อย่าแม้แต่จะคิด ไม่งั้นจะโดนทำโทษเป็น 2 เท่า!

ภายในห้องพักนักศึกษาห้องหนึ่ง มีสายตาของหญิงสาวสองคู่กำลังจดจ่ออยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ กับผลการคัดเลือกที่จะประกาศออกมาในเร็ว ๆ นี้ลำดับที่1 นางสาวกุลนันท์ แก้วตาใส นั่นคือรายชื่อของนักศึกษาที่เพิ่งจะเรียนจบปริญญาตรี คณะเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครไม่นานหลังจากที่ผลประกาศออกมาแล้ว สายตาของหญิงสาวคนหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังนั่งไล่อ่านรายชื่อของผู้ที่ผ่านการคัดเลือกอยู่นั้นจู่ ๆ น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลรินออกมา เนื่องจากตื้นตันใจกับความสำเร็จที่เธอนั้นได้ผ่านการคัดเลือกในครั้งนี้มะนาวหญิงสาววัย 22 ปี ที่เธอได้ผ่านการคัดเลือกในการสอบแข่งขันชิงทุนการศึกษา เพื่อไปเรียนต่อในระดับชั้นปริญญาโท คณะเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นส่วนหญิงสาวอีกคนที่คอยยืนลุ้นไปด้วยกันกับเธอนั้น เมื่อได้เห็นรายชื่อในผลประกาศแล้ว เธอก็ได้แต่กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ด้วยความปลื้มปีติยินดีกับเพื่อนของเธอ"ยัยนาววว! ฉันยินดีกับแกด้วยว่ะ แกเก่งมากเลย ฉันรู้ว่าคนอย่างแกต้องทำได้แน่นอน"ปลาวาฬกล่าวออกมาอย่างดีใจ พร้อมทั้งกระโดดโลดเต้นไปมา ดีอกดีใจยิ่งกว่าคนที่

มะนาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อเธอรู้สึกถึงการขยับเขยื้อนร่างกายของใครบางคน สายตาของมะนาวค่อย ๆ ปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้า และเธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอจึงรู้สึกเช่นนั้น เพราะตอนนี้หัวของหญิงสาวได้เอนเอียงไปซบบนไหล่ของชายหนุ่มคนที่เคยจ้องมองดูใบหน้าเธออยู่นั่นเองมะนาวจึงรีบยกหัวขึ้นกลับไปดังเดิมแล้วค่อย ๆ หันหน้ากลับไปดูชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง ตอนนี้เธอเห็นเขากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาอ่านมานานแค่ไหนแล้ว และเธอเผลอไปซบไหล่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"ขอโทษด้วยนะคะ ที่หัวของฉันได้ไปซบไหล่ของคุณ พอดีฉันเผลอหลับไปน่ะ และไม่ได้ตั้งใจที่จะไปรบกวนคุณนะคะ" มะนาวรู้สึกร้อนรนจึงรีบกล่าวคำขอโทษออกไปเป็นภาษาอังกฤษเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะเข้าใจเธอผิดไป แต่ชายหนุ่มเพียงแค่หันหน้ามามองเธอเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือต่อและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งยิ่งเขาทำแบบนี้มะนาวก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอีกรอบคนอะไร คนอื่นเขาพูดด้วยดี ๆ แต่ทำเมินมาสองรอบแล้วนะ เป็นใบ้หรือยังไงกัน!มะนาวได้แต่คิดด่าอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้อยู่ดี เธอได้แต่นั่งภาวนาให้ถึงสนามบินโตเกียวเร็ว ๆ เพราะเธอ

