Novels by กระดิ่งจันทร์

เด็กน้อยตื่นตะลึงไปกับคำถามของวีรบุรุษของแคว้นตรงหน้า‘แม่ทัพหน้ากากเหล็กจะยอมเป็นพ่อใหม่ให้ข้า!? ว้าว!!’มุมปากของบิดาคนเก่ากระตุกไม่หยุด เมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างยินดีของบุตรชายตรงหน้า แต่...“ไม่เอา!”แต่ถ้อยคำที่หลุดออกจากปากของเด็กน้อยกลับกลายเป็นปฏิเสธไปเสียอย่างนั้น ทำเอาเซียวชิงเฟิงถึงกับชะงักงัน “… เพราะเหตุใด?”เซียวชิงเจ๋อเม้มริมฝีปากแน่น “ขะ... ข้า...”“หากไท่ซุนไม่มีเหตุผลที่ดีพอ ข้าอาจจะต้องหาที่ระบายโทสะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม “เพราะแม่ทัพหน้ากากเหล็กมิใช่ผู้ที่ผู้ใดก็สามารถล่วงเกินได้ คราแรกบอกต้องการข้า มาในยามนี้กลับพลิกลิ้นบอกไม่ต้องการข้าเสียแล้ว”เซียวชิงเจ๋อ “!!!”เด็กน้อยตะลึงงันไปกับความเด็ดขาดของบุรุษตรงหน้าฉับพลัน! เซียวชิงเจ๋อจึงได้ตระหนัก รู้ตัวว่าในความเป็นจริงแล้วนั้น ทุกวาจาที่เอื้อนเอ่ยล้วนแต่มีความสำคัญ มีราคาที่จะต้องจ่าย ดั่งลูกธนูที่ถูกยิงออกไปแล้ว มิอาจเก็บกลับคืนเข้ามาได้เขา... ผู้ที่เป็นไท่ซุน เป็นโอรสของไท่จื่อ เป็นนัดดาของฮ่องเต้ เขายิ่งไม่อาจหลุดปากพูดสิ่งใดพล่อย ๆ ได้!!เซียวชิงเจ๋อสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้มศีรษะขอขมาต่อแม่ทัพหน้ากาก

ร่างเล็กสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำนั้น เขารีบหันหลังไปทันที จึงได้เห็นร่างสูงใหญ่ในชุดแม่ทัพสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับค่ำคืนยามรัตติกาล ดวงตาดอกท้อเปล่งประกายในความมืดครึ่งใบหน้าช่วงล่างนั้นถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็กสีดำสนิท มีรอยสลักเป็นเขี้ยวพยัคฆ์อย่างจาง ๆ อยู่ที่ขอบล่างของหน้ากาก แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่ได้เอ่ยคำใด แต่เซียวชิงเจ๋อก็รู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าคือผู้ใด“แม่ทัพหน้ากากเหล็ก!?” เซียวชิงเจ๋อร้องลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนเลื่อมใส‘เขาเข้ามาในห้องตั้งแต่ยามใด? เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขามานั่งอยู่ด้านหลังข้า?’‘สุดยอด! สุดยอดเกินไปแล้ว!!’‘เสด็จพ่อไม่มีทางสู้แม่ทัพหน้ากากเหล็กได้แน่ ๆ ทีนี้ข้าก็จะได้มีแต้มต่อรองกับเสด็จพ่อแล้ว ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!’ในขณะที่เซียวชิงเฟิง ผู้ซึ่งได้ยินความคิดของบุตรชายครบทุกถ้อยคำ “...”ประเสริฐเสียจริง! คิดจะเอาตัวเขามาต่อรองกันเอง เฮอะ! ช่างอ่อนหัดนัก!!ดวงตาดอกท้อจ้องมองร่างเล็กที่ลุกขึ้นยืนอยู่ตรงหน้า “ไท่จื่อบอกว่าไท่ซุนต้องการพบข้ารึ?”“อา...” เซียวชิงเจ๋อออกเสียงได้เพียงเท่านั้นอย่างนึกเสียดายเล็ก ๆ‘โธ่... ข้าก็หลงคิดว่าเขามาห

ปลายยามไฮ่ ร่างเล็กในชุดคลุมกันลมสีดำขนาดพอดีตัวเปิดประตูเรือนนอนของตัวเองออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะย่องไปตามทางเดินตรงไปที่ห้องหนังสือของบิดาที่ยามนี้ไปตรวจราชการในต่างเมืองเซียวชิงเจ๋อแนบแผ่นหลังไปตามกำแพง รอจังหวะให้ทหารผลัดเปลี่ยนเวรเฝ้าหน้าประตู แล้วเดินไปที่หน้าประตูห้อง ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไร้ผู้คน จึงสอดมือไปทางด้านหลังแล้วเปิดบานประตูใหญ่ออกช้า ๆเซียวชิงเจ๋อสอดตัวเข้าไปในห้องหนังสืออย่างเงียบกริบ บานประตูสูงใหญ่ปิดลง ภายในห้องมีเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่นอกหน้าต่าง มือป้อม ๆ ล้วงหยิบตะบันไฟฉบับปรับปรุงใหม่ล่าสุดที่มารดาของเขาเป็นผู้ประดิษฐ์ขึ้นออกมาจากอกเสื้อมือเล็กตบแปะลงบนพื้น เพื่อควานหาโคมไฟดวงน้อยที่ตนแอบนำมาซุกซ่อนไว้หลังตู้หนังสือเมื่อยามบ่าย ครั้นเจอแล้ว เขาก็จัดการจุดโคมไฟปรับแสงไฟเพียงเพื่อให้มองเห็นสิ่งต่าง ๆ ในห้อง โดยไม่สะดุดตาคนภายนอกมากนักเสด็จปู่บอกว่าแม่ทัพหน้ากากเหล็กได้มอบป้ายคำสั่งให้แก่เสด็จพ่อไว้แล้ว พร้อมทั้งยังทิ้งที่อยู่ของเขาไว้ให้แล้วด้วย ดังนั้น สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือต้องหาป้ายคำสั่งนั้นให้เจอเซียวชิงเจ๋อล้วงหยิบกระดาษภาพว

