บททั้งหมดของ เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ: บทที่ 1 - บทที่ 8

“อ่า... อืม... แสงจันทร์นวลผ่อง... เอิ้ก...” เสียงครางหงุงหงิงสลับเสียงเรอดังลอดมาจากริมฝีปากบางของ เสิ่นม่านอวี้ หญิงสาวจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงของแคว้นต้าเยี่ยนได้หกปีแล้วยามนี้ ใบหน้านวลกำลังแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราจากงานเลี้ยงชมบุปผาราตรีของ จวินลู่เอิน ที่จวนองค์หญิงใหญ่ ซึ่งเป็นจวนส่วนตัวนอกวังหลวงส่วนสาเหตุที่บุตรีพ่อค้าอย่างนางสามารถมาร่วมงานเลี้ยงส่วนตัวของราชวงศ์เช่นนี้ได้ก็เป็นเพราะว่าองค์หญิงใหญ่ จวินลู่เอิน เองก็เป็นคนทะลุมิติเข้ามาเช่นเดียวกัน!สองสาวสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว นั่นจึงทำให้เสิ่นม่านอวี้ได้รู้ตัวด้วยว่าตัวเองทะลุเข้ามาในนิยายพร้อมฐานะพี่สาวของนางร้ายที่จะต้องมาตายในตอนจบ ส่วนจวินลู่เอินเองก็ดันเป็นองค์หญิงใหญ่ของราชวงศ์ที่พระเอกของเรื่องต้องการโค่นล้ม ล้างบางทั้งราชวงศ์ด้วยเช่นเดียวกัน!สองสาวจึงต้องร่วมมือกันหาทางบิดเนื้อเรื่อง เพื่อเอาชีวิตรอด!แต่ทว่า... ยามนี้ พระเอกของเรื่องยังมาไม่ถึงเมืองหลวง พวกนางจึงได้ใช้ชีวิตกันอย่างเต็มที่ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิตศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด!ด้ว

“อื้อ!” ร่างของเสิ่นม่านอวี้เกร็งกระตุก ใบหน้าพลันบิดเบี้ยวเหยเก เมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตที่เบียดเสียดเข้ามาในกายนาง แท่งหยกของชายหนุ่มที่เหยียดตรงแข็งขึง จนนางต้องเป่าปากระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่“อา... ใหญ่จัง...”คำครางอย่างพึงพอใจของนาง ยิ่งทำให้จวินหลิงชางเกร็งกาย ขยายตัวบดเบียดภายในมากยิ่งขึ้น“ทะ... ทำไมเหมือนจะใหญ่ขึ้น อื้อ...” เสิ่นม่านอวี้กดสะโพกลงต่ำด้วยความอึดอัด นั่นยิ่งทำให้แก่นกายของเขาทะยานเข้าไปได้ลึกยิ่งขึ้นจวินหลิงชางขบกรามแน่นจนเป็นนูนสัน ก่อนจะขยับสะโพกตัวเองตอบสนองตามสัญชาตญาณกลับไปบ้าง“อ๊ะ... เจ้าอย่าเพิ่งขยับสิ!” เสิ่นม่านอวี้ร้องคราง เมื่อถูกสิ่งที่ล่วงล้ำเข้ามาโยกไหวแผ่วเบา นางจึงตอบแทนเขากลับไปด้วยการร่อนเอวบางไปมาด้วยเหมือนกัน“อึก! เหตุใดท่านขยับได้ แล้วข้าจะขยับบ้างไม่ได้เล่า!” จวินหลิงชางกลั้นเสียงคราง ร้องประท้วงอย่างทนในความสองมาตรฐานของนางไม่ไหว“ขะ... ข้าขยับได้ เพราะข้าเป็นเถ้าแก่โรงเหล้าเสิ่นเชียน... ยังไงล่ะ!”จวินหลิงชาง “...”พี่หญิงเสิ่น... นี่ท่านไม่ได้สติถึงขั้นคิดหาคำตอบจ

