก “ฮูหยินเป็นภรรยาเอกของนายท่าน ย่อมมีสิทธิ์อบรมคุณหนู”“เจ้าพูดถูก” ลี่หลินพยักหน้า
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-25
อ่านเพิ่มเติม
8
“แล้วส่วนที่เหลือ”“ค่อยตรวจบัญชีกันทีละรายการ”ลี่หลินยิ้ม“ข้าไม่รีบ” ประโยคว่า ข้าไม่รีบ กลับทำให้ซูฮูหยินรู้สึกหนาวเย็นยิ่งกว่าเดิม เพราะหมายความว่าไป๋ลี่หลินไม่ได้คิดจะจบเรื่องวันนี้นางจะตามตรวจทีละแห่ง ทีละบัญชี ทีละเส้นทางเงิน และนั่นคือสิ่งที่ซูฮูหยินยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้หลายปีมานี้ทรัพย์สินจากฝ่ายมารดาของลี่หลินบางส่วนถูกโยกไปปะปนกับกิจการที่เกี่ยวข้องกับคนของตระกูลซู หากมีการตรวจสอบละเอียดเกินไป อาจสาวไปถึงเรื่องที่ไม่ควรถูกเปิดเผยซูฮูหยินจึงต้องหยุดนางไว้ก่อน อย่างน้อยก็ในเวลานี้“ได้” คำเดียวหลุดออกมาจากไรฟันชุ่ยฮวาหันขวับ “ฮูหยิน”“หุบปาก” ซูฮูหยินตวาด ก่อนหันกลับมามองลี่หลิน“เรื่องเศรษฐีจู ข้าจะระงับไว้ก่อน”“ยกเลิกเจ้าค่ะ ไม่ใช่ระงับ”“ไป๋ลี่หลิน อย่าได้คืบจะเอาศอก”“ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องไปถามเจ้าหน้าที่ว่าคำว่า ‘ระงับ’ กับ ‘ยกเลิก’ ต่างกันเพียงใด”“เจ้า!”ลี่หลินยิ้มหวาน“ข้ารอฟังอยู่เจ้าค่ะ”ซูฮูหยินสูดลมหายใจเข้าลึก“ได้ ยกเลิก”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”“ส่วนร้านค้า ข้าจะคืนให้เจ้าสามแห่งก่อน”“ห้าแห่ง”“สาม”“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปยื่นเรื่อง”“สี่”“พร้อมที่ดินนอกประต
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-25
อ่านเพิ่มเติม
9
เพล้ง!“นังเด็กสารเลว”ชุ่ยฮวาสะดุ้ง“ฮูหยิน เหตุใดจึงยอมคืนให้นางเจ้าคะ”“เจ้าคิดว่าข้าอยากคืนหรือ”ซูฮูหยินหันขวับ ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต“นางรู้แล้วว่าบัญชีฉบับจริงกับตราประทับยังอยู่ และยังมีสำเนาหลักฐานอยู่ในมือ หากนางเอาเรื่องไปถึงทางการแล้วมีการตรวจบัญชีร้านเหล่านั้นขึ้นมาจริง ๆ อาจสาวไปถึงคนของตระกูลซู”“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ” ชุ่ยฮวาหน้าซีดซูฮูหยินค่อย ๆ สงบลง“ปล่อยให้นางดีใจไปก่อน”“ฮูหยินหมายความว่า...”“ร้านไม่กี่แห่งกับที่ดินแปลงเดียวจะทำอะไรได้” นางแค่นหัวเราะ“นางคิดว่าตัวเองชนะแล้ว ก็ปล่อยให้คิดไป”ชุ่ยฮวารีบถาม “แล้วทรัพย์สินที่เหลือเล่าเจ้าคะ”“ของที่เข้ามาอยู่ในมือข้าแล้ว ไม่มีทางปล่อยกลับไปง่าย ๆ” แววตาของซูฮูหยินเย็นเยียบ“จับตาดูนางไว้ ดูว่านางจะทำอะไรกับร้านเหล่านั้น ติดต่อกับใครบ้าง และอย่าให้นางรู้ตัว”“เจ้าค่ะ”“ส่วนผู้ดูแลเต๋อ...” ซูฮูหยินหยุดไปครู่หนึ่ง“หาตัวเขาให้พบ”“ฮูหยินจะให้จัดการเลยหรือไม่เจ้าคะ”“ยัง” นางหรี่ตา“ตอนนี้นังเด็กนั่นกำลังระวังตัว หากคนของมารดานางเกิดเรื่องทันทีหลังจากนางได้หลักฐานกลับมา นางจะรู้ว่าเป็นฝีมือใคร”“เช่นนั้น...”“
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-25
อ่านเพิ่มเติม
10
“เช่นนั้นเราควรทำป้ายบอกว่าอาหารของเราอร่อย”ลี่หลินส่ายหน้า“ถ้าเจ้าเป็นคนขาย เจ้าก็ต้องบอกว่าของตัวเองดีอยู่แล้ว ใครจะเชื่อ”“แล้วจะทำอย่างไรขอรับ”“ให้พวกเขาตัดสินเอง”หลิวซานยังไม่เข้าใจ ลี่หลินจึงหันไปทางครัว“ยกเตาถ่านออกมาหน้าร้าน”“เตาถ่าน”“ใช่ แล้วเอาหมูที่หมักไว้กับไก่ส่วนหนึ่งออกมา”หลิวซานเบิกตา“คุณหนูจะทำอาหารหน้าร้านหรือขอรับ”“ทำไม จะผิดกฎเมืองหรือ”“ไม่ผิดขอรับ แต่...”“ไม่ผิดก็ทำ”หลิวซานเกาศีรษะ ก่อนรีบไปจัดการตามคำสั่ง ไม่นาน เตาถ่านสองเตาก็ถูกยกมาตั้งบริเวณหน้าร้าน โดยจัดวางไว้ด้านในเขตหน้าร้าน ไม่ให้กีดขวางทางสัญจรของผู้คนลี่หลินลงมือปรุงด้วยตนเอง หมูสามชั้นถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ หมักด้วยเครื่องปรุงที่หาได้ในยุคนี้ นางไม่ได้พยายามทำอาหารแบบโลกเดิมทุกอย่าง เพราะวัตถุดิบหลายชนิดไม่มีอยู่ หรือมีรสชาติแตกต่างกันสิ่งที่นางทำคือใช้หลักการปรุงอาหารที่ตนรู้ ปรับเข้ากับวัตถุดิบที่หาได้ เนื้อหมูถูกย่างเหนือถ่านไฟอ่อนจนไขมันค่อย ๆ ละลาย ผิวด้านนอกขึ้นสีสวยส่วนเนื้อไก่ถูกหมักเครื่องเทศก่อนทอดจนผิวกรอบหอม เพียงไม่นาน กลิ่นอาหารก็ลอยออกไปตามลม คนที่เดินผ่านเริ่มชะลอฝีเท้าสอ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-25
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status