LOGIN“เฟิร์นวันนี้พ่อกับแม่เรามาส่งแหละ” อาเธอร์จับมือของเฟิร์นให้เข้ามาหา“สองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ เขาจะเล่นด้วยกันตลอด”“นี่ไงเฟิร์น นี่พ่อเราเองแหละ”“พ่อเธอเหรอ”“สวัสดีสาวน้อย” หลุยส์ก้มและย่อตัวลงมาพูดคุยด้วย“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณพ่ออาเธอร์หล่อจังเลย” เฟิร์นที่เป็นเด็กพูดเก่งพูดขึ้น“เธอร์ว่า เธอร์หล่อกว่าพ่ออีก”เฟิร์นยืนบิดตัว สาวน้อยออกอาการเขิน“ดูค่ะ ดู” คุณครูชี้ไปที่สองเด็กที่ทำแก่แดด“น้องอาเธอร์ชอบน้องเฟิร์นมาก”“เฟิร์นก็ชอบเธอร์ จริงไหมเฟิร์น”น้องเฟิร์นพยักหน้าเด็กน้อยอนุบาลกำลังจีบกัน จนทำให้ผู้ใหญ่หัวเราะเฮฮา“อาเธอร์ พ่อจะมารับหลังจากเลิกเรียนนะ”“คุณพ่อต้องรีบมานะครับ เพราะเธอร์อยากกลับบ้านไปขี่ม้า”“พ่อจะรีบมาครับ คุณครูครับ นี่ของฝากครับ”หลุยส์ยื่นกระเช้าที่ใส่องุ่นให้“อุ้ย! อะไรกันคะคุณพ่อ ซื้อมาทำไมคะ ของแพง ๆ เป็นการรบกวนเปล่า ๆ”“ไม่รบกวนเลยครับ นี่เป็นองุ่นที่เราปลูกเองครับ ผมมีไร่ชื่อ ‘CITE DU VIN MONCRETE’ ““อ๋อ... ครูเคยเห็นค่ะแวบ ๆ ชื่อไร่แปลก ๆ อยู่ที่ปากช่อง ระหว่างทางไปอุทยานเขาใหญ่ใช่ไหมคะ”“ครับ ถ้าคุณครูหยุดวันไหน จะพาครอบครัวไปเที่ยวเล่นก็ได้นะ
“วันหลัง อาเธอร์ก็ต้องปลุกพ่อด้วย” หลุยส์ถึงกับยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆยายเม้าตักข้าวใส่จานให้กับหลุยส์ ทุกคนจึงนั่งคุยกันไป กินข้าวด้วยกันไปอย่างสนุกสนาน โดยมีเด็กชายเป็นตัวชูโรง ในบ้านนี้ อาเธอร์กลายเป็นขวัญใจของทุกคน“ฝนรบกวนคุณให้ไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วยได้ไหมคะ” หยาดฝนถามขึ้น“อ้าว... แล้วคุณไม่ไปด้วยกับผมหรือ”“คือฝนจะไปทำงานน่ะค่ะ”หลุยส์หน้าหุบลงทันที“ไม่ได้ เราคุยกันแล้วไงเรื่องทำงาน อีกอย่างคุณก็ยังไม่ค่อยสบายดี หยุดงานอีกสักวันจะเป็นอะไรไป” เขาพูดเอาแต่ใจ ก่อนจะพูดต่อเสียงเข้มแกมบังคับ“คุณไปส่งลูกที่โรงเรียนกับผม หลังจากนั้นถ้าจะไปลาออกจากงาน ผมจะไปส่ง แล้วอีกอย่างที่ผมจะบอกคือ ผมอยากให้ทุกคนบนโต๊ะนี้ ย้ายไปอยู่ที่สวนองุ่นกันครับ”“โอ้... ตากับยายไม่ไปนะลูก ขออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน” ตาเชิดรีบปฏิเสธ“ถ้าไม่ไปอยู่ ผมก็ขอให้ตายายไปเที่ยวครับ จะได้ดูว่าผมพาฝนกับอาเธอร์ไปอยู่แบบไหน ผมอยากให้ตายายสบายใจมากกว่านี้”“ค่อยโล่งอกหน่อย อย่ามาบังคับยายอีกคนนะ ขอยายอยู่ที่บ้านนี่แหละ ไปอยู่ไหนไม่ได้หรอกเป็นห่วงบ้าน” ยายเม้าส่ายหน้า“ถ้าแบบนี้ อนุญาตให้ผมส่งคนมาดูแลตายายนะครับ มาช่วยทำความสะอ
