บทที่ 3 ว่าที่แม่ผัวดูตัว

         “สวัสดีค่ะคุณหญิง แล้วนี่ขนอะไรมาเยอะแยะคะ”

         คุณหญิงนวลปรางค์เจ้าของบ้านทักทายแขกคนสำคัญ เธอตกใจกับสิ่งของที่ทั้งคนขับรถของตนเองกับคนขับรถของคุณหญิงมัณฑนาที่กำลังช่วยกันแบกช่วยกันขนเข้ามา เป็นกล่องผลไม้ที่มีโลโก้ของไร่เมฆาเด่นหราติดอยู่

         “ก็ผลผลิตของตาเมฆเขาน่ะ เขาอยากเอามาฝากคุณหญิงกับครอบครัวนี่มีทั้งส้ม, ลำไย, สตรอเบอร์รี่, ลิ้นจี่”

         “แต่หน้านี้มีลำไยกับลิ้นจี่ด้วยหรือคะ”

         “ตาเมฆเขาเก่ง เขาทำให้ผลไม้ออกนอกฤดูกาลได้ ทำให้มีผลผลิตขายกันทั้งปีเลย แถมยังได้ราคาดีอีกด้วยนะ ส่วนมากก็จะส่งออก”

         สองเพื่อนรักพูดคุยกันสักพักอย่างถูกคอ แล้วเจ้าของบ้านก็นึกอะไรบางอย่างได้ เธอหันไปหาสาวใช้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

         “ภาจ๊ะ.. คุณนิดไปไหนอ่ะ ไปตามมาหน่อยบอกว่าคุณหญิงมัณฑนามาแล้ว”

         “ภาเห็นคุณนิดเธอออกไปนั่งเล่นในสวนค่ะ เดี๋ยวภาไปตามให้นะคะคุณผู้หญิง”

         “อืม.. จ้ะ”

         ไม่นานร่างบางในชุดเสื้อยืดเอวลอยกับกางเกงขาสั้นอวดผิวขาวสุขภาพดีก็เดินเข้ามาทักทายหญิงวัยกลางคนทั้งคู่

         “สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า”

         สกุณายกมือไหว้อย่างนอบน้อม พร้อมกับเสียงหวานที่ดึงดูดให้ผู้ใหญ่ทั้งคู่ได้หันมามอง แต่แล้วคุณหญิงนวลปรางค์ก็ต้องตกใจถึงกับหน้าเสีย

         “นี่ยัยนิดแต่งตัวอะไรแบบนี้เนี่ย ไปเปลี่ยนชุดมาใหม่ไปเร็ว”

         สกุณาก้มมองตัวเองด้วยแววตาสงสัย

         “เอ่อ.. ชุดนิดเป็นอะไรหรือคะคุณแม่ มันไม่น่ารักหรือคะ”

         “ยังอีก ยังจะมาถามอีก วันนี้เรามีแขกมาแต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยสิ ลูกคนนี้นี่”

         “ก็อากาศที่เมืองไทยมันร้อนจะแย่ คุณแม่ให้นิดแต่งตัวมิดชิดมีหวังนิดได้เป็นฮีทสโตกเส้นเลือดในสมองแตกแน่เลย อากาศเหมือนอยู่ในเตาอบขนาดนั้น”

         คุณหญิงมัณฑนามองหญิงสาวที่ดูสวย มีสเน่ห์ มีความสดใสสมวัยแล้วเธอยิ้มอย่างพอใจ

         “ไม่ต้องไปเปลี่ยนหรอก แบบนี้ก็น่ารักสมวัยดีแล้วค่ะ และหนูนิดก็พึ่งกลับมาร่างกายคงต้องปรับกับสภาพอากาศก่อนสิ”

         “เห็นไหมคะคุณแม่ คุณหญิงป้าไม่เห็นว่าอะไรเลย”

         “ไหนเข้ามาใกล้ ๆ หน่อย ขอป้าดูหน้าใกล้ ๆ หน่อย”

         หญิงสาวเดินเข้าไปนั่งข้างแขกของบ้านแล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มที่สดใสนั่นก็ยิ่งที่ให้คุณหญิงมัณฑนามั่นใจว่า ความสวยน่ารักสดใสนี้น่าจะทำให้ลูกชายของตนตกหลุมรักได้ไม่ยาก

         “โอ้โห นี่กล่องอะไรเยอะแยะเลยคะ”

         “เป็นผลไม้ของที่ไร่พี่เมฆเขานะลูก พี่เขาพึ่งตัดสดสดแล้วส่งมาให้หนูเลยนะ”

         “ขอบคุณค่ะคุณป้าหนูชอบทานผลไม้มากเลยค่ะ”

         “แล้วหนูนิดชอบผลไม้อะไรเป็นพิเศษไหมลูก”

         “หนูกินได้หมดเลยค่ะ แต่ถ้าเป็นพิเศษก็น่าจะเป็นมะยงชิดค่ะ”

