บททั้งหมดของ เด็ดปีกเวหา: บทที่ 1 - บทที่ 10

เวลาอาหารเย็น “วันนี้นิดดีใจและมีความสุขที่สุดเลยค่ะ ที่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว ตอนแรกคุณแม่บอกว่าคุณพ่อเข้ากระทรวงและมีนัดกินข้าวเย็นที่กระทรวงต่อ นิดก็คิดว่าจะได้นั่งกินข้าวกับแม่แค่สองคนเสียแล้ว” หญิงสาวทำหน้าอ้อนคนเป็นพ่อ “ใช่ตามตารางแผนการเดิมเป็นอย่างนั้น แต่พ่อขออนุญาตผู้ใหญ่ในกระทรวงแล้วว่าวันนี้ลูกสาวสุดที่รัก หัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของพ่อเดินทางกลับมาจากอเมริกา พ่อต้องรีบมากินข้าวด้วยเพราะไม่อยากให้คุณแม่ทำคะแนนเอาใจลูกไปคนเดียว” คุณโกศลรัฐมนตรีประจำกระทรวงหลักพูดเอาใจลูกสาวคนเดียวของครอบครัว “วงษ์กิจเจริญผล” พวกเขามีกันแค่สามคนพ่อแม่ลูก เนื่องจากคุณหญิงนวลปรางค์ช่วงสมัยสาวๆ มีสุขภาพไม่ค่อยดี มีลูกยาก กว่าจะมีสกุณาก็พลาดหลุดไปถึงสองครั้ง จนทั้งคู่เกือบจะถอดใจ และพอท้องสกุณาคนเป็นสามีอย่างคุณโกศลประคบประหงมคุณหญิงราวกับแก้วที่แสนเปราะบาง และเมื่อคลอดเสร็จก็ทำการปิดอู่ทันที “หนูนิดลูกพ่อตอนอยู่ที่อเมริกามีฝรั่งตาน้ำข้าวคนไหนมาขายขนมจีบบ้างไหม” ท่านรัฐมนตรีประจำกระทรวงถามไถ่สารทุกข์สุกดิบลูกสาว “ลูกส

หนึ่งสัปดาห์ถัดมา คุณหญิงนวลปรางค์เดินเข้ามาดูลูกสาวในห้อง ที่กำลังแพ็คกระเป๋าใบโตเตรียมออกเดินทางไปหาว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคต “ขนอะไรไปเยอะคะคุณลูกสาว แล้วมีอะไรให้แม่ช่วยไหม” “ก็แม่จะให้ลูกไปฝึกงานอยู่ในไร่ตั้งสามเดือนไม่ใช่หรือคะ ลูกก็ต้องเตรียมความพร้อมไว้ก่อน ไม่รู้ว่าอยู่กลางป่ากลางเขาแบบนั้นจะมีอะไรบ้าง” “ทำอย่างกับว่าจะไปออกรบ ไปติดเกาะอย่างนั้นแหละ” “คุณแม่อ่ะ...” สกุณาทำหน้าเง้า แล้วก็นึกอะไรได้ “แม่คะ นิดหาอะไรสนุกๆ ทำที่ไร่ได้แล้วค่ะ เมื่อวันก่อนนิดคุยกับเจน นิดว่านิดจะทำพวกคอนเทนต์แบบการใช้ชีวิตชาวไร่ชาวสวนแบบสวยๆ ค่ะแม่ เผื่อจะช่วยพีอาร์ไร่ให้พี่เมฆไปด้วยเลย แล้วนิดจะได้มีอะไรทำจะได้ไม่เหงาค่ะ ไม่แน่นะคะทำดีๆ แล้วอาจจะมีโฆษณาเข้าได้ค่าขนมหรือค่าครีมกันแดดสักกระปุกสองกระปุกก็ได้ค่ะ” “เอาเลยจ้าใช้ชีวิตให้เต็มที่เลยนะลูก แล้วก็อย่าไปดื้อกับพี่เขาล่ะ อ้อ.. เมื่อกี้คุณหญิงมัณฑนาเขาส่งตั๋วกับเบอร์พี่เมฆมาให้นะ แม่ส่งเข้าไลน์หนูแล้ว” “ค่ะแม่.. เอ่อ..แม่คะ” “ว่าอย่างไรลูก” “ถ้าเกิดว่า

ทันทีที่รถจอดสกุณาก็รีบรุดลงจากรถมายืนปัดฝุ่นที่เกาะตามตัวจนฝุ่นแดงฟุ้งไปหมด เธอกวาดสายตามองไปโดยรอบ ภาพที่เห็นเป็นเรือนไม้สักหลังใหญ่ที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้และแปลงไม้ดอกนานาชนิด เท่าที่สังเกตไม้ดอกส่วนใหญ่ที่ปลูกส่วนมากจะเป็นไม้ดอกที่มีกลิ่นหอม ส่วนตัวเรือนไม้สักนั้นยังคงเหมือนภาพความทรงจำของเธอเมื่อสิบปีก่อนที่เธอและครอบครัวได้มาพักผ่อนที่นี่ ด้านข้างมีเรือนหลังเล็กสกุณายิ้มอย่างพอใจ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกยกมาวางไว้ข้างๆ ตัวเธอ โดยคนที่ยกลงจากรถจงใจวางกระแทกเฉียดใกล้ๆ ขาของเธอ “โอ๊ย.. นี่นายระวังหน่อยสิกระเป๋าของฉันไม่ได้ราคาบาทสองบาทนะ วางกระแทกมาได้เกือบโดนขาฉันแล้ว” “ก็แค่เกือบยังไม่โดนสักหน่อย แล้วไม่มายกเองล่ะ” “จิ๊” สกุณาจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดพร้อมก้มมองสำรวจกระเป๋าที่อยู่ข้างตัว เธอครุ่นคิดอยู่พัก ถ้าให้เธอลากกระเป๋าเข้าที่พัก เกรงว่าล้อจะเลอะจะหักหรือพังเสียก่อน แต่ถ้าจะให้เธอยกเข้าไปในเรือนเธอคงยกไม่ไหว จึงพูดเสียงอ่อยๆ ว่า “เอ่อ.. นี่นายช่วยยกเข้าไปในเรือนให้หน่อยสิ ยกนะอย่าลาก คือฉันยกไม่ไหว” เสียงช่ว

เช้าวันรุ่งขึ้น สกุณาเดินออกจากเรือนพักด้วยความสดใส เธอมาในชุดเสื้อและกระโปรงยาวสีขาวกับรองเท้าบูชหุ้มข้อสีน้ำตาล เธอปล่อยผมสยายยาวเต็มแผ่นหลังคาดผมด้วยผ้าถักสีน้ำตาลแต่งหน้าอ่อน ทำให้วันนี้เธอดูสวยหวานต่างจากเมื่อวานมาก วันนี้สกุณาเตรียมพร้อมที่จะตามพ่อเลี้ยงหนุ่มว่าที่เจ้าบ่าวของเธอไปทำงานในไร่ แม้ว่าจะถูกเขาปฏิเสธแต่เธอก็มีภารกิจในใจที่ตั้งไว้ว่าเธอจะต้องทำให้เขายอมรับเธอให้ได้ เธอเดินชมดอกไม้รอบ ๆ ที่พัก มีทั้งแปลงกุหลาบหลากสี ไหนจะดอกมะลิที่ปลูกตามแนวรั้วด้านใน เธอก้มดมดอกนั้นทีดอกนี้ทีแล้วหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปดอกไม้บ้าง เซลฟี่กับตัวเองบ้าง “กุหลาบดอกนี้ใหญ่มาก ใหญ่เกือบเท่าหน้าเลย ถ่ายคลิปลงสตอรี่ดีกว่า” เธอเอาหน้าแนบดอกไม้แล้วยิ้ม ทำแก้มป่องบ้าง ทำปากจู๋บ้าง ทำมือยกสองนิ้วบ้าง มินิฮาร์ทบ้าง แล้วก็ยืนมองคลิปอย่างพอใจ “ชอบ ชอบ เดี๋ยวเอาลงสตอรี่รัวรัวเลยดีกว่า อุ๊ย..เอารูปนี้โพสต์ IG กับเฟสบุ๊กดีกว่ารับรองได้ยอดไลค์เยอะแน่เลย” ในระหว่างที่เธอกำลังมีความสุขกับการชื่นชมความสวยงามของดอกไม้และถ่ายรูปอยู่นั้น เธอไม่รู้เลยว่ามีสายตา

หลังจากที่เวหาปล่อยให้สกุณาเข้าไปทำงานในไร่โดยมีชบาเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลแล้วนั้น เขาจึงเข้าไปดูงานส่วนอื่นในไร่ต่อ สิ่งที่เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่เริ่มแรกคือ เขาจะปล่อยสกุณาทิ้งไว้ให้ทำงานในไร่กับคนงานทั้งวันแล้วค่อยมารับตอนเย็น แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เวลาผ่านไปเพียงสองชั่วโมงกว่าเวหาถึงได้กลับมาตรงจุดเดิม จุดที่เขาเคยมาส่งเจ้าหล่อนไว้ สมองของเขาสั่งการให้มองดูอยู่ห่างๆ แต่ขาสองข้างนั้นกลับดื้อรั้นไม่ยอมเชื่อฟัง พาตัวเขาเดินเข้าใกล้จุดที่หญิงสาวทำงานอยู่ ภาพหญิงสาวที่กำลังเก็บมะเขือเทศอย่างขะมักขเม้นสร้างความประหลาดใจให้เขาเป็นอย่างมาก “หึ.. ไม่เลวนี่ อึดดีเหมือนกัน นึกว่าจะหลบแดดไปนั่งเล่นโทรศัพท์เสียอีก” มุมปากด้านขวายกยิ้มเล็กน้อย พึมพำกับตัวเอง สายตาก็จดจ้องไปยังหญิงสาวที่ใส่กระโปรงยาวสีขาวและสวมเสื้อแขนยาวสีน้ำเงินของเขาอยู่เวหาเดินเข้าไปใกล้หมายจะไปแกล้งหยอกเล่น ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวกำลังเงยหน้าขึ้นใช้แขนเสื้อซับเหงื่อที่หยดเข้าตา แล้วร่างนั้นก็ค่อย ๆ โงนเงนเซทรุดลง ดวงตาแข็งกร้าวของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมพุ