Masukเสียงร้องสั่งให้ตามหมอดังระงมลั่นโรงเป่าแก้วเสิ่นซิง เสิ่นม่านอวี้และเสิ่นว่านชิวให้สาวใช้แรงงานช
เสิ่นหยางมี่เดินตามหลังอิ้งอ๋องไปขึ้นรถม้าของเขาอย่างว่าง่าย ภายในรถม้าคันหรูตกแต่งอย่างงดงามอบอุ่น ชายหนุ่มส่งถ้วยชาอุ่น ๆ และขนมกุ้ยฮวาให้นาง พลางนั่งรักษาระยะห่างตรงข้ามอย่างสุภาพมือเล็กเอื้อมไปยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ร่างกายยังคงสั่นสะท้าน แต่ทว่าเมื่อรู้ตัวแล้วว่ายามนี้ นางปลอดภัยดีแล้ว ความผิดฉกรรจ์ที่นางได้ลงมือทำลงไปก็พลันปะทุขึ้น!เหตุใดท่านอ๋องถึงได้มาช่วยข้าเล่า? มิใช่ว่าท่านกำลังตามหาหลินหว่านฉิงอยู่หรือ?ริมฝีปากของเสิ่นหยางมี่อ้าขึ้นเตรียมจะถามตามเสียงในหัว แต่ก็ต้องหยุดชะงักไว้!ไม่ได้! ข้าจะถามถึงหลินหว่านฉิงไม่ได้เด็ดขาด!หากข้าถามออกไปว่าแล้วหลินหว่านฉิงล่ะ ท่านอ๋องย่อมต้องสงสัยเป็นแน่ว่าเหตุใดข้าถึงรู้ว่ามีสตรีอีกคนถูกจับตัวมาด้วย ทั้งที่ข้าถูกจับมาอยู่ในรถม้านั่นเพียงลำพัง ดังนั้น ข้าควรจะรู้แค่เรื่องของตัวเอง!ลมหายใจของนางสูดลึกพยายามประคองสติที่กำลังตบตีกันอย่างวุ่นวาย ก่อนจะแสร้งทำเป็นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา สะอื้นไห้โอดครวญด้วยท่าทางน่าสงสารเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ“ขอบพระคุณท่านอ๋องที่ทรงยื่นมือเข้าช่วยชีวิตของ
แสงสว่างแรกที่กะพริบตาตื่นขึ้นมาถูกแทนที่ด้วยความมืดมิดและกลิ่นอับของคราบเหงื่อไคลผสมควันไหม้ เสิ่นหยางมี่รู้สึกตัวพร้อมกับอาการปวดรวดร้าวที่ต้นคอร่างบางของนางถูกพันธนาการด้วยเชือกป่านเส้นหนา มัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนาจนขึ้นรอยแดง ร่างกายเคลื่อนไหวขยับเขยื้อนมิได้เลยแม้แต่น้อย ผ้าผืนหนาปิดทับริมฝีปากจนส่งได้เพียงเสียง อื้อ อื้อ ในลำคอเสียงล้อไม้บดขยี้หินกรวดและแรงโคลงเคลงของรถม้าคันเล็กที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง ทำให้นางตระหนักได้ทันทีว่ายามนี้นางกำลังถูกลักพาตัว!ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจถาโถมเข้าใส่คุณหนูสามตระกูลเสิ่นจนน้ำตาไหลทะลักออกจากเบ้าไม่ขาดสายไม่นะ! ไม่เอา! ไอ้พวกโจรชั่ว ข้าสั่งให้เจ้าจับนังหลินหว่านฉิงไปขายที่หอนางโลม เหตุใดเจ้าจึงไร้จรรยาบรรณลักพาตัวผู้จ้างวานมาด้วยเล่า!?ไม่เอานะ ข้าไม่อยากไปจบชีวิตที่หอนางโลมเฉกเช่นนังนั่น ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!พี่หญิงใหญ่... พี่หญิงใหญ่ช่วยข้าด้วย!นางดิ้นรนทุรนทุรายในเงามืด หัวใจเต้นระทึกราวกระดิ่งต้องลมพายุ ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์ หยาดน้ำตาไหลรินไม่ขาดสายชั่วขณ
ค่ำคืนต่อมา บรรยากาศทั่วทั้งเมืองหลวงของแคว้นต้าเยี่ยนก็ยังคงเนืองแน่นไปด้วยแสงสีและความคึกคักอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพื่อเฉลิมฉลองเนื่องในโอกาสการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานตลอดทั้งสัปดาห์โคมไฟกระดาษนับพันดวงถูกจุดสว่างไสวไปตามลำน้ำและสองฝั่งถนน เสียงดนตรีบรรเลงขับขานปะปนกับเสียงหัวเราะของราษฎร ร้านรวงริมทางต่างพากันประดับประดาด้วยดอกไม้ไฟและของแปลกตามู่หรงเจวี๋ยในชุดลำลองสีเข้มได้ถือโอกาสนี้เดินเที่ยวชมงานเทศกาลพร้อมกับหลินหว่านฉิง และบรรดาพี่น้องจากจวนจิ๋นอันโหวที่ก้าวตามหลังมาห่าง ๆ เพื่อเปิดโอกาสให้คู่หมั้นคู่ใหม่ได้เดินเคียงคู่กันอย่างมีความสุขท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด มู่หรงเจวี๋ยถือวิสาสะกุมมือบางของหลินหว่านฉิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาทำเอาใบหน้าหวานของว่าที่อิ้งอ๋องเฟยขึ้นสีแดงระเรื่อแข่งกับแสงโคมไฟยามราตรีชายหนุ่มพาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าหอโคมประทีป พลางยื่นถุงเงินซื้อหน้ากากจิ้งจอกสีขาวมาสวมใส่ให้นางด้วยตนเองอย่างนุ่มนวล“คืนนี้คนเยอะยิ่งนัก... อยู่ใกล้ ๆ ข้าไว้ อย่าห่างสายตาเด็ดขาด รู้หรือไม่?” ชาย
ปัง!ฝ่ามือเรียวบางของเสิ่นหยางมี่ตบลงบนโต๊ะไม้อย่างแรงจนชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบกระฉอกเปรอะเปื้อนผ้าไหมสีอ่อน ใบหน้างามบิดเบี้ยวไปด้วยความเดือดดาล นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยเพลิงริษยานางผุดลุกขึ้นยืนพลางหายใจหอบสะท้าน หลังจากที่เถาเอ๋อร์กลับมารายงานด้วยใบหน้าซีดเผือดว่าอิ้งอ๋องจัดแม่สื่อและขบวนหมั้นหมายอันยิ่งใหญ่มุ่งตรงไปยังจวนจิ๋นอันโหว!“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!” เสิ่นหยางมี่ตวาดเสียงแหลมลึก เถาเอ๋อร์ได้แต่ประสานมือยืนก้มหน้าอยู่ริมห้องเงียบ ๆ ด้วยเกรงโทสะของเจ้านาย“เจ้าบอกว่าท่านอ๋องพูดว่าทรงปักใจหมายตานางไว้ตั้งแต่แรก? แล้วสร้อยข้อมือเส้นนั้นก็คือของหมั้นหมายแรกพบหรือ? หึ! โกหกทั้งเพ!” เสิ่นหยางมี่ทบทวนสารที่ได้รับมาอย่างไม่อยากเชื่อเถาเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นตอบเสียงเบา ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว “เจ้าค่ะ คุณหนู อิ้งอ๋องบอกว่าสร้อยข้อมือกลีบบัวหิมะเป็นของหมั้นหมายแรกพบ อีกทั้งยังเป็นการทาบทามตามความเห็นชอบของสองตระกูลอีกด้วยเจ้าค่ะ!”“เจ้าจะไปรู้อะไร!” เสิ่นหยางมี่หันขวับมาต
เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลืออันอื้อฉาวเกี่ยวกับคุณหนูสามแห่งจวนจิ๋นอันโหวก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวง ราวกับมีคนตั้งใจจุดไฟลามทุ่ง โดยเฉพาะเรื่องคาวเกี่ยวกับความบริสุทธิ์และผูกสมัครรักลับหลังเล่าลือกันว่าหลินหว่านฉิงสวมใส่สร้อยข้อมือกลีบบัวหิมะอันล้ำค่า ซึ่งมีบุรุษสูงศักดิ์จากห้องตงหยาง โรงประมูลจิ่วเป่าเกอชิงประมูลไปในราคาที่สูงลิ่วคุณหนูในห้องหอปกติไหนเลยจะมีปัญญาครอบครองของหมื่นตำลึงเงินเช่นนี้ได้ หากมิใช่แอบรับของขวัญหมั้นหมายจากบุรุษลึกลับลับหลังบุพการี!และมีบรรดาคุณชายคุณหนูหลายคนออกมายืนยันว่ามีการประมูลเช่นนั้นเกิดขึ้นจริง เพราะตนก็อยู่ในเหตุการณ์แย่งชิงการประมูลนั้นด้วย นั่นจึงทำให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตมากกว่าเดิม!“เลวทรามยิ่งนัก! ใครมันกล้าปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงลูกสาวข้าเช่นนี้!”เสียงตบโต๊ะดัง ปัง! ของจิ๋นอันโหวทำเอาห้องโถงใหญ่สั่นสะเทือนท่านโหววัยกลางคนเดินวนไปวนมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าดุดันเครียดขรึม เพราะตามจารีตอันสูงส่งแล้ว สตรีที่ถูกลือว่ารับของหมั้นหรือของขวัญมูลค่าสูงจากบุรุษอื่นโดยไร้การท
ในที่สุด งานฉลองการครองราชย์ครบสองปีของฮ่องเต้หย่งอานก็จบลงด้วยเศษหน้าของอิ้งอ๋องและขุนนางฝ่ายของอัครมหาเสนาบดีฟู่ที่แตกละเอียด ด้วยมุ่งหวังทำลายชื่อเสียงของท่านผู้สำเร็จราชการแต่กลับเกิดข่าวมงคลอีกหนึ่งข่าวขึ้นมาแทน นั่นคือข่าวการอภิเษกสมรสของท่านผู้สำเร็จราชการกับคุณหนูห้าฮั่ว บุตรีของฮั่วสิงปู้ซ่างซู เรื่องราวความรักของทั้งสองคนกลับกลายเป็นที่กล่าวขานถึงความหวานชื่นราวกับท่านผู้เฒ่าจันทราเลือกผูกด้ายแดงด้วยตนเองทั้งสองได้พบปะกันในงานเลี้ยง ก่อนจะได้มีโอกาสสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น จนกระทั่งท่านผู้สำเร็จราชการผู้เย็นชาถึงขั้นคุกเข่าทูลขอโองการสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้หย่งอานในคืนนั้นเลย!นอกจากความรักหวานชื่นหน้าตำหนักฉืออันนั้นแล้ว ยังมีอีกหนึ่งความรักร้อนแรงในตำหนักชิ่งซินที่ลุกโชนจนยากจะดับมอดลง แม้จะล่วงเข้าเช้าวันใหม่แล้วก็ตาม...เพราะกิจกรรมเข้าจังหวะของเจ้าหมาเด็กที่เรียกร้องและสูบเรี่ยวแรงออกจากร่างของนางจนหมด เสิ่นม่านอวี้จึงต้องนอนซมด้วยพิษไข้ไปอีกหน!สุดท้าย จวินลู่เอินก็ต้องออกหน้าหาข้ออ้างไปทางจวนสกุลเสิ่นอีกครั้งว่าขอตัวเสิ่นม่านอว







