บทที่ 2 :  ดังชั่วข้ามคืน

“ตึก!... ตึก!... ตึก.!..”

เสียงรองเท้าส้นสูงของเกวลินที่กระทบกับพื้นหินแกรนิก ขึ้นขัดจังหวะบทรักอันเร่าร้อน นนท์ รินดา และหญิงสาวอีกคนชะงักค้าง ร่างกายที่กำลังขยับเขยื้อนหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ก่อนจะหันขวับมามองที่ต้นเสียง ทันทีที่เห็น  ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า เมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่กำลังยืนส่งยิ้มเย็นเยียบอยู่ปลายเตียง

"กะ... เกวลิน!"  นนท์ครางชื่อแฟนสาวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา  ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับเห็นผี  ร่างกายของเขาหดเกร็ง รีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน

"เกล! มะ... มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะ!"

รินดารีบร้องตะโกนออกมา ใบหน้าสวยที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หญิงสาวแปลกหน้าอีกคนกรี๊ดร้องด้วยความตกใจ รีบคลานลงจากเตียงไปคว้าเสื้อผ้ามาบังหน้าอกตัวเองไว้อย่างทุลักทุเล เกวลินปรายตามองสภาพอันน่าสมเพชของคนทั้งสาม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขนลุกและไร้ซึ่งความปรานี   

"ไม่ใช่อย่างที่คิดงั้นเหรอ? แล้วที่ฉันเห็นพวกแกกำลังเอาหน้ามุดง่ามขากันอยู่นี่ มันคือการฝึกโยคะหรือไง?"    น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเชือดเฉือนจนคนฟังต้องสะดุ้ง

"เกล... ฟังพี่ก่อน... พี่อธิบายได้..."    นนท์พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง แต่สายตาที่คมกริบของเกวลินตวัดมองจนเขาต้องหยุดชะงัก    

"ไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้นแหละนนท์ เพราะคำอธิบายของนาย... ฉันอัดมันไว้ในคลิปนี้หมดแล้ว  "   เกวลินชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้น แกว่งไปมาเบาๆ

"และตอนนี้... ยอด วิวน่าจะทะลุหลักหมื่นไปแล้วมั้ง คนทั้งประเทศคงได้เห็นลีลาอันเร่าร้อนของพวกแกหมดแล้วล่ะ"

"กะ... แกทำบ้าอะไรลงไปเกวลิน! แกถ่ายคลิปพวกฉันงั้นเหรอ! ลบเดี๋ยวนี้นะ!”    รินดากรีดร้องเสียงแหลม พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งโทรศัพท์จากมือของเกวลินแต่ยังไม่ทันที่รินดาจะเข้าถึงตัวนางพญาอย่างเกวลิน ชายชุดดำร่างยักษ์สองคนก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง จับล็อกแขนของรินดาเอาไว้คนละข้างจนเธอต้องร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด  "ปล่อยฉันนะ! พวกแกเป็นใคร! ปล่อย!"

เกวลินกวาดสายตามองชายหนุ่มและหญิงสาวที่เคยเป็นคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุด ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยง เธอหันไปพยักหน้าให้กับหัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนรอคำสั่งอยู่อย่างนอบน้อม

"จัดการเก็บข้าวของส่วนตัวของผู้ชายคนนี้ลงลังให้หมด... ส่วนยัยสองคนนี้ ไม่ต้องให้มันใส่เสื้อผ้า จับพวกมันโยนออกไปนอกห้องเดี๋ยวนี้! และถ้ามันกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก... หักขามันซะ!" 

สิ้นคำสั่งอันเด็ดขาดของรองประธานสาว เหล่าบอดี้การ์ดนับสิบคนก็กระจายกำลังทำตามคำสั่งทันที ชายชุดดำสองคนลากตัวรินดาที่ยังเปลือยเปล่า  ออกไปนอกห้องอย่างไม่ปรานี ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวายของเจ้าตัว หญิงสาวแปลกหน้าอีกคนก็ถูกหิ้วปีกออกไปในสภาพที่ทุลักทุเลไม่ต่างกัน

"เกล! เกลอย่าทำแบบนี้!  พี่ขอโทษ! ให้โอกาสพี่เถอะนะ!"

นนท์พยายามคุกเข่าอ้อนวอน แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์กลับดึงผ้าห่มออกจากตัวเขาอย่างแรง และจับเขาล็อกแขนหิ้วปีกโยนออกไปเช่นกัน

"ปล่อยกู! เกล! ฟังพี่ก่อน!"

เสียงของนนท์ค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งประตูกระจกบานใหญ่ของห้องนั่งเล่นถูกปิดดังปัง  ความวุ่นวายทั้งหมดสงบลงภายในเวลา ไม่กี่นาที บอดี้การ์ดที่เหลือช่วยกันกวาดเสื้อผ้า รองเท้า และข้าวของทุกอย่างของนนท์และรินดายัดลงลังกระดาษอย่างหยาบๆ ก่อนจะยกมันตามออกไปทิ้งไว้หน้าห้องอย่างไร้เยื่อใย 

ห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูที่เคยเป็นรังรัก บัดนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้งเกวลินยืนอยู่กลางห้องนอนที่พังยับเยิน กลิ่นคาวโลกีย์ยังคงลอยคลุ้งอยู่ในอากาศจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดจมูก  ความแค้นที่คุกรุ่นอยู่ในอกเพิ่งจะได้รับการระบายออกไปเพียงเสี้ยวเดียว เธอรู้ดีว่าการแฉคลิปประจานและไล่พวกมันออกจากคอนโดเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น นนท์และรินดาจะต้องได้รับผลกรรมที่สาสมยิ่งกว่านี้  

แต่สำหรับตอนนี้... ความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันกำลังจะพังทลายลง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว  ร่างบางที่เคยยืนหยัดอย่างสง่างามก็ทรุดฮวบลงกับพื้นห้อง ขาของเธออ่อนแรงจนยืนไม่อยู่ สองมือยกขึ้นปิดหน้าอกตัวเองที่กำลังปวดร้าวราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบให้แตกละเอียด ความเชื่อใจ ความรัก และความหวังที่เธอเคยมอบให้คนทั้งสอง ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เกวลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ เธอจะไม่ยอมร้องไห้เด็ดขาด! หญิงสาวพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองห้องนี้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างเด็ดเดี่ยว

"เอาเฟอร์นิเจอร์ในห้องนี้... โดยเฉพาะเตียง ไปเผาทิ้งให้หมด แล้วหาของใหม่มาเปลี่ยนภายในคืนนี้! เรียกเมดมาทำความสะอาดลงนำยาฆ่าเชื้อทุกซอกทุกมุม"

เธอสั่งการหัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์ ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น  ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เกวลินต้องการการเยียวยา เธอต้องการแอลกอฮอล์ที่แรงพอจะล้างความทรงจำบัดซบพวกนี้ออกไปให้หมด และที่สำคัญ... เธอต้องการปลดปล่อยตัวเองจากความจืดชืด

ที่ถูกตราหน้า!รถปอร์เช่พานาเมร่าพุ่งทะยานออกจากคอนโดหรู มุ่งหน้าสู่ผับวีไอพีระดับไฮเอนด์ใจกลางทองหล่อ โดยที่เกวลินไม่รู้เลยว่า... การตัดสินใจไปดื่ม

เพื่อประชดชีวิตในค่ำคืนนี้ จะนำพาเธอไปพบกับ ‘ความเร่าร้อน’ ของจริง ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล.

เสียงเบสหนักหน่วงของดนตรี อีดีเอ็มที่ดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน ผสมผสานกับแสงเลเซอร์สีสาดส่องตัดกันไปมาภายใน ‘คลับเซนิต (Zenith)’ ผับวีไอพีระดับ ไฮเอนด์ ใจกลางย่านทองหล่อ สถานที่แห่งนี้คือแหล่งรวมตัวของเหล่าเซเลบริตี้

ทายาทนักธุรกิจ และมหาเศรษฐีกระเป๋าหนักที่ต้องการแสวงหาความบันเทิงในยามราตรี ทว่า สำหรับ ‘เกวลิน’ ในค่ำคืนนี้ มันคือสถานที่ที่เธอเลือกมาเพื่อฝังกลบความทรงจำอันแสนบัดซบ  ร่างบางระหงในชุดสูทสีขาว  ที่ตอนนี้เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับเก้าอี้สตูล เผยให้เห็นเพียงเสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำคอวีลึกที่แนบไปกับทรวดทรงอรชร

หญิงสาวนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ มุมมืดที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดขาดและเย่อหยิ่ง บัดนี้หวานเยิ้มและแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์               "เตกีล่า... ขออีกช็อตค่ะ"  เสียงหวานเอ่ยสั่งบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงของเธอเริ่มยานคางเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงความดุดันเอาไว้                 

 "คุณผู้หญิงดื่มไปหกช็อตแล้วนะครับ... จะรับเป็นค็อกเทลอ่อนๆ แทนไหมครับ?"      บาร์เทนเดอร์เอ่ยถามด้วยความหวังดี เพราะเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้ามาคนเดียวและรูปร่างหน้าตาสวยจัดจนเป็นที่จับตามองของเสือสิงห์กระทิงแรดหลายโต๊ะ

"ฉันบอกให้อีกช็อต... ก็รินมาสิคะ ฉันจ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว" เกวลินตวัดสายตามอง วางบัตรเครดิตแบล็กการ์ดลงบนเคาน์เตอร์ดังปึก  บาร์เทนเดอร์จำต้องรินเครื่องดื่มสีใสดีกรีแรงลงในแก้วช็อต  เกวลินคว้ามันขึ้นมาสาดลงคอรวดเดียวรวดเดียว ความร้อนผ่าวบาดลึกบาดคอลงไปถึงกระเพาะ แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่

กลางอก คำพูดเย้ยหยันของนนท์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทราวกับเครื่องบันทึกเสียงที่ถูกกรอซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ‘วันๆ เอาแต่ทำงาน จืดชืดเป็นบ้า...’        เกวลินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ จืดชืดงั้นเหรอ? ผู้หญิงที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อสร้างอนาคตให้ครอบครัวและดูแลเขาอย่างดีที่สุด ถูกตอกกลับด้วยคำว่าจืดชืดเพียงเพราะเธอไม่ว่างมาสนองตัณหาให้เขาทุกที่ทุกเวลาอย่างนั้นหรือ?

"ได้... นนท์ ถ้าแกคิดว่าฉันมันจืดชืด... คืนนี้ฉันจะแรดให้ดู!"หญิงสาวพึมพำกับตัวเองด้วยความเมามายและแรงอารมณ์ประชดชีวิต เธอผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้สตูล ทิ้งเสื้อสูทราคาแพงไว้เบื้องหลัง สองขาก้าวเดินตรงไปยังฟลอร์เต้นรำที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ส้นสูงสีนู้ดที่เคยเดินอย่างมั่นคงในห้องประชุม ตอนนี้ขยับก้าวไปตามจังหวะดนตรีที่เร้าใจ

เมื่อเข้าสู่กลางฟลอร์ เกวลินก็ปลดปล่อยตัวเองอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เธอหลับตาลง ปล่อยให้จังหวะเพลงหนักหน่วงนำพาร่างกายไป มือเรียวเสยผมยาวสลวยที่ดัดลอนอ่อนๆ ให้พ้นกรอบหน้า ก่อนจะเริ่มวาดลวดลายการเต้นที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน สะโพกกลมกลึงขยับโยกย้ายด้วยจังหวะที่ทั้งดุดันและเซ็กซี่ หน้าอกอวบอิ่มภายใต้สายเดี่ยวซาตินกระเพื่อมไหวตามแรงขยับ ดึงดูดสายตาของชายหนุ่มรอบข้างให้หันมามองเป็นตาเดียว