Mag-log inมะนาวพยายามดิ้นขัดขืนเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดของหญิงสาวหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มได้ ฟันขาวของชายหนุ่มได้กัดลงไปบนกลีบปากสีชมพูอ่อนอวบอิ่มเพียงเบา ๆ เพื่อเป็นการบีบบังคับให้เธอเปิดปากขึ้น จากนั้นลิ้นสากหนาของเขาก็ได้รุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็ก เพื่อลิ้มลองรสชาติอันหอมหวานอีกครั้ง
view moreMalawak ang ngiti at tila ba nakalutang sa ere si Lily nang makarating sa hospital upang magparehistro para sa prenatal care.
Ngunit mabilis na gumuho ang mundo nito sa sinabi ng nurse.
“Pasensya na ho, ma’am, pero hindi po kayo makakapag-file ng prenatal examination.”
“P-po? Bakit naman po hindi pwede?”
Tiningnan siya ng nurse na para bang nagtataka sa tanong nito. “Kasi ‘yung pangalan ng ‘asawa mo’ na nakasulat sa papel na binigay mo sa’min ay nakarehistro na kasama ang ibang babae sa hospital namin. Gusto mo ba i-double check natin kung tama ba ‘yung mga impormasyon na nasa marriage certificate at sa ID card ng asawa mo?”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Lily sa narinig at agad nanlamig ang buong katawan niya, hindi alintana ang ginawang page-emphasize ng nurse nang banggitin ang asawa niya.
“I-imposible po na magkamali ako. Hindi ko na kailangan i-double check pa kasi limang taon na kaming kasal. Sigurado po ba kayo na nakarehistro na siya? Hindi po ba kayo nagkamali lang ng tingin?”
Maging sa sarili nitong tenga ay tunog desperada na siya, at hindi ‘yon maitatanggi ni Lily dahil ayon naman talaga ang nararamdaman niya ngayon.
Dahil ayaw niyang maniwala sa sinasabi ng nurse. Ayaw niyang maniwala sa katotohanan.
Hindi maipinta ang expression sa mukha ng nurse matapos tingnan ang computer tapos ay bumaling uli kay Lily. Mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib ni Lily dito dahil may kutob na siya na hindi niya magugustuhan ang susunod na sasabihin ng nurse.
“Hindi ho ako nagkamali ng tingin, ma’am. ‘Yung impormasyon sa marriage certificate at ID card na binigay mo ay nakarehistro na sa hospital namin,” sabi ng nurse. “Ayon dito sa system, mga dalawang linggo na ang nakalipas ng magparehistro siya kasama ang asawa niya para sa prenatal care at prenatal check up. Iba rin ho ang impormasyon ng asawa niya na nakalagay dito sa marriage certificate.”
Nanlumo ang buong pagkatao ni Lily. Gusto niya na lang umuwi at mahiga sa kama niya para matulog. Hinihiling na sana panaginip lang ang araw na ‘to at paggising niya’y ibang pangyayari ang harapin niya.
Dahil kung hindi ‘to isang panaginip, hindi niya alam ang gagawin.
She felt her stomach churn. Napapikit ito nang makaramdam ng onting hilo.
Kinalma niya ang sarili dahil ayaw niyang mas sumama ang pakiramdam niya. Ayaw niya ring magalit dahil hindi naman kasalanan ng nurse na ginagawa lang ang trabaho niya.
Pero hindi niya maalis sa isip niya na baka nagkamali lang talaga ito, o di kaya ang hospital ang siyang nagkamali at nalito lang sa mga impormasyon na nakarehistro.
‘Hindi ako magagawang lokohin ni Giovanni. Mahal niya ako. He won’t cheat on me,’ she thought to herself repeatedly like a mantra.
Ngunit kahit ilang beses niya pa ulitin sa isip niya ‘yon, hindi niya magawang makumbinsi ang sarili na maniwala.
Ang tanging dahilan kung bakit hindi niya magawang paniwalaan na kaya siyang lokohin ni Giovanni ay dahil alam niyang mahal na mahal siya ng lalake. Niligawan siya nito ng ilang taon kahit na ilang beses niya ‘tong ni-reject at tinulak palayo.
Kaya bakit siya lolokohin niyo ngayong mag-asawa na sila? At araw-araw pa rin naman pinaparamdam ni Giovanni sa kanya na mahal siya nito?
Ilang taon din silang sumubok na magkaanak. Tatlong taon. Marami na silang pinagdaanang problema at sakit, sandamakmak na injections at gamot na kailangan inumin for them to conceive.
And now they succeed. Buntis si Lily.
Matagal na nilang gustong magkaanak ngunit ilang beses na rin silang nabigo. That’s why now that they successfully conceived, gusto ni Lily na surpresahin ang asawa pagbalik nito galing sa business trip kaya hindi muna niya ipinaalam sa lalake.
Dalawang linggo ng wala si Giovanni para sa business trip na iyon at sa dalawang linggo na ‘yon, nag-iba ang pakiramdam ni Lily. Labis siyang kinabahan sa mga sintomas na nakikita niya kaya agad siyang bumili ng pregnancy kit. The joy she felt nang makita ang dalawang linya sa apat na pregnancy kit was unmatched.
But now that she’s about to get herself checked properly, there seems to be a misunderstanding ngayong prenatal check-up niya.
Pilit niyang dinidiin sa isip niya na misunderstanding lang lahat ng ‘to para lang hindi siya mag-breakdown sa gitna ng hospital na ito.
Matapos makipag-usap sa nurse, napagdesisyunan ni Lily na magpunta ng Local Civil Registry Offices at Philippine Statistic Authority para i-check ang marriage certificate niya. Hindi niya lubos maisip kung may problema ba rito o di kaya sa mga impormasyon na nakasulat kaya gusto niyang i-double check.
But just as she stepped out of the elevator, dalawang pamilyar na figure ang nakita niyang naglalakad papunta sa direksyon niya. She frantically hid behind a pillar at saka pinanuod ang pigura ng kanyang asawa na naglalakad kasama ng isang mas batang babae, isang braso nito’y nakapaikot sa bewang ng babae habang ang malaki niyong kamay ay marahan na hinahaplos ang puson nito.
Babae na kilalang-kilala niya.
Si Charmaine Alveria, anak ng business partner ni Giovanni. Kakatungtong lang nito ng twenty-years old ngayong taon.
And she’s ten years younger than Giovanni Yuchengco, Lily’s supposedly husband who’s currently draped around her so intimately.
Parang wala lang naman kay Charmaine ‘yon at tila gustong-gusto pa nga. Ang ginawa pa nga nito ay kumapit sa braso ni Giovanni at hinila palapit sa kanya, not minding how they looked so intimately close to each other in a public place.
“Tingin mo sino mas magandang kamukha ng baby? Ikaw o ako?” tanong ni Charmaine kay Giovanni.
He smiled fondly at her, looking so indulgent at the younger girl. “Mas magandang ikaw ang maging kamukha ng anak natin, so they will be extremely lovely and loveable.”
Charmaine giggled.
Nang makalagpas sila sa pinagtataguan ni Lily, halos matumba ito sa sahig sa panlalambot ng tuhod dahil sa narinig.
Kailanman ay hindi niya naisip na kaya siyang lokohin ni Giovanni, na kaya siyang pagtaksilan nito.
Naniwala siya sa lalaki— pinagkatiwalaan niya si Giovanni nang lubusan, kaya nga bumigay siya sa panliligaw at pangungulit ng lalake. Dahil nakita niya naman na mahal na mahal din siya ni Giovanni.
Sa nakalipas na dalawang linggo na wala ang asawa niya dahil may business trip, walang araw na hindi ito nag-text o tumawag para kamustahin siya at ipaalala na miss na niya si Lily. Pero wala itong kaalam-alam na sa dalawang linggo na nasa business trip ito ay kasama pala nito ang mistress niya.
Hindi siya makapaniwala na nagawa ito ni Giovanni sa kanya. Na habang siya’y nagpaplano paanong surprise ang gagawin niya para ipaalam sa asawa na sa wakas ay magkakaanak na rin sila, may ibang babae na palang inaalagaan ito.
Lily could only laugh at the sheer absurdity and ridiculousness of it.
ที่ห้องผู้บริหารของบริษัทชิกิยามะ เลขาสาวสวยคนเดิมได้เดินนำหน้าหญิงสาวร่างบาง เพื่อนำทางเธอเข้าไปพบกับเจ้านายของตนที่กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ณ ขณะนี้ เมื่อพวกเธอเดินมาถึงที่หน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม เลขาสาวสวยจึงได้ผายมือข้างหนึ่งไปยังเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับยามาดะเพื่อเป็นการเชื้อเชิญให้หญิงสาวนั่งลงบนนั้น จากนั้นพนักงานคนเดิมก็ได้โค้งตัวลงเล็กน้อยก่อนที่จะค่อย ๆ เดินถอยหลังแล้วออกจากห้องไป “คุณเรียกฉันมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามขึ้นมาด้วยความสงสัย เพราะนี่ก็ยังไม่ถึงวันที่เธอจะต้องเข้ามารายงานความคืบหน้ากับเขาสักหน่อย แล้วเขาเรียกเธอเข้ามาพบทำไมกัน “คุณยังติดต่อกับไดอิจิอยู่ใช่ไหม” ชายหนุ่มพูดขึ้นพร้อมทั้งจ้องมองไปที่ใบหน้างามของหญิงสาวเพื่อสังเกตอาการของเธอ มะนาวที่ได้ยินเขาถามขึ้นมาแบบนั้น เธอก็มีอาการเลิ่กลั่กขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่จะรีบตอบชายหนุ่มไป “เปล่าค่ะ เขาแค่แชทมาถามฉันเกี่ยวกับเรื่องของทุนการศึกษาเท่านั้นเอง แต่ฉันไม่ได้ไปพบเขานะคะ” หญิงสาวพยายามเลี่ยงที
ที่ห้องติวหนังสือใต้หอพักของมะนาวและไดอิจิ "มะนาวเป็นยังไงบ้าง คุณหายดีแล้วใช่ไหม" ไดอิจิรีบสอบถามถึงอาการป่วยของหญิงสาวทันทีที่เธอได้เดินเข้ามานั่งยังฝั่งตรงข้ามกันกับเขา "มะนาวหายดีแล้ว ขอบคุณไดอิจิมากนะที่ยังเป็นห่วงมะนาว" หญิงสาวตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย เพื่อเว้นระยะห่างอย่างเช่นเคย “มะนาวหายดีก็ดีแล้ว เพราะผมจะไม่ได้เป็นห่วงมะนาวมาก... ถ้างั้นเรามาเริ่มเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าเนอะ” ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบพูดเข้าเรื่องทันที “มะนาวอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงได้เกลียดเขานัก ก็เพราะว่าเขาเป็นคู่หมั้นของพี่สาวผมยังไงล่ะ แต่ผมไม่ได้เกลียดเขาเพียงเพราะว่าเขาเป็นคู่หมั้นของพี่สาวผมหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะว่าผู้ชายคนนั้นชอบทำให้พี่สาวของผมเสียใจอยู่บ่อยครั้งน่ะสิ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมเกลียดเขามากต่างหาก” ชายหนุ่มหน้าหวานพูดไปพร้อมทั้งใส่อารมณ์ไป เมื่อเขาได้ย้อนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาของยามาดะที่เขาเคยทำกับคาซึเมะไว้ ส่วนมะนาวเมื่อเธอได้ยินเขาพูดออกมาแบบนั้นเธอก็ได้แต่ทำตาโตนั่งนิ่งเพราะกำลังตกใจอยู่กับสิ
ที่ห้องพักของไดอิจิ"ฮัลโหลครับนายน้อย ผมได้สืบมาแล้วนะครับ เรื่องที่นายน้อยสั่งมา" เสียงทุ้มใหญ่ของพ่อบ้านรีบพูดขึ้นมาทันทีที่ไดอิจิกดรับสายของเขา"ได้เรื่องว่ายังไงบ้างครับ" ไดอิจิรีบถามเขาออกไปด้วยความอยากรู้“เรื่องของคุณผู้หญิงที่นายน้อยสั่งให้ผมสืบ เธอมีความเกี่ยวข้องกับท่านประธานยามาดะจริงครับ โดยที่ท่านประธานเป็นผู้ให้ทุนการศึกษาเรียนต่อในระดับปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้แก่คุณผู้หญิงครับ”พ่อบ้านรีบบอกถึงข้อมูลที่เขาได้ไปสืบมาให้กับไดอิจิฟัง“แล้วนอกจากเรื่องให้ทุนการศึกษาล่ะ ยังมีเรื่องอื่นอีกไหมครับที่มันยังมีความเกี่ยวข้องกันกับเขา”“มีครับ นอกจากท่านจะให้ทุนการศึกษาแก่คุณผู้หญิงแล้วท่านยังให้ทุนการศึกษากับน้องชายของเธออีกด้วยครับ พร้อมทั้งให้เงินเดือนกับครอบครัวของเธอเอาไว้ใช้จ่ายอีกเดือนละ 10,000 บาท และนอกจากนี้ก็คงจะเป็นเรื่องที่ท่านประธานยามาดะยอมเป็นที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ให้กับคุณผู้หญิงครับ”ชายหนุ่มหน้าหวานเงียบไปสักพักใหญ่เมื่อเขาได้ยินแบบนั้น เพราะเขาคิดว่าเงื่อนไขของทุนการศึกษานี้มันดูค่อนข้างแปลกจนเกินไปสำหรับผู้ให้และผู้รับทุนที่เขาเคยพบเจอมา“ขอบคุณครับ แต่คุณ
ที่ห้องนั่งเล่นในบ้านของพ่อแม่ไดอิจิชายหนุ่มหน้าหวานรีบเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ทันทีที่เขาเข้ามาภายในห้อง วันนี้ที่เขาได้เดินทางกลับมาบ้านก็เนื่องจากว่าพ่อและแม่ของเขาต้องการที่จะปรึกษาหารือธุระสำคัญกับลูกทั้งสองคนโดยเรื่องแรกคือเรื่องกำหนดวันแต่งงานของคาซึเมะพี่สาวไดอิจิ เพราะเธอถูกหมั้นหมายกับยามาดะ โช มาเนิ่นนานหลายปีมากแล้ว แต่จนป่านนี้ก็ยังไร้วี่แววของฤกษ์มงคล และด้วยอายุของหญิงสาวเริ่มที่จะมากขึ้นทุกปี ดังนั้นคนเป็นพ่อเป็นแม่จึงอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ทางด้านคาซึเมะเอง เธอก็ได้แต่ยืนกรานที่จะปฏิเสธการแต่งงานในครั้งนี้อีกครั้งโดยที่ไม่ได้ให้เหตุผลอะไรเพิ่มเติม เพียงแต่เธอขอเวลาอีกแค่สองปีเท่านั้น เพราะถ้าหากฝ่ายนั้นไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไร เธอก็จะยอมแต่งงานแต่โดยดีตามที่ผู้ใหญ่ต้องการส่วนไดอิจิ เขาก็พอจะรู้จักนิสัยพี่สาวดี ที่เธอทำไปแบบนี้ก็ล้วนแค่ทำตามความต้องการของอีกฝ่ายเท่านั้น ทั้งที่จริงแล้วคาซึเมะเองก็ได้ตกหลุมรักยามาดะ โช มาตั้งแต่เมื่อครั้งยังเป็นเด็กแล้ว แต่ด้วยนิสัยของหญิงสาวที่เธอเองก็ไม่อยากจะฝืนใจใครและเธอก็ไม่ยอมตัดใจจากเขาเสียที ดังนั้นผลลัพธ์ที่ได้เธอจึงขอเ
ที่ห้องพักของมะนาวมะนาวรีบล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนของเธอในทันทีเนื่องจากความอ่อนเพลียและเมื่อยล้า แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้นอนหลับก็มีเสียงรอสายดังขึ้นมา หญิงสาวจึงรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูปรากฏว่าสายที่โทรเข้ามาคือยามาดะนั่นเองเมื่อมะนาวเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาเธอจึงรีบปิดเครื่องหนีเขาไปในทันที เพราะเธ
หลังจากที่ทั้งสองคนได้สวมใส่เสื้อผ้ากันเสร็จเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวร่างบางจึงได้ตัดสินใจที่จะลองพูดคุยต่อรองเงื่อนไขบางอย่างกับชายหนุ่มไปอีกครั้งอย่างคนไร้หนทางอื่น"ฉันมีเงื่อนไขอยู่ข้อเดียว ถ้าหากว่าคุณยอมรับปาก ต่อไปนี้ไม่ว่าคุณจะสั่งให้ฉันทำอะไรฉันก็จะยอมทำตามทุกอย่างที่คุณพูดมา"มะนาวพูดขึ้นมาท่
"ฉันขอสอบถามคุณเกี่ยวกับเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ"มะนาวรีบถามยามาดะไปทันทีที่เขากดรับสายของเธอ"ถ้ามีอะไรจะคุยกับผมให้มาหาผมที่ห้องพักอาจารย์ในเวลานี้ เพราะผมไม่สะดวกที่จะคุยสายกับคุณ" เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ แล้วรีบกดวางสายทันที"ฮึ่ม... ให้มันได้อย่างนี้สิ"มะนาวได้แต่กัดฟันกำหมัดแน่นด้
เมื่อแสงแดดอ่อน ๆ ได้สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนของยามาดะผ่านทางกระจกหน้าต่างบานใหญ่ มะนาวรู้สึกตัวแล้วค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นจึงพบว่าตนเองยังคงถูกชายหนุ่มกอดเอาไว้อยู่เช่นเดิมเธอจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปมองดูเพื่อที่จะเช็กว่าเขาได้ตื่นจากการนอนหลับแล้วหรือยัง เมื่อมะนาวเห็นว่าเขายังคงหลับตานอนอยู่ เธอจึ





