ขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM)

“โอ๊ย! เจ็บนะแม่ งื้อ!!หนูจะไม่ให้อภัยแม่ร้อยเปอร์เซ็นต์” พริบพราวร้องโอดครวญเมื่อผกาหยิกเข้ามาที่ต้นแขนอย่างแรง“อะไรกัน!” เสียงทุ้มตะโกนจากด้านหลังของสองแม่ลูก จึงทำให้สงครามย่อมๆ นั่นยุติลงไป“คุณพ่อ~” พริบพราวรีบเดินเข้าไปสวมกอดแขนใหญ่ของอำนาจผู้เป็นพ่อของเธออย่างออดอ้อน“ไม่มีอะไรค่ะคุณ” ผกาเอ่ยตอบสามีตัวเองอย่างข่มอารมณ์ก่อนจะหันไปมองลูกสาวอย่างคาดโทษ“เหรอ...”“ค่ะคุณพ่อ พราวกับคุณแม่แค่หยอกล้อกันนิดหน่อยค่ะ” พริบพราวรีบเอ่ยเสริมทัพ จนอำนาจต้องก้มใบหน้าลงมามองที่ลูกสาว“พ่อว่าวันนี้ เราแต่งตัวโป๊ไปหน่อยนะ”“งื้อ...พราวว่าไม่โป๊เลยนะคะ นี่คอลเลกชั่นใหม่เลยนะเหมาะกับสาวแซ่บอย่างพราวที่สุด”“เฮ้อ...งั้นต่อไปก็เลือกเสื้อผ้าก็ให้มันดีๆ หน่อยนะ และก็เบาๆ ลงหน่อย..ความแซ่บ!”“ไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวผิดคอนเซ็ปต์สาวแซ่บที่สุดในสามโลก”“พริบพราว!”“โอเคค่ะ งานหน้าพราวจะเบาๆ” พริบพราวรีบตอบกลับทันควันเมื่ออำนาจเรียกชื่อเต็มเธอด้วยเสียงที่เข้มขึ้น ‘เพราะนั้นหมายความว่า

“ครับลูกสาวพี่เอง น้องพราวเซอร์ไพรซ์ใช่ไหม พี่ก็กะว่าจะกลับมาจัดงานแต่งงานที่ไทยพอดี ยังไงพี่เชิญด้วยนะ”“ค่ะ! เซอร์ไพรซ์มาก! ถ้าว่างๆ จะไปนะคะ!”“ปะปาไป้หามะม้า~” “ครับไปหามาม๊ากัน / พี่ไปก่อนนะพราว”“ค่ะ ไปเลยค่ะ!”ฉันพยายามข่มซ่อนอารมณ์โกรธไว้ในใจ นี่ฉันเสียทั้งขนมและผู้ชายที่ฉันแอบชอบไปเหรอ หึ..สงสัยพี่พอลนี่ไม่มีบุญจริงๆนะ ที่ไม่ได้กินของแซ่บแบบฉัน“แย่! แย่มาก! หิวก็หิวชิ! พราวอารมณ์เสีย!”พริบพราวบ่นพึมพำ เดินกระฟัดกระเฟียดไปเลือกหยิบอาหารอย่างอื่นด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวโดยไม่รู้เลยว่า มีสายตาของใครบางคนกำลังมองดูเธออยู่ตลอดเวลา@อีกด้านไบรอันต์มองดูเหตุการณ์ของผู้หญิงชุดขาวอยู่เงียบๆ เขาจดจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังดึงดูดสายตาเขาอีกครั้งด้วยความสงสัย ก่อนที่ตาคมจะเลื่อนสายตามาสำรวจเรือนร่างที่ขาวผ่องราวกับหิมะ เขาเพ่งมองไปยังต้นขาขาวที่กระโปรงยาวแหวกขึ้นสูง เพราะทุกท่วงท่าในการก้าวเดินของเธอ มันชวนทำให้เขาใจหายใจคว่ำและอดที่จะจินตนาการสิ่งที่อยู่ภายใต้กระโปรงของเธอไม่ได้

ฉันเดินตรงเข้าไปแทรกกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนแทนที่ยัยเชอรี่ จนมันต้องเสียหลักเซถอยหลังออกไป ฉันรีบใช้แขนเล็กจะคล้องเข้าแขนแกร่งทั้งสองคนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ“ยัยพราว...” อำนาจเรียกชื่อลูกสาวเสียงเบา การกระทำของลูกสาวทำให้เขาอึ้งจนแทบพูดไม่ออก“ได้ไง! ก็เมื่อกี้พราวปฏิเสธไปแล้ว เชอรี่ได้ยินนะ”“ได้ยินเหรอ แล้วไงอ่ะ” แขนเล็กกระชับแข็งแกร่งมากขึ้นอย่างเอาแต่ใจ จนมันกระแทกเข้ากับอกอวบใหญ่ที่นุ่มนิ่มด้วยความบังเอิญ“นี่!”“งั้นเธอก็เลือกมา ว่าเธอจะเต้นรำกับใคร” เซนเอ่ยตัดบทก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูขาว จนได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากหญิงสาวข้างกาย“ทำไมพราวจะต้องเลือกค่ะ...” พริบพราวหันใบหน้าไปเผชิญกับใบหน้าหล่อ จนจมูกเชิดรั้นจะชนเขากับจมูกโด่งอยู่รอมร่อ จึงทำให้ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน“...ก็ในเมื่อวันนี้ พราวจะเต้นรำพร้อมกับพวกคุณทั้งสองคน” พริบพราวยกยิ้มมุมปากเพียงนิด ก่อนที่ละสายตาช้อนขึ้นไปมองไบรอันต์ที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยอีกคน“หึ” / “หึ”ไบรอันต์และเซนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกันให้กับคำตอบที่น่าพึงพอใจของพริบพราว“ฉันไม่ยอมหรอกนะ!” เชอรี่ยังแย้งเสียงแข็ง ยิ่งเห็นพริบพราวใก

