ตอนที่ 3 เปิดซิง

คุณหมอพีรชาตอบพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสะอาดแบบยาประจำตัวหมอทำเอาชุติมนใจสั่นระรัว เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาอย่างสื่อความหมาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานมวลอากาศหนาแน่นขึ้นทันที

“อายจัง นี่ชุ...ต้องยอมให้คุณหมอเปิดซิงเลยเหรอคะเนี่ย” คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้คุณหมอหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมคู่นั้นวาววับขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มในองศาที่ดูเย้ายวนใจเกินกว่าจะเป็นแค่หมอกับคนไข้

“คำว่าเปิดซิง...ดูจะใช้ผิดบริบทไปหน่อยนะครับ”

“ถ้านี่เป็นครั้งแรกของคุณจริง ๆ ...ผมสัญญาว่าจะเบามือที่สุดครับ” ดวงตาฉ่ำวาวจ้องมองเขาด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้อากาศในห้องตรวจดูจะร้อนระอุขึ้นมาทันตา

“จริงสิคะ ชุยังไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ คุณหมอต้องรับผิดชอบด้วย...ในฐานะที่เป็นคนแรกของชุ” ชุติมนพึมพำเสียงแผ่ว พวงแก้มร้อนผ่าวจนเป็นสีแดงปลั่ง เธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่กลับมีความโหยหาบางอย่างที่พุ่งพล่านอยู่ลึกๆ ความเป็นมืออาชีพของคุณหมอพีรชากำลังถูกทดสอบด้วยลีลาที่แสนยั่วยวนของเธอ

“เดี๋ยวเชิญคุณไปเตรียมตัวที่ห้องตรวจถัดไปได้เลยครับ” เขาชี้ไปยังบานประตูที่เชื่อมต่อกัน

“เอ่อ...ห้องไหนเหรอคะคุณหมอ” เธอถามซ้ำเพราะสติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ห้องถัดจากห้องนี้เลยครับ ติด ๆ กันเลย” คุณหมอหนุ่มบอกอย่างใจดี ท่าทางสุภาพให้เกียรติของเขาทำให้หญิงสาวเผลอจ้องมองใบหน้าคมเข้มนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งมองใกล้ๆ เธอก็รู้สึกหลงใหล

“คุณหมอต้องเปิดซิงชุอย่างเบามือที่สุดเลยนะคะ” เสียงหวานใสบอกย้ำอีกครั้งด้วยความยั่วยวน ดวงตาคู่สวยกลับส่งประกายวาบวับออกมาอย่างปิดไม่มิด แต่คำพูดที่หลุดออกมาจากปากหญิงสาวทำให้คุณหมอที่กำลังจัดเตรียมเอกสารถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

คุณหมอพีรชาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนไข้สาว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเพียงนิด เป็นยิ้มที่ดูสุภาพแต่กลับสั่นประสาทคนมองได้อย่างประหลาด

“เรียกว่าตรวจภายในจะดีกว่าครับคุณชุติมน” น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลกังวานในโสตประสาท

“ไม่ต้องกังวลนะครับ เดี๋ยวผมจะให้พยาบาลเข้ามาอยู่ด้วยตลอดการตรวจ” พีรชาเอ่ยสำทับด้วยจรรยาบรรณแพทย์ เพื่อหวังให้คนไข้สาวเลิกยั่วยวนเขาเสียที แต่คำพูดนั้นกลับทำให้ชุติมนรู้สึกเสียดายจนเผลอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างตัดพ้อ

“ไม่เอาค่ะ...ชุรบกวนคุณหมอตรวจแค่สองคน...ได้ไหมคะ คือชุอาย ถ้ามีคนเยอะ ๆ”

คำขอแกมบังคับนั้นทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงความนัยบางอย่างที่สื่อสารผ่านสายตา พีรชาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังทว่าทิ้งจังหวะได้อย่างน่าหลงใหล

“คงไม่ได้ครับ มันผิดกฎและจรรยาบรรณของหมอ” ชุติมนถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย แต่ก็ไม่ได้ตอบโต้สิ่งใดออกมา