ครั้นรถม้าเคลื่อนมาถึงตำหนักบูรพา เซียวชิงเจ๋อที่กำลังลังเลว่าจะพบหน้าบิดาบังเกิดเกล้าอย่างไรดี เพราะเมื่อวานเขาทั้งตั้งแง่ ดื้อรั้นใส่อีกฝ่าย แม้กระทั่งร้องจะขอเปลี่ยนพ่อใหม่ไปด้วยซ้ำแต่หลังจากที่ได้รับรู้ความจริงจากเสด็จปู่ ทั้งจากบันทึกพัฒนาการอย่างลับ ๆ ของเขา รวมถึงร้อยเรื่องราวที่เกี่ยวกับเสด็จพ่อในยามเยาว์วัยที่เสด็จปู่เล่าให้เขาฟังทั้งคืนทำให้เซียวชิงเจ๋อพอที่จะเข้าใจเซียวชิงเฟิงมากยิ่งขึ้นเซียวชิงเฟิงคือเด็กน้อยที่น่าสงสาร แม้ว่าหนิงกุ้ยเฟยจะตั้งใจเลี้ยงเขามาอย่างดี หากแต่ก็ไม่อาจทดแทนความรู้สึกจากมารดาแท้ ๆ ได้ อีกทั้งยังได้เห็นฉีอ๋องสนิทสนมกับหนิงกุ้ยเฟยต่อหน้าต่อตาทุกวันอีก ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็ไม่อาจจะอดทนไม่น้อยเนื้อต่ำใจได้ในขณะที่เซียวชิงฉีหรือแม้แต่กู้เหวย ทุกคนล้วนเติบโตมาโดยมีบิดามารดาข้างกายทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเลี้ยงด้วยมือหรือลำแข้ง ล้วนแต่ก็เป็นสัมผัสที่ใกล้ชิดจากบุพการีแม้ว่าฮ่องเต้เจิ้นหลงจะยุ่งกับกองฎีกามากเพียงใด แต่ถ้าหากฮองเฮาหรือสนมทูลเชิญก็ย่อมจะเสด็จไปตำหนักนั้นบ้าง เพื่อที่จะใกล้ชิดกับโอรสหรือธิดาในตำหนักนั้นหา

ยามซื่อของวันถัดมาเซียวชิงเจ๋อเพิ่งตื่นขึ้นมาภายในตำหนักเฉียนชิงของฮ่องเต้เจิ้นหลง โดยมีโจวกงกงคอยเฝ้ารับใช้ จนกระทั่งแต่งกายและรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย โจวกงกงจึงเดินมาส่งเขาที่หน้าประตูวังหลวงในระหว่างทาง เซียวชิงเจ๋อได้แต่เดินอย่างเงียบ ๆ โจวกงกงกระชับแส้ปัดในมือ หันมามองพระราชนัดดาอยู่หลายครั้งอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นในที่สุด“กระหม่อมได้ยินมาว่าเมื่อหลายเดือนก่อน ไท่ซุนประชวรหนักเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”ประโยคคำถามของโจวกงกง ทำให้เซียวชิงเจ๋อหันมามอง แล้วตอบ “อื้อ! ข้าเป็นไข้สูง เพราะออกไปเล่นกลางลมหนาว ต้องนอนซมอยู่บนเตียงหลายวันทีเดียว”“เป็นเช่นนี้นี่เอง ไม่ทราบว่ายามนี้พลานามัยของไท่ซุนแข็งแรงดีแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”เซียวชิงเจ๋อพยักหน้าอีกครั้ง “แข็งแรงขึ้นมากแล้ว”“คงจะได้ผู้ดูแลดีสินะพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงเอ่ยยิ้ม ๆ“เพราะเสด็จแม่คอยดูแลข้าอย่างดีตลอดทั้งคืน!!” เซียวชิงเจ๋อเอ่ยอย่างภูมิใจโจวกงกงเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย “เอ... แต

เออ! เขาก็ลืมไปว่าเด็กวัยห้าฤดูหนาวเพิ่งจะได้รับการฝึกฝนให้ท่องตัวอักษร แม้แต่เซียวชิงเจ๋อก็เช่นกันมุมโอษฐ์ของฮ่องเต้เจิ้นหลงกระตุกรัว แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่บอกปู่ให้เร็วกว่านี้ เห็นตั้งหน้าตั้งตาอ่าน ก็เข้าใจว่าเขาอ่านออกน่ะสิ!!“มา! มา! ปู่จะอ่านให้เจ้าฟัง” ฮ่องเต้เจิ้นหลงรับบันทึกลับนั้นกลับมา ภายในบันทึกลับนั้น เริ่มบันทึกตั้งแต่วันที่เซียวชิงเจ๋อเกิดมา ทุกบรรทัดจะมีการระบุวันและเวลา พร้อมทั้งบรรยายความพิเศษของวันนั้น ๆ ก่อนที่ฝ่าบาทจะเริ่มอ่านให้หลานชายฟังทีละประโยค“วันที่หนึ่ง เดือนสิบสอง เสี่ยวเยี่ยนคลอดบุตรชายให้แก่ข้า ข้าดีใจเป็นยิ่งนัก แต่เดิมข้าตั้งใจที่จะตั้งชื่อของเขาร่วมกับเสี่ยวเยี่ยน หากแต่เสด็จพ่อดันชิงตัดหน้า ตั้งชื่อให้เขาไปเสียก่อน แต่ก็ช่างเถิด ดีว่าชื่อที่เสด็จพ่อตั้งให้นั้นไพเราะและมีความหมายที่ดีอย่างเซียวชิงเจ๋อ ไว้ให้ข้าและเสี่ยวเยี่ยนค่อยตั้งนามรองให้เขาก็แล้วกัน แม้ว่าข้าจะยังไม่รู้ว่าพ่อที่ดีนั้นจะต้องทำเช่นไร แต่ข้าก็จะพยายามเป็นพ่อที่ดีที่สุดให้แก่เขา”เซียวชิงเจ๋อเหลือบมองใบหน้าของเสด็จปู่ที่แดงขึ้นด