“คุณครู? นี่พราวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะทำงานเยอะ และสู้ชีวิตขนาดนี้” พริบพราวเลื่อนสายตาขึ้นมามองคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณครูสอนว่ายน้ำในวันนี้อย่างไม่เข้าใจ นี่เขาเป็นนักธุรกิจที่ทำอาชีพเสริมเป็นครูสอนว่ายน้ำด้วยหรือ ‘นี่เขาขยันหรือร้อนเงินเนี่ย’ “ไปลงน้ำและอย่าถามมาก มันเสียเวลาเรียน” เซนออกคำสั่งเร่งเร้าหญิงสาวที่หรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินนำเธอไปลงยังสระว่ายน้ำ“อะ...อ๋อ....ค่ะๆ” พริบพราวรับคำสั่งอย่างงงๆ แต่ก็ยอมเดินตามและทำตามครูฝึกคนใหม่ เธอเดินลงบันไดด้วยความกล้ากล้ากลัวกลัวเพราะนี่เป็นครั้งแรกของเธอเซนมองสำรวจรูปร่างของหญิงสาวอีกครั้งอย่างเปิดเผย พลางเลียริมฝีปากเบาๆ ด้วยความพึงพอใจวันนี้เธอใส่ชุดว่ายน้ำวันพีชสีขาวธรรมดา แต่หน้าอกอวบใหญ่ที่ถูกรัดแน่น และเนินเนื้อสาวที่โหนกนู้น กับทำให้พริบพราวดูเซ็กซี่และยั่วยวนเขาเสียเหลือเกิน“นี่คุณครู! ถ้าจะมองขนาดนี้ไม่กินพราวไปเลยละคะ” พริบพราวเอ่ยเหน็บแนมขึ้นเมื่อเห็นสายตาหื่นกามของชายหนุ่มที่รอรับเธออยู่ในน้ำ“หึ...มานี่!”“อ๊ะ...” พริบพราวสะดุ้งตัวเล็กน้อย เพียงเท้าเล็กสัมผัสกับพื้นกระเบื้องใต้น้ำ ผู้ชายตัวใหญ่

“นี่อย่ามาว่าพี่ตั้มนะ! ก็แล้วไงถ้าฉันกับพี่ตั้มจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน เพราะกีก็กีของฉัน ถ้าฉันอยากให้พี่หมอกระแทกแล้วมันจะทำไมห๊ะ?” พริบพราวตอบโต้ฝีปากกับวาโยเป็นอย่างดุเดือด เธอก็แค่อยากลองศึกษาใครสักคน เพราะชีวิตที่ผ่านมาเธอก็นกมาโดยตลอด“อะไรกันพราว สรุปแกจะไปออกเดตกับพี่ตั้มเหรอ” มิลินที่เดินตามเข้ามาที่หลังพอจะทันได้ยินพริบพราวกับวาโยทะเลาะกัน“อะ...เอ่อ..ใช่...ก็พี่เขาชวนไปกินข้าวน่ะ”“แกนี้ไม่เข็ดเลยนะ เช็คประวัติพี่เขาดีหรือยัง ครั้งที่แล้วแกก็เกือบโดนแฟนพี่จัสตินตบเลยนะ” มิลินกล่าวเตือนเพื่อนรักที่ไม่ค่อยรอบคอบกับความรักสักเท่าไหร่“ก็ครั้งที่แล้วมันพลาดนี่...ฉันดันเชื่อคำของพี่เขาสนิทใจเลยอะ แต่รอบนี้ฉันตรวจสอบประวัติพี่เขาเรียบร้อยแล้วนะ พี่ตั้มเขาเป็นคนดีมาก เรียนก็เก่งด้วยอะ”“มึงมันโง่อีพราว สมองมึงเทียบเท่ากับเด็กห้าขวบอ่ะ”วาโย“นี่! หยุดด่าฉันเลยนะ อะ...ไอ้...”“นี่พราวป่วยเหรอทำไมปากซีดเชียว” ไม่ทันที่พริบพราวจะพูดจบ คิวก็เอ่ยแทรกถามเธอด้วยความเป็นห่วงเป็นใหญ่“ฮ่าๆ ฮ่าๆ” วาโยระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดั