อย่าแม้แต่จะคิด ไม่งั้นจะโดนทำโทษเป็น 2 เท่า!

อย่าแม้แต่จะคิด ไม่งั้นจะโดนทำโทษเป็น 2 เท่า!

last updateHuling Na-update : 2026-02-10
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
21Mga Kabanata
504views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

มะนาวพยายามดิ้นขัดขืนเพื่อให้หลุดพ้นจากเขา แต่ด้วยแรงอันน้อยนิดของหญิงสาวหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มได้ ฟันขาวของชายหนุ่มได้กัดลงไปบนกลีบปากสีชมพูอ่อนอวบอิ่มเพียงเบา ๆ เพื่อเป็นการบีบบังคับให้เธอเปิดปากขึ้น จากนั้นลิ้นสากหนาของเขาก็ได้รุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเล็ก เพื่อลิ้มลองรสชาติอันหอมหวานอีกครั้ง

view more

Kabanata 1

วันแห่งความปลื้มปีติยินดี

Malawak ang ngiti at tila ba nakalutang sa ere si Lily nang makarating sa hospital upang magparehistro para sa prenatal care.

Ngunit mabilis na gumuho ang mundo nito sa sinabi ng nurse.

“Pasensya na ho, ma’am, pero hindi po kayo makakapag-file ng prenatal examination.”

“P-po? Bakit naman po hindi pwede?”

Tiningnan siya ng nurse na para bang nagtataka sa tanong nito. “Kasi ‘yung pangalan ng ‘asawa mo’ na nakasulat sa papel na binigay mo sa’min ay nakarehistro na kasama ang ibang babae sa hospital namin. Gusto mo ba i-double check natin kung tama ba ‘yung mga impormasyon na nasa marriage certificate at sa ID card ng asawa mo?”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Lily sa narinig at agad nanlamig ang buong katawan niya, hindi alintana ang ginawang page-emphasize ng nurse nang banggitin ang asawa niya.

“I-imposible po na magkamali ako. Hindi ko na kailangan i-double check pa kasi limang taon na kaming kasal. Sigurado po ba kayo na nakarehistro na siya? Hindi po ba kayo nagkamali lang ng tingin?”

Maging sa sarili nitong tenga ay tunog desperada na siya, at hindi ‘yon maitatanggi ni Lily dahil ayon naman talaga ang nararamdaman niya ngayon.

Dahil ayaw niyang maniwala sa sinasabi ng nurse. Ayaw niyang maniwala sa katotohanan.

Hindi maipinta ang expression sa mukha ng nurse matapos tingnan ang computer tapos ay bumaling uli kay Lily. Mas lalong lumakas ang kabog ng dibdib ni Lily dito dahil may kutob na siya na hindi niya magugustuhan ang susunod na sasabihin ng nurse.

“Hindi ho ako nagkamali ng tingin, ma’am. ‘Yung impormasyon sa marriage certificate at ID card na binigay mo ay nakarehistro na sa hospital namin,” sabi ng nurse. “Ayon dito sa system, mga dalawang linggo na ang nakalipas ng magparehistro siya kasama ang asawa niya para sa prenatal care at prenatal check up. Iba rin ho ang impormasyon ng asawa niya na nakalagay dito sa marriage certificate.”

Nanlumo ang buong pagkatao ni Lily. Gusto niya na lang umuwi at mahiga sa kama niya para matulog. Hinihiling na sana panaginip lang ang araw na ‘to at paggising niya’y ibang pangyayari ang harapin niya.

Dahil kung hindi ‘to isang panaginip, hindi niya alam ang gagawin.

She felt her stomach churn. Napapikit ito nang makaramdam ng onting hilo.

Kinalma niya ang sarili dahil ayaw niyang mas sumama ang pakiramdam niya. Ayaw niya ring magalit dahil hindi naman kasalanan ng nurse na ginagawa lang ang trabaho niya.

Pero hindi niya maalis sa isip niya na baka nagkamali lang talaga ito, o di kaya ang hospital ang siyang nagkamali at nalito lang sa mga impormasyon na nakarehistro.

‘Hindi ako magagawang lokohin ni Giovanni. Mahal niya ako. He won’t cheat on me,’ she thought to herself repeatedly like a mantra.