ปัก!! ปัก!! ปัก!!“อักกกก อ่าาาา มะ ไม่ไหววว อื้ออออ” หญิงสาวครวญคราง ปลายเท้าเหยียดจิกเกร็ง ก่อนจะกระตุกปลดปล่อยหยาดของเหลวออกมาอีกระลอก“แตกอีกแล้วนะ โม” กวินทร์เย้าเสียงอ่อน ก่อนจะจับข้อเท้าของอีกฝ่าย ชูขึ้นสูง แล้วรวบเข้าด้วยกัน“พะ พ่อทำอะไรคะ อ๊ะ” ร่างบางถามด้วยความสงสัย ก่อนจะรู้คำตอบในวินาทีถัดมากวินทร์รวบสองข้อเท้า แล้วกดลงมาทางข้างหนึ่ง ส่งผลให้ร่างบางพลิกตะแคงอวดบั้นท้ายงามงอนแต่นั่นยังไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้ กวินทร์สอดมือไปใต้เอวบาง ก่อนจะหมุนมือพลิกร่างเล็กให้คุกเข่า แล้วนอนคว่ำไปกับเตียง โดยที่แกนกายของเขายังคงฝังร่างอยู่แบบนั้นเพียะ!!“โอ๊ยยยยย” โมนาร้องลั่น เมื่อถูกมือหนาฟาดก้นขาว ๆ ไปหนึ่งที “เดี๋ยวนี้ พ่อกล้าตีโมแล้วเหรอคะ”“ก็ก้นเรามันน่าตีนี่” เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะ “ไม่ใช่แค่ก้นนะ อย่างอื่นก็น่าตี”ปัก!! ปัก!! ปัก!!“อ่ะ อ่าาาา” ว่าแล้ว สะโพกก็เด้งกระแทกเข้าใส่อีก 2 - 3 ที“มามะ มาให้พ่อตีโมให้หนำใจเถอะ”ตับ!! ตับ!! ตับ!!“อึกกกกกก อื้ออออออ” สะโพกหนารัวเข้าใส่ช่องทางคับแคบ แกนกายขยายตัวเต็มที่ ก่อนจะครูดเข้าครูดออกเสียดสีผิวบางที่ปากทางรักอย่างรุนแรง“อ๊ะ อ่า อ

กวินทร์เหม่อมองเพดานสีขาวที่แสงแดดยามสายส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา หลังจากที่กดส่งข้อความไปลางานกับเลขาส่วนตัวภาพในอดีตไหลวนเข้ามาจนดูเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันเขารู้สึกได้ถึงเสียงลมหายใจจากคนใกล้ตัวที่กำลังหลับสนิท ดวงหน้าหวานหลับพริ้ม เรือนร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนาที่ปรากฏรอยจูบทั่วเนินอกจริง ๆ ก็ไม่ใช่แค่เนินอกหรอกปกติ โมนาเป็นคนตื่นเช้า มักจะเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เขาทุกวัน หากแต่วันนี้ สาวเจ้ายังคงนอนหลับสนิทก็ไม่แปลก เพราะหลังจากที่เขาขอเธอแต่งงานเมื่อคืน เขาก็พาโมนาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ต่ออีกหลาย ๆ รอบจนเธอแทบสำลักความสุขคาตอของเขากว่ากวินทร์จะปล่อยให้เธอได้นอนก็เกือบรุ่งสางชายหนุ่มยันศอกขึ้น เพื่อมาพิศมองว่าที่เมียสาวหมาด ๆ พลางนึกถึงค่ำคืนร้อนแรงที่เพิ่งผ่านไปทั้งเขาและเธอร่วมรักกันบนโซฟา สลับกันอยู่บนบ้างล่างบ้าง ก่อนจะเปลี่ยนสถานที่ตามสถานการณ์ ทั้งกดเข้ากับกำแพง บนเคานเตอร์ในห้องครัว ริมระเบียงบันได ก่อนจะมาจบลงบนเตียงอีกหลายยกมือหนาเลื่อนไปกระตุกผ้าห่มที่บดบังทัศนียภาพสวยงามให้ร่วงหล่นไปอีกทาง สายตาคมพิศมอ

“มะ ไม่ไหวค่ะ อ่ะ อ่าาา” หญิงสาวพยายามกดสะโพกขึ้นขย่มตอ หากแต่ความคับแน่นที่ตราตรึงอยู่อย่างนั้น ไม่เอื้ออำนวยให้เธอขยับได้อย่างที่หวัง“งั้นให้พ่อช่วยนะ”ปัก!! ปัก!! ปัก!!“อ่ะ อ่า อ๊ะ พ่อคะ อื้ออออออ” ร่างบางได้แต่ครางเสียงหวิว เมื่อมือหนากระชับเข้าที่แก้มก้นงอน ๆ ก่อนจะออกแรงยกกระแทกกระทั้น บดเบียดลำกายเข้าฝังในร่างของเธออย่างต่อเนื่องตับ!! ตับ!! ตับ!!เสียงลามกดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ หยาดของเหลวสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณจุดเชื่อมต่อหากแต่ท่วงท่าที่ไม่เอื้ออำนวย ทำให้กวินทร์ต้องยันกายลุกขึ้นนั่ง ดันให้ร่างบางในอ้อมแขนนั่งคร่อมอยู่บนตัก สองขาเรียวพาดผ่านไปทางด้านหลังปัก!! ปัก!! ปัก!!จุ๊บ จ๊วบ จ๊วบกวินทร์ก้มหน้ามามอบจุมพิตร้อนแรงให้แก่คนในอ้อมแขน สองลิ้นตวัดแลกกันนัวเนีย ท่ามกลางเสียงอัดกระแทกที่เร่าอารมณ์บริเวณช่วงล่าง“อ่ะ อ่า พ่อ อืมมมมม” โมนาผละริมฝีปากออกมาหายใจ ก่อนจะประกบจูบดูดดื่มอีกครั้ง สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอ รั้งอีกฝ่ายให้ลงมาแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น

