เถ้าแก่เนี้ยโรงเหล้าของท่านผู้สำเร็จราชการ

“อ่า... อืม... แสงจันทร์นวลผ่อง... เอิ้ก...” เสียงครางหงุงหงิงสลับเสียงเรอดังลอดมาจากริมฝีปากบางของ เสิ่นม่านอวี้ หญิงสาวจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงของแคว้นต้าเยี่ยนได้หกปีแล้ว

ยามนี้ ใบหน้านวลกำลังแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราจากงานเลี้ยงชมบุปผาราตรีของ จวินลู่เอิน ที่จวนองค์หญิงใหญ่ ซึ่งเป็นจวนส่วนตัวนอกวังหลวง

ส่วนสาเหตุที่บุตรีพ่อค้าอย่างนางสามารถมาร่วมงานเลี้ยงส่วนตัวของราชวงศ์เช่นนี้ได้ก็เป็นเพราะว่าองค์หญิงใหญ่ จวินลู่เอิน เองก็เป็นคนทะลุมิติเข้ามาเช่นเดียวกัน!

สองสาวสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว นั่นจึงทำให้เสิ่นม่านอวี้ได้รู้ตัวด้วยว่าตัวเองทะลุเข้ามาในนิยายพร้อมฐานะพี่สาวของนางร้ายที่จะต้องมาตายในตอนจบ ส่วนจวินลู่เอินเองก็ดันเป็นองค์หญิงใหญ่ของราชวงศ์ที่พระเอกของเรื่องต้องการโค่นล้ม ล้างบางทั้งราชวงศ์ด้วยเช่นเดียวกัน!

สองสาวจึงต้องร่วมมือกันหาทางบิดเนื้อเรื่อง เพื่อเอาชีวิตรอด!

แต่ทว่า... ยามนี้ พระเอกของเรื่องยังมาไม่ถึงเมืองหลวง พวกนางจึงได้ใช้ชีวิตกันอย่างเต็มที่ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิตศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด!

ด้วยฐานะ เงินทองและอำนาจที่มีอยู่ในมือ จวินลู่เอินจึงได้ตัดสินใจจัดบาร์โฮสต์ขึ้นมาในจวนองค์หญิงใหญ่ โดยใช้ชื่อเรียกสวยหรูว่างานเลี้ยงชมบุปผาราตรี!

และแน่นอนว่าเสิ่นม่านอวี้ได้กลายเป็นแขกประจำของงานเลี้ยงนี้ไปเสียแล้ว อีกทั้งยังเป็นสปอนเซอร์หลักของงานเลี้ยงด้วยการขนสุราเลิศรสจากโรงเหล้าเสิ่นเชียน โรงเหล้าประจำตระกูลของนางเองมาเลี้ยงอย่างไม่อั้นเหมือนอย่างในค่ำคืนนี้

เสิ่นม่านอวี้เดินเมามายไปตามทางภายในจวนองค์หญิงใหญ่อย่างคนคุ้นเคย ด้วยทุกครั้งหลังเสร็จสิ้นงานเลี้ยง นางก็มักจะพักค้างคืนที่เรือนรับรองของจวนเสมอ ก่อนจะเดินทางกลับจวนสกุลเสิ่นในเช้าวันรุ่งขึ้น

ครืน...

เสียงบานประตูเรือนรับรองเลื่อนเปิดอย่างแผ่วเบา ร่างบางหยุดชะงักไปชั่วครู่ เมื่อได้กลิ่นกำยานหอมฉุนลอยเข้ามาปะทะจมูกอย่างจัง

หรือว่าเอินเอินจะสั่งให้คนมาจุดกำยานสงบจิตเตรียมไว้ให้...

อืม... อืม... ช่างเป็นสหายที่ดีเสียจริง!

แต่ดูเหมือนว่ากลิ่นมันจะฉุนไปสักหน่อย... สงสัยต้องบอกเอินเอินให้เปลี่ยนสักหน่อยแล้ว...

เสิ่นม่านอวี้เลื่อนบานประตูปิดอย่างไม่คิดสิ่งใด ยามนี้ นางแค่ต้องการจะล้มลงไปนอนบนฟูกนุ่ม ๆ ก็เท่านั้น ดวงตาราวผลซิ่งของนางแทบจะปิดปรือด้วยฤทธิ์สุราอยู่แล้ว

แต่ทว่า เมื่อเดินมาถึงเตียงกว้างที่เคยนอนเป็นประจำกลับพบว่ามีผู้มานอนรออยู่ก่อนแล้ว

“เอ๊ะ...” เสิ่นม่านอวี้ลากเสียงยาวอย่างสงสัย พยายามถ่างตาขึ้นดูว่าใครกันที่บังอาจมาแย่งที่นอนของนางในคืนนี้

ภาพบุรุษใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกแกะสลัก คิ้วหนาดั่งกระบี่คมขมวดมุ่นดูคล้ายกับกำลังสะกดกลั้นคลื่นอารมณ์บางอย่างภายในตัวจนใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ

และที่ทำให้เสิ่นม่านอวี้แทบจะสร่างเมาจนตื่นเต็มตาก็คือท่วงท่าของบุรุษผู้นั้นที่นอนเหยียดกายด้วยชุดชั้นในสีขาวบางเบาที่ปกปิดแผงอกหนาแน่นอย่างรำไร สองข้อมือหนาถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ... กุญแจมือ!

เสิ่นม่านอวี้ “!!!”

เหตุใดจึงได้มีบุรุษมานอนบนเตียงของข้าได้ล่ะ!?

นี่เจ้าเปิดบาร์โฮสต์ในจวนองค์หญิงใหญ่ยังไม่พอให้เขาเล่าลือกันอีกรึ? เอินเอิน!

เสิ่นม่านอวี้ไม่นึกแปลกใจสิ่งใดทั้งสิ้นว่าจวินลู่เอินจะกล้าหาญชาญชัยทำเรื่องเช่นนี้ เพราะแคว้นต้าเยี่ยนในยามนี้ ล้วนแต่ตกอยู่ในมือของนางและน้องชายทั้งสิ้น

โดยจวินลู่เอินมีน้องชายทั้งหมดสามคนคือจวินหลิงชาง ผู้เป็นแฝดพี่ชายที่ดำรงตำแหน่งผู้สำเร็จราชการในยามนี้ จวินเหยียนสือ แฝดน้องชายที่เป็นเพียงท่านอ๋องอ่อนแอ และจวินอี๋เทียนหรือฮ่องเต้หย่งอานที่มีอายุเพียงสิบพรรษา

สาเหตุที่ฮ่องเต้หย่งอานได้ขึ้นครองราชย์เนื่องจากพระองค์คือสายเลือดของฮ่องเต้ฮั่นเฉิงและมู่อวี่ฮองเฮา ในขณะที่จวินลู่เอิน จวินหลิงชาง และจวินเหยียนสือเป็นเพียงองค์หญิงองค์ชายที่ประสูติจากเฉียวเต๋อเฟยที่เคยเป็นนางกำนัลคนสนิทของมู่อวี่ฮองเฮามาก่อน

ครั้นดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกกว้างขึ้น เสิ่นม่านอวี้จึงได้เห็นภาพวาดยามลมวสันต์ของชายหญิงในหลากหลายท่วงท่าอิริยาบถที่แขวนไว้อย่างเรียงรายนับสิบภาพภายในห้องนั้น

ดวงหน้านวลที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราก็ยิ่งแดงลามไปถึงใบหู

อะไรกันล่ะเนี่ย เอินเอิน!?

ไหนตกลงกันแล้วไงว่าแค่ดริ้งค์ในงานพอเป็นพิธี แต่ไม่มีเรื่องอย่างว่าไง แล้วนี่มันอะไรกัน?

ไม่ได้ต้องกลับไปคุยกับเอินเอินให้รู้เรื่อง!

เสิ่นม่านอวี้สะบัดใบหน้าไปมาด้วยความมึนงงทั้งจากฤทธิ์สุราในกายกับกลิ่นหอมฉุนจากกำยานภายในเรือนรับรอง ร่างบางโงนเงนไปมา เตรียมจะหมุนตัวกลับออกไป “อ๊ะ!”

จู่ ๆ คลื่นความร้อนก็พลุ่งพล่านตีรวนขึ้นมาในกายจนร่างบางซวนเซจนมือบางต้องเอื้อมไปค้ำกับเสาเตียง ลมหายใจเริ่มร้อนระอุหอบกระชั้น

เพียงแค่ฤทธิ์กำยานปลุกกำหนัดก็ทำให้สตรีบอบบางอย่างนางสติหลุดลอยได้แล้ว และเมื่อผสมผสานไปกับฤทธิ์สุราเข้มข้นในร่างกายอีก นั่นจึงทำให้สติของเสิ่นม่านอวี้หลุดลอยได้ไม่ยาก!

“ร้อนจัง...” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา มือหนึ่งเลื่อนขึ้นขึ้นมาสะบัดสาบเสื้อเพื่อสร้างลมเย็น ส่วนอีกมือก็ถกแขนเสื้อให้สูง เพื่อหวังระบายลมร้อนที่ปะทุอยู่ในภายใน “ทำไม... มันรู้สึกอัดอึดแบบนี้นะ...”

ร่างบางบิดแอ่นไปมาอย่างอุธัจ กลิ่นกำยานหอมฉุนยังคงลอยอบอวลไปทั่วเรือนกว้าง ดวงตาราวผลซิ่งที่เคยทอประกายสดใสอย่างชัดเจนกลับค่อย ๆ เลื่อนลอยด้วยฤทธิ์ยา

สมองของเสิ่นม่านอวี้ค่อย ๆ พร่าเลือนไปทีละน้อย จากความตั้งใจที่จะพุ่งตัวออกจากเรือนรับรอง เพื่อหลบหนีไปนอนพักที่เรือนอื่น แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดสองขาของนางกลับก้าวตรงไปทางเตียงเสียอย่างนั้น!

ปลายเท้าเล็กก้าวพลางหยุดชะงักราวกับว่าจิตสำนึกสุดท้ายของนางกำลังต่อสู้กับความมึนเมาอย่างสุดชีวิต ศีลธรรมในใจร้องลั่นว่าให้นางหมุนตัวออกจากเรือนไปเสียเดี๋ยวนี้

แต่ทว่าร่างกายของนางกลับร่ำร้องบอกว่าความอึดอัดทั้งหมดทั้งมวลที่เกิดขึ้นนี้ มีเพียงคนบนเตียงนี้เท่านั้นที่สามารถดับมันลงได้!

“ไม่...” เสิ่นม่านอวี้ร้องครางเบาหวิวพลางสะบัดศีรษะ สองตาหลับแน่น พยายามยื้อยุดสติสุดท้ายกับสัญชาตญาณของร่างกาย “อึก! อื้อ!”

ราวกับถูกร่างกายลงโทษ ยิ่งนางฝืนปฏิเสธ ความร้อนรุ่มที่ซุกซ่อนอยู่ก็ระเบิดออกมาจนร่างบางสั่นสะท้าน ภายในท้องน้อยรู้สึกได้ถึงผีเสื้อนับร้อยตัวที่กระพือปีกหมุนวนอยู่ในนั้น

ดวงตาราวผลซิ่งเปิดปรือคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อสุดท้ายแล้ว นางก็ไม่อาจฝืนอดทนอีกต่อไปได้!

“ช่วยข้าด้วย...”