Share

บทที่ 908

Author: เจ้าเหมียวแวววาว
ชายหนุ่มเหล่มองเซี่ยถานโจวแวบหนึ่ง

จากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ

“ถ้าคุณบอกแต่แรกว่าแ
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 908

    ชายหนุ่มเหล่มองเซี่ยถานโจวแวบหนึ่งจากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ “ถ้าคุณบอกแต่แรกว่าแฟนสวยขนาดนี้ ต่อให้เป็นผม ผมก็คงร้อนรนจนนั่งไม่ติดเหมือนกันแหละ”เซี่ยถานโจวยิ้มรับโดยไม่เอ่ยคำใด แววตาไหวระริกขณะมองส่งชายหนุ่มกับภรรยาชายหนุ่มรีบแก้ตัวกลบเกลื่อน “แต่ยังไงก็สู้ภรรยาผมตอนสาว ๆ ไม่ได้หรอกนะ สมัยก่อนเธอยังไม่คลอดลูกน่ะ สวยหยาดเยิ้มเลยเชียว”“ขอบคุณสำหรับบัตรนะครับ พวกเราจะไปดูแน่นอนครับ”ภรรยาของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเมื่อเซี่ยถานโจวและฉีเหมี่ยวเดินลับตาไปแล้ว “คุณไม่ได้บอกพวกเขาเหรอคะว่า ละครเวทีเรื่องนี้เนื้อหาค่อนข้างแรงแถมยังมีเรตจำกัดอายุด้วยน่ะ?”ละครเวทีสไตล์ตะวันตก ยิ่งเป็นแนวที่มีการจำกัดอายุก็ยิ่งเนื้อหาเผ็ดร้อนและเปิดกว้างไม่น้อยชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นเลยสักนิดเขาโบกมืออย่างไม่ยี่หระ“ก็เป็นคู่รักกันนี่นา เนื้อหาจะหวาบหวิวหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่ โต ๆ กันหมดแล้ว”“นั่นสินะคะ”-เมื่อพวกเขากลับมาถึงร้าน เจ้าของร้านที่เห็นว่าทั้งสองเดินมาก็จัดเตรียมอาหารไว้ให้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วนอกจากกับข้าวสองอย่างที่เหลือจากมื้อเที่ยงแล้ว เธอยังยกซุปช

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 907

    “ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ เลยนอนไปงีบหนึ่ง”ฮั่วสวินเจินส่งเสียงฮึ่มฮั่มในลำคอ ไม่ได้คิดจะเอาเป็นเอาตายกับฉีเหมี่ยวจริง ๆ จัง ๆ“เหอซิงยังไม่พ้นโทษออกมา แบบนี้นับว่าเป็นข่าวดีใช่ไหมล่ะ? ส่วนช่วงนี้มีใครไปเยี่ยมเธอบ้างอันนี้ยังเช็กตรง ๆ ไม่ค่อยสะดวก ไว้รอวันจันทร์ตอนที่พี่เหยียนเข้าสำนักงานค่อยให้เขาช่วยสืบถามข้ามแผนกดูให้ละกันนะ”“ได้ ขอบใจมากนะเจินเจิน”ฮั่วสวินเจินพอได้ข่าวปุ๊บก็รีบโทรมาบอกฉีเหมี่ยวเป็นคนแรกทันทีพวกเธอคุยกันต่ออีกสองสามประโยค ฉีเหมี่ยวก็วางสายแล้วลุกขึ้นมาจากเตียงตรงห้องนั่งเล่นด้านนอก เซี่ยถานโจวยังคงง่วนอยู่กับงาน พอเห็นเธอเดินออกมาพร้อมกับพวงแก้มสองข้างที่ขึ้นสีแดงระเรื่อจากการนอน แถมเส้นผมยังยุ่งเหยิงเล็กน้อยส่งยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ตื่นแล้วเหรอ? ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี คุณไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเถอะ เดี๋ยวเราออกไปกินข้าวกัน”กับข้าวสองอย่างที่เหลือจากมื้อเที่ยงยังแช่อยู่ในตู้เย็นของป้าเจ้าของร้าน แน่นอนว่าต้องไปกินให้หมดใบหน้าของฉีเหมี่ยวขึ้นสีแดงระเรื่อ“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเผลอนอนนานไปหน่อย...”เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะนอนแค่ครึ่งชั่วโมงแล้วตื่น แต่พอเอนตัวลงนอ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 906