ปัก!! ปัก!! ปัก!!สะโพกสอบเร่งจังหวะระรัว หวังทะยานไปแตะขอบฟ้าอันใกล้นี้ก่อน เช่นเดียวกับหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตา ตั้งอกตั้งใจครูดริมฝีปากบางไปมา สร้างความเสียวสะท้านจนเกินกว่าจะห้ามใจปึก!! ปึก!! ปึก!!“อึกกกก โอ้ววววววว” สะโพกสอบเด้งสูงขึ้นจากเตียง ปลายเท้าจิกเกร็ง เมื่อปลดปล่อยความสุขให้ล้นทะลักเข้าโพรงปากของอีกฝ่ายจนหมดศีรษะเล็กได้รูปถูกฝ่ามือหนากดลงแนบชิดกับลำกาย เพื่อทะยานความสุขจนล้นปรี่ น้ำนมสีขาวขุ่นไหลลงคอจนเธอแทบสำลัก ก่อนที่จะค่อย ๆ ปล่อยมือให้เธอได้เงยหน้าขึ้นมาหายใจ“ป้อนนมให้โมซะเยอะเลยนะคะ พ่อ” โมนาเอ่ยแซวยิ้ม ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบทิชชูเปียกที่หัวเตียงมาเช็ดทำความสะอาดแกนกายที่เลอะคราบของเหลวไปทั่วให้อย่างอ่อนโยน“ก็พ่อไม่ได้กินนมโมมาตั้งหลายวัน ซี้ดดดดด” เสียงครางสุดท้ายดังขึ้น เมื่อมือเล็กเช็ดบนปลายหัวหยักอย่างหยอกเย้า“หลายวันที่ไหนคะ อย่าคิดว่า โมไม่รู้นะ” หญิงสาวมองค้อน ก่อนจะโยนทิชชูในมือทิ้ง แล้วแกะถุงยางอนามัยชิ้นใหม่ออกมา “ตอนโมหลับ พ่อแอบดูดนมโมไปตั้งหลาย

ดวงตากลมโตค่อย ๆ เปิดกว้าง แพขนตาหนากะพริบถี่ขึ้น ทั่วร่างผ่อนคลายจากความเมื่อยล้าด้วยพิษไข้ที่ทรมานตัวเธอมานานหลายวันโมนาบิดตัวไปมา เพื่อทดสอบอาการฟื้นไข้ของตัวเอง ก่อนที่มือบางจะปัดไปโดนผิวกายของใครอีกคนที่นอนร่วมเตียง“พะ พ่อ” โมนาเรียกเบา ๆ ก่อนจะเห็นว่า อีกฝ่ายยังคงนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอร่างบางจึงยันตัวขึ้น เพื่อมองใบหน้าของชายหนุ่มให้เต็มตาช่วงเวลาที่เธอไม่สบาย กวินทร์ได้ดูแล เช็ดตัว และป้อนยาให้เธอเป็นอย่างดี สร้างความซึ้งใจ จนเธออยากจะตอบแทนเขาหนัก ๆ หลาย ๆ ทีโมนาลุกขึ้นนั่ง จึงได้เห็นว่า ตัวเธอมีเพียงเสื้อสีขาวตัวใหญ่ของกวินทร์เท่านั้น ไม่มีชุดชั้นในใด ๆ ให้รำคาญสายตาของคนที่มองมาอย่างเขาเลยหญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา พลางถอนหายใจ ที่แม้ว่า เขาจะเอาเธอในช่วงที่เธอกำลังไม่สบายไม่ได้ หากแต่การได้ลูบ ๆ คลำ ๆ หรือมองเห็นเนื้อตัวเธอบ้างก็ยังดีโมนาลุกขึ้นคลานเข่าลงไปที่ช่วงล่างของอีกฝ่าย ก่อนจะดึงผ้าห่มผืนหนาให้พ้นเรือนกายกำยำ จึงทำให้เห็นความจริงที่ซุกซ่อนอยู่“แปลว่า ที่ให้โมใส่เ

สวบบบบบบ“อื้อออออออ” สองเสียงครางออกมาแทบจะพร้อม ๆ กัน เมื่อลำกายหนาเสียดแทงเข้าไปในโพรงปากทั้งดุ้น ความร้อนภายในจากพิษไข้ ทำเอากวินทร์ต้องร้องครางในใจทำไมมันฟินแบบนี้?!เขาเองก็ไม่ได้มีรสนิยมในการรังแกคนป่วย หากแต่เรือนร่างของโมนาในยามป่วยไข้กลับดูยั่วยวน และกระตุ้นเพลิงสวาทให้เขาหลงระเริงมากกว่าในยามปกติปลายลิ้นเล็กพยายามตวัดไล้ไปตามท่อนเอ็นอย่างอ่อนแรงราวกับเด็กไร้เดียงสา ทำเอาร่างสูงนึกย้อนไปถึงครั้งแรก ๆ ที่เขาให้โมนาอมแท่งหนาให้ความรู้สึกประทับใจในครั้งแรกนั้น ได้กลับมาอีกครั้ง...“อึกกกกก อื้ออออออ” โมนาครางในลำคอ เมื่อรู้สึกถึงสะโพกสอบที่เริ่มขยับไปมา สองมือหนาเอื้อมมาจับศีรษะเธอไว้แน่นกวินทร์โยกสะโพกเข้าออกโพรงปากนั้นช้า ๆ ทุกครั้งของการเลื่อนออก ปลายลิ้นร้อนก็จะลากไล้ผ่านตั้งแต่โคนจนสุดปลายด้าม ก่อนจะรูดกลับเข้าไปใหม่ ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น ก่อนที่กวินทร์จะเร่งเครื่องเด้าสะโพกเข้าออกอย่างแรงด้วยความทนไม่ไหวตับ!! ตับ!! ตับ!!“อักกกกก” ปลายนิ้วของโมนาจิกลงบนเอวสอบที่เด้า

ชิงหว่านซินกลอกตามองไปทางด้านบน เพื่อนึกทบทวนความทรงจำ “เงินทอง กาน้ำชา ดอกไม้... ข้ารู้เพียงเท่านี้”“ข้าว่าไม่น่าจะมีเพียงเท่านั้นหรอกนะ” เจียงอวี้เฉิงบอกเสียงสูงในวันจัดพิธีคัดเลือกพระราชสวามี เขาได้สังเกตเห็นเฝิ่นกงกงด้วยเช่นกัน รูปร่างระหง อ้อนแอ้น เป็นเพราะเขาถูกตอนเข้าวังเป็นขันทีตั้งแต่เยาว์วัย ทำให้เฝิ่นกงกงมีรูปร่างเล็กบอบบาง เสียงสูงคล้ายอิสตรีมากกว่าเฉียนกงกงจากสายตาของคนยุคสมัยใหม่อย่างเขา เจียงอวี้เฉิงพอจะคาดเดาในใจได้ว่าเฝิ่นกงกงชอบอะไร“ท่านรู้สิ่งใดมา บอกข้ามาประเดี๋ยวนี้นะ” แม่นางน้อยตรงหน้าของเขาก็ส่งเสียงสูงด้วยเช่นกัน ใบหน้าเล็กงอง้ำ เพราะคิดว่าเขาแอบปิดบังบางสิ่งเอาไว้ไม่ให้นางรู้“ท่านอยากรู้หรือ?” เจียงอวี้เฉิงแกล้งถาม พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นบุปผาจากกายนางโชยออกมา“ท่านต้องการสิ่งใดเป็นการแลกเปลี่ยน?”เจียงอวี้เฉิงอมยิ้มกับคำถามที่รู้ทันนั้นของคนตรงหน้าดูถูกนางไม่ได้เลยเชียว แม้ว่านางจะเป็นองค์หญิงตกอับที่ฮ่องเต้ไม่โปรดปราน แต่ความรู้

“เหตุใดท่านจึงเลือกเฝิ่นกงกง?” เจียงอวี้เฉิงเลิกคิ้วถาม“หยางเอ๋อร์มีสองขันทีใหญ่ข้างกายคือเฉียนกงกงและเฝิ่นกงกง ทั้งสองคนต่างเป็นขันทีที่เคยรับใช้เสด็จพ่อมาก่อน พวกข้าเคยไว้ใจทั้งสองคนนี้มาก จนกระทั่งในฝันร้าย ข้าจึงได้รู้ว่าเฝิ่นกงกงได้ทรยศและให้ความร่วมมือกับตระกูลจวงมานานแล้ว”“ในฝันร้ายนั้น ยามที่ข้ากำลังปรึกษากับหยางเอ๋อร์ว่าควรจะเลือกผู้ใดเป็นพระสวามีดี เฝิ่นกงกงก็มักจะเยินยอจวงหมิงรุ่ย เอ่ยชื่นชมความสามารถของเขาต่าง ๆ นานา พวกข้าที่ยังเยาว์วัยย่อมเชื่อฟังคนของบิดา ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะลอบแทงข้างหลังพวกข้าเช่นนั้น”“การที่พวกท่านจะเชื่อเฝิ่นกงกง แล้วเลือกจวงหมิงรุ่ยก็ไม่แปลกอันใด ด้วยชาติตระกูลและตำแหน่งจอหงวนที่เขาครองอยู่ ก็ย่อมคู่ควรกับองค์หญิงใหญ่อย่างท่านอยู่แล้ว นับว่าเขาเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด ท่านไม่ต้องนึกเสียใจไปหรอก” เจียงอวี้เฉิงเอ่ยปลอบ“ลำบากท่านใส่ใจข้าแล้ว” รอยยิ้มของชิงหว่านซินประดับจาง ๆ ก่อนจะอธิบายต่อ “สาเหตุที่ต้องกำจัดเฝิ่นกงกงก่อน เพราะหนึ่ง เขาอยู่ใกล้หยาง

“ท่านนี่!!” เมื่อเห็นเจียงอวี้เฉิงเย้าแหย่เช่นนั้น ชิงหว่านซินก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นตีไหล่หนาอย่างไม่จริงจัง “ไม่คิดเลยว่าคุณชายสูงศักดิ์อย่างเจียงซื่อจื่อจะชอบเย้าแหย่เช่นนี้ด้วย”“ข้าเองก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่าองค์หญิงใหญ่ผู้อ่อนหวานจะมีมุมที่ร้อนแรงเฉกเช่นวันนั้นด้วย” นัยน์ตาของเจียงอวี้เฉิงเปล่งประกายร้อนแรง กล่าววาจาแฝงความนัยที่ชิงหว่านซินสามารถเข้าใจได้ไม่ยาก“ร้อนแรงเช่นไรหรือ?” ชิงหว่านซินเงยหน้าสบตาลุ่มลึกของเขาอย่างตรงไปตรงมา ก่อนจะมองเห็นร่างของนางในดวงตานั้นได้อย่างชัดเจนใบหน้าคมคายโน้มต่ำเข้ามาใกล้ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน เจียงอวี้เฉิงหลับตาลงช้า ๆ เมื่อริมฝีปากกำลังจะสัมผัสกับเรียวปากของอีกฝ่ายหากแต่กลับรู้สึกถึงผิวสัมผัสอ่อนนุ่มที่มีกระดูก เจียงอวี้เฉิงลืมตาขึ้นมามองเห็นปลายนิ้วเรียวยาวของชิงหว่านซินที่หยุดริมฝีปากของเขาเอาไว้เสียก่อน“ยามนี้ เรามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องปรึกษากันเสียก่อน” ชิงหว่านซินกล่าวยิ้ม ๆ เมื่อเห็นความร้อนแรงในสายตาของสวามีตร