ยายรีบเอาผ้าเช็ดตัวมาห่อหลานเอาไว้ อาเธอร์ตัวสั่น ปากสั่นจนกระทบกัน“เจริญรุ่งเรือง และสุขภาพแข็งแรงนะพ่อมอน เพี้ยง” ก่อนที่ตาเชิดจะมาราดน้ำลงไปบนตัวของหลุยส์ ชายหนุ่มถึงกับขนลุกเกรียวเช่นเดียวกัน อาการสั่น ๆ เหมือนกับอาเธอร์ไม่มีผิด“พ่อหนาวใช่ไหมครับ”“ใช่” ปากเขาสั่น ๆ“ฮ่า...” อาเธอร์หัวเราะยายเม้ารีบหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้หลุยส์ตาเชิดหันไปทางหยาดฝน ท่านรดน้ำลงไปอย่างช้า ๆ“หมดเคราะห์ หมดโศกแล้วนะฝนเอ๊ย ต่อจากนี้ไป ฝนจะมีแต่สิ่งดี ๆ เข้ามาในชีวิต และไม่ตกระกำลำบากอีกแล้ว เพี้ยง”หลุยส์รีบหยิบผ้าเช็ดตัวไปห่อให้เธอ“ไปเสร็จแล้วเข้าบ้านกัน ฝนไม่ต้องเก็บอะไรนะลูก พรุ่งนี้ค่อยเก็บ แล้วก็พากันเข้านอนได้แล้ว” ยายเม้าอุ้มหลานนำหน้าทุกคนทันทีทั้งสามคน พ่อ แม่ ลูก เปลี่ยนเป็นชุดนอน และนั่งมองหน้ากันอยู่บนที่นอน ตอนนี้ยายเม้าเอาที่นอนมาเสริมอีกอันให้กับพ่อหนุ่มมอนเครเต้“กราบพระก่อนนะครับ” อาเธอร์หันมา
“ไม่มีเหตุการณ์อย่างนั้นแน่นอนครับ ผมจริงจังมาก ๆ ครับ ผมจะจัดงานแต่งงาน จดทะเบียนสมรส จดทะเบียนรับรองบุตร และผมจะรีบทำทุกอย่างให้ถูกต้องโดยเร็วที่สุดครับ” น้ำเสียงหนักแน่น และดวงตาแน่วแน่“ไม่ต้องอะไรให้มันมากนักหรอกพ่อมอน งานแต่งงงแต่งงานน่ะ ไม่ต้องจัดให้สิ้นเปลือง หนูฝนก็ไม่มีญาติที่ไหนแล้ว มีแต่ตากับยาย เอาแบบนี้ก็แล้วกัน จดทะเบียนสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมาย แล้วก็รับรองอาเธอร์ว่าเป็นลูกเสีย”“ตา” ยายสะกิดสามี“อะไร”“เอ่อ... ขอที่ทางของพ่อมอน ยกให้กับฝนสักสองสามแปลงได้ไหม ทองหยองให้ฝนได้ใส่สักห้าบาท และก็เงินในบัญชีให้กับฝนสักสามแสน” ยายเรียกค่าตัว“แหม... ยายเม้า”“อ้าว... เผื่ออนาคตไง คนเคยทิ้งกันไปตั้งหลายปี มันก็ต้องมีอะไรมารับประกันสักหน่อย”“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ ผมจะให้ฝนมากกว่าที่ยายขอเสียอีก เพราะเราสองคนได้คุยกันและตกลงกันแล้วครับ” หลุยส์หันไปบีบมือของหยาดฝนอาเธอร์เดินหอบหิ้วทั้งกระเป๋าของพ่อ และองุ่นที่ใส่ตะกร้าม
เมื่ออาเธอร์ลงจากรถได้ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาตาเชิดกับยายเม้า“ตาจ๋า ยายจ๋า” ทั้งสองทั้งกอดและก็หอมหลานหลุยส์เดินเข้าไป แล้วเขาก็นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าตากับยาย ทั้งสองคนยังคงทำสีหน้างง“มันเป็นยังไงกันแน่” ตาเชิดถามด้วยความอยากรู้หยาดฝนเดินมาใกล้ ก่อนจะทรุดตัวนั่งพับเพียบลงใกล้กับหลุยส์ตรงพื้น“ผมหลุยส์ มอนเครเต้ อายุสามสิบเก้าปีครับ พ่อเป็นคนฝรั่งเศส แม่เป็นคนไทย ตอนนี้ผมเองก็กลับมาตั้งรกรากอยู่ที่เมืองไทย และสวนของผมก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ฝนกับอาเธอร์ได้ไปเห็นตรงที่ผมอยู่แล้ว” เขาแนะนำตัวเอง“ตาจ๋า ยายจ๋า บ้านของพ่อใหญ่มาก แล้วก็มีม้าให้เธอร์ขี่ด้วย” อาเธอร์อยากเล่าเรื่องราวที่บ้านนู้นใจจะขาด แต่พอเห็นคุณตายกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากอาเธอร์จึงเงียบเสียงไปหลุยส์พนมมือขึ้น“คือวันนี้ที่ผมตั้งใจจริง ๆ ผมอยากจะมาขอโทษที่พาฝนกับอาเธอร์ไปนอนที่บ้านในคืนนั้นครับ”ทั้งสองผู้เฒ่ามองใบหน้าที่จริงจังของหลุยส์“และอีกเรื่องที่อยากจะมาพู
ก๊อก ก๊อก ก๊อก... “พ่อครับ แม่ครับ เธอร์ตื่นแล้ว”ทั้งสองคนตกใจ รีบวิ่งวุ่นหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ ก่อนที่หลุยส์จะไปเปิดประตูให้กับเธอร์ส่วนหยาดฝนจัดทรงผมแล้วนั่งลงที่ปลายเตียง“แม่ครับ อรุณสวัสดิ์” เด็กชายวิ่งเข้าไปหาแม่ด้วยความคิดถึง“อรุณสวัสดิ์ อรุณสวัสดิ์ครับนอนได้ไหมเมื่อคืน” เธอถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง“สบายมากครับ เธอร์โตแล้ว เธอร์โตเป็นหนุ่มแล้ว”“จริง ลูกชายของพ่อโตเป็นหนุ่มแล้ว” หลุยส์เข้าไปเขย่าหัว“เธอร์หิวครับ”“จริงด้วย พ่อกับแม่ขอโทษนะครับที่ตื่นสาย”“พ่อครับ แม่ครับ เธอร์จะออกไปช่วยป้าแต้วทำแพนเค้ก พ่อกับแม่ต้องรีบอาบน้ำนะครับ”อาเธอร์หมุนตัวจะวิ่งออกไป แต่กับหยุดชะงักหันกลับมา เห็นแม่ฝนกำลังชี้หน้าคุณพ่อ ทำปากขมุบขมิบ ทั้งสองแก้เก้อโดยการรีบยืนจับมือกัน และหันหน้ามามองลูกชาย“ป้าแต้วถามเธอร์ว่า เธอร์พร้อมที่จะเป็นพี่ชายหรือยัง เธอร์จะบอกพ่อกับแม่นะครับ ว่าเธอร์พร้อมแล