“โอย...” เสียงครางแหบพร่าดังลอดออกมาจากริมฝีปากที่บวมช้ำของนางเสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ กะพริบตาตื่นตามเวลาตื่นนอนของร่างกาย ครั้นได้เห็นเพดานเรือนรับรองที่คุ้นตา จึงจำได้ทันทีว่าเมื่อคืนตนมาร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาราตรีที่จวนองค์หญิงใหญ่อีกแล้วแต่ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับว่าร่างกายกำลังจะแตกสลายก็ผุดขึ้นมาในทันที นั่นจึงทำให้นางจำได้อีกอย่างหนึ่งก็คือ... ท่ามกลางความมึนงง เหมือนว่านางจะได้ข้ามเส้นต้องห้ามไปเสียแล้ว!ข้าทำเรื่องอย่างว่าไปจริง ๆ รึ!?“!!!” ดวงตาเมล็ดซิ่งของเสิ่นม่านอวี้พลันเบิกกว้าง รู้สึกสร่างเมาขึ้นมาในทันทีความคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ นานาไหลวนอยู่ในหัว นอกจากสัมผัสรวดร้าวในทุกส่วนของร่างกายแล้ว นางยังรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของศีรษะใครบางคนที่ซุกซบอยู่บนไหล่บอบบางของนาง อีกทั้งแขนกำยำก็ยังพาดทับลงบนหน้าท้องของนางอีกด้วยเดี๋ยวนะ! ข้ากับเอินเอินเคยตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะแค่เรียกเด็กมานั่งดริ้งค์ด้วยกันเฉย ๆ น่ะ ไม่มีทางทำผิดจารีตกันอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้น เถียนหมัวมัวคงไม่ยืนหน้าตึงคอยกำกับพวกนางอย่างใกล้ชิดเช่นนั้นหรอก!แต่ว่า... ถ้าไ

‘ตู้ซื่อจื่อกล่าวว่านางแต่งเข้ามาเป็นพี่สะใภ้ แล้วเหตุใดเมื่อครู่จึงพูดว่าแต่งเป็นชายาเอกเท่าเทียมเล่า?’ หางคิ้วของเสิ่นม่านอวี้เลิกขึ้นสูงอย่างแปลกใจ ‘เท่าที่ข้าทราบ แม้แต่ราชวงศ์หรือขุนนางชั้นสูงยังมีฮูหยินเอกเพียงคนเดียวเท่านั้นเลยมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดตู้ซื่อจื่อจึงกล้าฉีกศีลธรรมของบ้านเมืองเช่นนี้ มิใช่ถือว่าตนสูงศักดิ์กว่าหรือ จึงไม่เห็นกฎของแคว้นอยู่ในสายตา!’ตู้เหวินเจี๋ย ‘!!!’‘และถ้าหากข้าจำไม่ผิด... ข้าขอหนังสือหมั้นของข้าและคุณหนูหยางหน่อย’ เสิ่นม่านอวี้วางมาดคุณหนูสูงศักดิ์แบมือไปทางหวงหมัวมัวที่รีบหยิบส่งให้ แล้วหวงหมัวมัวก็เดินไปกระชากหนังสือหมั้นของหยางเพ่ยเจินจากมือแม่สื่อมาส่งให้เจ้านายอย่างนอบน้อมเสิ่นม่านอวี้กวาดสายตาอ่านเนื้อหาข้างในอย่างรวดเร็ว และก็เป็นอย่างที่นางคิด สองมือสะบัดคลี่หนังสือหมั้นที่ลงนามและประทับตราถูกต้องอย่างเป็นทางการทั้งสองฉบับออก หันไปให้ชาวบ้านที่กำลังมุงดูอยู่ช่วยอ่านในทันที‘ตามหนังสือหมั้นของข้ามีการระบุชัดเจนเมื่อวันที่สี่เดือนแปดของปีที่แล้ว แต่หนังสือหมั้นของคุณหนูหยางคือวันที่ยี่สิบเดือนสามของปีนี้ นั่นหม