เด็กเลี้ยงของผู้กองภัทร์

ตอนที่ 1 สายตาคมกริบของผู้กองภัทร์

แฟ้มคดีอาชญากรรมกองโตบนโต๊ะทำงานถูกปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาว

“นทีภัทร์ เดชดำรง”  หรือที่ใครๆ ในโรงพักต่างก็เรียกกันติดปากว่า 'ผู้กองภัทร์' เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดไปแล้วยังคงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานสี่เหลี่ยมแคบๆ

“ผู้กองครับ คืนนี้ออกเวรแล้วพาพวกผมไปรีแล็กซ์หน่อยนะครับ เครียดมาหลายวันแล้ว” เสียงแหบพร่าของจ่าแย้ม ลูกน้องรุ่นเดอะที่ทำงานคลุกคลีกันมานานดังขึ้นตรงหน้าประตู ชายวัยกลางคนบิดขี้เกียจไปมาจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ  คดีปล้นร้านทองเมื่อสองวันก่อนเล่นเอาทีมสืบสวนไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันแทบทุกคน พอปิดคดีได้ ร่างกายมันก็เริ่มประท้วงเรียกร้องหาการปลอบประโลมทางอารมณ์

คนเป็นนายได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะในลำคอ เขารู้ดีว่าลูกน้องเหนื่อยกันแค่ไหน

“ไปสิ”คำตอบสั้นๆ ของผู้กองหนุ่มทำเอาคนฟังหูผึ่ง ผู้กองภัทร์ กวาดสายตามองลูกทีมที่นั่งหน้าสลอนรอฟังคำบัญชาอยู่ด้านนอก ก่อนจะเอ่ยข้อแม้ที่ทุกคนรู้ดี

“ออกเวรแล้วไปทานข้าวกันก่อน แล้วค่อยไปเที่ยว แต่มีข้อแม้... ห้ามใส่ชุดครึ่งท่อนเด็ดขาด ห้ามพกปืน ให้แต่งตัวปกติธรรมดา แม้แต่เสื้อกั๊กก็ไม่ได้  ออกเวรแล้วให้ถือซะว่าพวกเราคือประชาชนธรรมดา ใครทำตามที่ผมบอกได้ ก็เจอกันที่ร้านข้าวต้มเจ้ผิงหลังออกเวร”

“รับทราบครับเจ้านาย!”

เสียงตอบรับดังฟังชัดก้องไปทั้งห้องสืบสวน ผู้กองภัทร์ส่ายหน้ายิ้มๆ แม้เขาจะไม่ได้มียศใหญ่โตระดับสั่งการผู้คนได้ทั้งโรงพัก แต่ความตรงไปตรงมา ลุยไหนลุยกัน และคอยปกป้องลูกน้องเสมอ ทำให้ผู้กองหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีคนนี้กลายเป็นที่รักและเคารพของคนในทีม ชนิดที่ว่าสั่งให้ไปบุกน้ำลุยไฟที่ไหนก็ไม่มีใครขัด

สามทุ่มเศษๆ หลังจากกินข้าวต้มรอบดึกกันจนอิ่มหนำ ตำรวจนอกเครื่องแบบราวแปดชีวิตก็ย้ายสำมะโนครัวมานั่งแหมะกันอยู่ที่ผับกึ่งเรสเตอรองต์แห่งหนึ่ง  คืนวันพฤหัสบดีแบบนี้คนไม่พลุกพล่านเท่าไหร่นัก พวกเขาเลือกโต๊ะที่หลบมุมอยู่ในโซนด้านข้าง แสงไฟสลัวๆ กับเสียงดนตรีสดที่เล่นเพลงจังหวะฟังสบาย ช่วยสลัดความตึงเครียดจากหน้าที่การงานไปไม่น้อย

บนโต๊ะมีเพียงเหล้า เบียร์ และกับแกล้มง่ายๆ สองสามอย่าง พวกเขาไม่ได้กะมากินล้างกินผลาญหรือเมาหัวทิ่ม แค่อยากนั่งคุยกันสัพเพเหระเปลี่ยนบรรยากาศ  ลูกน้อง บางคนที่มีลูกมีเมียแล้วก็ต้องทำหน้าที่พ่อบ้านใจกล้า ยกหูโทรศัพท์รายงานตัวกับที่บ้าน

“ผู้กองครับ ช่วยพูดกับเมียผมหน่อย บอกว่าผู้กองเป็นคนพามา ไม่งั้นผมหูชาแน่”

 ดาบตำรวจนายหนึ่งยื่นโทรศัพท์มาให้ด้วยสายตาเว้าวอน ภัทร์รับเครื่องมาแนบหู ช่วยยืนยันเป็นพยานบุคคลให้ลูกน้องจนภรรยาปลายสายยอมวางใจ มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาต้องคอยเป็นหนังหน้าไฟให้พวกมีครอบครัว

