Mag-log in“แค่ลิ้นกับนิ้วอา หนูม่านไม่ท้องหรอก”
บอกพลางกรีดปลายนิ้วลงบนรอยแยกปิดมิดชิด รับรู้ได้ถึงอาการสั่นระรัวของเด็กสาว
กลีบเนื้อนุ่มผลิแยกก่อนที่เม็ดกระสันจะโผล่มาให้ยลโฉม ธรรศใช้ปลายนิ้วบดบี้แผ่วเบา กระตุ้นความอยากในกายสาวให้ลุกโชน ได้ผล...
คนที่นอนแข็งเหมือนหิน ขยับสะโพก พยายามที่จะหุบขาทั้งสองข้างเข้าหากัน
“ให้อาชิมหนูม่าน” ไม่ว่าเปล่า ธรรศโน้มใบหน้าเข้าใกล้ดอกไม้งามสีชมพูระเรื่อ ความสด ความสะอาดเรียกร้องให้ชายหนุ่มวัยกลัดมันเกิดความซาบซ่านกระสันจนส่วนนั้นแข็งจัดอยู่ภายใต้กางเกงยีนสีเข้ม
“อาธรรศ” ม่านมุกกัดริมฝีปากล่างจนรู้สึกเจ็บพร้อมจิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอน หายใจเร็วแรงจนหน้าอกกระเพื่อมเมื่อท้องลิ้นสากแนบลงบนเม็ดกระสันที่อยู่ตรงกลางกายสาว
เสียงปาดเลีย ดูดดึงทำเอาใจคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เตลิดจนเผลอเกร็งเท้าเล็กทั้งสองข้าง มือที่ขยุ้มผ้าปูเลื่อนมาจับผมสั้นดกดำ
จังหวะที่ธรรศกระดกปลายลิ้นขึ้นลง ม่านมุกก็แอ่นสะโพกรับอย่างลืมตัว
เสียว...ใจแทบขาด
ในช่องท้องเกิดความปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จะว่าดีก็ไม่ จะว่าร้ายก็ไม่ใช่อีก
ธรรศกำลังทำให้เธอทรมาน
ความกระสันซ่านมันพุ่งเป้าไปที่จุดเดียว
...ตรงนั้น ตรงส่วนอ่อนไหว
น้ำหวานไหลเยิ้ม เลอะลิ้นเลอะปากของธรรศเด็กน้อยของเขาเยิ้มจัด น้ำใคร่ไหลรินจนอาบทั่วดอกไม้แรกแย้ม เขาผละใบหน้าออกห่าง ปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกงยีน ล้วงแก่นกายออกมา
ยันหัวเข่าหนึ่งข้างลงกับเบาะนอน โน้มตัวลง จับปลายหัวแฉกถูไถกับความงดงามฉ่ำเยิ้ม
“อาธรรศใส่ถุงก่อนค่ะ” ม่านมุกผงกหัว เกร็งส่วนนั้นต่อต้าน ยกมือขึ้นยันที่แผงอกของธรรศ
เธอไม่อยากมีลูกของเขาติดท้อง
“อะ”
ธรรศกดปลายหัวป้านลงบนโพรงเนื้อนุ่มแค่เพียงนิด ยังไม่ทันได้ผ่านเยื่อพรหมจรรย์ คนที่นอนหายใจรวยริน ดวงหน้าแดงซ่านเพราะความกระสันอยากผสมกับความกระดากอายก็หลุดเสียงครางหวาน
“ครั้งนี้ยังไม่ต้องใช้”
บอกแค่นั้น ธรรศก็แยกขาขาวเล็กให้อ้ากว้างอีกพลางจับตัวตนถูไถเข้ากับร่องสาวเปียกแฉะ
ถูขึ้น ถูลง เร็วถี่
อารมณ์วาบหวามรัญจวนชวนให้ใจหวามหวิวเกิดขึ้นอีกครั้ง ม่านมุกไม่ได้รู้สึกเจ็บ แต่กลับรู้สึกว่าตรงนั้นของเธอเสียวสะท้าน ทั้งที่ธรรศยังไม่ใส่มันเข้ามา
“อาไม่มีถุง ขอทำแบบหยาบก่อน” ถูไถส่วนนั้นเข้ากับดอกไม้งามเน้นหนักขึ้นก่อนจะจับส่วนปลายถูกับโคนขาเล็ก จับขาขาวให้ชิดกันโดยมีแก่นกายแข็งจัดอยู่ตรงกลางระหว่างขา
ม่านมุกกระดากอายจนใบหน้าแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู เมื่อเห็นความเป็นชายของธรรศผลุบเข้าออกผ่านช่องขาของเธอ ส่วนปลายของมันวาววับด้วยน้ำเมือกสีใส ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นพวยพุ่งกระเซ็นทั่วทั้งหน้าท้อง
ใบหน้าคมแดงจัดพลางส่งเสียงครางลึกอยู่ในคอ มือหนาจับขาเล็กอ้าออก อีกข้างจับที่แก่นกายอุ่นร้อน รูดรึง รีดพิษออกจากกายทุกหยาดหยด
“หนูม่านเสร็จด้วยปากอา ส่วนอาเสร็จด้วยขาของหนูม่าน” ธรรศยิ้มพรายก่อนที่จะโน้มตัวคร่อมเด็กสาวไว้ด้วยความหวงแหน ริมฝีปากหยักแนบลงปากเล็กจิ้มลิ้มแล้วผละออก รอยยิ้มอ่อนโยนฉายอยู่บนใบหน้าคมเข้มที่มี
ริ้วรอยตามวัยให้เห็นธรรศจัดเป็นคนหน้าตาดีแบบฉบับเจ้าของไร่ ผู้ที่ไม่ได้นั่งทำงานตากแอร์อยู่ในห้องทำงานเย็น ๆแต่กระนั้นทุกอย่างที่เป็นเขาก็ยังถือว่าเป็นผู้ชายที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ที่ดูดีและมีเสน่ห์
ในฐานะสามีหลังจากเสร็จจากงานที่ไร่ อย่างแรกที่ต้องทำคือกลับมาบ้าน มาช่วยเมียเลี้ยงลูก“ม่านขอโทษนะคะ ที่ไม่ค่อยได้ดูแลอาธรรศเลย”ดูแลในเรื่องทั่วไป เธอทำอย่างสม่ำเสมอ จะมีแค่เรื่องบนเตียงที่ห่างหาย“ไม่ต้องขอโทษอา แค่หนูม่านดูแลลูกก็เหมือนได้ดูแลอาแล้ว” ยอมรับว่ามีความต้องการเรื่องอย่างว่ากับเมีย แต่กระนั้นก็แยกแยะออก อารมณ์ดิบต้องไม่อยู่เหนือเหตุผลและความเป็นจริงเห็นทนโท่ว่าเมียเหนื่อยเลี้ยงลูก จะมาเอาแต่ใจร้องขอเรื่องแบบนั้นอยู่ตลอดไม่ได้“อุ๊ย! ดาวตกแล้วค่ะ” ม่านมุกเผลอพูดออกมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้น เมื่อเห็นดาวตกลงจากฟ้านานมากจริง ๆ ที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้“ตกอีกแล้วค่ะ ตกหลายดวงแล้วด้วย”“ให้อาไปปลุกลูกมาดูไหม” กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นพลางเอียงหน้าซบกับศีรษะของเมีย“ให้ลูกนอนเถอะค่ะ” ถึงไปปลุก ลูกก็ไม่ตื่นอยู่ดี ลูกยังมีโอกาสได้ดูฝนดาวตกในอนาคตข้างหน้าถึงไม่ได้ดูวันนี้ก็ไม่เป็นไร“เขาว่าถ้าเห็นดาวตกให้อธิษฐานขอพร อาธรรศอยากขอพรอะไรไหมคะ”“อาขอให้ได้อยู่กับหนูม่านกับลูกให้นานที่สุด หนูม่านล่ะอยากขออะไร” ไม่ขออะไรนอกจากขอให้ได้อยู่กับเมียกับลูกให้นานที่สุดในชีวิต“ม่านขอ
“ดุ”ม่านมุกหันขวับไปมองลูกชายเพราะได้ยินที่ลูกชายพูด เด็กน้อยไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ดุ’ แค่เพียงอยากพูดตามผู้เป็นพ่อเท่านั้น“แม่ม่านไม่ได้ดุนะครับ” แก้ตัวไปโดยที่ไม่ได้หวังว่าลูกชายจะเข้าใจความหมายของสิ่งที่พูด ด้วยความที่มีลูกคนแรก ม่านมุกก็เลยทำทุกอย่างเข้มงวดไปเสียหมดแต่กลับธรรศแล้ว เขาค่อนข้างทำตัวง่าย ๆกับลูก อาจเป็นมุมมองของผู้ชายที่แตกต่งจากมุมมองของผู้หญิง แต่กระนั้นก็ยังเลี้ยงลูกไปในทิศทางเดียวกัน“อาวอีก”พอกินเนื้อไก่ที่อยู่ในจานหมด เด็กชายทิวเขาก็ขอกินอีก ม่านมุกยิ้มเต็มหน้าหยิบบาร์บีคิวมาอีกหนึ่งไม้ รูดเนื้อไก่วางให้ลูกแต่เอาผักใส่ในจานพ่อของลูกแทนธรรศมองเมียด้วยสายตาคาดโทษ แต่ก็ยินยอมหยิบผักทุกชิ้นที่อยู่บนจานของตัวเองกินจนหมด“อากินผักหมด คืนนี้หนูม่านต้องตกรางวัลให้อาด้วย” มองเมียด้วยสายตาแกมเล่นแกมจริงตั้งแต่มีลูก ยอมรับว่าห่างจากเรื่องอย่างว่ากับเมียไปโดยปริยาย จากที่ได้กินทุกวัน จนทุกวันนี้ เดือนละครั้ง สองครั้งก็เต็มที่แล้วนั่นเพราะรู้ว่าเมียเหนื่อยกับการเลี้ยงลูก วัน ๆแค่วิ่งไล่จับลูกชายให้ทันยังเหนื่อย ตอนลูกยังแบเบาะก็อยากให้รู้ความไว ๆ พอเริ่มนั่งได้อ
“อู้ม...”“ไม่เดินเองแล้วเหรอครับทิวเขา”ธรรศที่เดินตามลูกชายวัยสองขวบยิ้มบางอยู่ในหน้า พอลูกชายวัยสองขวบส่ายหน้าพร้อมชูมือทั้งสองข้างขึ้น เขย่งตัวหมายให้เขาอุ้มก็รีบย่อตัวนั่งลง“น้าม”“หิวน้ำเหรอครับ ทนหน่อยนะครับ น้ำอยู่กับแม่ม่าน” เด็กก็คือเด็ก พอสนุกกับการได้เล่นก็เล่นจนเหงื่อซก พอเหนื่อยและหิวก็ร้องขอด้วยความไร้เดียงสาธรรศอุ้มลูกชายขึ้นแล้วพาเดินลัดเลาะตามแถวของต้นองุ่น มาถึงที่บ้านตากอากาศหลังเล็ก ม่านมุกก็กำลังง่วงอยู่กับการปิ้งบาร์บีคิวอยู่“ขอน้ำให้ลูกหน่อยครับ”“คนเก่งหิวน้ำเหรอครับ” ม่านมุกหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเดินมาหาสองพ่อลูก ใบหน้าของคุณแม่มีรอยยิ้มเอ็นดูใบหน้าของลูกชายมีแต่เม็ดเหงื่อ นี่ขนาดว่าอากาศยังเย็นสบาย คงวิ่งจนเหนื่อย เหงื่อถึงได้ผุดเต็มหน้าแบบนี้“คร้าบ” เด็กชายทิวเขาบอกพลางรีบก้มหน้าอ้าปากงับที่หลอดดูด ดูดน้ำอย่างเร็วจนม่านมุกต้องบอกให้ดูช้า ๆเพราะกลัวว่าลูกชายจะสำลักน้ำเอาได้“ดูดช้า ๆครับ เดี๋ยวสำลัก”พอดื่มน้ำจนหายอยาก เด็กชายก็ขอพ่อลงไปยืนเอง ธรรศปล่อยให้ลูกชายยืนบนพื้นเด็กชายวัยสองขวบได้กลิ่นหอม ๆของบาร์บีคิวก็มองตาแป๋ว ม่านมุกที่เห็นอมยิ้ม
“เดี๋ยวพาไปกินสด ๆที่ไร่ครับ” ค่อยประคองเมียให้ลุกขึ้นมานั่ง ลูบที่แก้มเมีย ปัดเส้นผมที่ย้อยมาปรกใบหน้าออก โน้มหน้าเข้าใกล้ หอมแก้มเมียไปหนึ่งฟอด“ม่านชอบเวลาที่ดวงตะวันใกล้จะตกดินจังเลยค่ะ”กุมมือธรรศเดินทอดน่องไปในไร่องุ่นโดยที่ปากก็ยังเคี้ยวลูกองุ่นไปด้วย มือหนึ่งของธรรศกุมมือเมียไว้ อีกมือถือหิ้วพวงองุ่นที่เพิ่งตัดออกมาจากต้นไปด้วยพอเมียขอองุ่น ธรรศก็ยกพวงองุ่นขึ้นให้เมียเด็ดกิน ปากบางเล็กที่กำลังเคี้ยวตุ๊ย ๆเป็นอะไรที่น่ามองมาก ๆ“อาว่าจะสร้างบ้านหลังเล็ก ๆไว้ที่นี่สักหลังเผื่อว่าหนูม่านจะได้พาลูกมานั่งเล่น หนูม่านว่าดีไหม”“อาธรรศว่าดี ม่านก็ว่าดีค่ะ”ธรรศบีบมือเมียเบา ๆแล้วยิ้มเต็มหน้า ดวงตาทอประกายที่มีความสุขอย่างเหลือล้น“อาจะถอนต้นองุ่นทิ้งแล้วสร้างบ้านอยู่ตรงนี้ หนูม่านกับลูกจะได้นั่งมองพระอาทิตย์ขึ้น-ลงทุกวัน”“ขอบคุณนะคะ ที่ทำทุกอย่างเพื่อม่าน” เธอกล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพลางเอียงศีรษะพิงที่หัวไหล่หนา แววตาทอประกายสะท้อนแสงแดดสุดท้ายของวัน“ตอนที่อามาเหยียบที่นี่วันแรก อาตั้งใจว่าจะรักษาไร่แห่งนี้ให้ดีเพื่อวันหนึ่งอาจะได้คืนมันให้กับหนูม่าน”จากวันแรกจนถึงวันนี้
“หนูม่านกำลังจะมีลูกกับอา ลูกที่เกิดจากความรักของอาที่มีต่อหนูม่าน” ลูกเป็นพยานความรักของเขาที่มีต่อม่านมุก จุดเริ่มต้นในความสัมพันธ์อาจเกิดขึ้นด้วยความไม่เต็มใจของอีกฝ่าย แต่เขา...ก็อยากได้โอกาส อยากให้ม่านมุกรับรู้ว่าเขาใช้วิธีเห็นแก่ตัวผูกมัดเธอไว้จริง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือเขารักม่านมุกด้วยหัวใจที่แท้จริง“อาธรรศพูดผิดค่ะ” แย้งคำพูดของธรรศด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มบาง ๆ แม้จะยังดูอ่อนล้า แต่แววตากลับเปล่งประกายอบอุ่น ใครบอกว่าลูกเกิดจากความรักของธรรศที่มีให้เธอฝ่ายเดียวกัน ลูกเกิดจากความรักความผูกพันของเธอกับเขาต่างหาก “ลูกเกิดจากความรักของเราสองคนค่ะ”“...หนูม่าน” ธรรศทาบมือลงบนมือเล็กที่สัมผัสอยู่บนแก้มของเขา ยอมรับว่ารอคอยรอวันที่จะได้ยินคำบอกรักจากเมีย คำบอกรักที่ออกมาจากความรู้สึกของเมียจริง ๆ“ม่านรักอาธรรศค่ะ ม่านขอโทษสำหรับทุกอย่าง ขอโทษที่ทำให้อาธรรศเสียใจ อาธรรศยกโทษให้ม่านนะคะ ขอโอกาสให้ม่านได้รักอาธรรศและขอเป็นคนที่อาธรรศรักมากที่สุดด้วย” ทุกคำพูดที่กลั่นกรองออกมาล้วนออกมาจากความรู้สึกนึกคิดของเธอทั้งหมดเธอรักธรรศรักและเทิดทูน ธรรศเป็นมากว่าสามี เขาเป็นทุก
“รักแบบไหนถึงไม่เชื่อใจกัน”“รักแบบคนโง่ค่ะ ม่านโง่เองที่คิดไม่ได้ว่าอาธรรศทำทุกอย่างเพื่อม่านเพราะอาธรรศรักม่าน ม่านเอาแต่ไปคิดถึงตอนที่อาธรรศยื่นข้อเสนอให้ม่านนอนกับอาธรรศเพื่อแลกกับเงิน ม่านไม่เคยรู้เลยว่าที่ผ่านมาอาธรรศเป็นห่วงและรักม่านมาตลอด ม่านขอโทษ ขอโทษจริง ๆค่ะ”“อายอมรับว่าเห็นแก่ตัวที่ทำแบบนั้นกับหนูม่าน อาฉวยโอกาสตอนที่หนูม่านเดือดร้อนบังคับให้หนูม่านเป็นของอา”“ช่างมันเถอะค่ะ ตอนนี้ม่านเต็มใจเป็นของอาธรรศ ม่านเต็มใจเป็นเมียอาธรรศ เต็มใจมาก ๆด้วย” ไม่อยากให้เรื่องนี้กลายมาเป็นปัญหาที่ทำให้เธอกับธรรศไม่เข้าใจกันอีกแล้ว อยากลืมไปให้หมดให้มีแค่เรื่องของเธอกับธรรศ ณ ปัจจุบันนี้ก็พอ“หนูม่านเริ่มต้นใหม่กับอาได้ใช่ไหม ทิ้งเรื่องอดีตไปให้หมด” เสียงธรรศแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหวัง“ม่านจะไม่สนใจเรื่องอดีต ม่านจะอยู่กับอาธรรศ”ธรรศหลับตาแล้วถอนหายใจยาวแล้วค่อย ๆยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่ทั้งโล่งใจและเต็มไปด้วยความสุข เขาเอื้อมมือไปลูบผมของเมียเบา ๆก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“รู้ไหมว่าอาทรมานแค่ไหนที่ต้องบังคับตัวเองไม่ให้ยุ่งกับหนูม่าน” เป็นเดือนที่ข่มกลั้นความรู้สึกไม่ยุ่งเ
“เสร็จแล้วค่ะอาธรรศ” ก่อนที่จะไปหาแม่ ม่านมุกก็จัดการเรื่องที่ธรรศขอไว้ เธอฉีดยาคุมกำเนิดตามที่เขาขอ ธรรศบอกว่าไม่อยากใช้ถุงยางอนามัยเวลาที่ร่วมรักกับเธอ และเธอก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น“เจ็บไหม”“ไม่ค่ะ” ส่ายหน้าบอกแล้วโชว์รอยเข็มบนหัวไหล่ให้ธรรศดู“ขอบใจนะที่หนูม่านยอมทำเพื่ออา” ดึงม่านม
“ทำไมไม่ปลุกม่านล่ะคะ”พอลืมตาขึ้นก็เห็นธรรศนอนเท้าคางคำศอกลงบนหมอนโดยที่ตะแคงข้างเข้าหา สองกายเปลือยซุกอยู่ใน ผ้านวมผืนเดียวกันเมื่อคืนกว่าทุกอย่างจะสงบลง เธอก็เกือบหลับคาอกของธรรศ ไม่คิดว่าหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปี พละกำลังจะเหลือล้น ชนิดที่ว่าทำรักได้ยาวนานรอบต่อรอบ“อาเห็นหนูม่านหลับสนิทก็เลยไม่
“อาธรรศทำเถอะค่ะ ม่านทนไหว”ถึงธรรศไม่ขยับก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บน้อยลง เธอทั้งเจ็บ ทั้งอึดอัดจนอยากผลักเขาออกไปให้พ้นจากตัวเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ทำได้แค่คิดในเมื่อเสียให้เขาแล้ว ต้องไม่ให้เสียเปล่าธรรศได้ร่างกายของเธอ เธอก็ต้องได้ ‘ทุกอย่าง’ จากเขา“เด็กดี” ธรรศยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ ม่านมุกไม่ใช่คนโง่
คนที่นอนหลับยาวตั้งแต่เมื่อคืนรู้สึกตัวตื่นเพราะมีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ทางด้านหลัง ดวงตาคู่งามเผยอขึ้น กะพริบตาเมื่อต้องกับแสงพระอาทิตย์ในยามเช้าเนื้อตัวอุ่นร้อนกำยำที่แนบอยู่ด้านหลังเรียกความสนใจให้คนที่เพิ่งตื่นเอี้ยวตัวแล้วเอียงใบหน้าไปมอง “อาธรรศ”ปลายจมูกโด่งเล็กจนเข้ากับปลายจมูกโด่งงุ้มของ