“หยาเจิน” เจียงอวี้เฉิงเรียกเสียงอ่อนหวาน พลางยกมือของนางมากุมแน่น “หากข้าทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจ โปรดบอกข้าในทันที หากแก้ไขได้ ข้าจะปรับปรุงตัวเพื่อท่าน”ชิงหว่านซินเอียงคอสงสัยว่าเหตุใดจู่ ๆ สวามีของนางจึงเอ่ยขึ้นมาเช่นนั้น “...”“หากท่านไม่พอใจสิ่งใด ท่านสามารถบอกข้าโดยตรง ไม่จำเป็นต้องให้องครักษ์ลับของท่านถือไม้หน้าสามมาคุยกับข้าหรอกนะ”“คิ! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” ชิงหว่านซินเข้าใจความนัยจากเขาในที่สุด จนอดหัวเราะไม่ได้ มือเรียวดุจหยกยกขึ้นลูบแก้มของเขาแผ่วเบาอย่างนึกเอ็นดู เจียงอวี้เฉิงหลับตาแล้วแนบแก้ม ปล่อยตัวปล่อยใจให้อยู่ในอุ้งมือของนางได้อย่างสบายใจยามมองเจียงอวี้เฉิงในตอนนี้ เขาให้ความรู้สึกเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวใหญ่ที่ยอมสยบลงในอุ้งมือของนางแต่เพียงผู้เดียว จนชิงหว่านซินรู้สึกถึงความอ่อนนุ่มในหัวใจ“ท่าน... จะทรยศข้าหรือไม่?”“หืม...” เจียงอวี้เฉิงลากเสียงต่ำในลำคอ ดวงตาคู่คมยกเปลือกตาขึ้นมองแม่นางน้อยตรงหน้า ครั้นสบตาที่กำลังฉายแววอ่อนไหว เขาก็พลันรับรู้

งานเลี้ยง เมื่อมีเริ่มต้นย่อมมีสิ้นสุด หลังจากที่พิธีการต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อย เจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าสู่เรือนหย่งเซิ่งที่ถูกจัดเตรียมเป็นเรือนหอ เพื่อเข้าสู่พิธีการสุดท้ายของงานวิวาห์แสงจันทร์สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้าสู่เรือนหย่งเซิ่ง ซึ่งถูกตกแต่งอย่างงดงามและเป็นมงคลด้วยผ้าแพรสีแดงสดและโคมไฟกระดาษลวดลายมงคล เพื่อใช้เป็นห้องหอขององค์หญิงใหญ่ชิงหว่านซินประทับรออยู่บนเตียงไม้ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวสะอาดตา เส้นผมสีดำเงางามถูกปล่อยสยายลงมา ในขณะที่เจียงอวี้เฉิงเดินเข้ามาในห้องอย่างแผ่วเบาตามประสาผู้มีวิทยายุทธ์เมื่อนางกำนัลต่างล่าถอยออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องหอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้และกำยาน แสงเทียนมงคลสีแดงวูบไหวราวกับเป็นพยานรัก“วันนี้ หยาเจินต้องเหนื่อยแล้ว” เจียงอวี้เฉิงกล่าวยิ้ม ๆ ในขณะที่นั่งลงบนเตียงเคียงข้างกัน ใบหน้าคมคายประดับรอยยิ้มมิรู้คลาย ยิ่งได้อยู่ใกล้กันเช่นนี้ กลิ่นหอมกรุ่นของบุปผาจากตัวนางก็ยิ่งฟุ้งกระจายให้เขาสูดดมได้อย่างชื่นใจ“ท่านก็คงเหนื่อยเช่นกัน” ชิงหว่านซินตอบกลับ ดวงตาฉายแว

วันที่แปด เดือนสี่ รัชศกซื่ออัน ปีที่ยี่สิบสี่แสงแรกแห่งอรุณเบิกฟ้า สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้าสู่ห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่ งานพิธีอภิเษกสมรสในวันนี้ แตกต่างจากพิธีอภิเษกสมรสทั่วไปที่เจ้าสาวจะเป็นฝ่ายออกจากจวนแต่ชิงหว่านซินยังคงประทับอยู่ในตำหนักจงเย่ ตำหนักพระราชทานจากฮ่องเต้ชิงหยาง เพื่อให้องค์หญิงใหญ่ประทับร่วมกับสนมของพระนางได้อย่างเป็นส่วนตัวหลันเอ๋อร์บรรจงแต่งหน้าให้นางอย่างพิถีพิถัน แป้งผัดหน้าขาวนวลถูกปัดลงบนใบหน้าอย่างอ่อนโยน คิ้วเรียวงามถูกวาดเติมให้คมเข้ม ริมโอษฐ์แต้มด้วยชาดสีแดงสดแม้จะเป็นเพียงพิธีรับสนมเข้าจวน แต่ชิงหว่านซินก็มีความตั้งใจที่จะจัดพิธีให้แก่เจียงอวี้เฉิงอย่างสมเกียรติของซื่อจื่อแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงให้มากที่สุดชุดที่ชิงหว่านซินทรงสวมในวันนี้มิใช่ชุดเจ้าสาวสีแดงฉูดฉาด แต่เป็นชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนปักลายหงส์ห้อยระย้าด้วยด้ายเงิน งดงามอ่อนช้อย เครื่องประดับที่ใช้ก็เน้นความประณีตงดงามด้านนอกตำหนักจงเย่ มีบรรยากาศเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนขบวนเกี้ยวสีแดงสดที่ประดับประดาด้วยดอกไม้มงคลและผ้

