บทที่ 4

MARILYN

เสียงเรียกทำให้ฉันตื่นขึ้น เพดานห้องที่แตกร้าวเริ่มชัดเจนขึ้น

ฉันหันหัวไปอย่างช้าๆ เห็นสาวๆ ล้อมรอบเตียงฉันอยู่ทั้งหมด กำลังรอให้ฉันตื่น

ฉันยื่นมือออกไปเหมือนจะเรียกใครสักคน แต่เสียงครางกลับดังขึ้นแทนเมื่อมือฉันตกลงกลางทาง และเสียงนั้นก็ทำให้พวกเธอรู้ตัว “เฮ้ แมรี คุณยังอยู่ไหม?”

สาวๆ ล้อมรอบเตียงฉันในพริบตา และคำถามหลายข้อถูกโยนมาทางฉัน

ฉัน

“เจ็บตรงไหนบ้างไหม?”

“คุณจำได้ไหมว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น?” “จะให้นำน้ำมาให้ไหม?”

ฉันกระพริบตา ด้วยความประหลาดใจจากคำถามเหล่านั้น “ฉันหลับไปนานเท่าไรแล้ว?”

“สามวันนะที่รัก” หนึ่งในพวกเธอพูด “ร่างกายเธอไม่ตอบสนองต่อการรักษา…”

ความคิดของฉันค่อยๆ ล่องลอยไปยังสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนที่ฉันจะหมดสติ “ชายละติน…” ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก “เขาเป็นอย่างไรแล้ว?”

“ชายละตินอะไร?” พวกเธอหัวเราะเยาะ “เราไม่เห็นใครเลยในความวุ่นวายนั้น”

พวกเธอไม่เห็นศพเลยหรือ? มือฉันเลื่อนไปแตะที่คอ และความทรงจำเกี่ยวกับปีศาจตัวนั้นที่กัดฉันก็ผุดขึ้นมาในหัว ผิวเรียบเนียนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย แต่ความเจ็บปวดยังคงแสบร้อน และฉันรู้สึกเหมือนถูกประทับตรา

ฉันอยากถามต่อ แต่ประตูก็เปิดออก และมาดามไดอาน่าเดินกระทืบเท้ามาทางเราด้วยสีหน้าตามปกติของเธอ

“เฮ้ เฮ้ ขยับไปข้างๆ” เธอร้องขึ้นก่อนจะยืนขวางหน้าฉันเหมือนเป็นคำพิพากษา เธอตรวจสอบชีพจรของฉันและสัมผัสที่คอ “ดูเหมือนตอนนี้เธอจะดีขึ้นแล้ว ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา”

เหมือนที่ฉันรู้สึกประหลาดใจ สาวๆ คนอื่นๆ ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เมื่อพวกเธอมองเธอด้วยเสียงอุทาน “มาดาม!” “ฉันเคยบอกว่าจะพาเธอไปทำรักหรือไง?” เธอตอบกลับทันที “ไปทำงานของพวกเธอไป และหยุดนินทากันซะ!”

ขณะที่เธอด่าทออย่างรุนแรง เธอก็เดินจากไป และฉันก็พยายามลุกขึ้นด้วยความช่วยเหลือของสาวๆ คนอื่นเพื่อเดินตามเธอไป ฉันยังอ่อนแรงถึงแก่น และไม่สามารถแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นดูว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวฉันได้ การเปิดตาขึ้นในสภาพแวดล้อมที่มีแสงสว่างจ้าเกินไปทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด

คุณไดอาน่าเปิดประตูห้องทำงานของเธอแล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นก็มองดูฉันขณะที่ฉันพยายามดึงเก้าอี้มาและนั่งลง ฉันสะอึกอยู่สักพักก่อนจะเริ่มพูด “ทำไมท่านถึงพาฉันมาที่นี่ครับ?”

“เป็นเพราะทั้งสองคนนั้นเหรอ?” เธอถามคำถามที่ทำให้ฉันสับสนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉันจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมยกคิ้วขึ้น แต่เธอก็พูดต่อ “ลอร์ดลูเซียนและลอร์ดลูซิเฟอร์ ทั้งสองคนเป็นคู่ชีวิตของคุณใช่ไหม?” “เฮ้ย คุณเริ่มเพ้อเจ้อแล้วหรือไง เพราะแก่แล้ว?” ฉันหัวเราะเยาะด้วยความขบขัน ถึงแม้จะรู้ความจริงแล้วว่าตอนนี้ฉันเป็นคู่กับทั้งสองคน “ฉันจะปฏิเสธลูซิเฟอร์แน่นอน คนฆ่าคนอย่างนั้นไม่สมควรมีคู่”

เธอทุบมือลงบนโต๊ะ “อย่าพูดกับฉันแบบนั้น เราทั้งสองรู้ดีว่าสถานการณ์ที่นี่เป็นอย่างนั้นแล้ว คู่ชีวิตของคุณคือลอร์ดลูเซียนและลอร์ดลูซิเฟอร์! คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

ฉันเพียงแต่มองเธออย่างเงียบๆ ขณะที่เธออธิบายอย่างละเอียด เพราะฉันรู้สึกว่าข้อมูลนั้นฟังดูตลกมากกว่าจะเป็นความจริง

‘เธอพูดถูก,’ รีนาพูดในหัวฉัน แต่ฉันไม่สนใจเธอ “แล้วทำไมเธอถึงเรียกฉันมาที่นี่?” ฉันถามอย่างช้าๆ ถึงแม้สมองของฉันจะยังอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่าจะยอมรับความจริงนั้นหรือไม่

“พวกเขามาหาเธอแล้วนะ ฉันหมายถึง ลอร์ดลูเซียนได้ส่งรถมารับเธอแล้ว” เธอ đứngขึ้นและเดินไปยังห้องเก็บของเล็กๆ ข้างห้องน้ำ เธอส่งห่อของขวัญที่ห่อไว้ให้ฉัน “เขาส่งชุดเดรสมาให้เธอแล้ว รีบเตรียมตัวสิ เธอจะไปกับเขา”

ใจฉันร่วงลง “ทำไมเธอถึงยอมปล่อยฉันไป? ครอบครัวและเพื่อน ๆ ของฉันทิ้งฉันไว้ที่นี่แล้ว ถึงแม้เธอจะใจร้าย แต่เธอก็ยังเป็นผู้ดูแลเพียงคนเดียวที่ฉันมี ทำไมเธอถึงยอมทำแบบนี้?” ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอได้ดูแลฉันไว้ที่นี่ ไม่ใช่ว่าฉันไม่สามารถออกไปได้ แต่เพราะฉันไม่มีที่ไป และที่นี่ก็เหมือนเป็นบ้านของฉันอยู่แล้ว

และตอนนี้เธอกลับส่งฉันไปอย่างกับว่าฉันไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลยหรือ?

“วันหนึ่งเธอต้องจากที่นี่ไปนะ โดโรธี!” เธอตอบกลับอย่างกะทันหันด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ฉันตกใจจนกระดูกสั่น ตาใหญ่ที่โปนของฉันจ้องมองเธอ ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าโดโรธีอย่างกะทันหัน?

ห้าปีที่แล้ว หลังจากที่ฉันถูกทิ้งไว้กับเธอ ก็คือในสำนักงานแห่งนี้เองที่เธอให้ผ้าปิดตาฉันและพูดว่า “เธอไม่ใช่โดโรธี แมคอัลเลนอีกต่อไปแล้ว เธอต้องเลือกชื่อใหม่ให้ตัวเองที่นี่ และยอมรับชีวิตที่เราใช้ชีวิตที่นี่ในฐานะหญิงขายตัว!” ฉันปฏิเสธที่จะยอมรับคำตัดสินของเธอและโยนผ้าปิดตาทิ้งไป “ไม่! ยายแก่! ฉันจะไม่กลายเป็นคนต่ำต้อยอย่างโสเภณีเด็ดขาด ฉันจะเป็นหมอ!!”

