登入เขาไม่ได้กลับขึ้นมาเพียงลำพัง คินเดินตามหลังเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มในมือ บอดี้การ์ดหนุ
หนี้เลือดที่ฝังรากลึกมานับสิบปีจบลงแล้ว การล้างแค้นที่เขาเคยมืดบอดและหลงทางไปกับมัน ได้รับการสะสางด้วยความจริงและกฎหมาย เขาไม่ได้สูญเสียความเป็นคน ไม่ได้กลายเป็นฆาตกรเต็มตัว และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ต้องวิ่งหนีใครอีกต่อไปอารัญล้วงมือซ้ายเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องบางออกมา หน้าจอแสดงเวลาเกือบเที่ยงคืน เขาปลดล็อกหน้าจอ กดเข้าไปที่แอปพลิเคชันโทรศัพท์ เลื่อนหาเบอร์สายตรงที่เชื่อมต่อกับเพนต์เฮาส์ลับเพียงเบอร์เดียวนิ้วหัวแม่มือกดโทรออกและยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูเสีย
"ปล่อยกู! พวกมึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร กูจะสั่งย้ายพวกมึงให้หมด!" ลุงเสือแผดเสียงด่าทอ ใบหน้าแนบชิดกับพื้นฝุ่น ดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่งแม้อิสรภาพจะหลุดลอยไปแล้ว ฤทธิ์ยาในร่างกายทำให้มันสูญเสียตรรกะเหตุผล เหลือเพียงอัตตาที่พยายามตะเกียกตะกายเอาตัวรอดอารัญไม่ได้สนใจเสียงก่นด่าเหล่านั้น ชายหนุ่มดึงมือซ้ายออกจากกระเป๋ากางเกง ก้าวเดินลงบันไดมาสองขั้น สายตาของเขาทอดมองเลยร่างของนักโทษบนพื้น ไปหยุดอยู่ที่ผู้ชายในสภาพสะบักสะบอมซึ่งกำลังยืนหอบหายใจพิงราวบันไดเหล็กอยู่ด้านหลังคินอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและฝุ่นโคลน ใบหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มบวมปูด หางคิ้วแล
ทว่า นพ.อารัญ ภักดีดำรง กลับไม่แสดงอาการสะทกสะท้านใดๆ ออกมาให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียวชายหนุ่มไม่ได้มองหาที่กำบัง ไม่ได้เตรียมตัวพุ่งหลบ เขาเพียงแค่ยืนหยัดแผ่นหลังให้ตั้งตรงอย่างสง่างามที่สุด อารัญยกมือซ้ายขึ้นมาในระดับสายตาอย่างเชื่องช้าและใจเย็น มันไม่ใช่การยกมือขึ้นเพื่อยอมจำนนหรือขอชีวิต แต่เขาเพียงแค่ขยับมันเพื่อปลดกระดุมเสื้อสูทเม็ดกลางออกด้วยปลายนิ้วเดียวอย่างอ้อยอิ่งการเคลื่อนไหวที่ไร้ซึ่งความกังวลนั้น ทำเอาลุงเสือชะงักไปชั่ววินาที ความสับสนแล่นพล่านเข้ามาในสมองที่กำลังบ้าคลั่ง มันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายตรงหน้าถึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อความตายที่กำลังจ่ออยู่ตรงหน้าอารัญลดมือซ้ายลง ค่อยๆ สอดฝ่ามือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กของตัวเอง ท่วงท่าสบายๆ และผ่อนคลายราวกับกำลังยืนรับลมอยู่ริมระเบียงเพนต์เฮาส์ ไม่ใช่กำลังยืนประจันหน้ากับปากกระบอกปืน มันคือการแสดงความเหยียดหยามและไม่เห็นหัวศัตรูอย่างถึงที่สุดเขาเคยหวาดกลัวความตายมาตลอดสิบปี กลัวว่าจะตายไปโดยที่ยังไม่สามารถลากคอคนผิดมาชดใช้หนี้เลือดให้พ่อบุญธรรมได้ แต่ในวันนี้ ภารกิจของเขาเสร็จสิ้นแล้ว ความ
เศษคริสตัลแหลมคมนับร้อยชิ้นร่วงกราวลงมาสู่พื้นพรมราวกับห่าฝน เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดผวาดังระงมไปทั่วบริเวณ ฝูงชนที่เคยหมอบอยู่กับพื้นแตกฮือลุกขึ้นวิ่งหนีตายกันอย่างไร้ทิศทาง ขัดขวางการทำงานและวิสัยทัศน์ของหน่วยสวาทอย่างสมบูรณ์แบบ ผู้กองกวินตะโกนสั่งการให้ลูกน้องระงับการยิงโต้ตอบทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนผู้บริสุทธิ์โดนลูกหลงลุงเสืออาศัยจังหวะที่คลื่นมนุษย์กำลังแตกตื่นและบดบังสายตาของเจ้าหน้าที่รัฐ พุ่งตัวกระโจนลงจากด้านข้างของเวที มันใช้มือที่ถูกพันธนาการไพล่หลังบิดข้อมืออย่างเจ็บปวดเพื่อจับด้ามปืนให้มั่นคงที่สุด สับฝีเท้าวิ่งหนีออกไปทางประตูด้านข้างซึ่งเชื่อมต่อกับโถงทางเดินแคบๆ สำหรับพนักงานเสิร์ฟอ
"คุณทำตามข้อตกลงได้สมบูรณ์แบบมาก หมออารัญ" กวินเอ่ยยอมรับจากใจจริง "ถ้าไม่ได้ความกล้าของคุณที่ยอมเดินเข้ามาเป็นเหยื่อล่อ เราคงไม่มีทางได้คำสารภาพที่ชัดเจนขนาดนี้""ฉันแค่ทำหน้าที่ในส่วนของฉันเสร็จแล้ว" อารัญตอบเสียงเรียบ เขายกมือซ้ายขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกหนึ่งเม็ดเพื่อระบายความอึดอัด ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนเริ่มคลายตัวลง "คินล่ะ ลูกน้องฉันปลอดภัยไหม""ปลอดภัยดี" กวินยืนยัน "ทีมจู่โจมของผมบุกเข้าชาร์จโกดังร้างทันทีที่คุณเริ่มเปิดประเด็นบนเวที ลูกน้องของลุงเสือถูกรวบตัวได้ทั้งหมดโดยไม่มีการยิงปะทะรุนแรง... ตอนนี้ลูกน้องของคุณกำลังถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นอยู่บนรถพยาบ
อารัญยืนอยู่บนเวที เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบตึง ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกหรือขยับตัวหนี ชายหนุ่มทอดสายตามองข้ามความโกลาหลเบื้องล่าง ตรงไปยังประตูทางเข้าหลักผู้กองกวินก้าวเดินเข้ามาภายในห้องแกรนด์บอลรูมด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผยและมั่นคง นายตำรวจหนุ่มอยู่ในชุดแจ็กเก็ตสีเข้มที่มีตราสัญลักษณ์หน่วยสืบสวนพิเศษติดอยู่บนอกซ้าย ในมือขวาถือซองเอกสารสีน้ำตาล สายตาของเขากวาดมองประเมินสถานการณ์ ก่อนจะมุ่งตรงมาที่เวทีหลักลุงเสือเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ร่างกายที่เหี่ยวย่นสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจากความหวาดกลัวและฤทธิ์ยาที่ตีรวน มันหันมองตำรวจที่ล้อมรอบงาน สลับกับมองหน้าหมออารัญที่ยืนอยู่ข้างๆ"นี่แก... แกเอาตำรวจเข้ามา..." ชายสูงวัยเค้นเสียงถามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "แกหักหลังสภา แกดึงพวกหมาต๋าเข้ามายุ่งกับวงการของเรา!""ฉันไม่ได้หักหลังสภา" อารัญตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดุดันและเฉียบขาด "ฉันแค่ส่งคนทรยศตัวจริง ไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่"ผู้กองกวินเดินขึ้นบันไดเวทีมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลุงเสือ ตำรวจหน่วยสวาทสองนายเดินตามขึ้นมาประกบซ้ายขวา ป้องกันไม่ให้เป้าหมายหลบหนี







