Mag-log inช่วงบ่ายแก่ ๆหลังจากแอชตันเลิกเห่อของเล่นใหม่แล้ว สองหนุ่มก็ย้ายไปนั่งริมสระว่ายน้ำด้านนอก มองเด็กชายตัวเล็กว่ายน้ำไปกลับอยู่ในสระใหญ่ โดยมือทั้งคู่มีเหล้าราคาแพงที่อีวานซื้อติดมือมาฝากเพื่อนที่ไม่ชอบขี้หน้าเขานัก ส่วนหญิงสาวเจ้าของบ้านขอแยกตัวไปคุยงานของตัวเอง ทำให้เควินและอีวานนั่งกันอยู่ตามลำพัง
“อีวานนนนน ~”“ไงสุดหล่อ คิดถึงลุงไหม” หนุ่มเอเชียอุ้มเด็กชายเอาไว้เอ่ยทักทายเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งเขาก็สามารถตอบกลับได้อย่างคล่องปร๋อเนื่องจากเธอเลี้ยงลูกสองภาษาอยู่แล้ว“คิดถึงสุด ๆ ครับ รอบนี้มีอะไรมาฝากแอชตันบ้าง”“แอชตัน! ลุงเพิ่งมาถึงก็ถามหาของฝากแล้ว ไม่น่ารักเลย” คนเป็นแม่เอ่ยปรามลูกน้อย ก่อนจะ
ห้าปีต่อมาคฤหาสน์เควินเด็กชายผิวขาวจั๊วะจนสามารถมองเห็นเส้นเลือดฝอยบนพวงแก้ม วิ่งหน้าตั้งลงบันไดบ้านมาด้วยความตื่นเต้น ขาสั้นป้อมรีบลัดเลาะผ่านห้องกินข้าวไปยังห้องครัวซึ่งพ่อแม่กำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่ในนั้น“มัม ยุงอีวานจะมาถึงตอนหนาย”“เฮอะ!”ฝรั่งหนุ่มผู้พ่อถึงกับกลอกสายตาระอา อดน้อยเนื้
“ไม่ต้องห่วง เพื่อนเธอไม่เหงาหรอก...ไปถ่ายรูปเล่นตรงนั้นไหม”ร่างสูงชี้ไปยังขอนไม้ใหญ่ริมหาดไม่ไกลจากหน้าที่พักมาก แววตายามเควินหันมองมันเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขจนเธอสามารถรู้สึกได้ ส่งผลให้ใบหน้าหวานอดอมยิ้มไม่ได้“ค่ะ”ร่างเย้ายวนในชุดเดรสยาวสีขาวรับตัวลูกชายมาอุ้มพลางเดินย่ำทรายละเอียดไปยังจุดที่เข
บรรยากาศน่าอึดอัดในตอนแรกดีขึ้นบ้างแล้วหลังจากอิงฟ้าเห็นว่าชินคอยเฝ้าดูแลลูกน้อยของเธอไม่ห่าง และเด็กชายก็ยังหลับสบายอย่างที่เควินอ้าง ทำให้เมื่อแวะจุดดำน้ำต่อไปเธอจึงยอมให้มาเฟียขี้หวงลงมาว่ายน้ำกับเธอได้ แถมยังถูกเขาแอบลวนลามในน้ำไปหลายทีใบหน้าหวานเงยขึ้นจากน้ำ นิ่วหน้าหันมองพฤติกรรมแปลก ๆ ระหว่า
“เควินไง”“อ้าว! หมอนั่นยอมเหรอ”“ก็ยอมแหละ เพราะฉันไม่ไว้ใจให้ลูกน้องเขาดูแลลูกให้แน่นอน”อิงฟ้ายกยิ้มสะใจ นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับ ก้มหน้าเย้าแหย่กับลูกชายต่ออย่างอารมณ์ดีสามสิบนาทีต่อมาเรือใหญ่จอดนิ่งสนิทบนพื้นน้ำสีฟ้าใส หลังจากกัปตันโยนสมอลงไป แล้วสิ่งที่อิงฟ้าคาดไว้ก็เกิดขึ้นจริง ๆ หลังจากเธอบ
อิงฟ้าใช้เวลาตั้งแต่กลับมาเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตอนแรกเธอก็สะดุ้ง ใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ เช่นกัน คิดว่าเควินจะตามมาทำอะไรแปลก ๆ อีก แต่สักพักก็ได้ยินเสียงเย็นชาติดไร้อารมณ์ดังขึ้นแทน“ออกมา นายสั่งให้เอาข้าวมาให้”เธอหยัดตัวลุกขึ้น ยังคงอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนตัวเดิ
“…”บอดี้การ์ดร่างสูงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาปล่อยตัวอิงฟ้าออก เธอก็ทรุดลงไปกองบนพื้น ก้มหน้าร้องไห้ออกมาเงียบ ๆสายตาเย็นชายังคงไม่ได้แสดงความรู้สึกใด เขาล้วงมวนบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นจุดสูบ พ่นกลุ่มควันขาวออกมาให้สายลมแรงพัดมันหายไป ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาปล่อยให้หญิงสาวอ่อนต่อโลกได้ปลดปล่อยความเครียดกับการร้
คนตัวเล็กเดินคอตกกลับไปทางลิฟต์ หลังจากไปเรียนรู้งานที่ร้านอาหารเสร็จ เชฟแก้วก็ให้คนมาส่งเธอกลับขึ้นไปหานนนี่ยังชั้นสี่อีกครั้ง ผู้จัดการหนุ่มมอบคีย์การ์ดและชุดฟอร์มพนักงานให้อิงฟ้าเอาไว้ ก่อนจะโบกมือไล่เธอออกไปด้วยท่าทางง่วงสุดขีด เธอจึงมีคีย์การ์ดเอาไว้ใช้เดินทางขึ้นลงเป็นครั้งแรกแต่ก็ลืมเรื่องคิ
“ฮะ ๆ ใครวะ อุ้ย! คุณนน ผมตกใจหมดเลย”“เชฟแก้วมาหรือยัง”“มาแล้วนะครับ” เขาตอบกลับด้วยท่าทางงัวเงีย ทำผู้จัดการหน้าหล่อกลอกสายตาระอา เดินผ่านเข้าไปยังหลังครัวทันทีมือหนาผลักประตูเหล็กเข้าไปยังห้องครัวกว้างด้านหลังร้าน ไฟบริเวณนี้สว่างโร่แต่ก็ยังไร้วี่แววของบุคคลที่ตามหา“เชฟแก้ว! อยู่ไหม เชฟโว้ย”“