    นับตั้งแต่รู้จักกันมา เธอก็มักจะเรียกเขาด้วยสรรพนามนี้เสมอเดิมทีเซี่ยถานโจวไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติทว่าพอได้ฟังในเวลานี้ กลับสัมผัสได้ถึงความห่างเหินที่ซ่อนอยู่ทั้งในคำพูดและน้ำเสียงของฉีเหมี่ยวฉีเหมี่ยวเปลี่ยนชุดแล้ว ด้านในสวมชุดเดรสไหมพรมแนบเนื้อ สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตคลุม มองจากด้านหลังแล้วรูปร่างผอมเพรียว แขนขาเรียวบางอีกด้านหนึ่ง ฮั่วสวินเจินกำลังทาเล็บอยู่พร้อมกับหนีบโทรศัพท์ไว้ที่ซอกคอ “ฉันช่วยเช็กให้เธอเอง แต่ว่ายัยนั่นจะไปสร้างคลื่นอะไรได้อีก?”ก่อนที่เหอซิงจะเข้าไปข้างใน เหลียนเส้าจิ่นก็ได้หย่าขาดกับเธอไปแล้วเด็กคนนั้นถูกส่งตัวไปอยู่กับพ่อแม่ของเหอซิงสองสามีภรรยาตระกูลเหลียนอย่างเหลียนอวี้เฉิงกับติงฉานเจวียนก็ยังคงชดใช้ความผิดอยู่ข้างใน ตั้งใจทำงานรับการดัดสันดานอย่างว่าง่าย ต่อให้เหอซิงจะพ้นโทษออกมาแล้ว ในระยะเวลาสั้น ๆ นี้เธอก็ไม่มีทางหาแบ็คอัปคนใหม่ได้หรอกฉีเหมี่ยวยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วเบา ๆ “ฉันจำได้ว่าเธอโดนตัดสินจำคุกหลายปี ตอนนี้น่าจะยังไม่พ้นโทษ หรือไม่ฉันก็คงคิดมากไปเอง”ไม่แน่ว่าเธออาจจะตื่นตูมไปเองเหมือนนกที่ตื่นกลัวธนู หรือไม่ก็ยังพูดไม่ได้แน่ชั

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 905

    ในที่ที่เขาปรากฎตัว มักจะมีชื่อของฮั่วจี้เซินพ่วงติดมาด้วยเสมอความถี่ที่ชื่อของคนทั้งสองคนปรากฏร่วมกัน สูงยิ่งกว่าสวี่เพียวเพียวกับฮั่วจี้เซินเสียอีกเซี่ยถานโจวไม่เคยสนใจเรื่องความรักเพียงแต่ในฤดูร้อนครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ ตอนที่ฝนตกหนัก เขายืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ทว่ารถเที่ยวสุดท้ายกำลังแล่นผ่านไปแล้ว จึงวิ่งตามไม่ทันจำต้องรอให้ฝนหยุด แล้วค่อยเดินกลับมหาวิทยาลัยสายฝนตกหนักเสียจนบนพื้นถนนเริ่มมีกระแสน้ำไหลบ่าท่วมขัง เซี่ยถานโจวก้าวเดินไปไหนไม่ได้เลยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกางร่มเดินมาหลบฝนที่ป้ายรถเมล์ และเมื่อถึงเวลาต้องไป เธอก็หยิบร่มอีกคันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วยื่นส่งให้กับเซี่ยถานโจว“คุณคะ คุณก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเอใช่ไหมคะ? ร่มคันนี้ให้คุณยืมก่อนนะ”เธอถือร่มที่พิมพ์ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเอ ซึ่งน่าจะเป็นร่มที่ให้ยืมใช้กันทั่วไปในห้องสมุด แต่สิ่งที่เธอยื่นให้กับเซี่ยถานโจวกลับเป็นร่มสีชมพูพิมพ์ลายหมีน้อยมองดูก็รู้ว่าเป็นร่มที่เด็กสาวใช้เซี่ยถานโจวตั้งใจจะบอกให้เธอหยิบคันที่เป็นร่มของห้องสมุดให้เขาแทน แล้วเขาจะเอาไปคืนให้ในวันพรุ่งนี้ทว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นกลั

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 904

    ต่อหน้าเซี่ยถานโจว การเอ่ยถึงเรื่องในอดีตย่อมเป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจไม่น้อยฉีเหมี่ยวจ้องมองเนื้อหาเหล่านั้นในโทรศัพท์มือถือที่เธอเคยบันทึกเก็บไว้ในอดีต ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากพูดอย่างไรดีเรื่องระหว่างเธอกับเหอซิงไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายจบได้ในสองสามคำผู้ที่เรียนกฎหมาย ส่วนใหญ่แล้วย่อมมีสักวันที่ต้องยืนอยู่บนบัลลังก์ศาล โต้เถียงกับผู้คนมากมายผู้ที่ก้าวเดินอยู่บนเส้นทางสายกฎหมาย น้อยคนนักที่จะฝีปากไม่คล่องแคล่วยามนี้ในอกของฉีเหมี่ยวรู้สึกอึดอัดจนแน่นหน้าอกไปหมดเธอเลือกที่จะเงียบยามนี้เข้าสู่เดือนพฤษภาคมแล้ว ภายในโรงแรมเริ่มเปิดเครื่องปรับอากาศกันแล้วเซี่ยถานโจวเห็นเธอไม่ยอมปริปากพูดอะไร ในใจย่อมเข้าใจดีว่า ไม่ว่าฉีเหมี่ยวจะยินยอมเล่าให้เขาฟังหรือไม่ นั่นย่อมเป็นสิทธิ์ของเธอทว่าเขากลับยังสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มอันไร้ขอบเขตและความหงุดหงิดใจเขาลุกขึ้นยืน “ผมออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกสักครู่นะครับ”ทางโรงแรมจัดสรรพื้นที่สูบบุหรี่เอาไว้ที่ชั้นล่างเซี่ยถานโจวหยิบคีย์การ์ดห้องพักมาหนึ่งใบ แล้วสาวเท้าเดินลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็วเขาจุดบุหรี่ในมือ สูบพ่นอย่างไม่ร

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 903

    เซี่ยถานโจวชะงักไปเล็กน้อยเขายื่นโทรศัพท์มือถือคืนให้กับฉีเหมี่ยวโดยไม่ได้ทำการปลดล็อก“ดูเหมือนคุณจะมีข้อความเข้านะ”ฉีเหมี่ยวจ้องมองเนื้อหาด้านบนแล้วขมวดคิ้วมุ่นเรื่องของฮั่วจี้เซิน ฉีเหมี่ยวเคยพูดถึงให้เซี่ยถานโจวฟังไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่เรื่องที่เธอกับเซี่ยถานโจวคบหาดูใจกันอยู่นั้น มีคนรู้เรื่องนี้ไม่มากนักฉีเหมี่ยวเห็นเงาดำจากอดีตบางส่วนซ้อนทับออกมาจากข้อความทั้งสองข้อความนี้เธอนึกถึงข้อความที่เคยได้รับมาก่อนหน้านี้แต่เลือกที่จะเมินเฉยไปชั่วขณะนั้น เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเจอสมัยเรียนปริญญาตรีขึ้นมาได้รวมถึงผู้หญิงคนที่ฉีเหมี่ยวคิดว่าตัวเองลืมเลือนไปจนหมดสิ้นแล้วคนนั้นเหอซิงน้ำเสียงของข้อความเหล่านี้ช่างคล้ายคลึงกับเหอซิงเหลือเกินชั่วขณะหนึ่งฉีเหมี่ยวไม่แน่ใจว่าเหอซิงพ้นโทษออกจากเรือนจำแล้วหรือยังฉีเหมี่ยวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อยากจะโทรศัพท์หาสวี่เพียวเพียว แต่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสวี่เพียวเพียวอยู่ในช่วงตั้งครรภ์ไตรมาสสุดท้ายแล้ว จึงไม่อยากรบกวนเธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ เซี่ยถานโจวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เป็นคนที่คุณรู้จักเหรอ? ขอโทษด้วยนะ พอดีเมื่อกี้ผม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status