บทที่2

หรือเพราะเธออ่านนิยายก่อนนอนมากจนเกินไปถึงกับเก็บเอามาฝันบ้าบอว่ากำลังเมคเลิฟกับผู้ชายอยู่

เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างนุ่มนิ่มอกเป็นอกเอวเป็นเอวรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนมือเรียวสวยจะตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ เสียงเนื้อกระทบเนื้อ..ดังขึ้นในห้องเพนท์เฮ้าส์สุดหรูที่เต็มไปด้วยความเงียบ

และความเจ็บที่ได้รับบ่งบอกว่า...หล่อนไม่ได้ฝันไป...เห้ย ไม่ได้ฝันไปจริงๆ

และแล้วไอ้ผู้ชายปริศนาหุ่นดีก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เพียงแต่รอบนี้มีผ้าขนหนูปิดส่วนล่างไว้...เขาเดินไปเปิดไฟริมห้องนอน..ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินหนังสีดำยี่ห้อหรูราคาหกหลักที่สาริณีเห็นเพียงแต่ในอินเทอร์เน็ต มือหนาใหญ่ควักแบงก์สีเทาจำนวนสิบใบวางไว้ที่บนโต๊ะเครื่องแป้ง พร้อมกับปรายตามามองผู้หญิงบนเตียงด้วยความดูถูก

เมื่อสังเกตเห็นใบหน้าของเขาชัดขึ้น...หญิงสาวผู้ซึ่งอายุพึ่งครบสี่สิบปีบริบูรณ์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความช็อกเป็นรอบที่สอง...เมื่อกี้เธอเสียตัวให้ผู้ชายที่โคตรจะหล่อ...เบ้าหน้าที่ปรากฏต่อหน้าเธอราวกับพระเจ้าปั้น โดยเฉพาะดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสันขึ้นรูปสวย..ริมฝีปากหยักบิดเย้ยหยัน

บรรยากาศรอบตัวเขามีแต่ความเย็นชา...แต่ก็ชวนให้หลงใหล..ส่งผลให้ใจคนไม่เคยมีแฟนเต้นไม่เป็นจังหวะ...และใช่แม่ยกผู้ชอบเปย์ผู้ชายแบบjpg มือไม้เริ่มสั่น...เขาหล่อกว่าไอดอลหนุ่มที่เธอตามเปย์เสียอีก!!!!

"เสร็จงานเธอแล้ว ก็รับเงินนี้ไปซะ และถ้าฉันออกจากห้องมาต้องไม่เห็นหน้าเธอ"เสียงไอ้คนหน้าหล่อสั่งอย่างเย็นชา แถมพูดจบก็หันหลังเข้าห้องน้ำทิ้งเธอเสียอย่างงั้น...เขาให้เงินเธอทำไม?

คำถามที่ตัวเองตั้งเอง...เล่นเอาสาริณีมึนตึบ..แต่แล้วความทรงจำหลายๆ อย่างกับเริ่มหลั่งไหลเข้ามาไม่ได้หยุด..จนเธอต้องกุมศีรษะ

และเธอก็ได้รู้ว่า...ผู้ชายปริศนาคนนั้นมีชื่อว่า 'เจตณะ'

ส่วนตัวเธอตอนนี้หาใช่สาริณีหญิงสาววัยสี่สิบปีไม่...แต่ดันเป็นนางร้ายหมายเลขสอง นังนกสองหัว นังเพื่อนสารเลว แอ๊บแบ๊ว..นังมณีเมขลา ตัวละครที่เธอทั้งสงสารในชะตากรรม และเป็นตัวละครที่เธอเกลียด

คำว่าฉิบหายยังน้อยเกินไปกับสถานการณ์เฮงซวยที่กำลังเกิดขึ้น!!

ริมฝีปากเล็กแดงจัดจากการโดนรังแกเม้มแน่น..ความกลัวปนสับสน มันบอกให้เธอเลือกจะหนีออกจากสถานการณ์ตรงนี้...เพื่อออกไปตั้งหลักเสียก่อน..มือเรียวสวยรีบหยิบชุดนักศึกษากับกระโปรงขึ้นมาใส่..พอส่องกระจกโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ตรงปลายเตียง ส่งผลให้หญิงสาวผู้ทะลุเข้ามาในนิยายเบิกตากว้าง