Ngunit kahit ilang beses niya pa ulitin sa isip niya ‘yon, hindi niya magawang makumbinsi ang sarili na maniwala.

Ang tanging dahilan kung bakit hindi niya magawang paniwalaan na kaya siyang lokohin ni Giovanni ay dahil alam niyang mahal na mahal siya ng lalake. Niligawan siya nito ng ilang taon kahit na ilang beses niya ‘tong ni-reject at tinulak palayo.

Kaya bakit siya lolokohin niyo ngayong mag-asawa na sila? At araw-araw pa rin naman pinaparamdam ni Giovanni sa kanya na mahal siya nito?

Ilang taon din silang sumubok na magkaanak. Tatlong taon. Marami na silang pinagdaanang problema at sakit, sandamakmak na injections at gamot na kailangan inumin for them to conceive.

And now they succeed. Buntis si Lily.

Matagal na nilang gustong magkaanak ngunit ilang beses na rin silang nabigo. That’s why now that they successfully conceived, gusto ni Lily na surpresahin ang asawa pagbalik nito galing sa business trip kaya hindi muna niya ipinaalam sa lalake.

Dalawang linggo ng wala si Giovanni para sa business trip na iyon at sa dalawang linggo na ‘yon, nag-iba ang pakiramdam ni Lily. Labis siyang kinabahan sa mga sintomas na nakikita niya kaya agad siyang bumili ng pregnancy kit. The joy she felt nang makita ang dalawang linya sa apat na pregnancy kit was unmatched.

But now that she’s about to get herself checked properly, there seems to be a misunderstanding ngayong prenatal check-up niya.

Pilit niyang dinidiin sa isip niya na misunderstanding lang lahat ng ‘to para lang hindi siya mag-breakdown sa gitna ng hospital na ito.

Matapos makipag-usap sa nurse, napagdesisyunan ni Lily na magpunta ng Local Civil Registry Offices at Philippine Statistic Authority para i-check ang marriage certificate niya. Hindi niya lubos maisip kung may problema ba rito o di kaya sa mga impormasyon na nakasulat kaya gusto niyang i-double check.

But just as she stepped out of the elevator, dalawang pamilyar na figure ang nakita niyang naglalakad papunta sa direksyon niya. She frantically hid behind a pillar at saka pinanuod ang pigura ng kanyang asawa na naglalakad kasama ng isang mas batang babae, isang braso nito’y nakapaikot sa bewang ng babae habang ang malaki niyong kamay ay marahan na hinahaplos ang puson nito.

Babae na kilalang-kilala niya.

Si Charmaine Alveria, anak ng business partner ni Giovanni. Kakatungtong lang nito ng twenty-years old ngayong taon.

And she’s ten years younger than Giovanni Yuchengco, Lily’s supposedly husband who’s currently draped around her so intimately.

Parang wala lang naman kay Charmaine ‘yon at tila gustong-gusto pa nga. Ang ginawa pa nga nito ay kumapit sa braso ni Giovanni at hinila palapit sa kanya, not minding how they looked so intimately close to each other in a public place.

“Tingin mo sino mas magandang kamukha ng baby? Ikaw o ako?” tanong ni Charmaine kay Giovanni.

He smiled fondly at her, looking so indulgent at the younger girl. “Mas magandang ikaw ang maging kamukha ng anak natin, so they will be extremely lovely and loveable.”

Charmaine giggled.

Nang makalagpas sila sa pinagtataguan ni Lily, halos matumba ito sa sahig sa panlalambot ng tuhod dahil sa narinig.

Kailanman ay hindi niya naisip na kaya siyang lokohin ni Giovanni, na kaya siyang pagtaksilan nito.

Naniwala siya sa lalaki— pinagkatiwalaan niya si Giovanni nang lubusan, kaya nga bumigay siya sa panliligaw at pangungulit ng lalake. Dahil nakita niya naman na mahal na mahal din siya ni Giovanni.

Sa nakalipas na dalawang linggo na wala ang asawa niya dahil may business trip, walang araw na hindi ito nag-text o tumawag para kamustahin siya at ipaalala na miss na niya si Lily. Pero wala itong kaalam-alam na sa dalawang linggo na nasa business trip ito ay kasama pala nito ang mistress niya.