เธอชูมือขึ้นอย่างกะทันหันและตบหน้าฉันอย่างแรง “ที่นี่ไม่มีที่ให้ฝันหรอก ดอโรธี!” เธอพูดอย่างเยาะเย้ย “ที่นี่มีแต่สาวๆ ที่ชีวิตและความฝันถูกบดขยี้จนแหลกสลายเหมือนเธอ ฉันจ่ายเงินเพื่อซื้อเธอมา ดังนั้นก็ทำให้คุ้มค่าเงินที่จ่ายไป และโยนชื่อนั้นลงใต้เท้าเธอไป!”

“พ่อฉันจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ!!” ฉันได้สาบาน “การขายตัวผิดกฎหมายนี้จะถูกเปิดเผยผ่านโซเชียลมีเดีย และพี่สาวฉันที่เป็นทนายความจะทำทุกอย่างเพื่อทำลายเธอ!” เมื่อถึงขั้นนี้ เธอจึงปล่อยมือลงและคว้าวัตถุอีกชิ้น ซึ่งคือมีด

“รับไป” เธอผลักมีดเข้ามือฉัน แล้วคว้าเอกสารอีกฉบับ “นี่คือเอกสารรับรองว่า ‘Daughters of Jezebel’ เป็นร้านบริการทางเพศที่ถูกกฎหมาย นี่คือมีดเงิน… ฆ่าฉันแล้วฉีกเอกสารอนุมัติจากรัฐบาลเหล่านี้ให้หมด” ฉันมีมีดอยู่ในมือแล้ว ฆ่าผู้หญิงคนนี้แล้วหนีไป แต่ฉันทำไม่ได้

ครอบครัวของฉัน ที่ฉันเคยวางใจไว้ กลับปฏิเสธฉัน

ข้ามเวลามาจนถึงวันนี้ ฉันมองเธอและสงสัยว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“ทำไม…. ทำไมคุณเรียกฉันว่าโดโรธี?” เธอยิ้มเยาะ “นั่นไม่ใช่ชื่อของคุณเหรอ? โดโรธี แมคอัลเลน?”

“ไม่!!!” ฉันกรีดร้องและทุบโต๊ะด้วยแรงที่เหลืออยู่ “ฉันปฏิเสธที่จะกลับไปเป็นโดโรธีอีก!!! นี่คือบ้านของฉัน และฉันจะอยู่ที่นี่!” “สิ่งต่างๆ ไม่เสมอไปตามที่เราต้องการหรอกนะ ดอโรธี คุณรู้ไหม….”

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะเธอ แล้วพนักงานก็เดินเข้ามา “คุณผู้หญิง มีแขกมาหาค่ะ” เธอลุกขึ้น “อ้อ เธอคงมาแล้ว”

เธอ? ฉันขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง แต่ลุกขึ้นจะออกไป แต่เมื่อเธอถามฉันอย่างเฉียบขาด

“คุณจะไปไหน?”

“คุณไม่มีแขกหรือ?” “คุณนั่งลงได้ค่ะ เธอมาเพื่อคุณ” พูดจบ เธอก็เดินออกไปเพื่อเชิญผู้มาเยือนเข้ามา

แต่ฉันรู้สึกสับสน ฉันมีแขกผู้หญิงอยู่แล้ว จากที่ไหน และผู้หญิงคนไหนจะมาพบผู้หญิงอย่างฉัน?

แล้ว มาดามไดอานาก็กลับมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวดูสง่างามและสุภาพเรียบร้อย เธอดูไม่เหมือนคนที่จะมาสถานที่แบบนี้ และที่สำคัญกว่านั้น เธอดูคุ้นตา

ฉันเริ่มทำงานต่อโดยไม่พูดอะไร หวังว่าคุณไดอาน่าจะพูด แต่ผู้หญิงคนนั้นเพียงหยิบถุงป๊อปคอร์นของเธอเท่านั้น “ทั้งสองคนมีเรื่องให้คุยกันมาก ฉันจะปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่กันตามลำพัง” “เฮ้ คุณผู้หญิง…” ฉันอยากเรียกเธอ แต่เธอไม่ให้ฉันพูดต่อก่อนจะเดินออกจากประตู ทิ้งฉันไว้ให้เผชิญหน้ากับผู้หญิงที่แต่งตัวสง่างามคนนั้นเพียงลำพัง

ฉันรู้สึกประหม่าและตึงเครียดมาก จนต้องขยับนิ้วไปมาอย่างประหม่า แต่แล้วเสียงของเธอก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน “คุณยังทำแบบนั้นเวลาประหม่าอยู่เหรอ?”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ “คุณรู้ได้อย่างไร?” ฉันอยากเชื่อตาตัวเองว่านี่คือคนเดียวกับที่ฉันเคยรู้จักในอดีต แต่แล้วฉันก็เชื่อไม่ได้ เพราะคนในอดีตที่ฉันรู้จักและหน้าตาเหมือนเธอแบบนี้ ไม่ใช่คนที่จะมาสถานที่สกปรกแบบนี้ได้

เธอหัวเราะอย่างมืดมนแล้วนั่งลงข้างตัวฉัน “คุณเป็นอย่างไรบ้าง ดอโรธี? กินดีไหม?”

ความตกใจทำให้ตาฉันเบิกกว้าง ฉันลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างกะทันหัน ชื่อนั้นอีกแล้ว! “คุณเป็นใคร?”

เธอยังคงยิ้มอย่างสบายใจ “อะไร? ทำไมคุณดูตกใจขนาดนั้น? อย่าบอกฉันว่าเธอไม่จำฉันได้?”

“ฉันถามว่า เธอเป็นใคร!!!?” ฉันกรีดร้องอีกครั้ง เพราะไม่อยากเชื่อว่านี่คือเธอ

นี่ไม่อาจเป็นไปได้

นี่ไม่ใช่เธอ ดังนั้นฉันต้องถาม “โอ้ ฉันผิดหวังจัง” แล้วเธอก็ยกแขนเสื้อขึ้นและแสดงรอยสักที่คุ้นเคยนั้นให้ฉันดู ซึ่งฉันเองก็มีรอยสักแบบเดียวกันอยู่ใต้รักแร้

“ไม่….” ฉันถอยหลังไปอย่างเซไปเซมา พยายามควบคุมสติของตัวเอง

“มาหาฉันสิ ฉันไม่กัดหรอก” เธอเสนออีกครั้ง แต่ฉันก็ถอยหลังไปอีกจนหลังชนผนัง “โดโรธี?” เธอเรียกอีกครั้งและพยายามลดระยะห่าง แต่ฉันผลักเธอออกไปอย่างรุนแรง

“ไม่!!!”

ตาเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ “คุณทำอย่างนั้นได้ยังไง….”

“ทำไมคุณถึงมาที่นี่ตอนนี้? ทำไมเธอถึงมาพบฉัน?” ฉันร้องขึ้นอย่างดังลั่น ระบายความโกรธและอารมณ์ทั้งหมดออกมาในเสียงร้องเดียว “ทนายความดอริส แมคอัลเลน ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่สถานที่ต่ำต้อยนี้ ที่แม้แต่สาวๆ ก็กล้าฝันถึงชีวิตที่นี่เท่านั้น?”

ดอริส แมคอัลเลน พี่สาวร่วมสายเลือดของฉัน ยืนนิ่งค้างเมื่อได้ยินคำบรรยายของฉันเกี่ยวกับห้องรับแขก “โดโรธี… เธอไม่จำเป็นต้อง…” “ฉันกำลังโกหกอยู่หรือ?” ฉันจัดแต่งชุดให้เรียบร้อย “ฉันกล้าฝันถึงอนาคตของตัวเอง แต่คุณดันฉันมาที่นี่เพื่อใช้ชีวิตตามความฝันนั้น ใช่ไหม?”

ปากของโดริสอ้าค้างด้วยความประหลาดใจและตกตะลึง “เอ่อ… โดริ คุณไม่จำเป็นต้อง…”

“มาริลีน พัลตัน!” ฉันขัดคำขอร้องที่เธออาจกำลังจะพูด “ฉันคือมาริลีน พัลตัน ผู้ให้บริการทางเพศของซ่อง ‘ลูกสาวของเยเซเบล’ ดังนั้น ทนายความโดริส ถ้าคุณอนุญาต ฉันมีลูกค้ากำลังรออยู่” หลังจากพูดจบ ฉันก็เดินออกไปอย่างหุนหัน แต่คำพูดของเธอทำให้ฉันหยุดอีกครั้ง

“แกมมา ลูเซียน และลูซิเฟอร์!” เธอประกาศขึ้น และฉันหยุดเดินแต่ไม่หันกลับ “พวกเขาเป็นคู่ของคุณใช่ไหม?”

“แม่เล้าคงโทรเรียกคุณมาใช่ไหม?” ฉันยิ้มเยาะ “ดังนั้นคุณจึงคิดจะมาที่นี่ตอนนี้ที่ฉันพบคู่ของฉันแล้ว?” “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ดอริ… ฉันหมายถึงมาริลีน” น้ำตาเริ่มไหลจากตาเธอขณะที่เธอเล่นกับกระเป๋า “นี่คือหลักฐานการหมั้นของเรา ดอริ คุณจะได้ลูซิเฟอร์ แต่ไม่ใช่ลูเซียน ได้โปรด”

ฉันหันกลับมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมและตกใจ “คุณหมั้นกับลอร์ดลูเซียนแล้วหรือ?”

“คุณนายของคุณโทรมาเมื่อวานและแจ้งให้เราทราบเกี่ยวกับสถานะของคุณ ดังนั้นฉันจึงคิดว่า…” เธอหยุดลงและก้มหัวลงก่อนจะจับมือฉันอีกครั้ง “ได้โปรด ปฏิเสธเขาไปเถอะ ปฏิเสธลูเซียนและไปกับลูซิเฟอร์ ฉันสัญญาว่าจะพาคุณออกจากที่นี่และช่วยคุณให้บรรลุความฝันของคุณ”

คำพูดของเธอทำให้ฉันรู้สึกอยากอาเจียน เพราะมันทำให้ฉันรำคาญถึงแก่น

ตอนนี้ที่เรื่องมันเกี่ยวกับผู้ชาย เธอถึงพร้อมจะช่วยฉันแล้วหรือ? หลังจากผ่านไปห้าปี?

ฉันยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความเศร้า “ทนายความดอริส คุณไม่มีสิทธิ์มาบอกฉันว่าควรทำอะไรกับชีวิตของฉัน” น้ำตาของเธอหยุดไหล และใบหน้าเธอกลายเป็นเย็นชา มันไม่ทำให้ฉันประหลาดใจ เพราะนี่คือโดริส แมคอัลเลน ตัวจริง

“เธอไม่ยอมฟังเมื่อฉันพูดดีๆ” เธอจับผมฉันจากด้านหลัง “คงต้องเรียนรู้ด้วยวิธีที่เจ็บปวดแล้วล่ะ”

ฉันสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด เพราะร่างกายยังอ่อนแอ “โดริส ปล่อยฉันไป!” ”

“ไม่จนกว่าเธอจะตกลงทิ้งลูเซียนเพื่อฉัน!” เธอต่อรอง

เราต่อสู้กันแบบนี้อีกวินาทีหนึ่ง แล้วประตูก็ถูกเตะเปิดอย่างรุนแรง

ฉันเดาว่าคงเป็นมาดาม แต่สิ่งต่อไปที่ฉันได้ยินก่อนจะสลบไปอีกครั้งคือ…

“เมรี!!!”