บัญชีรัก ฉบับ นายช่าง

บรรยากาศความสนุกสนานภายในงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสยามค่ำคืนของปูนและตาร์ยังคงดำเนินไปอย่างคึกคัก จนกระทั่งเสียงดนตรีบรรเลงจังหวะตื่นเต้นดังขึ้น สัญญาณเตือนว่าช่วงเวลาไฮไลต์สำคัญที่ทุกคนรอคอยมาถึงแล้ว!

“เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน! และแล้วก็มาถึงช่วงเวลาที่สาวๆ ในงานเฝ้ารอคอยมากที่สุด!” เสียงพิธีกรหนุ่มเอ่ยกระตุ้นบรรยากาศออกไมโครโฟน “ขอเรียนเชิญสาวๆ ทั้งที่โสดสนิท โสดไม่จริง หรือจะแอบโสดก็ตาม... ก้าวออกมามารวมตัวกันที่ลานหน้าเวทีเลยครับ! ถึงเวลาเสี่ยงทายหาเจ้าสาวคนต่อไปกันแล้ว!”

สิ้นเสียงประกาศ บรรดาสาวๆ ทั้งรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ รวมถึงบรรดาเพื่อนฝูงฝ่ายเจ้าสาวต่างพากันทยอยมากองรวมกันอยู่ที่ลานกว้างหน้าเวที เสียงหัวเราะและเสียงเชียร์แซวดังระงมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะไขว่คว้าช่อดอกไม้แห่งความโชคดี

ทว่า ที่มุมหนึ่งใกล้ๆ กับบริเวณโต๊ะเครื่องดื่มทางเข้าลานหน้าเวที กลับเกิดเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ ขึ้นโดยที่ไม่มีใครทันสังเกต

‘อิมพอร์ต’ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ฝ่ายบัญชี—ผู้เป็นหลานสาวคนสวยของท่านนายอำเภอที่ทำเรื่องขอมาฝึกงานที่องค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.) ซึ่ง ‘ตูน’ น้องชายสุดกวนของตาร์ทำงานอยู่—กำลังเดินถือแก้วเครื่องดื่มด้วยท่าทางเรียบร้อย ละมุนละไม ใบหน้าหวานงดงามใต้เรือนผมยาวประบ่าและชุดเดรสโทนพาสเทลสุภาพเรียบร้อย ชวนให้น่าทะนุถนอม แต่เพราะผู้คนนับร้อยที่กำลังเบียดเสียดกันเดินมุ่งหน้าไปยังหน้าเวที ทำให้ร่างบางโดนกระแทกเข้าอย่างจังจนเสียการทรงตัว!

เคร้ง!

“อุ๊ย!” อิมพอร์ตส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ แก้วไวน์แดงในมือเอียงวูบ ไวน์รสเข้มฉ่ำทะลักพรวดออกจากแก้ว แล้วรดลงบนเสื้อสูทตัวเก่งของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้าอย่างจัง!

ชายหนุ่มคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือ ‘ตูน’ น้องชายตัวดีของตาร์ที่กำลังเดินวนหาขนมกินอยู่นั่นเอง!

ไวน์แดงกระจายวงกว้างเป็นคราบสีเข้มบนเสื้อสูทเนื้อดีของตูน ชายหนุ่มก้มลงมองรอยเปื้อนบนเสื้อตัวเองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองต้นเหตุด้วยสีหน้าหงุดหงิดดุดันตามนิสัยโผงผางและกวนประสาทประจำตัว

“เฮ้ย! คุณ! เดินยังไงเนี่ยไม่ดูทางเลย!” ตูนโพล่งออกมาเสียงดังลั่นโวยวายด้วยความโมโหตามบุคลิกเดิม “ตาบอดหรือไงครับ?! ดูเสื้อผมสิ ไวน์เลอะเป็นทางขนาดนี้ จะซักออกไหมเนี่ย! เดินงานแต่งแท้ๆ ทำไมไม่ระมัดระวังตัวเองบ้างเลย!”

