All Chapters of เด็กเลี้ยงของผู้กองภัทร์: Chapter 1 - Chapter 10

“หยุด! แล้วปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!”เสียงตวาดกร้าวและทรงพลังดังขึ้น ทำเอาไอ้เด็กหนุ่มสองคนสะดุ้งสุดตัว พวกมันผละออกจากร่างของเหยื่อแล้วหันมามองขวับ คนที่ถูกขัดจังหวะทำหน้าถมึงทึง ก้าวอาดๆ เข้ามาหาเขาด้วยท่าทีเอาเรื่อง“มึงเป็นใครวะ เสือกเหี้ยอะไรด้วย!”ภัทร์แค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาวาวโรจน์ในความมืด เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาพวกมันด้วยท่าทางคุกคามที่ไม่ต้องใช้ปืนก็ทำให้อีกฝ่ายขนลุกได้“จะปล่อยเธอไปดีๆ... หรือว่าอยากถูกจับเข้าคุกข้อหาล่วงละเมิดและวางยาคนอื่น?” น้ำเสียงของเขาเยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยอำนาจล้นเหลือ“มึงพูดบ้าอะไร... เฮ้ย... ตำรวจนี่หว่า!”หนึ่งในนั้นตาเบิกกว้างเมื่อจำหน้าเขาได้ คงเพราะภัทร์ เพิ่งให้สัมภาษณ์ข่าวจับแก๊งปล้นร้านทองไปเมื่อเช้านี้ พอรู้ตัวว่ากำลังเล่นอยู่กับไฟ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือพ่อบังเกิดเกล้าในเครื่องแบบ (แม้ตอนนี้จะใส่ชุดธรรมดาก็ตาม) ความเก่งกล้าเมื่อครู่ก็หดหายไปในพริบตาพวกมันรีบปล่อยมือจากร่างของเด็กสาวราวกับจับของร้อน ร่างที่ไร้ที่พิงกำลังจะทรุดร่วงลงไปกองกับพื้นปูน ภัทพุ่งตัวเข้าไปคว้าต้นแขนเล็กๆ นั้นไว้ได้ทันท่วงที เข

“ช่วยฉัน... ช่วยฉันที ฉันทรมาน...”กอบัวครวญคราง น้ำตาเม็ดใสปริ่มหางตา ร่างกายบิดเร่าด้วยความรุ่มร้อนที่หาทางออกไม่ได้ ภัทร์มองภาพนั้นด้วยความสับสน ความคิดเห็นแก่ตัวแวบเข้ามาในหัว ในเมื่อเธอเรียกร้องขนาดนี้ และเขาก็แค่อยากจะช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมาน มันคงไม่ผิดอะไร... มั้ง?เพื่อป้องกันตัวเองจากปัญหาที่จะตามมาในภายหลัง ผู้กองหนุ่มตัดสินใจล้วงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง เปิดโหมดบันทึกวิดีโอแล้ววางพิงไว้กับกระถางต้นไม้เล็กๆ บนโต๊ะหน้าโซฟา มุมกล้องจับภาพให้เห็นชัดเจนว่าเธอเป็นฝ่ายกอดรัดและเรียกร้องเขาเองเขาตั้งใจว่าเมื่อเหตุการณ์นี้ผ่านพ้นไป เขาจะลบคลิปนี้ทิ้งเพื่อรักษาเกียรติของเธอ แต่ตอนนี้เขาต้องการหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตัวเอง เมื่อจัดการเรื่องน่าปวดหัวเสร็จสิ้น เขาก็หันกลับมาหาคนบนโซฟา เขาสอดปลายนิ้วเข้าไปในร่องหลืบ ที่คับแคบ ขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบก่อนจะค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ น้ำหวานสีใสหลั่งรินออกมาชโลมปลายนิ้วจนเปรอะเปื้อน ช่วยให้การขยับเข้าออกลื่นไหลยิ่งขึ้น“อ๊ะ... อ๊า! ตรงนั้น... อืมมม”กอบัวหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งสะท้าน สอง

“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้าช้าๆ แววตาเด็ดเดี่ยว“ต่างคนต่างไป... ฉันจะกลับแล้ว” พูดจบเธอก็ทำท่าจะก้าวลงจากเตียง แต่ภัทร์คว้าข้อมือเล็กไว้เสียก่อน“เดี๋ยวสิ แล้วเพื่อนคุณกลุ่มนั้นล่ะ คุณกลับไปแบบนี้จะไม่เป็นอันตรายเหรอ”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” กอบัวตอบตามตรง ไหล่เล็กลู่ลงอย่างคนหมดหนทาง“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกนั้นพักอยู่ที่ไหน ฉันรู้จักแค่ ‘กุ้ง’ เพื่อนผู้หญิงคนเดียว และเราก็เพิ่งมารู้จักกันตอนเข้ามหาลัยนี่เอง... เพื่อนประเภทนี้ ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องมีในชีวิตก็ได้ค่ะ”“โอเค แล้วเมื่อคืนคุณไปที่ผับนั้นได้ยังไง” ภัทร์ซักไซ้ต่อราวกับกำลังสอบปากคำผู้ต้องหา“ไปแท็กซี่ค่ะ รถฉันยังไม่ได้ จะได้อาทิตย์หน้า คุณพ่อคุณแม่เพิ่งซื้อให้” ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ข้อมูลทั้งหมด เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอแล้วพยักพเยิดหน้าไปทางประตูห้องน้ำ“คุณไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง กว่าจะเดินออกจากหมู่บ้านนี่มันไกลนะ และเสื้อผ้าที่คุณสวมอยู่... มันก็ไม่เหมาะที่จะไปนั่งรถแท็กซี่ตอนเช้าตรู่แบบนี้ด้วย” กอบัวก้มลงมองสภาพตัวเอง เสื้อยืดตัวใหญ่รุ่มร่ามกับท่อนล่างที่เปล่าเปลือย เธอเม้มปากชั่งใจอยู่นิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตกลงเพราะเห็นด้