มะนาวได้เดินสำรวจจนมาถึงโรงอาหารกลางแห่งแรกของมหาวิทยาลัย เธอจึงเดินเข้าไปสำรวจร้านอาหารต่าง ๆ ที่ได้เปิดขายอยู่ภายในนั้นที่นี่เป็นศูนย์รวมอาหารหลากหลายอย่างจากนานาประเทศที่ถูกวางขายอยู่บนนี้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารญี่ปุ่น จีน เกาหลี ยุโรป หรือแม้กระทั่งอาหารไทยเองก็มีให้เห็นอยู่เช่นกันมหาวิทยาลัยแห่งนี้ถือว่าเป็นอีกหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ติดอันดับต้น ๆ ของโลกเลยทีเดียว ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่ที่จะมีอาหารจากหลากหลายเชื้อชาติถูกวางขายอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้แต่เนื่องจากมะนาวได้ทานอาหารเช้ามาแล้ว ในตอนนี้หญิงสาวจึงยังไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะเดินออกไปสำรวจสถานที่ต่าง ๆ ก่อน และเมื่อเธอเริ่มหิวแล้วจึงค่อยเดินกลับมาหาซื้ออะไรกินที่นี่พร้อมทั้งเดินกลับไปห้องพักด้วยเลยทีเดียวในระหว่างที่หญิงสาวกำลังเดินสำรวจตึกเรียนต่าง ๆ อยู่นั้นเธอก็เหลือบไปเห็นสวนสาธารณะขนาดย่อมแห่งหนึ่ง ท่ามกลางหิมะสีขาวโปรยปราย มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตั้งโดดเด่นอยู่ต้นเดียว ใต้ต้นไม้นั้นมีม้านั่งอยู่ตัวหนึ่งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกองหิมะสีขาว และพืชพรรณนานาชนิดที่เคยปลูกไว้ในบริเวณพื้นที่โดยรอบในเ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสามครั้งพร้อมทั้งเสียงพูดขออนุญาตไล่หลังตามมา"ขออนุญาตค่ะ ดิฉันนางสาวกุลนันท์มาขอเข้าพบอาจารย์ค่ะ" เสียงมะนาวกล่าวคำขออนุญาตเพื่อขอเข้าพบอาจารย์ที่ประจำอยู่ห้องนี้"เชิญ..." คำพูดเดียวสั้น ๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่งเมื่อมะนาวได้ยินดังนั้นเธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปภายในห้อง หลังจากที่มะนาวได้เข้ามาในห้องแล้ว สายตาของเธอก็ได้มองเห็นด้านหลังของผู้ชายคนหนึ่งขณะที่เขากำลังนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ให้เธออยู่มะนาวรู้สึกว่าคนนี้ดูคล้ายคุณยามาดะมาก ทั้งรูปร่างแล้วก็เสียงของเขา แต่เธอก็คิดว่าคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาดูแก่กว่าเธอแค่ไม่กี่ปี และคนอายุเท่านี้จะมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาปริญญาโทได้อย่างไรแต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ท่านใดท่านหนึ่งอยู่ มะนาวก็อาจจะเชื่อก็ได้ ยังไม่ทันที่เธอจะได้วิเคราะห์อะไรดี เสียงของเจ้าของห้องนี้ก็พูดขึ้นมาพร้อมกับค่อย ๆ หันเก้าอี้กลับมายังฝั่งที่เธอยืนอยู่"เชิญนั่งครับ..." ยามาดะพูดพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้เธอกำลังยืนตัวแข็งทื่อและอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นมะนาวได้แต่เบิกตาโพลงโต เพราะเธอกำลังตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ที่ห้องพักอาจารย์ยามาดะ"ผู้หญิงคนที่เดินลงไปข้างล่างตึกเมื่อสักครู่นี้ ใช่คนที่เข้ามาหาคุณหรือเปล่าคะโช"หญิงสาวที่มีใบหน้าสวยคม ริมฝีปากสีเชอร์รี่ ได้สอบถามถึงหญิงสาวเมื่อสักครู่นี้กับชายหนุ่มทันทีที่เธอได้เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกันกับเขา"มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่คุณจะต้องรู้ มีธุระอะไรก็ว่ามา"เขาตอบเธอกลับไปอย่างห้วน ๆ ในขณะที่เขายังก้มหน้าอ่านเอกสารต่าง ๆ อยู่ โดยที่ไม่ได้สนใจแขกที่ได้เข้ามาเยือนใหม่เลยด้วยซ้ำ"แหม แคร์กันหน่อยก็ได้มั้งพ่อคุณ อย่างน้อยฉันก็เป็นคู่หมั้นคุณนะ"เธอพูดพร้อมเบ้ปากให้ชายหนุ่มเล็กน้อย ส่วนยามาดะ เมื่อเขาได้ยินดังนั้นจึงละวางสายตาจากเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะแล้วรีบเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวตรงหน้าทันที"แล้วคุณมีธุระอะไรถึงได้มาหาผมถึงที่นี่" เขาถามเธอกลับไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเพียงเรียบ ๆ"ก็เรื่องงานแต่งของพวกเราไง คุณจะเอายังไง เพราะพ่อของฉันรบเร้าอยู่ทุกวี่วันเลยเนี่ย"เธอพูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายกับพ่อของเธอเต็มที เพราะเธอเองก็ทำเหมือนจะไม่ได้ชอบพอกันกับชายหนุ่มตรงหน้านี้สักเท่าไหร่ เพียงแต่การหมั้นหมายนี้มันเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจของรุ่