ตอนที่ 2 ฤทธิ์ยาและไฟปรารถนา (ฟิน)

“หยุด! แล้วปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”

เสียงตวาดกร้าวและทรงพลังดังขึ้น   ทำเอาไอ้เด็กหนุ่มสองคนสะดุ้งสุดตัว  พวกมันผละออกจากร่างของเหยื่อแล้วหันมามองขวับ  คนที่ถูกขัดจังหวะทำหน้าถมึงทึง ก้าวอาดๆ เข้ามาหาเขาด้วยท่าทีเอาเรื่อง

“มึงเป็นใครวะ เสือกเหี้ยอะไรด้วย!”

ภัทร์แค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืด  เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาพวกมันด้วยท่าทางคุกคามที่ไม่ต้องใช้ปืนก็ทำให้อีกฝ่ายขนลุกได้

“จะปล่อยเธอไปดีๆ... หรือว่าอยากถูกจับเข้าคุกข้อหาล่วงละเมิดและวางยาคนอื่น?”

 น้ำเสียงของเขาเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยอำนาจล้นเหลือ

“มึงพูดบ้าอะไร... เฮ้ย... ตำรวจนี่หว่า!”

หนึ่งในนั้นตาเบิกกว้างเมื่อจำหน้าเขาได้ คงเพราะภัทร์ เพิ่งให้สัมภาษณ์ข่าวจับแก๊งปล้นร้านทองไปเมื่อเช้านี้  พอรู้ตัวว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพ่อบังเกิดเกล้าในเครื่องแบบ (แม้ตอนนี้จะใส่ชุดธรรมดาก็ตาม) ความเก่งกล้าเมื่อครู่ก็หดหายไปในพริบตา

พวกมันรีบปล่อยมือจากร่างของเด็กสาวราวกับจับของร้อน  ร่างที่ไร้ที่พิงกำลังจะทรุดร่วงลงไปกองกับพื้นปูน  ภัทพุ่งตัวเข้าไปคว้าต้นแขนเล็กๆ นั้นไว้ได้ทันท่วงที  เขาดึงร่างบางเข้ามาพยุงไว้ ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองไอ้เด็กเหลือขอสองคนนั้น

“ไสหัวไป ก่อนที่กูจะเรียกสายตรวจมาลากคอพวกมึงเข้าซังเต!”

ไม่ต้องรอให้พูดซ้ำ สองคนนั้นลุกลี้ลุกลันวิ่งหนีหายไปในความมืด ทิ้งให้ผู้กองหนุ่มต้องรับภาระหนักอึ้งที่กำลังทิ้งน้ำหนักพิงอกเขาอยู่  นทีก้มลงมองคนในอ้อมแขน ลมหายใจร้อนผ่าวของเธอเป่ารดต้นคอเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยแตะจมูก

เด็กสาวไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนเมื่ออยู่ในอ้อมกอดเขา ดวงตาที่ปรือปรอยพยายามช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคาย ริมฝีปากบางแดงระเรื่อเผยอออกน้อยๆ ร่างกายของเธอร้อนระอุราวกับคนเป็นไข้สูง

“อึก...” เธอครางเบาๆ ขยับตัวเบียดเข้าหาความเย็นจากแผ่นอกกว้างของเขาตามสัญชาตญาณ ภัทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สภาพเธอตอนนี้อันตรายเกินกว่าจะปล่อยทิ้งไว้ เขาตัดสินใจช้อนร่างที่ไร้สติขึ้นอุ้ม มุ่งหน้าไปยังรถฟอร์จูนเนอร์สีดำของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล คืนนี้คงอีกยาวไกล และสัญชาตญาณของเขาก็บอกว่า เรื่องวุ่นวายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ประตูฝั่งผู้โดยสารของฟอร์จูนเนอร์คันใหญ่ถูกเปิดออก ภัทร์ค่อยๆ วางร่างที่อ่อนปวกเปียกของหญิงสาวลงบนเบาะหนังอย่างระมัดระวัง ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสเบาะ เธอก็เริ่มขยับตัวบิดไปมา ส่งเสียงครางอืออาในลำคอดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะบ่งบอกถึงความทรมานจากบางสิ่งที่กำลังแผดเผาอยู่ข้างใน ผู้กองหนุ่มเอื้อมมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ แต่คนเมาไม่ได้สติกลับปัดป่ายมือไปมาจนไปโดนใบหน้าและแผงอกของเขาหลายครั้ง

“นี่เธอ... นั่งดีๆ หน่อย ฉันบอกให้นั่งดีๆ ไง”

ชายหนุ่มปรามเสียงดุ แต่ดูเหมือนจะไร้ผล ร่างกายของเธอร้อนจี๋จนสัมผัสได้แม้ผ่านเนื้อผ้า ยิ่งเธอขยับตัวดิ้นรน เดรสเกาะอกสีขาวที่สั้นอยู่แล้วก็ยิ่งร่นลงมาจนเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบถี่ ผู้กองหนุ่มต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่เริ่มแตกกระเจิง แล้วคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอที่ติดมือมาด้วยขึ้นมาเปิดดู หวังจะหาบัตรประชาชนหรือเบอร์โทรติดต่อใครสักคนที่จะมารับตัวเธอไปได้

