บทที่ 2 ว่าที่เจ้าบ่าว

เวลาอาหารเย็น

         “วันนี้นิดดีใจและมีความสุขที่สุดเลยค่ะ ที่ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งครอบครัว ตอนแรกคุณแม่บอกว่าคุณพ่อเข้ากระทรวงและมีนัดกินข้าวเย็นที่กระทรวงต่อ นิดก็คิดว่าจะได้นั่งกินข้าวกับแม่แค่สองคนเสียแล้ว”

         หญิงสาวทำหน้าอ้อนคนเป็นพ่อ

         “ใช่ตามตารางแผนการเดิมเป็นอย่างนั้น แต่พ่อขออนุญาตผู้ใหญ่ในกระทรวงแล้วว่าวันนี้ลูกสาวสุดที่รัก หัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของพ่อเดินทางกลับมาจากอเมริกา พ่อต้องรีบมากินข้าวด้วยเพราะไม่อยากให้คุณแม่ทำคะแนนเอาใจลูกไปคนเดียว”

         คุณโกศลรัฐมนตรีประจำกระทรวงหลักพูดเอาใจลูกสาวคนเดียวของครอบครัว “วงษ์กิจเจริญผล” พวกเขามีกันแค่สามคนพ่อแม่ลูก เนื่องจากคุณหญิงนวลปรางค์ช่วงสมัยสาวๆ มีสุขภาพไม่ค่อยดี มีลูกยาก กว่าจะมีสกุณาก็พลาดหลุดไปถึงสองครั้ง จนทั้งคู่เกือบจะถอดใจ และพอท้องสกุณาคนเป็นสามีอย่างคุณโกศลประคบประหงมคุณหญิงราวกับแก้วที่แสนเปราะบาง และเมื่อคลอดเสร็จก็ทำการปิดอู่ทันที

         “หนูนิดลูกพ่อตอนอยู่ที่อเมริกามีฝรั่งตาน้ำข้าวคนไหนมาขายขนมจีบบ้างไหม”

         ท่านรัฐมนตรีประจำกระทรวงถามไถ่สารทุกข์สุกดิบลูกสาว

         “ลูกสาวพ่อสวยขนาดนี้ถ้าบอกว่าไม่มีเลย ก็คงไม่มีใครเชื่อใช่ไหมคะ”

         สกุณาตอบพร้อมทำหน้าทะเล้น

         “นั่นสินะ ลูกสาวพ่อสวยแบบนี้ใครกันนะจะเป็นผู้โชคดีได้หัวใจไปครอบครอง”

         “อะแฮ้ม!!”

         คุณหญิงนวลปรางค์มองค้อนสองพ่อลูกพร้อมกระแอมเสียงดัง

         “แม่ไม่เอาเขยฝรั่งตาน้ำข้าวนะ บอกไว้ก่อน” 

         “ใช่แม่ของลูกไม่อยากได้ลูกเขยเป็นฝรั่งตาน้ำข้าว แต่อยากได้ลูกเขยเป็นชาวไร่”

         “เอ๊ะ..คุณโกศล คุณนี่ยังไงกันนะ ลูกเขยชาวไร่แล้วเป็นอย่างไร ชาติตระกูลเขาก็ดี การศึกษาเขาก็ดี แถมเรายังรู้จักและคุ้นเคยกับครอบครัวเขา ถ้าเราได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน ลูกเราจะสบายไปทั้งชีวิตเลยนะ”

         “ดูสิยังไม่ทันไร แม่ของเราก็ออกตัวรับหน้าแทนเสียแล้ว ยัยหนูก็สานฝันแม่เขาหน่อยนะ ความจริงแล้วแม่เขาอยากเป็นแม่เลี้ยงเมืองเหนือ แต่ดันพลาดท่าเสียทีหลงคารมหนุ่มข้าราชการจนๆ คนนี้เสียก่อน เลยอดได้เป็นแม่เลี้ยงเลย”

         “ถึงคุณแม่ไม่ได้เป็นแม่เลี้ยงเมืองเหนือ แต่คุณแม่ได้เป็นภริยาท่านรัฐมนตรีเลยนะคะ”

         สกุณารีบพูดขึ้นสร้างบรรยากาศ เพราะเริ่มเห็นคุณหญิงนวลปรางค์เริ่มชักสีหน้าแล้ว เธอคิดในใจนี่ถ้าแม่ของเธอสมัยสาวๆ สุขภาพแข็งแรงดี ป่านนี้เธอคงมีน้อง ๆ เต็มบ้านแน่เลย

         “นี่คุณยังจะมารื้อฟื้นพูดอะไรอีกเนี่ยคุณโกศล ถ้าย้อนเวลากลับไปได้นะ ฉันจะไม่มีทางหลงคารมคุณหรอก” 

         คุณหญิงนวลปรางค์แกล้งทำเสียงเข้มพร้อมกับทำหน้างอน คุณโกศลยื่นแขนเข้ามาโอบไหล่ภรรยาแล้วหันไปหอมแก้มดังฟอด

         “ถ้าคุณหญิงย้อนเวลากลับไป ผมก็จะย้อนเวลาตามไปจีบคุณหญิงเหมือนเดิม จะไม่ยอมปล่อยคุณหญิงให้ใครไปหรอก”