Hindi siya makapaniwala na nagawa ito ni Giovanni sa kanya. Na habang siya’y nagpaplano paanong surprise ang gagawin niya para ipaalam sa asawa na sa wakas ay magkakaanak na rin sila, may ibang babae na palang inaalagaan ito.

Lily could only laugh at the sheer absurdity and ridiculousness of it.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
21 Kabanata
วันแห่งความปลื้มปีติยินดี
ภายในห้องพักนักศึกษาห้องหนึ่ง มีสายตาของหญิงสาวสองคู่กำลังจดจ่ออยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ กับผลการคัดเลือกที่จะประกาศออกมาในเร็ว ๆ นี้ลำดับที่1 นางสาวกุลนันท์ แก้วตาใส นั่นคือรายชื่อของนักศึกษาที่เพิ่งจะเรียนจบปริญญาตรี คณะเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครไม่นานหลังจากที่ผลประกาศออกมาแล้ว สายตาของหญิงสาวคนหนึ่ง ในขณะที่เธอกำลังนั่งไล่อ่านรายชื่อของผู้ที่ผ่านการคัดเลือกอยู่นั้นจู่ ๆ น้ำตาของเธอก็เริ่มไหลรินออกมา เนื่องจากตื้นตันใจกับความสำเร็จที่เธอนั้นได้ผ่านการคัดเลือกในครั้งนี้มะนาวหญิงสาววัย 22 ปี ที่เธอได้ผ่านการคัดเลือกในการสอบแข่งขันชิงทุนการศึกษา เพื่อไปเรียนต่อในระดับชั้นปริญญาโท คณะเศรษฐศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ในเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นส่วนหญิงสาวอีกคนที่คอยยืนลุ้นไปด้วยกันกับเธอนั้น เมื่อได้เห็นรายชื่อในผลประกาศแล้ว เธอก็ได้แต่กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ด้วยความปลื้มปีติยินดีกับเพื่อนของเธอ"ยัยนาววว! ฉันยินดีกับแกด้วยว่ะ แกเก่งมากเลย ฉันรู้ว่าคนอย่างแกต้องทำได้แน่นอน"ปลาวาฬกล่าวออกมาอย่างดีใจ พร้อมทั้งกระโดดโลดเต้นไปมา ดีอกดีใจยิ่งกว่าคนที่
Magbasa pa
เริ่มต้นออกเดินทาง
"ยัยนาว แกคงไม่ลืมอะไรแล้วใช่ไหม ของสำคัญอย่างเช่นพาสปอร์ต วีซ่า หรือบัตรประชาชนน่ะ แกเอามาครบแล้วนะ"ปลาวาฬพูดกับมะนาว เพื่อให้เพื่อนของเธอได้ตรวจสอบรายการดูอีกครั้ง ว่ายังลืมอะไรอยู่หรือไม่มะนาวลองจึงลองเปิดกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กดู เพื่อตรวจสอบรายการตามที่เพื่อนได้พูดมา"เอามาแล้วแก เอกสารสำคัญอยู่ในกระเป๋านี้หมดแล้ว ส่วนในกระเป๋าลากใบใหญ่นั้นก็มีแต่ของใช้ส่วนตัว ฉันว่าฉันเอามาครบแล้วแหละ ไม่น่าจะลืมอะไรแล้วนะ"มะนาวพูดยืนยันว่าตนเองได้นำสิ่งของสำคัญใส่กระเป๋ามาครบหมดแล้ว เพื่อให้เพื่อนสาวได้สบายใจ"โอเค แล้วแกได้ไปลาพ่อกับแม่แกยัง ต้องโทรไปบอกท่านอีกหรือเปล่า ว่าวันนี้แกจะออกเดินทางแล้วนะ"ปลาวาฬสอบถามมะนาวอย่างห่วงใย เพราะด้วยความที่กลัวว่าเพื่อนจะตื่นเต้นเกินไป จนบางทีอาจจะลืมบอกลากับคนทางบ้านได้"ฉันกลับไปเยี่ยมที่บ้านมาแล้ว เมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เอง”“และก่อนที่แกจะมารับฉัน ฉันก็ได้โทรไปร่ำลากับพ่อแม่และน้องชายแล้วล่ะ”“ขอบใจแกมากนะที่คอยเป็นห่วง และคอยช่วยเหลือฉันมาตลอด”“เพราะถ้าไม่มีแกคอยช่วยเหลือ ฉันคงจะได้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมากกว่านี้แน่เลย"มะนาวพูดแล้วก็ส่งยิ้มให้กับปลาว