อิมพอร์ตถึงกับหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตกใจกลัว ยิ่งเจอเสียงดุเข้มโวยวายแบบไม่รักษาน้ำใจของตูนต่อหน้าผู้คน ยิ่งทำให้เธอทำตัวไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมด

“ขะ... ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ นะคะ” อิมพอร์ตละล่ำละลักบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กออกจากกระเป๋าถือ หวังจะช่วยเช็ดรอยเปื้อนให้ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ พอดีมีคนดันมาจากด้านหลัง...”

“พอเลยๆ! ไม่ต้องมาเช็ดเลยยิ่งเช็ดมันยิ่งซึม!” ตูนเบี่ยงตัวหนีอย่างหงุดหงิด ไม่ยอมให้เธอเข้าใกล้ เสียงดุอันโผงผางของเขายังคงจี้แทงใจคนฟังอย่างจัง “ซุ่มซ่ามจริงๆ เลย ให้ตายเหอะ วันมงคลของพี่สาวผมแท้ๆ ต้องมาเจออะไรแบบนี้เนี่ยนะ!”

คำพูดโวยวายและสายตาดุจัดของตูน ทำให้อิมพอร์ตที่ปกติเป็นคนขวัญอ่อน อ่อนหวาน และเรียบร้อยอยู่แล้ว ถึงกับขอบตาร้อนผ่าว ขอบตาคู่สวยเริ่มแดงระเรื่อ น้ำตาใสๆ คลอเบ้าเตรียมจะไหลรินลงมาด้วยความรู้สึกผิดและนึกตกใจที่โดนผู้ชายแปลกหน้าโวยวายใส่ขนาดนี้

ในจังหวะที่ตูนกำลังจะเอ่ยปากโวยวายต่อ นั่นเอง...

“เอาล่ะครับสาวๆ! เตรียมตัวนะครับ! หนึ่ง... สอง... สาม!”

พรึ่บ!

เสียงสัญญาณจากพิธีกรบนเวทีดังขึ้น พร้อมกับช่อดอกไม้สวยงามในมือของตาร์ที่ถูกโยนละลิ่วข้ามหัวผู้คน ลอยโค้งเป็นเส้นสวยงามมาทางด้านหลังลานหน้าเวที... ซึ่งเป็นจุดที่ตูนและอิมพอร์ตกำลังยืนมีเรื่องกันอยู่พอดี!

ผู้คนรอบข้างพยายามเอื้อมมือไขว่คว้า แต่ช่อดอกไม้กลับลอยปลิวเบี่ยงทิศทาง พุ่งตรงมายังจุดที่ร่างบางของอิมพอร์ทยืนตาแดงๆ อยู่!

หมับ!

ช่อดอกไม้เจ้าสาวตกกระทบเข้าที่อ้อมแขนของอิมพอร์ตพอดีเป๊ะ! หญิงสาวรับมันไว้แบบงงๆ และตกใจสุดขีด ช่อดอกไม้สวยสดกลิ่นหอมฟุ้งอยู่ในอ้อมกอดของเธอ ท่ามกลางความตกตะลึงของตูนที่ยืนจ้องมองเธอตาค้างอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก

“โอ้โห! ได้ตัวผู้โชคดีแล้วครับท่านผู้มีเกียรติ!” เสียงพิธีกรหนุ่มประกาศออกไมค์ด้วยความตื่นเต้น แสงสปอตไลท์ส่องวูบตรงมายังร่างของอิมพอร์ตทันที “สาวน้อยเสื้อพาสเทลคนสวยตรงนั้นนั่นเอง! ได้รับช่อดอกไม้ไปแบบเต็มๆ อ้อมกอดเลย! ขอเชิญก้าวขึ้นมาบนเวทีเลยครับ!”

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังเกรียวกราว อิมพอร์ตยืนทำหน้าเหวอ นัยน์ตายังคงคลอน้ำตาเบาๆ จากการโดนตูนดุเมื่อครู่ แต่ด้วยมารยาทและสถานการณ์บนเวที หญิงสาวจึงจำใจต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เก็บความเสียใจไว้ข้างใน แล้วบรรจงก้าวเท้าเดินขึ้นสู่เวทีตามคำเชิญของพิธีกร

ตูนยืนมองตามหลังร่างบางที่เดินถือช่อดอกไม้ขึ้นเวทีไปด้วยสายตาอึ้งๆ แวบหนึ่งในหัวใจของชายหนุ่มเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเห็นขอบตาแดงๆ ของเธอ แต่ความปากแข็งและกวนๆ ก็ทำให้เขายังคงทำหน้าตึง เคืองรอยไวน์บนเสื้อสูทอยู่ดี

เมื่ออิมพอร์ตเดินขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีเคียงข้างเจ้าบ่าวเจ้าสาว แสงไฟจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม นัยน์ตากลมโตฉายแววอ่อนหวานและเอียงอาย ยิ่งประกายน้ำตาที่ยังคงคลอเบาๆ ในดวงตา ยิ่งส่งให้เธอดูน่าสงสารและน่าคุ้มครองเป็นพิเศษ

พิธีกรส่งไมโครโฟนให้อิมพอร์ต “แนะนำตัวให้บรรดาแขกเหรื่อและหนุ่มๆ ในงานรู้จักหน่อยครับผู้โชคดีของเรา”

อิมพอร์ตรับไมค์มาถือไว้ด้วยท่าทีเรียบร้อย ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างอ่อนช้อย นัยน์ตาสบมองแขกเหรื่อทั่วงานด้วยรอยยิ้มหวานละมุนที่พยายามส่งออกมา

“สวัสดีค่ะ... ชื่อ ‘อิมพอร์ต’ นะคะ” น้ำเสียงไพเราะ นุ่มนวล และหวานหยาดเยิ้มของเธอเอ่ยผ่านไมโครโฟน “ตอนนี้เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ สาขาการบัญชีค่ะ... เพิ่งจะมาทำเรื่องขอฝึกงานในพื้นที่นี้เองค่ะ พอดีคุณอา (ท่านนายอำเภอ) ชวนมาร่วมงานแต่งวันนี้ด้วย ไม่คิดเลยว่าจะโชคดีได้รับช่อดอกไม้จากเจ้าสาวที่แสนสวย ขอบคุณมากๆ นะคะ”

ทันทีที่เสียงแนะนำตัวอย่างอ่อนหวานและน่ารักกังวานขึ้นทั่วบริเวณห้องจัดเลี้ยง บรรดาชายหนุ่มโสดสนิทในงานต่างพากันตาโตเป็นประกาย เสียงซุบซิบและเสียงแซวจากฝั่งโต๊ะเพื่อนๆ ฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวดังขึ้นสนั่น หญิงสาวรูปงาม เรียบร้อย อ่อนหวาน แถมน่ารักระดับหลานสาวนายอำเภอ กลายเป็นจุดสนใจและเป็นเป้าหมายของบรรดาหนุ่มโสดทั้งงานภายในเวลาไม่กี่วินาที!

ขณะเดียวกัน ตูนที่ยืนเช็ดรอยไวน์อยู่ข้างล่าง พอได้ยินเสียงแนะนำตัวและเห็นท่าทางเรียบร้อยน่ารักของอิมพอร์ตบนเวที ประกอบกับเสียงเชียร์ของบรรดาชายหนุ่มโสดรอบตัว เขาก็ถึงกับชะงักไป นัยน์ตาคู่คมจ้องมองร่างบางบนเวทีด้วยความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก... จากยัยเด็กซุ่มซ่ามที่ทำไวน์หกใส่เสื้อเขาเมื่อครู่ กลายมาเป็นสาวฮอตที่หนุ่มๆ ทั้งงานกำลังจ้องตาเป็นมันเสียนี่!