         สกุณามองพ่อและแม่สลับกันแล้วก็ยิ้ม  ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ปีพ่อและแม่ของเธอก็ยังเหมือนเดิม ยังหาเรื่องมางอนให้ได้ง้อกันได้เหมือนเดิม คนหนึ่งชอบแหย่ อีกคนพอถูกแหย่ก็หงุดหงิดเปิดโอกาสให้คนที่แหย่มาโอ๋มาง้อ ภาพเหล่านี้ยิ่งทำให้เธอคิดว่าในอนาคตคู่ของเธอจะเป็นแบบนี้ไหมนะ คนที่จะมาเป็นสามีของเธอจะรัก จะดูแลและตามใจเธอเหมือนกับที่พ่อทำให้แม่หรือเปล่านะ

         ใช่เธอกำลังคิดเลยไปถึงการแต่งงานของเธอกับเมฆาเจ้าของไร่เมืองเหนือลูกชายเพื่อนสนิทของพ่อและแม่ของเธอ สกุณาภายนอกอาจจะดูว่าเป็นคนที่แข็ง หัวสมัยใหม่ แต่ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวเป็นเรื่องของพ่อกับแม่เธอมักจะไม่ขัดใจท่าน

         ‘ว่าที่เจ้าบ่าวของฉันเขาจะดีกับฉันเหมือนที่พ่อดีกับแม่ไหมนะ’

         ภาพเก่า ๆ ที่เธอจำได้ลาง ๆ เมื่อครั้งที่ครอบครัวของเธอไปเที่ยวไร่เมฆาที่อยู่ทางตอนเหนือของไทย เมฆาในวัยย่างเข้าสามสิบเขาเป็นหนุ่มหล่อ ร่างกายกำยำ เงียบขรึม มีอายุมากกว่าสกุณาสิบห้าปี ตอนนั้นสกุณาเริ่มเป็นสาวแรกรุ่นเธอเรียนชั้นมัธยมต้นอายุได้สิบห้าปี และการพบกันครั้งแรกของเธอและเขา รวมทั้งเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เธออยู่ที่นั้นทำให้เธอตกหลุมรักเขาทันที มันเป็นรักแรกของเธอ เป็นแบบป๊อบปี้เลิฟของเด็กสาว

แล้วสิ่งที่ตอกย้ำความรักอันบริสุทธิ์ของเธอก็คือ วันนั้นวันที่เธอไปเดินเล่นที่น้ำตกแล้วพลัดตกน้ำ ด้วยความที่เธอว่ายน้ำไม่เป็นและตกใจ ร่างของเธอค่อย ๆ จมลงในน้ำจนเธอคิดว่าเธอคงจะไม่มีโอกาสได้กลับมาพบหน้าครอบครัวเธออีกแล้ว แต่แล้วก็มีเจ้าชายขี่ม้าขาวโดดน้ำมาช่วยดึงเธอขึ้นจากน้ำเธอตกใจกลัวมากหลับตาปี๋กอดเขาไว้แน่น จนได้ยินเสียงปลอบใจรับขวัญจากแม่และคุณหญิงป้า ภาพแรกที่เธอลืมตาขึ้นมาเห็นคือแม่ที่กอดเธอไว้ คุณหญิงป้าที่อยู่ข้างและพี่เมฆที่ตัวเปียกชุ่ม จากเหตุการณ์นั้นทำให้เธอสาบานกับตนเองว่า

“นิดจะเป็นเจ้าสาวของพี่เมฆให้ได้”

พอนึกถึงตอนนี้เธอก็อมยิ้ม “พี่เมฆ/พี่เมฆา” ชื่อนี้เธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำเพราะตั้งแต่เธอไปเรียนที่เมืองนอก เธอก็ต้องเรียนอย่างหนักแถมเธอยังแอบไปทำงานพิเศษตามร้านอาหารเพื่อหารายได้เสริมอีกด้วย ความจริงแล้วด้วยฐานะของเธอนั้น เธอไม่จำเป็นต้องไปทำงาน แต่เธอก็อยากหาประสบการณ์และอยากช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านด้วย

“นี่หนูนิดคิดอะไรอยู่หรือลูกนั่งใจลอยอมยิ้มอยู่คนเดียว พ่อเขาเรียกหนูตั้งสองครั้งแล้วนะ”

“เออ..หรือคะ แฮ่.. เมื่อกี้คุณพ่อว่าอย่างไรนะคะ พูดอีกทีสิคะ”

“อาการแบบนี้สงสัยนั่งคิดถึงคุณว่าที่เจ้าบ่าวแน่เลย”

“คุณแม่ก็พูดไปโน่น หนูจะไปคิดอะไรถึงพี่เขาละคะ หนูจำหน้าพี่เขาแทบจะไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ”

“จำหน้าพี่เขาไม่ได้ แต่ว่าตอนนี้หน้าหนูอ่ะแดงหมดแล้วรู้ไหม”

คนเป็นแม่สัพยอกลูกสาวด้วยความเอ็นดู มื้ออาหารมื้อแรกที่รับประทานพร้อมกันทั้งครอบครัวอบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่น