นางร้ายหมายเลขสอง..ไม่สามารถใช้คำว่าสวยซึ้ง หรือสวยจัดได้ก็จริง..แต่กายหยาบร่างนี้ สามารถใช้คำว่าสวยปนน่ารักได้ไม่ผิด..มันประกอบไปด้วยใบหน้ารูปหัวใจ..ดวงตายาวรีสีน้ำตาลใสกระจ่าง...จมูกโด่งงอนรับกับริมฝีปากเล็ก ส่งผลให้ใบหน้าของหญิงสาวดูจิ้มลิ้มพริ้มเพราน่าเอ็นดู และที่น่าตกใจกว่านั้นก็คือทรวดทรงองค์เอว แม้ตัวเจ้าหล่อนจะดูเตี้ยกว่ามาตรฐานไปสักนิด แต่ไซต์หน้าอกคงไม่ต่ำกว่าคัพซี ไหนจะเอวคอดกิ่วมีส่วนโค้งส่วนเว้าตามธรรมชาตินี้อีก

สาริณีใช้มือบีบหน้าอกตัวเองเพื่อเทสว่าของจริง หรือของปลอมด้วยความสงสัยแกมไม่แน่ใจ แล้วความเด้งดึงบอกกับเธอว่า..พ่อแม่ให้มาของแท้จ้า!!!

ส่วนผิวของเจ้าหล่อนก็ขาวเปร่งประกายดูสุขภาพดีทั้งเนื้อทั้งตัวนวลเนียนไร้ไฝฝ้า แม้แต่ขี้แมลงวันสักนิดก็ยังไม่มี ช่างแตกต่างจากผิวขาวเหลืองของเธอในอดีตมาก ไอ้คนหลุดเข้ามาในนิยายยังคงชื่นชมกายหยาบไม่ได้หยุด จวบจนเสียงน้ำที่หายไป...มันทำให้แฟนนิยายอันดับหนึ่งเริ่มได้สติ

ถ้าไม่ออกไปตอนนี้...พระเอกในเรื่องออกมาเห็นเธอเข้า เธอตายแน่...เพราะหญิงสาวจำได้ว่า ก่อนที่พระเอกจะเจอนางเอก เจ้าตัวมีคู่ขาหลายคน หนึ่งในนั้นคือมณีเมขลานางร้ายหมายเลขสอง..ซึ่งนังตัวดีย์ก็อยู่เป็นเมื่อจบเสร็จกิจกาม..จ่าย..จบ

นางก็ชิ่งไม่เคยอยู่กวนใจเจตนะให้ระคายหูระคายตาแม้แต่ครั้งเดียว...เว้นแต่นายจ้างจะขอให้อยู่..ผิดกับคู่ขาร่วมอาชีพบางคนที่เร้ารือขอนอนที่เพ้นต์เฮ้าส์สุดหรู เผื่อฟลุ๊กเพื่อจับเขา...สุดท้ายชายหนุ่มออกมาเห็นเข้าเป็นไล่ตะเพิดให้หน้าม้านออกไปทุกราย

ซึ่งในเพ้นต์เฮ้าส์และเตียงสุดหรู...มีเพียงรสา..ยัยน้องของเธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง..ไม่เพียงเท่านั้นความโรแมนติกก็คือตั้งแต่ชายหนุ่มเจอนางเอก...พระเอกก็ไม่เคยเอาผู้หญิงอื่นขึ้นเตียงอีกเลย

เมื่อคิดได้ดังนั้นนางร้ายหมายเลขสองแบบเธอจึงรีบหยิบกระเป๋าสะพายก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปราวกับหนีผี!! 

ด้านหน้าเพ้นต์เฮ้าส์

คนตัวเล็กหุ่นแซ่บหยอบตัวนั่งตรงขอบพุ่มไม้ด้านหน้า..เธอหายใจเข้าแรงๆ เพื่อเรียกสติ..ความทรงจำของมณีเมขลายังไหลเข้ามาไม่ได้หยุด..เรื่องราวตั้งแต่เกิดจนเติบโตเป็นสาว มันทำให้แฟนนิยายที่เกลียดตัวละครตัวนี้จับใจ..ถึงกับน้ำตาซึม..มันต่างจากข้อมูลเพียงไม่กี่ประโยคในนิยาย

ที่บรรยายว่ามณีเมขลาเป็นหญิงสาวยากจน..มีความทะเยอทะยานสูง..หน้าตาน่ารักดูไร้เดียงสาที่มีก็เอาไว้สำหรับจับผู้ฐานะดีสักคน