Magbasa pa
ถึงแล้ว...ญี่ปุ่น
มะนาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อเธอรู้สึกถึงการขยับเขยื้อนร่างกายของใครบางคน สายตาของมะนาวค่อย ๆ ปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้า และเธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอจึงรู้สึกเช่นนั้น เพราะตอนนี้หัวของหญิงสาวได้เอนเอียงไปซบบนไหล่ของชายหนุ่มคนที่เคยจ้องมองดูใบหน้าเธออยู่นั่นเองมะนาวจึงรีบยกหัวขึ้นกลับไปดังเดิมแล้วค่อย ๆ หันหน้ากลับไปดูชายหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง ตอนนี้เธอเห็นเขากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาอ่านมานานแค่ไหนแล้ว และเธอเผลอไปซบไหล่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"ขอโทษด้วยนะคะ ที่หัวของฉันได้ไปซบไหล่ของคุณ พอดีฉันเผลอหลับไปน่ะ และไม่ได้ตั้งใจที่จะไปรบกวนคุณนะคะ" มะนาวรู้สึกร้อนรนจึงรีบกล่าวคำขอโทษออกไปเป็นภาษาอังกฤษเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะเข้าใจเธอผิดไป แต่ชายหนุ่มเพียงแค่หันหน้ามามองเธอเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือต่อและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งยิ่งเขาทำแบบนี้มะนาวก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอีกรอบคนอะไร คนอื่นเขาพูดด้วยดี ๆ แต่ทำเมินมาสองรอบแล้วนะ เป็นใบ้หรือยังไงกัน!มะนาวได้แต่คิดด่าอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้อยู่ดี เธอได้แต่นั่งภาวนาให้ถึงสนามบินโตเกียวเร็ว ๆ เพราะเธอ
Magbasa pa
ย้ายเข้าหอพักวันแรก
เช้าวันต่อมา เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องมะนาวก็ได้ดังขึ้นสามทีตามมาด้วยเสียงเรียกของใครบางคน"คุณผู้หญิงคะ นายท่านให้มาเรียกคุณผู้หญิงออกไปทานอาหารเช้าค่ะ" เสียงเรียกอย่างสุภาพของแม่บ้านวัยกลางคนคนหนึ่งที่คอยอยู่รับใช้ยามาดะในบ้านหลังนี้"ขอเวลาอีกสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันตามไปค่ะ" มะนาวรีบตอบกลับไปทันทีพร้อมเก็บข้าวของเครื่องใช้ของเธอที่เธอได้นำออกมาใช้เมื่อคืนนี้ลงในกระเป๋าใบใหญ่อีกครั้งหลังจากที่มะนาวเก็บของเสร็จแล้ว เธอก็ได้ลากกระเป๋าใบนั้นออกมาวางไว้ที่หน้าห้องแล้วค่อยเดินไปที่ห้องรับประทานอาหารที่อยู่ในพื้นที่ตรงกลางของตัวบ้าน"นั่งลงสิ" ชายหนุ่มผายมือข้างหนึ่งไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเชิญให้หญิงสาวนั่งลงมะนาวก้มหัวให้ชายหนุ่มเล็กน้อยพร้อมทั้งค่อย ๆ เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นด้วยความอึดอัดใจ"เดี๋ยวพอคุณกินอาหารเช้าเสร็จแล้วผมก็จะไปส่งคุณที่มหาวิทยาลัยเอง""ไม่เป็นไรค่ะคุณยามาดะ ฉันว่าจะเรียกแท็กซี่เข้าไปในมหาวิทยาเองค่ะเพราะฉันรบกวนคุณมามากพอแล้ว" มะนาวรีบกล่าวปฏิเสธคนตรงหน้าไป เพราะแค่นี้เธอก็เกรงใจและอึดอัดใจกับคนตรงหน้านี้จะแย่อยู่แล้ว"ผมมีธุระที่จะต้องเข้าไปทำในนั้นอยู่แ
Magbasa pa
เพื่อนใหม่
มะนาวได้เดินสำรวจจนมาถึงโรงอาหารกลางแห่งแรกของมหาวิทยาลัย เธอจึงเดินเข้าไปสำรวจร้านอาหารต่าง ๆ ที่ได้เปิดขายอยู่ภายในนั้นที่นี่เป็นศูนย์รวมอาหารหลากหลายอย่างจากนานาประเทศที่ถูกวางขายอยู่บนนี้ ไม่ว่าจะเป็นอาหารญี่ปุ่น จีน เกาหลี ยุโรป หรือแม้กระทั่งอาหารไทยเองก็มีให้เห็นอยู่เช่นกันมหาวิทยาลัยแห่งนี้ถือว่าเป็นอีกหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ติดอันดับต้น ๆ ของโลกเลยทีเดียว ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจสักเท่าไหร่ที่จะมีอาหารจากหลากหลายเชื้อชาติถูกวางขายอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้แต่เนื่องจากมะนาวได้ทานอาหารเช้ามาแล้ว ในตอนนี้หญิงสาวจึงยังไม่ค่อยหิวสักเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะเดินออกไปสำรวจสถานที่ต่าง ๆ ก่อน และเมื่อเธอเริ่มหิวแล้วจึงค่อยเดินกลับมาหาซื้ออะไรกินที่นี่พร้อมทั้งเดินกลับไปห้องพักด้วยเลยทีเดียวในระหว่างที่หญิงสาวกำลังเดินสำรวจตึกเรียนต่าง ๆ อยู่นั้นเธอก็เหลือบไปเห็นสวนสาธารณะขนาดย่อมแห่งหนึ่ง ท่ามกลางหิมะสีขาวโปรยปราย มีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตั้งโดดเด่นอยู่ต้นเดียว ใต้ต้นไม้นั้นมีม้านั่งอยู่ตัวหนึ่งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกองหิมะสีขาว และพืชพรรณนานาชนิดที่เคยปลูกไว้ในบริเวณพื้นที่โดยรอบในเ
Magbasa pa
เปิดเรียนวันแรก
เวลา 06.30 น. ของเช้าวันจันทร์ ภายในห้องของมะนาวเริ่มมีแสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามา แต่ภายนอกห้องนั้นยังคงมีหิมะสีขาวโปรยปรายอยู่เล็กน้อยมะนาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เปลือกตาบางกระพริบช้า ๆอยู่หลายทีก่อนที่เธอจะพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนสายตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างในขณะที่เธอยังคงนั่งอยู่บนเตียงนอนเพื่อชื่นชมวิวทิวทัศน์ในยามเช้าของวันนี้ มะนาวได้บิดขี้เกียจไปมาอยู่สองสามทีก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเข้าห้องเรียนในวันแรกนี้ที่ตึกเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ ภายในห้องเรียน A103"มะนาว! ทางนี้"เสียงใครบางคนได้เรียกให้มะนาวไปนั่งยังที่นั่งข้าง ๆ เขาพร้อมทั้งโบกมือไปมา เพื่อให้เธอเห็นว่าเขาได้นั่งอยู่ตรงไหนของห้องเรียน มะนาวจึงรีบเดินผ่านผู้คนไปอย่างเร่งรีบแล้วค่อยนั่งลงไปยังที่นั่งข้าง ๆ เขาอย่างฉับไวภายในห้องเรียนนี้ โต๊ะเรียนจะเป็นแบบขั้นบันไดสูงขึ้นไป โดยมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่อยู่ตรงกลางห้องที่ชั้นล่างสุด ส่วนประตูทางเข้าออกจะมีอยู่สองฝั่ง คือฝั่งซ้ายและฝั่งขวาของชั้นล่าง มะนาวและไดอิจิ พวกเขาเลือกนั่งอยู่เกือบขั้นสุดท้ายของที่นั่งภายในห้องเรียนนี้"เกือบมาสายแล้วไ
