ตอนที่ 11 ความขัดแย้งในอดีต

“แล้วน้องมายด์อยากทานอะไรดีครับ อาพีร์จะได้พาไปถูก” พีรชาเอ่ยถามพลางลอบสังเกตเสี้ยวหน้าหวานของคนข้างกาย

“มายด์ก็แล้วแต่เจ้ามือสิคะ อาพีร์อยากทานอะไร มายด์ก็ทานได้ทั้งนั้นแหละ”

“แต่อาพีร์อยากน้องมายด์เลือกนี่ครับ”

“งั้น... เอาเป็นชาบูหรือหมูกระทะดีไหมคะ มายด์อยากทานอะไรที่มันร้อนๆ หน่อยค่ะ”

ระหว่างที่อาหลานกำลังสนทนากันด้วยบรรยากาศที่เริ่มกลับมาเป็นปกติ เสียงโทรศัพท์ของพีรชาก็ดังขัดจังหวะขึ้น หลังจากกดรับและสนทนาอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของคุณหมอหนุ่มก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“น้องมายด์ครับ... ดูเหมือนวันนี้เราต้องเปลี่ยนโปรแกรมกะทันหันแล้วล่ะ คุณย่าโทรมาตามให้ไปทานข้าวที่บ้านใหญ่ เดี๋ยววันพรุ่งนี้อาสัญญาว่าจะพาไปทานหมูกระทะชดเชยให้นะครับ”

“ได้ค่ะอาพีร์” เด็กสาวตอบรับอย่างว่าง่าย แต่ดวงตาคู่สวยกลับหม่นแสงลงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงคุณย่า

พีรชาลอบมองหลานสาวด้วยความสงสาร ภาพความทรงจำเก่าๆ เริ่มย้อนกลับมาในมโนภาพ... พ่อของมาริสาเสียชีวิตไปตั้งแต่เธออายุได้เพียงสี่ขวบ เขาจำได้แม่นยำถึงวันที่โตมรพี่ชายที่รักเขาเหมือนน้องแท้ๆ และพี่สะใภ้กำลังจะออกเดินทางไปล่องเรือสำราญเพื่อฉลองครบรอบวันแต่งงาน

“พีร์ พี่ฝากดูแลน้องมายด์กับแม่ด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วงครับพี่ ผมจะดูแลน้องมายด์กับคุณแม่อย่างดีที่สุดเลยครับ”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เขาได้คุยกับพี่ชาย ก่อนที่อุบัติเหตุทางทะเลจะพรากชีวิตทั้งคู่ไปตลอดกาล ในตอนนั้นพีรชาเป็นเพียงนิสิตแพทย์ชั้นปีที่สอง เขาต้องแบกรับทั้งภาระการเรียนที่หนักอึ้งและทำหน้าที่พ่อให้กับหลานสาววัยสี่ขวบไปพร้อมกัน

ความขัดแย้งภายในครอบครัวยิ่งซ้ำเติมให้สถานการณ์เลวร้ายลงเมื่อคุณหญิงมารศรีมารดาของโตมรไม่เคยชอบหน้าสะใภ้อย่างวรรณสาเลยแม้แต่น้อย เพราะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายที่คว้าลูกชายของตนไว้ด้วยการตั้งครรภ์ ซึ่งคุณหญิงมารศรีเชื่อเสมอว่าเพราะความอยากไปล่องเรือสำราญของสะใภ้คนนี้ที่ทำให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอต้องตาย

ในวันที่ความโกรธแค้นถึงขีดสุด รูปถ่ายของวรรณสาทั้งหมดถูกเผาทิ้งอย่างไม่ใยดี มีเพียงพีรชาเท่านั้นที่แอบเก็บรูปใบสุดท้ายเอาไว้ และเป็นเขาที่คอยกอดปลอบหลานสาวตัวน้อยที่นอนร้องไห้สะอึกสะอื้นทุกคืนที่เธอคิดถึงมารดา

พีรชาต้องสละเวลามานอนเป็นเพื่อนหลานสาวนานนับปี จนความผูกพันนั้นแน่นแฟ้นเกินกว่าจะอธิบาย

จนกระทั่งมาริสาหรือน้องมายด์เรียนจบชั้นประถม คุณหญิงมารศรีก็ใจร้ายพอที่จะส่งให้หลานสาวไปอยู่ที่โรงเรียนประจำในระดับมัธยม แม้พีรชาจะคุกเข่าขอร้องแค่ไหนคุณหญิงก็ไม่ยอม พีรชาจึงกลายเป็นที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียว เขาเดินทางไปหาหลานสาวทุกอาทิตย์ไม่เคยขาด

“น้องมายด์ครับ... อาเอารูปคุณแม่มาให้ เก็บไว้ดูเวลาเหงาจะได้มีกำลังใจนะ อยู่ที่นี่ต้องตั้งใจเรียนนะครับคนเก่งของอา”

“ค่ะอาพีร์... อาพีร์ห้ามลืมมาหามายด์ตามสัญญานะคะ”

“อาไม่ลืมแน่นอนครับ น้องมายด์อยากได้อะไรมั้ย อาจะซื้อมาให้”

“แค่อาพีร์มาหา... มายด์ก็ไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะ”

เสียงเล็กๆ ในวันนั้นยังคงดังก้องในใจ