《เดิมพันรักหมอเถื่อน》全部章節:第 1 章 - 第 10 章

10 章節

บทที่ 1

เสียงสายฝนกระหน่ำตกกระทบหลังคาคอนกรีตด้านบนดังทึบอู้ สอดประสานไปกับเสียงน้ำก๊อกที่กำลังไหลทะลักผ่านฝ่ามือใหญ่ นพ. อารัญ ภักดีดำรง ยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือสเตนเลสภายในห้องเตรียมผ่าตัด เขาก้มหน้ามองสายน้ำที่เปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีชมพูจาง และใสสะอาดในที่สุดชายหนุ่มปิดน้ำด้วยศอกตามความเคยชิน ดึงผ้าขนหนูปลอดเชื้อมาซับมือที่เปียกชื้นอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคมกริบทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เสื้อกาวน์สีขาวของเขาปรากฏรอยหยดเลือดกระเซ็นเป็นจุดเล็กๆ ตรงช่วงหน้าอกและชายเสื้อ มันเป็นเลือดของหัวหน้าแก๊งค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่เพิ่งถูกคู่อริสาดกระสุนใส่จนไส้ไหล และเขาเพิ่งใช้เวลาห้าชั่วโมงที่ผ่านมาในการยัดอวัยวะเหล่านั้นกลับเข้าที่พร้อมเย็บปิดแผลจนเสร็จสิ้นอารัญปลดเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดออก โยนมันลงถังขยะติดเชื้อตรงมุมห้องอย่างไม่ไยดี เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่พับแขนขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งและปลายนิ้วเรียวยาวที่เพิ่งทำหน้าที่ยื้อชีวิตมัจจุราชบนเตียงผ่าตัดเมื่อครู่เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องปลอดเชื้อ ทะลุผ่านโถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยผนังสีเทาเข้มและแสงไฟสีขาวสว่างจ้า คลินิกวีไอพีแห
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 2

เสียงสูดหายใจที่เคยดังครืดคราดน่ารำคาญเมื่อครู่... มันเงียบลงอารัญหันขวับกลับมามอง ร่างของนิรินที่ถูกคินหิ้วปีกขึ้นมาครึ่งตัวมีสภาพอ่อนปวกเปียก ศีรษะของเธอพับหงายไปด้านหลัง ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างเห็นได้ชัด หน้าอกที่เคยกระเพื่อมอย่างรุนแรงหยุดนิ่ง ดวงตาของเธอเหลือกค้างภาวะเขียวคล้ำจากการขาดออกซิเจนสมองของศัลยแพทย์ประมวลผลเร็วกว่าความคิดใดๆ อารัญสบถคำหยาบออกมาเสียงดังลั่น เขาพุ่งตัวกลับมาหาคิน ปัดมือลูกน้องออกอย่างแรงจนร่างของนิรินร่วงลงไปกระแทกพื้นอีกครั้ง“นายครับ?” คินถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจอารัญไม่ตอบ เขาทรุดเข่าลงกระแทกพื้นกระเบื้องข้างร่างของหญิงสาว มือใหญ่จับไหล่บางให้นอนหงายราบไปกับพื้น นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขากดลงบนลำคอด้านข้างของเธอเพื่อหาชีพจรที่เส้นเลือดใหญ่ชีพจรเต้นเร็วและรัวจนแทบจับจังหวะไม่ได้ เป็นความพยายามเฮือกสุดท้ายของหัวใจที่จะสูบฉีดเลือดที่ไร้ออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง“เวรเอ๊ย!” อารัญสบถอีกครั้ง เขาเกลียดตระกูลหวัง เกลียดทุกอย่างที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตาแก่นั่น เขาตั้งใจจะปล่อยให้เธอตายข้างถนนอย่างสมเพช แต่จิตวิญญาณความเป็น
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 3

เตียงผู้ป่วยสเตนเลสถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา อารัญวางร่างเปียกปอนของนิรินลงบนเตียงอย่างไม่เบามือนัก คินเข้ามาช่วยตัดเสื้อเชิ้ตและเสื้อชั้นในที่เปียกชุ่มของเธอออกตามคำสั่งของแพทย์ เพื่อไม่ให้อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลงไปกว่านี้และเพื่อติดแผ่นอิเล็กโทรดสำหรับวัดคลื่นหัวใจ“เปิดเครื่อง” อารัญสั่งเสียงเครื่องมอนิเตอร์ดังตี๊ดๆ ขึ้นมาทันที ตัวเลขสีเขียวและสีแดงวิ่งวุ่นบนหน้าจอ อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงถึง 140 ครั้งต่อนาที ออกซิเจนในเลือดเริ่มไต่ระดับขึ้นมาที่ 90% หลังจากได้รับออกซิเจนช่วยอารัญเปลี่ยนจากการใช้แอมบูแบก มาต่อท่อช่วยหายใจเข้ากับเครื่องช่วยหายใจอัตโนมัติ เสียงเครื่องจักรทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอสูบฉีดลมหายใจเข้าสู่ร่างของเธอ“ฉีด ไฮโดรคอร์ติโซน 100 มิลลิกรัมเข้าเส้นเลือดดำ แล้วต่อดริปซัลบูทามอล” อารัญสั่งยาเป็นชุด คินที่เป็นผู้ช่วยแพทย์จำเป็นรีบจัดการเจาะสายน้ำเกลือที่หลังมือของนิรินและผสมยาตามที่เจ้านายสั่งอย่างคล่องแคล่วอารัญยืนมองร่างที่นอนเปลือยท่อนบนอยู่บนเตียง ผิวหนังของเธอเต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงและเขียวจางๆ ตามจุดต่างๆ ไม่ใช่รอยช้ำจากการถูกทำร้าย แต่เป็นรอยช้ำที่เกิดจ
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 4

นิรินยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก อาการปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังและท่อนแขน เธอหันมองสำรวจรอบตัว ห้องพักฟื้นนี้กว้างขวางและตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวสะอาดตา แต่กลับให้ความรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด มันไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องระบายอากาศ ผนังทุกด้านเรียบสนิท มีเพียงประตูบานหนาหนักที่ทำจากเหล็กเคลือบสีขาวบานเดียวเท่านั้นที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกมันไม่เหมือนห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี แต่มันเหมือนกรงขังที่ถูกออกแบบมาเพื่อไม่ให้ใครเล็ดลอดออกไปได้ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด นิรินตวัดขาทั้งสองข้างลงจากเตียง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับพื้นกระเบื้องยางสีเทาเย็นเฉียบ เธอใช้มือขวากุมเสาน้ำเกลือไว้เป็นหลักยึด แล้วค่อยๆ พยุงตัวเองเดินตรงไปยังประตูบานนั้นมือบางเอื้อมไปจับลูกบิดสเตนเลส ออกแรงบิดและดึงมันล็อกสนิทนิรินออกแรงเขย่าลูกบิดอีกสองสามครั้ง แต่ประตูเหล็กบานนั้นไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง หลอดลมที่เพิ่งได้รับการรักษาเริ่มหดเกร็งขึ้นมาอีกนิดตามสภาวะความเครียด เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ บอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกจนอาการกำเริบซ้ำแกร๊ก..
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 5

เขาไล่สายตามองสารรูปของนิรินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมินค่า"ลูกสาวเมียน้อยที่ไม่เคยมีตัวตนในสายตาครอบครัว ถูกเลี้ยงดูทิ้งๆ ขว้างๆ ไม่มีปากมีเสียง ถูกส่งมาเป็นตัวแทนล้างหนี้เลือด... เธอคิดว่าพ่อของเธอส่งเธอมาที่นี่เพื่ออะไร ริน"อารัญจงใจเรียกชื่อเล่นของเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เขาต้องการเห็นความพังทลายของลูกคุณหนูตระกูลมาเฟีย ต้องการเห็นเธอฟูมฟาย ร้องไห้ร้องห่ม ร้องขอความเมตตา หรือไม่ก็ด่าทอสาปแช่งพ่อตัวเองที่ส่งมาตายแต่นิรินกลับนั่งนิ่งดวงตากลมโตที่เคยสั่นระริกด้วยความกลัวเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่แสนเศร้า ริมฝีปากที่แห้งผากของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะคลายออกช้าๆ"หนูรู้ค่ะ" นิรินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาของเธอสบกับดวงตาคมกริบหลังเลนส์แว่นโดยไม่หลบหลีก "หนูรู้ว่าคุณพ่อไม่ได้ส่งหนูมาเพื่อให้คุณหมอรักษา... ท่านส่งหนูมาตายแทน"คำตอบของเธอทำให้อารัญคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย"หนูไม่มีค่าพอให้คุณพ่อมาไถ่ตัวหรอกค่ะ" นิรินพูดต่อ น้ำเสียงของเธอไม่ได้ประชดประชัน แต่มันคือการยอมรับความจริงที่เจ็บปวดมาตลอดทั้งชีวิต "ต่อให้คุณหมอจะฆ่าหนูทิ้ง หรือทรมานหนูจนตาย คุณพ่อก็จะไม่เสียใ
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 6