Magbasa pa
นี่แค่ตักเตือน!
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสามครั้งพร้อมทั้งเสียงพูดขออนุญาตไล่หลังตามมา"ขออนุญาตค่ะ ดิฉันนางสาวกุลนันท์มาขอเข้าพบอาจารย์ค่ะ" เสียงมะนาวกล่าวคำขออนุญาตเพื่อขอเข้าพบอาจารย์ที่ประจำอยู่ห้องนี้"เชิญ..." คำพูดเดียวสั้น ๆ ของชายหนุ่มคนหนึ่งเมื่อมะนาวได้ยินดังนั้นเธอจึงค่อย ๆ เปิดประตูเข้าไปภายในห้อง หลังจากที่มะนาวได้เข้ามาในห้องแล้ว สายตาของเธอก็ได้มองเห็นด้านหลังของผู้ชายคนหนึ่งขณะที่เขากำลังนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ให้เธออยู่มะนาวรู้สึกว่าคนนี้ดูคล้ายคุณยามาดะมาก ทั้งรูปร่างแล้วก็เสียงของเขา แต่เธอก็คิดว่าคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาดูแก่กว่าเธอแค่ไม่กี่ปี และคนอายุเท่านี้จะมาเป็นอาจารย์สอนนักศึกษาปริญญาโทได้อย่างไรแต่ถ้าบอกว่าเป็นผู้ช่วยของอาจารย์ท่านใดท่านหนึ่งอยู่ มะนาวก็อาจจะเชื่อก็ได้ ยังไม่ทันที่เธอจะได้วิเคราะห์อะไรดี เสียงของเจ้าของห้องนี้ก็พูดขึ้นมาพร้อมกับค่อย ๆ หันเก้าอี้กลับมายังฝั่งที่เธอยืนอยู่"เชิญนั่งครับ..." ยามาดะพูดพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้เธอกำลังยืนตัวแข็งทื่อและอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นมะนาวได้แต่เบิกตาโพลงโต เพราะเธอกำลังตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า
Magbasa pa
เรื่องของทุนการศึกษา
ระหว่างทางที่มะนาวกำลังจะเดินออกมาจากลิฟต์ที่ชั้นล่าง เธอก็ได้เดินสวนทางกับสาวสวยคนหนึ่งที่กำลังจะเดินเข้าไปในลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นบนผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวดูภูมิฐานมาก อายุน่าจะราว ๆ คุณยามาดะหรืออาจจะแก่กว่าเล็กน้อย มะนาวและหญิงสาวคนนั้นได้หันหน้ามาสบตากันเพียงแค่เสี้ยววินาที เพราะพวกเธอต่างก็รีบไปให้ถึงจุดหมายของตนเองที่ห้องพักของมะนาวมะนาว : ไดอิจิ มะนาวไม่ได้กลับไปหาที่ห้องสมุดแล้วนะ เพราะมะนาวมีธุระด่วนที่สำคัญต้องไปทำน่ะมะนาว : ถ้าไดอิจิเสร็จธุระที่ห้องสมุดแล้วไดอิจิก็กลับได้เลยนะไม่ต้องรอมะนาวมะนาว : ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ไปตามที่สัญญาไว้มะนาวส่งแชทไลน์ไปขอโทษไดอิจิที่เธอได้ทำผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเขาหลังจากที่เธอเดินทางมาถึงห้องพักแล้ว และที่เธอไม่โทรไปขอโทษเขาโดยตรงเพราะเธอคิดว่าเขาอาจจะยังนั่งอยู่รอเธออยู่ในห้องสมุดก็ได้ ดังนั้นเธอจึงได้ส่งเป็นแชทไลน์เพื่อบอกเขาแทนไดอิจิ : ไม่เป็นไรมะนาวผมเข้าใจได้ มะนาวไม่ต้องกังวลนะ เอาไว้วันหลังพวกเราค่อยมากันใหม่ไดอิจิรีบส่งแชทกลับมาในทันทีเพื่อบอกกับมะนาวว่าไม่ต้องคิดมากในเรื่องของเขามะนาว : โอเค งั้นไว้วันหลังพวกเราค่อยไปกันใหม่นะ
