บทที่1

คนเตรียมพร้อมจะเสียซิง รีบค้นเสื้อผ้าในตู้ที่ตอนนี้มีแต่ชุดทำงานแสนจะเรียบร้อยขึ้นมาดู แต่ค้นจนหมดตู้ก็ไม่เจอเสื้อผ้าสวยๆ ที่พอจะใส่ไปเที่ยวกลางคืนได้ ก็แน่ละจะไปมีได้ยังไงกัน..ก็ในเมื่อวันๆหนึ่ง ตื่นเช้ามาเธอก็ไปทำงาน เงินเดือนที่ได้รับในแต่ละเดือน ก็ใช้จ่ายประหยัดทุกบาททุกสตางค์ เงินก้อนใหญ่ก็เอาไว้สำหรับผ่อนคอนโดห้องน้อยหลังนี้ จนเธอพึ่งโป๊ะหนี้ธนาคารจบไปเมื่อเดือนที่แล้ว...รายจ่ายสำคัญที่ใช้เวลาเกือบยี่สิบปีก็จบบริบูรณ์ เธอมีสินทรัพย์ชิ้นใหญ่เป็นของตัวเองแล้ว

ดังนั้นพรุ่งนี้จะเป็นครั้งแรกที่สาวใหญ่จะใช้เงินสำหรับซื้อผู้ชาย และเสื้อผ้าราคาแพง!!

แต่แล้วก่อนที่สาริณีจะได้ปิดไฟนอนเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น...และใช่ มันคือการแจ้งเตือนว่านักเขียนคนโปรดมีนิยายตอนใหม่ หญิงสาวรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง มือเรียวควานหาแว่นตาหนาเต๊อะตรงหัวนอน...ก่อนจะเอื้อมหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดู

'ข่าวดีค่ะ รี๊ดที่น่าร้ากกก ทุกคน...ebook พ่ายรักภรรยาคนเดิม ออกแล้วนะคร้า เที่ยงคืนวันนี้จิ้มได้เลย'

"กรี๊ดดดดดดดดด รสาลูกแม่ออกแล้ว"นักอ่านตัวยงปลื้มปริ่ม..รอเวลาเพื่อจะได้อุดหนุนนิยาย

จวบจนเวลาที่นิยายวางขาย...คนที่รอมานานรีบกดซื้อทันที..ความง่วงที่แหกตารอครึ่งค่อนคืนหายเป็นปลิดทิ้ง...เพราะหนึ่งในความสุขของเธอคือการเอาเงินเดือนมาเปย์หนังสือนี้แหละ

และแล้วภาพปกน้องรสาคนสวย กับพี่เจตณะสุดหล่อพาลใจสาวใหญ่ผู้ติดนิยายยิ้มแก้มแตก...ลูกเขยหล้อหล่อ ส่วนลูกสาวก็สวยสะบัด  

คนปลื้มปริ่มรีบสแกนจ่ายเงิน แล้วอ่านต่อทันที...คติประจำใจของเธอก็คืออ่านไม่จบ...ไม่นอนค่ะ!!!

สาวออฟฟิคในวัยใกล้สี่สิบเลื่อนไถลหน้าจอสารบัญก่อนจะกดอ่านต่อจากตอนที่อ่านค้างไว้ และพี่เจตณะสุดหล่อ กับพี่รุจพระรองผู้แสนดีก็จัดการพวกจิ๊กโก๋ที่ถูกจ้างมาจนเรียบสะบัดสะบอม ส่วนน้องนางเอกผู้น่าสงสารก็สลบไสลตกใจจากเหตุการณ์โดนรุมโทรมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

พี่ณะ...ดาวคณะบริหารสุดหล่อรีบวิ่งเข้าไปอุ้มสาวเจ้าเพื่อไปส่งโรงพยาบาล

ในขณะที่สถานการณ์เริ่มคลี่คลายวีรานางร้ายหมายเลขหนึ่งรีบสับเท้าตามคู่หมั้นหนุ่มออกไปทันที

ส่วนยัยมณีเมขลา เพื่อนตัวร้าย...ยัยนกสองหัวเริ่มเห็นท่าไม่ดี เตรียมใส่ตีนหมาหนีออกจากสถานการณ์อันน่าบัดซบ แต่พระรองผู้แสนดี และฉลาดที่สุดในนิยาย กับกระชากตัวเจ้าหล่อนไว้...เสียงเย็นชาที่ใช้กับเฉพาะตัวร้ายที่ชอบรังแกนางเอกถูกส่งไปทั่วบริเวณ

"พวกนายสามคนถูกจ้างมาเท่าไร ฉันให้สี่เท่าถ้าใครจัดการอีนี้ให้"

"คุณรุจหมายความว่ายังไงคะ"เสียงนางร้ายหมายเลขสองสั่นเครือ...ดวงตายาวรีสีน้ำตาลเบิกกว้างตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือด

"ไหนๆ เธอก็ขายตัวอยู่แล้วนี่..จะมีผัวเพิ่มทีเดียวสองสามคนคงไม่เป็นไรมั้ง"คนใจร้ายพูดอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะโยนร่างเล็กอวบอั๋นลงบนพื้น

คำว่า 'จัดการ' ที่พระรองหมายถึงคงไม่ได้หมายความว่ารุมข่มขืนใช่มั้ย?

นักอ่านแฟนตัวยงของนิยายเรื่องนี้ใจหายวาบ...แล้วคำตอบตามขนบนิยายน้ำเน่าก็ตอบโจทย์ให้เธอฟังว่าใช่!!

ซีนที่เหลือจึงบรรยายถึงเหตุการณ์ที่นางร้ายหมายเลขสองโดนรุมโทรมถึงพริกถึงขิง

แน่ละ คนอ่านเองที่เป็นเพศหญิงด้วยกันถึงกับจิตตกมือไม้ที่ถือมือถือสั่น...นี้มันยุคสองพันยี่สิบแล้วนะ ทำไมนิยายยังมีบทแบบนี้อยู่ละ ถึงแม้ตัวเมขลาเคยทำงานขายบริการแต่นั่นคือการทำงานเพื่อแลกเงินไง มันคือการสมยอม หาใช่โดนบังคับ

และก็จริงอยู่นางตัวดีย์คิดทำร้ายนางเอกนับครั้งไม่ถ้วน...แต่เจ้าหล่อนก็ไม่สมควรต้องลงโทษด้วยวิธีนี้มั้ย? เพราะการโดนข่มขืนสำหรับผู้หญิงบางคนมันเลวร้ายกว่าการตายเสียอีก

หลังจากเหตุการณ์นั้น...เนื้อหาช่วงหลังของนิยาย..สาริณีถึงกับอ่านตามอย่างซึมๆ ไอ้ความฟง..ความฟินช่วงต้นนิยาย...หายแวบไปกลับตา แล้วบทลงเอยนิยายเรื่องนี้ ก็จบตรงที่ว่านางร้ายหมายเลขสองต้องลาออกจากมหาวิทยาลัยเพราะรับเหตุการณ์ในครั้งนี้ไม่ได้..อีกทั้งยังกลายเป็นโรคซึมเศร้า แล้วฆ่าตัวตายในที่สุด ส่วนนางร้ายหมายเลขหนึ่งก็พาครอบครัวล้มละลาย เพราะตามราวีนางเอก...ในขณะที่น้องนางเอกก็ดันท้องแล้วหนีพระเอกไปอยู่ที่อื่น จวบจนพระเอกขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เคยดูถูกเหยียดหยาม ทั้งเคยบอกว่าไม่รัก เขาขอโอกาสอีกสักครั้งเพื่อให้เรากลับมารัก.. และยัยน้องก็ให้อภัย...สร้างครอบครัวสุขสันต์ในท้ายที่สุด...โดยมีพระรองที่แสนดีคอยเป็นฝ่ายซัพพอร์ตตามทั้งเรื่อง

    

หญิงสาวพึ่งอายุครบสี่สิบปีบริบูรณ์ไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วพลิกตัวไปมา..ความรู้สึกหดหู่ใจในชะตากรรมของนางร้ายหมายเลขสองยังติดอยู่ในใจ...ส่งผลให้เจ้าตัวลุกขึ้นนั่ง...แล้วหยิบมือถือขึ้นมา และเปิดเข้าหน้าขายนิยายพ่ายรักภรรยาคนเดิม

ในหน้าคอมเมนต์ถึงนักเขียน...เริ่มมีแฟนนิยายส่งกำลังใจพร้อมกับคอมเม้นต์ชื่นชมในความสนุก ความฟินเฟ่อที่ได้รับ แต่มือเจ้ากรรมของแฟนคลับนิยายหมายเลขหนึ่งกับพิมพ์ๆ ลบๆ ข้อความ...เต็มไปด้วยความลังเล..เพราะกลัวพิมพ์ไปนักเขียนคนโปรดจะเสียความรู้สึก

ก่อนที่สาวใหญ่จะตัดสินใจวางโทรศัพท์ในมือลงอีกรอบ...ความนึกคิดย้อนกลับไปยังครอบครัวสมัยเด็ก

แต่เดิมเธอเกิดมาในครอบครัวคนชั้นกลาง..ถึงแม้ครอบครัวจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่ถึงกับอดมื้อกินมื้อ พ่อของหล่อนทำอาชีพเป็นวินมอเตอร์ไซต์ ส่วนแม่ทำอาหารตามสั่งขาย...วันหนึ่งก็มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ชีวิตครอบครัวเล็กๆ ของเธอนั้นเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล

ตอนนั้นเด็กหญิงสาริณีอายุเพียงแปดขวบ..พ่อไปรับแม่จากงานทำบุญของชุมชน แต่แล้วก็มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งดักทำร้าย..แม่ของเธอถูกลากไปรุมโทรม ในขณะที่พ่อพยายามเข้าไปช่วยจนโดนทำร้าย...เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างจบลง พ่อของเธอเสียชีวิต..และแม่แทบเป็นบ้า...ส่วนพวกที่ทำเลว..บางคนอายุยังอยู่ในเกณฑ์เยาวชนบทลงโทษในสมัยนั้นก็แสนจะน้อยนิด..บางคนอายุมากหน่อยก็โดนลงโทษติดคุกเพียงไม่กี่ปี..แต่สำหรับครอบครัวผู้สูญเสียแล้วมันคือการสูญเสียครั้งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

แล้วบทลงโทษที่ว่า มันไม่สาสมเลยแม้แต่น้อย...วันนั้นเธอสูญเสียพ่อ และแม่ก็ตัดสินใจบวชชีตลอดชีวิต เนื่องจากไม่สามารถทำใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดังนั้นสาริณีจึงเติบโตมากับป้าผู้หาเช้ากินค่ำ

เมื่อนอนไม่หลับนักอ่านตัวยงก็ตัดสินใจโดเนทนิยายให้กับนักเขียนเป็นครั้งสุดท้าย..พร้อมส่งข้อความไปว่า

'คุณนักเขียนคะ นิยายเรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ แต่รี๊ดคิดว่าจุดจบของมณีเมขลามันไม่สมควรโดนขนาดนี้...ตัวร้ายไม่ว่าจะเลวร้ายแค่ไหนก็ไม่ควรมีใครโดนลงโทษด้วยการโดนข่มขืน...มันโหดร้ายเกินไปค่ะ'

แน่ละ เธอไม่รู้ว่าคุณนักเขียนจะโกรธมั้ยที่คอมเมนต์ไปแบบนั้น...แต่สำหรับคนที่เคยมีปมเรื่องนี้มาก่อนก็อดจะพิมพ์มันลงไปไม่ได้

กว่าร่างบอบบางผอมแห้งจะหลับไปเวลาก็ผ่านไปร่วมหลายชั่วโมง มารู้ตัวอีกทีเมื่อส่วนร่างของแก่นกายสาวถูกบางสิ่งสอดใส่กระแทกกระทั้น..บดอัดรุนแรง..ส่วนบนโดนมือหนาหยาบหยอกเย้าปทุมถันจนแข็งเป็นไต..คนโดนกระทำถึงกับวาบหวิว...เสียวจนอดส่งเสียงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว..นิ้วมือเท้าเกร็งงอ สาริกาถึงกับสะลึมสะลือหรี่ตามอง..แต่เธอก็เห็นเพียงแสงไฟที่ลอดผ่านมาจากห้องน้ำ..ซึ่งดูผิดตำแหน่งกับคอนโดหลังน้อยของเธอนัก

เสียงครางกระเส่าปนหอบไม่คุ้นหู ซึ่งมันดันส่งมาจากลำคอของเธอ..ใช่มันคือเสียงของเธอ 

และแล้วแรงกระแทกเป็นจังหวะที่ได้รับต่อเนื่องก็สร้างความรู้สึกเสียวขั้นสุดเหมือนตัวล่องลอย แล้วตกกระแทกลงมาอย่างแรง..มันเป็นความเสียวที่ตลอดชีวิตสาวซิงไม่เคยสัมผัสมาก่อน และมันก็ส่งผลให้หล่อนผวากอดร่างสูงใหญ่ตรงหน้า...อกนุ่มสัมผัสกับอกแกร่ง...เหงื่อซึมชื้นตามกิจกรรมเข้าจังหวะ..ผสมเป็นเนื้อเดียวกัน

ในขณะที่ชายปริศนาเองก็ไม่สามารถสะกดกั้นความกระสันที่ได้รับจากแรงตอด..มันทั้งนุ่มนิ่ม..อบอุ่น..และกอดรัดเจ้ามังกรน้อยเสียแนบแน่น..เสียงคำรามต่ำ..บ่งบอกว่าเขาถึงจุดหมายปลายทางแห่งความใคร่เป็นที่เรียบร้อย..ในขณะที่ใต้ร่างบอบบางนั้นกระตุกสั่นไปก่อนหน้านี้แล้ว

เมื่อลมหายใจอุ่นร้อนของชายแปลกหน้าเริ่มปรับจังหวะลมหายใจจนเรียบนิ่ง...คนที่ทำให้หล่อนอึดอัดก็ดันตัวเองออก ก่อนจะโยนถุงยางอนามัยลงถังขยะปลายเตียง..ร่างสูงสมาร์ตหุ่นดีราวกับนายแบบเดินแก้ผ้าโทงๆ เข้าไปในห้องน้ำ

ในขณะที่สาวใหญ่ใช้มือเกยหน้าผาก...เต็มไปด้วยความรู้สึกช็อก นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!!!!