         “มะยงชิดหรือ เดี๋ยวป้าจะไปบอกให้พี่เมฆเขาหาปลูกเพิ่มนะ”

“ไม่ต้องหรอกคะคุณหญิงป้า”

“ไม่ต้องเรียกคุณหญิงหรือเรียกว่าป้าอย่างเดียวก็พอ”

“ค่ะคุณป้า”

สกุณายิ้มกว้าง แม้ไม่ได้เจอคุณหญิงมัณฑนานาน แต่ความเอ็นดูที่มีให้เธอนั้นก็ไม่เคยน้อยลงเลย ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจเป็นอย่างมาก

ทางด้านคุณหญิงนวลปรางค์มองลูกสาวของตนที่พูดคุยกับเพื่อนของเธออย่างสนิทสนม เธอก็รู้สึกวางใจว่าปัญหาเรื่อง “แม่ผัวกับลูกสะใภ้ในอนาคต” ไม่น่าจะเกิดขึ้น 

หลังจากบทสนทนาของสามสาวผ่านไปสักพัก ก็ได้เวลาของอาหารกลางวัน อาหารไทยมากมายถูกนำมาเสิร์ฟวางเรียงรายเต็มโต๊ะ เจ้าของบ้านทั้งสองเชิญแขกผู้มาเยือนรับประทานอาหารร่วมกัน อาหารคาวจบขนมหวานก็มาเสิร์ฟต่อ

         “นี่คุณหญิงนวลปรางค์จะขุนดิฉันหรือคะ”

         “แหม.. มีแขกมาถึงเรือนชานก็ต้องรับรองให้สมฐานะหน่อยสิคะ”

         “แขกอะไรเดี๋ยวเราก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว เอ๊ะ..นี่หรือเปล่าคะเมนูโปรดของหนูนิด อืม..อร่อย..สดชื่นจริงด้วย”

         คุณหญิงมัณฑนาอมยิ้มหัวเราะชอบใจเบา ๆ พร้อมกับตักมะยงชิดลอยแก้วขึ้นมาชิม รสหวานอมเปรี้ยวที่ถูกเสิร์ฟมาเย็นๆ ทำให้สดชื่นดีจริง ๆ

         “ใช่ค่ะ.. ของโปรดนิดเลยค่ะคุณป้า คุณป้าทานเยอะ ๆ เลยนะคะ คุณแม่ลงมือทำเองเลยนะคะ”

         “แม่ของหนูเขาเก่งมากนะ เขาเป็นแม่บ้านแม่เรือนมาตั้งแต่สมัยสาว ๆ ป้านี้สู้เขาไม่ได้เลย”

         “นิดยิ่งไปกันใหญ่เลยค่ะคุณป้า เรื่องอาหารนิดทำอะไรไม่เป็นเลย”

         “ไม่เป็นไรหนู เดี๋ยวนี้เรามีแม่บ้านเก่ง ๆ แล้ว เราไม่ต้องทำเองก็ได้ แต่ถ้าอยากจะมัดใจสามีในอนาคตอาจจะต้องลองฝึกทำสักอย่างสองอย่าง”

สกุณาได้ยินคำว่า “สามีในอนาคต” เธอก็รู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ เลือดฝาดสูบฉีดทั้งใบหน้า เธอพยายามเก็บอาการเขินไว้

         “เอ.. แล้วตอนที่อยู่ที่เมืองนอกนี่ เรากินอยู่อย่างไรจ๊ะ”

         สกุณายิ้มแหย

         “คือ.. ปีแรกนิดไปอยู่กับเพื่อนคุณแม่ค่ะ เขาก็ดูแลนิดเป็นอย่างดี หลังจากนั้นนิดย้ายออกมาอยู่กับเพื่อนชาวไทยค่ะ เป็นผู้หญิงนะคะ รูมเมทนิดเขาทำอาหารเก่ง นิดเลยอยู่ได้สบายค่ะ”

         “ไม่เป็นไรสมัยใหม่แล้ว ผู้หญิงเราทำงานเก่ง เรื่องการบ้านการเรือนอาจจะอ่อนไปบ้างก็ไม่เป็นไร เพราะเรามีแม่บ้านประจำอยู่แล้ว”

         คุณหญิงมัณฑนาพูดจบเธอปรายตามองคุณหญิงนวลปรางค์ทั้งคู่สบตาและพยักหน้าให้กัน แล้วคุณหญิงมัณฑนาหันมาสบตาและยิ้มให้สกุณาพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

         “หนูนิดจ๊ะ.. หนูนิดน่าจะพอรู้เรื่องที่ป้ามาวันนี้บ้างแล้วใช่ไหมคะ”

         สกุณาพยักหน้ารับ

         “คุณแม่ท่านเกริ่นให้นิดทราบบ้างแล้วค่ะ”

         “แล้วหนูนิดมีความเห็นว่าอย่างไรคะ หนูชอบแหวนเพชรแบบไหนคะ เดี๋ยวป้าจะชวนหนูกับแม่ไปเลือกเครื่องเพชรที่บ้าน มีเพชรน้ำงามเยอะเลยค่ะ แต่ถ้าอยากได้เพชรใหม่เดี๋ยวเราไปเลือกดูที่ร้านกันก็ได้นะคะ ป้ามีร้านประจำอยู่”

         “เออ.. คุณป้าคะ นิดว่ามันจะเร็วไปไหมคะ นิดกับพี่เมฆเราไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน แล้วจู่จู่จะให้มาแต่งงานกันมันจะดูยังไงอยู่นะคะ”

         “ป้าเข้าใจ ไม่ได้เจอกันมาตั้งนานก็จะไม่ค่อยคุ้นกัน ถ้าอย่างนั้นเราก็มาสร้างความคุ้นเคยกันก่อนเลยดีไหม”

         คุณหญิงมัณฑนาพูดด้วยรอยยิ้มแล้วคว้ามือของสกุณามากุมไว้ สกุณาช้อนตามองด้วยความสงสัย

         “อย่างไรหรือคะคุณป้า”

         “หนูนิดเองพึ่งกลับมา ยังไม่ได้มีโครงการณ์ที่จะทำอะไรตอนนี้ใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นไปเที่ยวพักผ่อนที่ไร่สักพักสิคะ ตอนนี้ที่ไร่อากาศกำลังดีเลย”

         “เอ่อ.. นิดคิดว่ามันอาจจะไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่าคะ”

         สกุณาทำหน้าครุ่นคิดเมื่อได้ยินข้อเสนอของคุณหญิงมัณฑนา แต่แล้วแม่ของเธอก็เหมือนคิดอะไรได้ จึงยื่นข้อเสนอใหม่”

         “เอาแบบนี้สิ จะให้ยัยนิดไปเที่ยวนั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ ก็เกรงใจเจ้าของไร่แย่ ให้พ่อเมฆรับยัยนิดไปฝึกงานแทนได้ไหม เผื่ออนาคตจะได้ช่วยงานพ่อเมฆได้”

         คุณหญิงมัณฑนาได้ยินข้อเสนอจากเพื่อนรักก็ยิ้มกว้างปิ๊งไอเดียตามมา

         “จริงด้วยค่ะ ให้หนูนิดไปฝึกงาน แล้วตาเมฆคอยสอนงานน้อง ช่างเป็นภาพที่น่ารัก และหนูนิดจะได้อยู่ที่ไร่นาน ๆ เพราะการฝึกงานก็ต้องใช้เวลาสักสามเดือนเป็นไงคะ”

         “สามเดือนเลยหรือคะคุณป้า ไม่นะ”

         สกุณาทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

         “ฝึกงานก็ต้องสามเดือนนั่นแหละ จะได้เรียนรู้งานเอาไว้ช่วยพี่เขาในอนาคต”

         “แต่คุณแม่คะ หนูพึ่งจะมาถึงไทยเองนะคะ ยังไม่ได้พักเลย”

         “ก็ไปพักที่ไร่นั่นแหละ เมื่อกี้คุณหญิงพึ่งจะบอกเองว่าอากาศที่ไร่กำลังดี เอาตามนี้แหละ”

         สกุณาทำสีหน้าเลิกลั่ก คุณหญิงมัณฑนารีบพูดดักคอไปว่า

         “หนูนิดไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องแบบนั้นนะคะ ตาเมฆลูกชายป้านะเขาเป็นสุภาพบุรุษเหมือนพ่อเขาเลย เขาไม่เคยมีปัญหาเรื่องผู้หญิงเลยจ้ะ แล้วที่เรือนก็มีแม่บ้านอยู่ด้วย ไม่ต้องกังวลนะคะ”

         “ไปสิลูก ถือว่าไปเที่ยวไปพักผ่อน แล้วเผื่อเราพอจะช่วยงานอะไรพี่เขาได้บ้าง”

         “เอ่อ.. แต่หนูพึ่งจะยี่สิบสี่เองนะคะ นิดยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ค่ะแม่”

         “แม่ก็แก่แล้วก็อยากจะอุ้มหลาน เดี๋ยวแม่แก่ไปกว่านี้จะอุ้มหลานเลี้ยงหลานไม่ไหวเอา”

         “คุณแม่อ่ะ..”

         “ถือว่าไปเที่ยวไปพักผ่อนก็ได้ ได้ข่าวว่าช่วงนี้อากาศทางเหนือจะเย็นนิดๆ ไม่ร้อนเหมือนกรุงเทพด้วยนะ”

         “แล้วนิดต้องไปอยู่กี่วันคะ”

         “ป้าว่าเอาเหมือนเวลาที่นักศึกษาฝึกงานเป็นไง จะได้เรียนรู้กันสักสามเดือนแต่ถ้าหนูอยากจะอยู่ต่อก็อยู่ต่อได้เลยค่ะ”

         “อะไรนะคะ .. สามเดือน”

         สกุณาทำสีหน้าสลด ในขณะที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนนั่งยิ้มด้วยความชอบใจ