แต่เมื่อเปิดดูก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ภายในกระเป๋ามีเพียงแป้งตลับหนึ่ง ลิปสติก หนึ่งแท่ง เงินสดแบงก์พันรวมๆ แล้วน่าจะราวหนึ่งหมื่นบาท และโทรศัพท์มือถือที่ถูกล็อกด้วยรหัสผ่าน ไม่มีกระเป๋าสตางค์ ไม่มีเอกสารยืนยันตัวตนใดๆ ทั้งสิ้น หมดหนทางที่จะติดต่อทางบ้านหรือเพื่อนคนอื่นของเธอได้เลย

“เธอเป็นใคร บ้านช่องอยู่ไหนเนี่ย” เขาพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ระหว่างที่กำลังคิดไม่ตก โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เป็นจ่าแย้มนั่นเอง

“ครับ จ่า”

(ผู้กองครับ ทางนั้นเรียบร้อยดีไหมครับ ให้พวกผมตามไปไหม)

“ไม่ต้องๆ พวกนายกินกันไปก่อนเลยนะ” ภัทร์กรอกเสียงตอบกลับไป สายตายังคงจับจ้องคนที่นั่งบิดเร่าอยู่เบาะข้างๆ

“ฉันจะพาเด็กนี่ไปส่งบ้านก่อน ดูท่าจะถูกวางยาว่ะ อาการหนักเอาการ ถ้ายังไงแกจัดการค่าใช้จ่ายที่ร้านไปก่อนเลยนะ แล้วพรุ่งนี้มาเบิกที่ฉัน”

(ได้ครับผู้กอง ขับรถดีๆ นะครับ)

เมื่อวางสาย ภัทร์ก็สตาร์ทรถและเร่งแอร์จนสุดขีด หวังว่าความเย็นจะช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในตัวหญิงสาวได้บ้าง แต่เขาคิดผิดมหันต์ ยิ่งแอร์เย็น เธอก็ยิ่งเบียดตัวเข้าหาไออุ่น มือเล็กๆ ปัดป่ายไปมาจนคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาขณะที่กำลังจะเข้าเกียร์

“อื้อ... ร้อน... ฉันร้อน”

เสียงหวานครางกระเส่า มือของเธอไม่เพียงแค่จับ แต่ยังพยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองออก เดรสเกาะอกตัวจิ๋วถูกรั้งลงมาจนถึงเอว เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มสล้างเกินวัยท้าทายสายตาในความสลัวของแสงไฟถนน มีเพียงที่แปะจุกขนาดเท่าเหรียญสิบเท่านั้นที่ปกปิดเอาไว้

“เฮ้ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย!”

ผู้กองหนุ่มตาเหลือก รีบหักพวงมาลัยจอดเข้าข้างทางแทบไม่ทัน เขาพยายามดึงเสื้อเกาะอกของเธอขึ้นมาปิด แต่คนโดนยายิ่งดิ้นรนขัดขืน มือไม้ปัดป่ายจนไปข่วนเข้าที่หลังมือเขา ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงขับรถไม่ได้และอาจจะพาหันไปตกถนนตายกันทั้งคู่แน่ๆ

ผู้กองหนุ่มตัดสินใจหันไปหยิบเทปกาวใสที่ท้ายรถ ซึ่งมักจะติดไว้ใช้ในงานตรวจที่เกิดเหตุ เขาจำใจต้องรวบข้อมือเล็กๆ ทั้งสองข้างของเธอเข้าด้วยกันแล้วพันเทปกาวไว้หลวมๆ พอไม่ให้เธอขยับมือมาถอดเสื้อผ้าตัวเองได้อีก จากนั้นก็เอื้อมไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มที่เบาะหลังมาคลุมร่างท่อนบนที่ล่อแหลมของเธอไว้อย่างมิดชิด

“อดทนหน่อยนะ ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ” เขาบอกกับคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังทาวน์โฮมของตัวเอง เพราะนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะพาผู้หญิงที่ไหน และไม่รู้ว่าในสภาพนี้จะไปทิ้งไว้ที่ไหน จะพาไปโรงพักก็คงเป็นเรื่องใหญ่โต หรือจะพาเข้าโรงแรมก็ดูจะผิดวิสัยเกินไป

บ้านของเขาเป็นทาวน์โฮมขนาดสองห้องนอน สามห้องน้ำ ภายในบ้านเงียบสงบเพราะเขาพักอาศัยอยู่เพียงลำพัง ภัทร์ดับเครื่องยนต์ เดินอ้อมมาอุ้มร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำและตัวสั่นเทาลงจากรถ เขาสแกนนิ้วกับ Door lock แล้วใช้ขาดันประตูบ้านให้เปิดออกแล้วอุ้มเธอไปวางลงบนโซฟากว้างในห้องรับแขก ชายหนุ่มรีบเดินไปหยิบกรรไกรมาตัดเทปกาวที่พันข้อมือของเธอออก ทันทีที่มือเป็นอิสระ แทนที่เธอจะนอนเฉยๆ เธอกลับผวาเข้ามากอดรัดรอบคอเขาไว้แน่นจนภัทร์เสียหลักล้มทาบทับลงไปบนตัวเธอ