บทที่ 1: "ของขวัญจากเพื่อนรักและแฟนเลว"

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในยามบ่ายแก่ๆ เริ่มถูกฉาบด้วยแสงสีส้มอมทอง แสงแดดที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า

ใจกลางเมือง ทาบทับลงบนใบหน้าสวยเฉี่ยวของ ‘เกวลิน’ หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีผู้ดำรงตำแหน่งรองประธานบริหารเครือบริษัทน้ำแร่ยักษ์ใหญ่ของครอบครัวปลายนิ้วเรียวสวยที่เคลือบด้วยสีทาเล็บสีแดงเบอร์กันดีเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะ ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ่ออยู่กับเอกสารสรุปยอดขายไตรมาสสุดท้าย

เกวลินเป็นผู้หญิงประเภทที่ใครๆ ต่างก็ขนานนามว่า ‘เพอร์เฟกต์’ เธอสวย รวย เก่ง และเด็ดขาด แม้จะอายุยังน้อยแต่ความทุ่มเทที่มีให้กับงานนั้นเกินร้อยเสมอหลายครั้งที่เธอต้องอดหลับอดนอนเพื่อเจรจาธุรกิจจนแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง หรือแม้กระทั่ง... เวลาสำหรับความรัก  แต่ทว่าวันนี้ต่างออกไป ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดคลี่ยิ้มบางๆ เมื่อเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูที่บอกเวลาสี่โมงเย็น  วันนี้เธอเคลียร์งานทุกอย่างเสร็จเร็วกว่าปกติ เพราะมันคือวันสำคัญวันครบรอบสามปีที่เธอคบกับ ‘นนท์’ แฟนหนุ่มหน้าตาดีที่แสนจะอบอุ่นและเข้าใจในความบ้างานของเธอมาตลอด เกวลินรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ

ที่ช่วงหลังมานี้เธอละเลยเขาไปมาก วันนี้เธอจึงตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์เขาที่คอนโดหรูใจกลางสุขุมวิท ซึ่งเป็นคอนโดที่เธอเป็นคนควักเงินซื้อให้เขาเป็นของขวัญเมื่อปีที่แล้วร่างบางระหงในชุดสูทเข้ารูปสีขาวที่ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวอย่างชัดเจน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอหยิบกล่องของขวัญที่บรรจงเลือกซื้อนาฬิกาเรือนโปรดที่เขาเคยบ่นว่าอยากได้..เก็บเอาไว้ในกระเป๋า  ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยหัวใจที่พองโต รถปอร์เช่พานาเมร่าสีดำสนิทแล่นทะยานฝ่าการจราจรที่เริ่มติดขัดมุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง เกวลินฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี  เธอไม่ได้โทรบอกนนท์ล่วงหน้า เพราะคำว่าเซอร์ไพรส์มันต้องมาพร้อมกับความไม่รู้ตัว

 ยิ่งคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาที่จะเบิกตากว้างด้วยความดีใจเธอก็ยิ่งเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีกเมื่อมาถึงคอนโดสุดหรู เกวลินใช้คีย์การ์ดวีไอพีของตัวเองแตะผ่านระบบรักษาความปลอดภัยอย่างง่ายดาย ลิฟต์ส่วนตัวพาเธอทะยานขึ้นสู่ชั้นเพนต์เฮาส์  หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้ดูสดใสที่สุด ก่อนจะค่อยๆ แตะคีย์การ์ดและผลักประตูบานหนาเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เซอร์..."  คำว่าเซอร์ไพรส์ที่เตรียมจะเปล่งออกมากระจุกอยู่แค่ลำคอ เมื่อภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือความผิดปกติที่ตีแสกหน้าเธอเข้าอย่างจัง  ภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางที่เคยจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ บัดนี้กลับมีร่องรอยของการกระทำบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเกวลินกระตุกวูบ  

บนพื้นพรมสีเทาเข้ม มีรองเท้าส้นสูงสีแดงปรี๊ดแบรนด์คริสเตียน ลูบูแตง ตกตะแคงอยู่... ซึ่งเกวลินจำได้แม่นยำว่ามันคือรองเท้าคู่โปรดของ ‘รินดา’ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ!   ถัดไปไม่ไกลคือกระเป๋า แอร์เมสเบอร์กิ้นสีดำที่รินดาเพิ่งอวดเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน กองรวมอยู่กับเสื้อเชิ้ตสีขาวของนนท์ที่ถูกถอดทิ้งไว้ลวกๆ ตามทางเดินที่ทอดยาวไปสู่ห้องนอนใหญ่ มีชิ้นส่วนเสื้อผ้ากระจัดกระจายราวกับคนทั้งคู่รีบร้อนจนทนไม่ไหว  เดรสสายเดี่ยวสีดำตัวจิ๋ว ชุดชั้นในลูกไม้สีแดงเพลิง และกางเกงสแล็กของชายหนุ่ม... ทุกอย่างถูกถอดทิ้งไว้ตามรายทางประหนึ่งเป็นการนำทางไปสู่ขุมนรก มือเรียวที่ถือกล่องของขวัญสั่นระริก ความรู้สึกชาหนึบแล่นริ้วตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงสมอง เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง เกวลินพยายามปลอบตัวเองว่ามันอาจจะไม่มีอะไร  อาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดทว่า... เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาจากช่องประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย กลับตอกย้ำความจริงที่แสนโสมมจนเธอแทบหยุดหายใจ

"อ๊า... พี่นนท์ขา... แรงอีกค่ะ... รินดาเสียวจะทนไม่ไหวแล้ว..."

เสียงครางหวานหูที่คุ้นเคยของเพื่อนรัก ดังประสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสะท้อนก้องออกมาอย่างหยาบโลน

"ซี๊ดดด... รินดา... เธอแม่งโคตรร้อนแรงเลย... ดีกว่าเกลตั้งเยอะ... ยัยนั่นวันๆ เอาแต่ทำงาน ปลายนิ้วก็ไม่ยอมให้ฉันแตะ”

ประโยคที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่เธอรักและไว้ใจที่สุด เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจ เกวลินกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือด  ความเสียใจที่ควรจะมีถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่ลุกโชนขึ้นมาดั่งไฟป่า สองขาก้าวเข้าไปใกล้บานประตูที่แง้มอยู่นั้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะผลักมันออกกว้างพอให้เห็นภาพอุจาดตาภายในห้อง ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่ ร่างเปลือยเปล่าของชายหญิงสองคนกำลังเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อนและถึงพริกถึงขิง  นนท์กำลังทาบทับอยู่บนร่างของรินดา ทั้งคู่ขยับร่างกายเข้าหากันด้วยจังหวะที่ดุดันและรุนแรง เสียงหอบหายใจและเสียงครางกระเส่าดังระงมไปทั่วห้อง

แต่สิ่งที่ทำให้เกวลินต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม คือบนเตียงนั้นไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน!  ยังมีหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มอีกคนที่สวมเพียงจีสตริงตัวจิ๋ว กำลังปรนเปรอ และซุกไซ้เรือนร่างของรินดาจากด้านหลัง เป็นภาพการร่วมรักแบบสามคน (Threesome) ที่สุดแสนจะวิปริตและเร่าร้อนจนแทบจะเผาไหม้อากาศในห้องให้มอดไหม้ร่างกายของทั้งสามเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งตัณหา การเคลื่อนไหวสอดประสานกันอย่างหิวกระหายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเสพสมโดยไม่สนใจโลกภายนอก เกวลินยืนนิ่งงัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นเยียบอย่างน่ากลัว ไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียวที่จะไหลรินออกมาจากตาของเธอ

หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีที่ผ่านสมรภูมิธุรกิจมาอย่างทระนงองค์อาจ  รู้ดีว่าการร้องไห้ฟูมฟายคือสิ่งที่คนอ่อนแอเขาทำกัน และเกวลิน... ไม่ใช่คนอ่อนแอ เธอแสยะยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมา ปลดล็อกหน้าจอและเปิดโหมดกล้องวิดีโอทันที เลนส์กล้องถูกยกขึ้นจับภาพความอัปยศบนเตียง ซูมให้เห็นใบหน้าของเพื่อนสนิทจอมทรยศ

และแฟนหนุ่มสารเลวอย่างชัดเจนที่สุด ทุกเสียงคราง ทุกคำพูดดูถูกที่นนท์เอ่ยถึงเธอ ทุกจังหวะการร่วมรักที่บ้าคลั่ง ถูกบันทึกไว้อย่างครบถ้วนระดับ 4K

‘จืดชืดงั้นเหรอ... ได้! เดี๋ยวฉันจะจัดความเผ็ดร้อนให้พวกแกจนลืมไม่ลงเลยหละคอยดู!’

 เกวลินคิดในใจอย่างมาดร้าย นิ้วเรียวกดหยุดบันทึกวิดีโออย่างใจเย็นก่อนจะกดส่งคลิปความยาวเกือบสองนาทีนั้นเข้าไปในไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทที่มีสมาชิกนับสิบคน พร้อมกับอัปโหลดลงบนโซเชียลมีเดียส่วนตัวที่ตั้งค่าเป็นสาธารณะ พาดหัวแคปชันสั้นๆ แต่ได้ใจความว่า

"ของขวัญวันครบรอบสามปี... จากเพื่อนรักและแฟนเลว"

หลังจากกดโพสต์จนแน่ใจว่าคลิปได้กลายเป็นไวรัลในชั่วพริบตา เธอก็กดโทรออกหา ‘หัวหน้าทีมบอดี้การ์ด’ ที่ประจำอยู่ด้านล่างของคอนโดทันที

"ขึ้นมาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้... พาคนของเราทั้งหมดมาด้วย  แล้วเตรียมลังกระดาษมาด้วย ฉันมี ‘ขยะ’ ชิ้นใหญ่ที่ต้องขนไปทิ้ง!"

น้ำเสียงของเกวลินเด็ดขาดและทรงอำนาจจนปลายสายต้องรีบรับคำและวางสายไป หญิงสาวยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอน สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างทั้งสามบนเตียงที่ยังคงมัวเมาอยู่กับกามารมณ์โดยไม่รู้ตัวเลยว่า มัจจุราชในคราบของหญิงสาวแสนสวยกำลังยืนมองพวกเขาอยู่เงียบๆ

"อ๊า... พี่นนท์... รินดาจะเตกแล้ว... แรงอีก..."   

รินดากรีดร้องเสียงหลง ร่างกายบิดเร่าด้วยความซ่านกระสัน

"พร้อมกันนะรินดา... อ่าส์..."   นนท์คำรามเสียงต่ำ  ภาพการเสพสมที่ถึงพริกถึงขิงตรงหน้าไม่ได้ทำให้เกวลินรู้สึกสะทิดสะเอียนอีกต่อไป เธอเพียงแค่มองดูมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองดูสัตว์เดรัจฉานสองสามตัวกำลังผสมพันธุ์กัน  เธอรอคอยเวลาอย่างใจเย็น... เวลาผ่านไปเพียงไม่ถึงห้านาที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้ชายร่างยักษ์นับสิบคนก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก เกวลินไม่ได้หันไปมอง เพียงแค่ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้พวกเขารออยู่ด้านนอก ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องนอนอย่างสง่าผ่าเผย