Magbasa pa
อาหารมื้อค่ำ
ที่ห้องพักอาจารย์ยามาดะ"ผู้หญิงคนที่เดินลงไปข้างล่างตึกเมื่อสักครู่นี้ ใช่คนที่เข้ามาหาคุณหรือเปล่าคะโช"หญิงสาวที่มีใบหน้าสวยคม ริมฝีปากสีเชอร์รี่ ได้สอบถามถึงหญิงสาวเมื่อสักครู่นี้กับชายหนุ่มทันทีที่เธอได้เดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกันกับเขา"มันไม่ใช่เรื่องอะไรที่คุณจะต้องรู้ มีธุระอะไรก็ว่ามา"เขาตอบเธอกลับไปอย่างห้วน ๆ ในขณะที่เขายังก้มหน้าอ่านเอกสารต่าง ๆ อยู่ โดยที่ไม่ได้สนใจแขกที่ได้เข้ามาเยือนใหม่เลยด้วยซ้ำ"แหม แคร์กันหน่อยก็ได้มั้งพ่อคุณ อย่างน้อยฉันก็เป็นคู่หมั้นคุณนะ"เธอพูดพร้อมเบ้ปากให้ชายหนุ่มเล็กน้อย ส่วนยามาดะ เมื่อเขาได้ยินดังนั้นจึงละวางสายตาจากเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะแล้วรีบเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวตรงหน้าทันที"แล้วคุณมีธุระอะไรถึงได้มาหาผมถึงที่นี่" เขาถามเธอกลับไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเพียงเรียบ ๆ"ก็เรื่องงานแต่งของพวกเราไง คุณจะเอายังไง เพราะพ่อของฉันรบเร้าอยู่ทุกวี่วันเลยเนี่ย"เธอพูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายกับพ่อของเธอเต็มที เพราะเธอเองก็ทำเหมือนจะไม่ได้ชอบพอกันกับชายหนุ่มตรงหน้านี้สักเท่าไหร่ เพียงแต่การหมั้นหมายนี้มันเกิดขึ้นเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจของรุ่
Magbasa pa
หึงหวงแรง
"มะนาว พวกเราไปดูการแสดงพื้นบ้านเล็ก ๆ ที่ทางโรงแรมเขาจัดขึ้นไหม วันนี้เขามีจัดงานแสดงพอดีเลยนะ"หลังจากที่พวกเขากินอาหารมื้อค่ำกันเสร็จแล้วไดอิจิก็ได้สอบถามความคิดเห็นของหญิงสาวตรงหน้า เพราะเขาเองก็อยากให้เธอได้ไปเปิดหูเปิดตาและเรียนรู้เรื่องราวของวัฒนธรรมพื้นบ้านผ่านงานแสดงนี้ด้วยเมื่อมะนาวได้ฟังที่ไดอิจิพูดชักชวนมาแบบนั้น เธอจึงเหลือบไปมองดูเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าจอมือถือของเธอทันทีเพื่อจะดูว่าตอนนี้ดึกมากแค่ไหนแล้ว เพราะถ้ายังไม่ดึกมากเธอเองก็อยากจะไปดูการแสดงนี้อยู่เหมือนกัน21.40 น."ก็พอมีเวลาอยู่นะไดอิจิเพราะตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมากเท่าไหร่ อีกอย่างมะนาวก็จะได้เรียนรู้ในเรื่องของวัฒนธรรมต่าง ๆ ของที่นี่ผ่านงานแสดงนี้ด้วย""โอเคงั้นเอาตามนี้นะ มะนาวรอผมอยู่ที่นี่ก่อน ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวเดี๋ยวมาแล้วพวกเราค่อยไปที่ห้องจัดงานแสดงพร้อมกัน"หลังจากที่ไดอิจิพูดจบ เขาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องอาหารเพื่อไปเข้าห้องน้ำในทันที ส่วนมะนาวเธอเองก็ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงไปที่ริมกระจกหน้าต่างของห้องอาหารส่วนตัวนี้ เพื่อมองดูบรรยากาศด้านล่างของตึกสูงเฉียดฟ้าใจกลางเมือ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status