"จำความเจ็บปวดนี้ไว้" อารัญปรับน้ำเสียงให้กลับมาราบเรียบและเย็นชาตามเดิม เขาเบือนหน้าหนีจากรอยเลือดนั้น หมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง"เธอไม่ใช่คนไข้อนาถาที่ฉันต้องมานั่งใจดีด้วย เธอคือนักโทษ คือตัวแทนล้างหนี้เลือดของตระกูลเธอ หน้าที่ของเธอคือมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อรับความเจ็บปวดแทนพ่อของเธอ จนกว่าสภาจะตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับชีวิตเธอต่อไป"เขาหยุดฝีเท้าที่หน้าประตูเหล็กบานหนา หันกลับมามองนิรินที่นั่งกอดตัวเองอยู่บนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย"และถ้าคิดจะหาทางหนี..." นัยน์ตาของอารัญวาวโรจน์ขึ้นมาในเงามืด "ฉันจะหักขาทีละข้าง แล้วขังเธอไว้ในห้องนี้ไปตลอดชีวิต"ประตูบานเลื่อนเหล็กถูกดึงปิดลงอย่างแรง เสียงล็อกอัตโนมัติดัง คลิก เป็นการตัดขาดนิรินออกจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ ทิ้งให้เธอต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความหวาดกลัวในกรงขังสีขาวแห่งนี้เพียงลำพังสองวันเต็มที่ผ่านพ้นไปภายใต้กำแพงสีขาวไร้หน้าต่างอารัญนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานกระจกตัวใหญ่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสองของคลินิก แสงจากหน้าจอแท็บเล็ตสะท้อนลงบนเลนส์แว่นตากรอบเงิน ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนอ่านรายงานผลการตรวจเลือดและประวัติการรักษาเบื้องต้นของนัก
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 7

“สองวัน” อารัญเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน “นั่นคือเวลาที่เธอเอาแต่นั่งอมทุกข์และเทข้าวของคลินิกฉันทิ้งลงถังขยะ”“หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจทิ้งค่ะ” นิรินตอบเสียงเบาหวิว พยายามหลบสายตาดุดันคู่นั้น “หนูแค่... ทานไม่ลง”“กินไม่ลง หรือกำลังหาทางตายเพื่อหนีความรับผิดชอบ” อารัญสาวเท้าเข้ามาประชิดขอบเตียง “ฉันเคยบอกเธอไปแล้วริน ว่าชีวิตเธอเป็นของฉัน หนี้ที่พ่อเธอสร้างไว้ยังไม่ได้รับการชำระแม้แต่สตางค์เดียว เธอไม่มีสิทธิ์มาอดข้าวตายในถิ่นของฉัน”“หนูไม่ได้ประท้วงนะคะ” นิรินเงยหน้าขึ้นเถียง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว “หนูกลืนมันไม่ลงจริงๆ แค่ได้กลิ่นก็คลื่นไส้แล้ว ร่างกายหนูมันไม่รับ...”“ข้ออ้างของคนอ่อนแอ”อารัญตอกกลับทันที เขาเกลียดคำว่าทำไม่ได้ เกลียดการยอมจำนนต่อสภาพร่างกาย ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบชามซุปไก่ที่ยังร้อนกรุ่นขึ้นมา ถือช้อนสเตนเลสไว้ในมืออีกข้าง“ลงมานั่งดีๆ” เขาสั่งนิรินส่ายหน้าช้าๆ ขยับตัวหนีไปชิดหัวเตียงยิ่งกว่าเดิม “หนูขอเวลาอีกนิดนะคะ เดี๋ยวหนูจะพยายามฝืนกินเอง คุณหมอวางไว้เถอะค่ะ”“ฉันสั่งให้ลงมานั่งดีๆ อย่าให้ฉันต้องใช้กำลังกับคนป่วย” น้ำเสียงของอารัญลดต่ำลงในระดับอ
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 8

เขาเห็นรอยช้ำสีม่วงคล้ำที่ข้อเท้าของเธอตรงจุดที่เขาเพิ่งกระชากเมื่อครู่ เห็นรอยแดงจางๆ บนสันกรามที่เกิดจากปลายนิ้วของเขากดทับ เห็นซี่โครงที่ปูดโปนผ่านเสื้อคนไข้สีฟ้าที่บางเบา และที่สำคัญที่สุด... เขาเห็นความกลัวตายที่ฝังรากลึกอยู่ในแววตาและท่าทางการยกมือไหว้นั้นตระกูลหวังเลี้ยงดูเด็กคนนี้มาแบบไหน ถึงทำให้เธอมีสัญชาตญาณการรับโทษที่น่าสมเพชขนาดนี้อารัญค่อยๆ ลดมือลงข้างลำตัว เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวขาวซีด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ว้าวุ่นที่ตีรวนขึ้นมาในอก เขาบอกตัวเองว่าความรู้สึกว้าวุ่นในอกตอนนี้คือความสมเพชหาใช่ความเวทนา"เลิกบีบน้ำตาสักที" อารัญพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้แข็งกระด้าง แม้จะรู้ตัวว่ามันเบาลงกว่าตอนแรกมาก "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลย"นิรินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ลงไม้ลงมือ เธอก็รีบดึงทิชชูจากหัวเตียงมาเช็ดคราบอาเจียนที่มุมปากตัวเอง มือของเธอยังสั่นจนควบคุมแทบไม่อยู่"หนู... หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ..." เธอพูดเสียงสั่น "หนูบอกแล้วว่าร่างกายมันไม่รับ... หนูขอโทษที่ทำเสื้อคุณหมอเลอะ..."อารัญมองเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนคราบอาเจียนของตัวเอง เขารู้สึกขย
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 9

อารัญปั้นหน้าตึง ปรับแววตาให้กลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งตามเดิม เขาทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้นิรินต้องจดจำสถานะของตัวเอง"พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้พยาบาลเข้ามาเช็กน้ำหนักเธอ..." น้ำเสียงของเขาเฉียบขาดและไร้ความปรานี "ถ้าพรุ่งนี้น้ำหนักลดไปขีดเดียว เธอเจอดีแน่"ความเงียบสงัดยามค่ำคืนภายในคลินิกใต้ดินถูกทำลายลงด้วยเสียงเตือนแหลมเล็กจากหน้าจอมอนิเตอร์ส่วนกลางบนโต๊ะทำงานกระจกอารัญละสายตาจากแฟ้มประวัติคนไข้วีไอพีรายอื่นตรงหน้า แสงสีแดงจากหน้าจอมอนิเตอร์สะท้อนวาบบนเลนส์แว่นของเขาจากหน้าจอที่เชื่อมต่อกับห้องพักฟื้นหมายเลขหนึ่ง กราฟคลื่นไฟฟ้าหัวใจของนิรินที่เคยวิ่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กำลังเต้นรัวและแกว่งตัวผิดรูปอย่างเห็นได้ชัดตัวเลขชีพจรพุ่งทะยานแตะหลักร้อยห้าสิบครั้งต่อนาที และไม่มีทีท่าว่าจะลดลงศัลยแพทย์หนุ่มลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หนัง เขาดึงหูฟังแพทย์ที่วางพาดอยู่บนโต๊ะมาคล้องคอ ก้าวยาวๆ ออกจากห้องทำงานส่วนตัวตรงดิ่งลงไปยังชั้นล่างทันทีแม้ปากจะพร่ำบอกว่าเกลียดชังตระกูลหวัง และมองเด็กคนนั้นเป็นแค่สิ่งของขัดดอกรอวันชำระแค้น แต่ในฐานะหมอ เขาปล่อยให้คนไข้อาการโคม่าตายในอาณาเขตของตัวเองไม่ได้เด็ด
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多

บทที่ 10

“เป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เขาตั้งคำถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่คาดคั้นนิรินยังคงหอบหายใจน้อยๆ เธอส่ายหน้าเบาๆ พยายามกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก “หนู... ไม่แน่ใจค่ะ มันชอบเป็นเวลาที่หนูตกใจ หรือเวลาที่อากาศเย็นจัด...”“ฉันไม่ได้ถามถึงอาการกำเริบ” อารัญสวนกลับ ขยับเข้ามาประชิดขอบเตียงอีกก้าว “ฉันถามว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะเรื้อรังขนาดนี้ ปล่อยทิ้งไว้มานานแค่ไหน ทำไมถึงไม่มีประวัติการทำเอคโค่ หรือการปรับยาในรอบสองปีที่ผ่านมาเลย”คำถามทางการแพทย์ที่แทงตรงจุดทำให้นิรินชะงัก หญิงสาวก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก ริมฝีปากที่เพิ่งมีสีเลือดฝาดกลับมาซีดลงอีกครั้ง“ไม่มีใครพาหนูไปตรวจหรอกค่ะ” เธอตอบเสียงเบาหวิว คล้ายกำลังพูดกับตัวเองมากกว่าตอบคำถามหมอ “คุณพ่อบอกว่า... การพาหนูเข้าออกโรงพยาบาลเอกชนบ่อยๆ มันเป็นเรื่องสิ้นเปลือง และทำให้ตระกูลเสียชื่อเสียงที่มีลูกสาวขี้โรค”คำตอบนั้นทำให้อารัญขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์“แล้วเธอกินยาอะไรควบคุมอาการ”“ยาเม็ดสีขาวๆ เล็กๆ ค่ะ หนูไม่รู้ชื่อ...” นิรินตอบตามตรง “เวลาที่หนูหายใจไม่ออก ป้าแม่บ้านจะไปซื้อยาจากคลินิกทั่วไปแถวปากซอยมาให้กิน พออาการดีขึ้น
last update最後更新 : 2026-08-13
閱讀更多
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status