ชายหนุ่มสะดุ้งไปกับประโยคนั้นใช่ เขาฝากแม่มาบอกผู้หญิงคนนั้น แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ผู้หญิงคนนั้นจะกลายเป็นคนที่เขารักสุดใจตรงหน้าแค่ทำให้เธอโกรธ เขายังไม่กล้าเลย นับประสาอะไรจะไปกลั่นแกล้งให้เธอรู้สึกทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็น“ตกนรกสวาทไง ที่รัก” สัญชาตญาณความเป็นเสือผู้หญิงทำงานอย่างเร่งด่วน พร้อมมือหนาที่ประคองกอดอยู่ด้านหลังก็รูดซิปชุดเจ้าสาวอย่างรู้หน้าที่ ทำให้ชุดเกาะอกหล่นลงตามแรงโน้มถ่วง พอดีกับที่หญิงสาวยันตัวห่างจากชายหนุ่ม เผยให้เห็นเนินอกอวบเปลือยเปล่าเต็มสองตา“อ๊ะ ว้าย” เมษารู้สึกเหมือนโลกหมุน เพราะคนข้างล่างจัดการพลิกตัวให้เธอลงมานอนแผ่บนเตียงแทน ขณะที่อีกมือก็ดึงเกาะอกลงมา ก่อนจะก้มลงฝังหน้าที่ร่องอกเธออย่างคิดถึง“อึก อ๊ะ อื้อ~”มือหนาขยำอกอวบอย่างคิดถึง พร้อมดันให้เต้านุ่มสู้กับหน้าของตนเอง“หอมจัง” ชายหนุ่มสูดความหอมจากตัวหญิงสาวเข้าเต็มปอด กลิ่นที่เขาคิดถึงอย่างที่สุด พลางเบียดแทรกกายเข้าระหว่างกลางเรียวขางามภายใต้กระโปรงหนานิ้วซุกซนเริ่มขยับมาบี้ยอดอกจนค่อย ๆ แ

ริชาร์ดนั่งรถคันหรูมากับเอวามาอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่รถจะเคลื่อนเข้าสู่บริเวณคฤหาสน์ของแม่ของเขา เมื่อรถจอดสนิท ชายหนุ่มก็ก้าวขายาว ๆ เดินลิ่วไปที่ห้องของตัวเองทันที เพราะทราบมาจากวินเซนต์แล้วว่า ราเชลจัดห้องนอนของเขาเป็นห้องหอร่างสูงก้าวเท้าเดินนำไปอย่างไม่ไยดีเจ้าสาว ในใจเอาแต่นับเวลาถอยหลังให้ครบ 2 ชั่วโมง ก่อนที่จะได้เจอใครบางคน ขณะที่เขาจะก้าวไปถึง เสียงบิดาที่ก้าวตามมาติด ๆ เรียกไว้ก่อน“ริชาร์ด”“มีอะไรครับ พ่อ” ชายหนุ่มหยุดเดินแล้วหมุนตัวมามองบิดาที่ก้าวตามมา ทั้งคู่หยุดยืนที่หน้าบันไดกว้าง“มากับพ่อแปบหนึ่ง” วินเซนต์คว้ามือบุตรชาย ลากเข้าห้องทำงานที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ“เรื่องหนูเอวาน่ะ” พ่อของเขาเกริ่นขึ้น เมื่อเห็นลูกชายยังนิ่งเงียบ เขาจึงเอ่ยต่อ “เธอเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อเอง แม่เธอเป็นคนไทยเพิ่งเสียได้ไม่นาน ยังไงก็ใจดีกับเธอหน่อย”“...” ริชาร์ดไม่ตอบรับคำใด เขาได้แต่นิ่งเงียบ“พ่อรู้ว่า แกน่ะโกรธแม่เขาที่ไม่เข้าใจแกเลย แต่หนูเอ

เสียงเพลงสากลหวาน ๆ ดังคลอขับกล่อมคนในงานที่พูดคุยทักทายกันอย่างยินดีกับคู่บ่าวสาวในพิธีมงคลสมรส เจ้าบ่าวร่างสูงในชุดสูทสีขาวยืนต้อนรับแขกอยู่ที่หน้างาน โดยมีวินเซนต์และราเชลคอยยืนประกบหลังจากวันนั้น ก็ไม่มีทีมงานออแกไนซ์หน้าไหนเข้ามาติดต่ออีกเลย จนเขาได้ทราบจากเบนจามินว่า มาดามราเชลจัดการเลือกทุกอย่างเองเสร็จสรรพ แต่ก็ช่างเถอะ เขาไม่ได้สนใจไยดีอะไรอยู่แล้วงานแต่งในวันนี้ มันก็เป็นแค่หน้าที่หนึ่งที่เขาตั้งใจทำให้มันเสร็จ ๆ ไป เพื่อรอเจอหน้าร่างบางที่เขาไม่เจอมานานนับ 2 เดือนตั้งแต่วันที่แม่ริบคนรักของเขาไป“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย” เสียงมารดาเขากระซิบแผ่วเบา“ผมก็ยิ้มให้แม่ได้เท่านี้แหละ” ชายหนุ่มกระซิบตอบกลับ ก่อนจะยกยิ้มฝืน ๆแม่ของเขาตัดสินใจเปลี่ยนรูปแบบงานแต่งใหม่ โดยให้มาทำพิธีที่โบสถ์แถวชานเมือง ใกล้คฤหาสน์ของพวกท่าน ส่วนแขกเหรื่อก็เชิญแต่คนสนิทไม่กี่สิบคนเท่านั้น ก่อนจะไปจัดงานเฉลิมฉลองพิธีมงคลสมรสที่โรงแรมหรูกลางเมืองในอีก 2 วันข้างหน้า“แล้วผมจะได้เจอเมย์ตอนไหนครับ แม่”“หลังเสร็จเข