ระหว่างที่นั่งจิบเครื่องดื่มและฟังลูกน้องคุยโวใส่กันเอง สายตาคมกริบที่ถูกฝึกให้ช่างสังเกตมาตลอดชีวิตการเป็นตำรวจของภัทร์ ก็สะดุดเข้ากับคนกลุ่มหนึ่งที่โต๊ะเยื้องไปทางด้านหน้า เป็นกลุ่มวัยรุ่นชายสี่หญิงสอง ดูจากหน้าตาและท่าทางคึกคะนองแล้ว อายุอานามไม่น่าจะไม่เกินยี่สิบปี แต่สิ่งที่ทำให้เขาสายตาไปไหนไม่ได้ คือหนึ่งในผู้หญิงกลุ่มนั้น

เธอสวมเดรสเกาะอกสีขาวสะอาดตา ตัดกับแสงไฟนีออนในร้าน ผิวพรรณขาวจัดบวกกับใบหน้าจิ้มลิ้ม ผมทรงสมัยและดวงตากลมโต ทำให้เธอดูน่ารักโดดเด่นออกมาจากคนอื่นๆรอบโต๊ะ แต่ปัญหาคือ... ท่าทางของเธอตอนนี้มันดูผิดปกติเกินไป  เด็กสาวนั่งโอนเอนไปมา คอพับคออ่อน ศีรษะแทบจะทิ่มลงกับแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า มือเล็กๆ นั้นจับแก้วแบบคนที่ไม่ประสีประสาเรื่องการดื่มด้วยซ้ำ  ภัทร์หรี่ตามอง อาการแบบนี้มันไม่ใช่แค่คนคออ่อนแล้วเมาเหล้า แต่มันเหมือนคนไร้สติ ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้

“ผู้กองสนใจเด็กคนนั้นหรือครับ ผมเห็นมองตั้งแต่เข้ามาแล้ว”

จ่าแย้มที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นทิศทางสายตาของเจ้านายจึงเอ่ยแซวขึ้นมาลอยๆ

ภัทร์ละสายตากลับมาที่โต๊ะตัวเองก่อนที่จะตอบ

“บ้าสิ!... ที่มอง... ดูก็รู้ว่ามันผิดปกติ และอีกอย่าง เด็กพวกนั้นอายุก็ไม่น่าจะถึงสิบแปดด้วยซ้ำ”  เขาชี้ให้จ่าแย้มดูเงียบๆ

“ยัยเด็กชุดขาวนั่น ดูท่าทางแล้วน่าจะถูกลวงมามอมยาหรือเปล่า”

จ่าแย้มเพ่งมองตาม

“อืม... เจ้านายเรานี่สายตาเฉียบคมมาก ถ้าผู้กองสงสัย เดี๋ยวผมเดินไปตีเนียนเช็คให้เอาไหมครับ”  ยังไม่ทันที่จ่าแย้มจะขยับตัวลุกขึ้น ภาพตรงหน้าก็ทำเอาภัทร์นั่งไม่ติด วัยรุ่นชายสองคนในกลุ่มนั้นลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปขนาบข้างเด็กสาวชุดขาว  พวกมันคนหนึ่งจับแขน อีกคนหิ้วปีก ลากร่างที่อ่อนปวกเปียกแทบจะไร้สติของเธอให้ลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะ  โดยที่เพื่อนผู้หญิงอีกคนในกลุ่มไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือคิดจะห้ามปรามเลยแม้แต่น้อย

ซ้ำยังนั่งจิบเหล้ามองตามหน้าตาเฉยสัญชาตญาณของการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ทำงานทันที  “เฮ้ย...” ภัทร์สบถเบาๆ ในลำคอ เขาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง  ตึก  ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“พวกนายกินกันไปก่อนเลยนะ”

เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม สองขายาวก้าวฉับๆ ออกจากโต๊ะ ฝ่าผู้คนที่ยืนถือแก้วโยกย้ายไปตามจังหวะเพลง  สายตาจับจ้องแผ่นหลังของวัยรุ่นสองคนที่กำลังหิ้วร่างเด็กสาวมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกด้านหลังร้าน ซึ่งทะลุไปยังลานจอดรถที่ค่อนข้างมืดและเปลี่ยว

ยิ่งเดินตามออกไป อากาศด้านนอกที่ร้อนอบอ้าวก็ปะทะเข้ากับใบหน้า แต่ความร้อนนั้นเทียบไม่ได้กับความเดือดดาลในใจของผู้กองหนุ่ม  เมื่อเขาผลักประตูเหล็กด้านหลังร้านออกไป ภาพที่เห็นตรงหน้าลานจอดรถคือ วัยรุ่นชายสองคนนั้นผลักร่างของเด็กสาวไปพิงกับกระโปรงหน้ารถเก๋งคันหนึ่ง สภาพของเธอตอนนี้เดรสเกาะอกสีขาวร่นลงมาจนเกือบจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น ดวงตาปรือปรอยแทบจะปิดสนิท ใบหน้าหวานแดงก่ำหายใจหอบลึก

หนึ่งในพวกมันกำลังซุกหน้าลงกับซอกคอขาวผ่องของเธอที่กำลังปัดป่ายไปอย่างสะเปะสะปะ ในขณะที่อีกคนกำลังพยายามลูบคลำไปตามต้นขาของเธอ เด็กสาวพยายามส่ายหน้าขัดขืนด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด เสียงครางฮือในลำคอฟังดูสับสนและหวาดกลัว ฟางเส้นสุดท้ายในหัวของภัทร์ขาดผึงลงทันที