ในความเป็นจริงหล่อนเกิดมาในครอบครัวชนชั้นล่างของสังคม..หรือก็คือเขตสลัมของเมืองหลวง พ่อของเจ้าหล่อนค้ายา และถูกยิงตายตั้งแต่เด็กหญิงยังอายุไม่ทันครบสองขวบดี ส่วนคนเป็นแม่ก็เปลี่ยนสามีเป็นว่าเล่น..จนให้กำเนิดน้องสาวหนึ่งคน น้องชายหนึ่งคน..และทุกคนล้วนแต่คนละพ่อ

ซึ่งเหตุผลที่มณีเมขลาขายตัวครั้งแรกให้รุ่นพี่สุดฮอตของมหาวิทยาลัย ก็เพราะต้องหาเงินมาใช้หนี้พนันให้กับมารดา ที่สถานการณ์ตอนนั้นกำลังโดนเจ้าหนี้ยำเละ อีกส่วนหนึ่งยังเป็นค่าเล่าเรียนให้น้องชายน้องสาว..และใช้สำหรับเพื่อค่าใช้จ่ายประจำวันให้คนในครอบครัว

ความรู้สึกสมเพชเวทนาในชีวิตตัวละครเต็มตื้น...นึกโมโหนักเขียนคนโปรด..มันจำเป็นขนาดต้องเขียนชีวิตนางร้ายเบอร์สองให้รันทดขนาดนี้เลยเหรอ???

แล้วจะทะลุมิติมาทั้งที..ทำไมไม่ทะลุเข้าไปเป็นไฮโซสาววีร่า...ที่ทั้งสวย และรวยมาก ถ้าเป็นแบบนั้นเธอรู้เลยว่าจะใช้ชีวิตยังไง..ที่แน่ๆ เธอจะเดินเข้าไปถอนหมั้นสวยๆ วันๆ จะกินๆ นอนๆ ใช้เงินเปย์ผู้ png วนๆ ไป ...เส้นทางชีวิตนอนเป็นปลาเค็ม หลีกหนีตัวละครในเรื่องทั้งหมด..อ๋อ แล้วเธอจะใช้เงินไปเที่ยวรอบโลกเอาจนเบื่อกันไปข้าง

เพียงแต่สิ่งที่ฝันกับความจริงมันดันต่างกันลิบลับ

นางร้ายเบอร์สอง..เป็นตัวละครที่บัดซบเป็นอันดับหนึ่งของเรื่อง แถมตอนท้ายๆ ของเรื่องยังโดนรุมโทรมไปอีก..แล้วสิ่งที่นักเขียนคนโปรดบรรจงเขียนบทบรรยายเอาไว้...มันเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวน ความเจ็บปวดของลูกผู้หญิง..แค่ตอนนั้นเธอเป็นคนอ่านใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ...ถ้าเจอสถานการณ์นั้นจริงๆ เธอไม่รู้ว่าจะทนได้มั้ย

คอยดูนะ ถ้าหล่อนหลุดออกจากนิยายไปได้..หล่อนจะฟ้องสคบ. โทษฐานที่นักเขียน..เขียนเรื่องบัดซบนี่ขึ้นมา!!

และเธอจะขอเงินโดเนททั้งหมดที่เคยเปย์คืน

แต่ในความจริงแล้วสิ่งที่เธอทำได้..มีเพียงแค่ร้องไห้ปล่อยโฮ..ตอนนี้มันตื้อไปหมด..กลัวทั้งอนาคต กลัวทั้งสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น..เธออยากกลับโลกของตัวเอง...เธอคิดถึงคอนโดเล็กๆ ที่กว่าจะผ่อนหมด

ช่วงชีวิตตั้งแต่เกิดจนโต หญิงสาวแทบไม่เคยได้ใช้ชีวิตเลย..ประหยัดจนไม่รู้จะประหยัดยังไงแล้ว พอหนี้หมด..ตั้งใจไว้ว่าจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พร้อมกับเก็บเงินเพื่อการเกษียณอายุในบ้านพักคนชรากับเพื่อนสมัยเรียน..และไม่คิดจะมีครอบครัวหรือคู่รักเหมือนคนทั่วไป แต่แล้วทุกอย่างกับพังไปหมด...มันเหมือนเธอพึ่งถึงเส้นชัยแรก...กำลังจะได้นั่งพัก...โลกกับเหวี่ยงเธอให้กลับมาจุดที่ลำบาก..และต้องเริ่มเดินใหม่อีกรอบ แถมรอบนี้เส้นทางชีวิตโคตรจะลำบาก..มันบ้าไปแล้ว...บ้าไปแล้วจริงๆ