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเบนจามินเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา หลังจากที่เคาะประตูขออนุญาต“คุณลิเดียพาทีมออแกไนซ์งานแต่งงานมาแล้วครับ”ลิเดียเดินเข้ามาในห้อง พร้อมทีมงานอีก 3 – 4 คน ริชาร์ดจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ผายมือเชิญทุกคนนั่งที่ชุดโซฟารับแขก“สวัสดีครับ คุณริชาร์ด” โรเบิร์ต หัวหน้าทีมออแกไนซ์ยื่นมือมาทักทาย“สวัสดีครับ”“นี่ ทีมงานของผมครับ ฮันน่า นาตาลี และเจคอป ครับ” โรเบิร์ดผายมือแนะนำลูกทีมไปทีละคน ริชาร์ดกวาดสายตาทักทายผ่าน ๆ โดยเมินสายตายั่วยวนของนาตาลีไปอย่างไม่ใส่ใจ“ครับ” ชายหนุ่มรับคำสั้น ๆ“เอ่อ งั้นเราเริ่มกันเลยนะครับ” โรเบิร์ตเปิดบทสนทนา เมื่อเห็นว่าริชาร์ดตอบกลับสั้น ๆ “คุณริชาร์ดอยากได้ธีมงานประมาณไหนครับ”“ไม่รู้สิครับ”“เอ่อ เป็นแบบ Vintage แบบ Minimal หรือแบบเรียบหรูดีครับ” หัวหน้าทีมลองให้ตัวเลือกหลาย ๆ แบบ โดยมีฮันน่าเตรียมจดข้อมูลที่ลูกค้าต้องการ“ไม่รู้สิครับ” ชายหน

ตั้งแต่กลับจากบ้านแม่ในคืนนั้น ริชาร์ดก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้องนอน เขาครุ่นคิดอย่างหนัก ตั้งแต่แผนการแทรกซึมก็โดนจับได้อย่างไว ส่วนแผนการชิงตัวก็เหมือนว่าแม่เขาจะรู้อยู่ก่อนแล้ว ถึงได้ไปนั่งดักรออยู่แบบนั้น แถมยังรู้ทันเขาถึงแผนการที่จะไปดีลว่าที่เจ้าสาวไว้ล่วงหน้าอีกเขาแทบไม่สามารถทำอะไรได้เลย เหมือนเป็นเด็กเล็ก ๆ ที่กำลังวิ่งวนอยู่บนฝ่ามือแม่อย่างไรอย่างนั้นก็เอาเถอะ ใครเป็นคนเลี้ยงดูสั่งสอนเขามาล่ะ“ฮอตตี้ ผมควรทำยังไงดี”ริชาร์ดเงยศีรษะพิงโซฟานุ่มอย่างจนใจ ไม่ว่า จะทำอะไรก็ยิ่งเหมือนรัดตัวเขา และทำร้ายเมษาทางอ้อม เพราะทันทีที่เขากลับถึงบ้านคืนนั้น เขาก็ได้รับคลิปวิดีโอสั้น ๆ จากแม่ของเขาวิดีโอที่เมษากำลังยืนร้องไห้อย่างเงียบ ๆ พร้อมปาดน้ำตาที่ไหลมาไม่หยุด แม้ว่าจะเป็นเพียงคลิปสั้น ๆ ไม่ถึง 10 วินาที แต่ก็สร้างความทรมานใจให้เขาอย่างที่สุดเขาไม่สามารถรับรู้สาเหตุของความเสียใจนั้น ไม่สามารถปลอบโยนคนในโทรศัพท์มือถือได้เลย และนอกจากคลิปนั้น ยังมีข้อความเตือนการกระทำของเขาจากราเชลกำกับไว้อีกชายหนุ่มเลือกที่ค่อย ๆ ป

ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องทำงานของประธานบริษัท ไคล์ ดังขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างเลขาสาวของมาดามราเชล“มาดามให้พามาส่งค่ะ” อิซาเบลเอ่ยขึ้นสิ้นเสียงพูด ริชาร์ดผุดลุกขึ้น เพื่อรอรับคนที่เขาอยากเจอมาตลอดสัปดาห์ เพราะนับตั้งแต่วันนั้น เขาก็จำต้องกลับบ้านคนเดียว ไม่สิ... มีคนกลับมากับเขาด้วย‘ลิเดีย ส่งแขก’ สิ้นคำพูดของแม่เขา ลิเดียก็เดินมาหาเขาทันที‘แม่...’ เขาร้องเรียกอีกฝ่ายอีกครั้งอย่างเว้าวอน‘อ่อ ถ้ากลับไปคนเดียวคงจะเหงาสินะ’ จู่ ๆ มาดามก็หันมาถาม ‘วินเซนต์ คุณกลับไปอยู่เป็นเพื่อนลูกสักพักก็แล้วกัน’อยู่ดี ๆ หวยก็ดันมาออกที่พ่อเขาซะอย่างนั้น วินเซนต์ได้แต่มองตาปริบ ๆ ‘ทำไมล่ะ’‘คิดว่า ฉันไม่รู้หรือไง ที่ลูกหนีฉันได้ตลอด มันก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละ’ ราเชลมองตาขวาง ‘เพราะฉะนั้น ครั้งนี้ ไปอยู่กับลูกซะ’ใช่ คนที่เขาได้พากลับบ้าน คือ พ่อของเขาเอง อย่าคิดว่า พ่อเขาจะค้านแม่ได้ แค่แม่ปรายตาก็ปิดปากเงียบสนิทแล้ว เหอะ เหอะ...