หลังจากขับรถออกจากคอนโดของกอบัว ภัทร์ก็มุ่งหน้าตรงกลับบ้านทันที ชายหนุ่มจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดห้องรับแขกชั้นล่างและห้องนอนอย่างขะมักเขม้น ร่องรอยความวุ่นวายและคราบเปรอะเปื้อนถูกจัดการจนสะอาดเอี่ยม แต่ถึงอย่างนั้น กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของหญิงสาวก็เหมือนจะยังลอยวนเวียนรบกวนจิตใจเขาอยู่ทุกตารางนิ้วเย็นวันนั้นหลังเลิกงาน ภัทร์แวะร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยเพื่อซื้อของใช้กระจุกกระจิก สายตาคมสะดุดเข้ากับมุมเครื่องเขียน เขาหยิบสมุดบันทึกขนาด A5 ปกสีชมพูอ่อนมีลายหัวใจดวงเล็กๆ ติดมือมาด้วยหนึ่งเล่มชายชาติตำรวจอย่างเขาไม่เคยคิดจะเขียนไดอารี่ แต่ความรู้สึกมากมายที่อัดอั้นอยู่ในอกตอนนี้ มันไม่สามารถเอาไปเล่าให้ลูกน้องหรือใครฟังได้เลย เขาจึงเลือกใช้สมุดหน้าปกสีหวานแหววที่ไม่เข้ากับหน้าตาดุดันของตัวเองเล่มนี้ เป็นที่ระบายความรู้สึกคลั่งรักและห่วงใยที่มีต่อเด็กสาวหน้ามึนคนนั้นวันเวลาผ่านไปเกือบสัปดาห์ ภัทร์กับกอบัวยังคงติดต่อกันผ่านทางไลน์ แม้ส่วนใหญ่เขาจะเป็นฝ่ายทักไปถามไถ่อาการและคอยเตือนให้เธอทานยาตรงเวลา ส่วนเธอก็จะตอบกลับมาสั้นๆ แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้หัวใจของคนรอชุ่มชื่นขึ้นมาได้อย่างประหลา

“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่กอบัว มีอะไรลูกต้องบอกพ่อกับแม่สิ อย่าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้ พ่อกับแม่ใจจะขาดอยู่แล้วรู้ไหม!” เสียงของพ่อบุญเลิศแทรกเข้ามาในสาย บ่งบอกว่าท่านทั้งสองกำลังเปิดลำโพงคุยด้วยความร้อนใจขั้นสุด หยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลรินลงมาอาบแก้ม กอบัวสะอื้นเบาๆ“บัวขอโทษค่ะพ่อ ขอโทษนะคะแม่... ที่บัวไม่บอก เพราะบัวกลัวว่าพ่อกับแม่จะเป็นห่วง แล้วก็กลัวว่าพ่อจะอายที่มีลูกสาวใจแตก...”“โธ่ ลูกหนอลูก! คิดแบบนี้ได้ยังไง” แม่บัวราร้องเสียงหลง“เรื่องลูกถูกคนเลวรังแก พ่อกับแม่จะไปอายทำไม คนที่ต้องอายคือพวกมันต่างหาก! ดีนะที่ผู้กองคนนั้นเขาเข้าไปช่วยไว้ได้ทัน ไม่เห็นข่าวหรือลูก วางยาฆ่ากันตั้งสิบกว่าศพแล้วสมัยนี้” กอบัวนิ่งฟัง ปล่อยให้แม่พรั่งพรูความห่วงใยออกมา“แล้วนี่ผู้กองเขาเป็นคนจัดการคดีให้ แถมยังไปรับไปส่งลูก... แสดงว่าเขาตามจีบลูกสาวแม่หรือจ๊ะ” คนเป็นแม่เริ่มจับสังเกตได้จากรายละเอียดในข่าวที่ผู้สื่อข่าวแอบแซวตำรวจหนุ่มรูปหล่อที่คอยกันนักข่าวออกห่างจากเหยื่อ“ยะ... ยังไม่ได้จีบเลยค่ะแม่” กอบัวรีบปฏิเสธเสียงตะกุกตะกักหน้าแดงซ่านไปถึงใบหู “เขาบอกแค่ว่าเป็นห่วง เรื่