ตอนที่ 8 ขอจูบพี่รินนะ

“พี่รินคิดอะไรอยู่ครับ ทำไมหน้าแดง” เขาเอานิ้วมือเขี่ยจมูกของฉัน

“หน้าแดงอะไร เปล๊าาาไม่ได้คิด อากาศมันร้อนต่างหากล่ะ” ฉันทำท่าเอามือสองข้างพัดกับหน้าของตัวเอง

“ผมมีอะไรจะบอกพี่รินจริงๆ ผมไม่ได้เจอพี่รินครั้งแรกที่ผับนั้นหรอก ผมเจอพี่รินก่อนหน้านั้นอีก”

เขาตักข้าวใส่ปากแล้วก้มหน้า

“ตอนไหนเหรอ นานเจอพี่ที่ไหนเหรอ บอกหน่อยสิ”

“ถ้าพี่รินอยากรู้ กินข้าวเสร็จไปคอนโดผมนะครับ ผมมีอะไรให้ดู”

“ไม่พี่ไม่ไป พี่ไม่ได้อยากรู้ ทำไมพี่ต้องไปด้วยคะ”

ที่คอนโดของกาลนาน

“ยิ้มอะไรคะน้องนาน” ฉันเรียกชื่อเขาเมื่อเดินตามหลังเขามาต้อยๆ มานั่งตรงโซฟาภายในห้องที่หรูหราของเขา

“เรียกน้องนานอีกแล้วนะ” เขาหน้าบึ้งใส่ทำเอาฉันหัวเราะเพราะความดูไร้เดียงสาของเขา

“ไหนมีอะไรจะบอกพี่ที่บอกว่าไม่ได้เจอพี่ครั้งแรกที่ผับนั่น”

“พี่รินนั่งดูหนังรอผมก่อน ถ้าคอแห้งก็จิบน้ำได้นะผมขออาบน้ำก่อน” พร้อมกับส่งเบียร์มาให้ฉันหนึ่งกระป๋อง

“ฮึ่ย ได้ไงอ่ะนาน หนีไปอาบน้ำเฉยอ่ะ” ฉันดึงมือของเขาไว้

“หรือพี่รินจะเข้าไปอาบน้ำกับผม” เขาดึงแขนให้ฉันลุกขึ้นแทน

“โอเคๆ เข้าไปอาบเลยน้องนาน”

“ฮึ เดี๋ยวรอผมออกมาก่อน”

สิบห้านาทีต่อมา

“อาบน้ำนานมาก พี่รอจนพี่ไม่อยากจะรู้ละ” ฉันหันไปพูดกับเขา

“โอ๊ยน้องนาน ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าดีๆ ล่ะมันน่าเกลียด” ฉันร้องโวยวายเมื่อเห็นเขานุ่งผ้าขนหนูสีขาวมาแค่ผืนเดียว

“น่าเกลียดยังไงพี่ เวลาผมอาบน้ำผมก็เดินออกมาแบบนี้ วันนี้ดีหน่อยยังนุ่งผ้าขนหนูให้”

“แล้ววันนี้ มันเหมือนวันอื่นมั้ยล่ะเกรงใจสายตาพี่หน่อยสิกาลนาน” ฉันพูดไปก็แอบชำเลืองมองหุ่นของเขาที่ฟิตปึ๋ง กล้ามแขนเป็นมัดแถมยังเห็นกล้ามหน้าท้องของเขาขึ้นเป็นลอนชวนฝันอีกต่างหาก

“ซ่อนรูปเหมือนกันนะเรา” ฉันพึมพำอยู่ในลำคอ

“พี่รินคงคอแห้งมากนะครับ แป๊บเดียวหมดไปสองกระป๋องละ”

“หวงเหรอ เดี๋ยวพี่จ่ายเงินให้ค่ะ” กาลนานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง

“ผมมีเยอะครับพี่ริน ไม่คิดเงินหรอก” พร้อมกับวางกระป๋องเบียร์ลงบนโต๊ะจำนวนหนึ่ง

“พี่รอฟังนานอยู่นะ ว่าจริงๆ เจอพี่ครั้งแรกตอนไหนคะ” ฉันพูดเมื่อเขานั่งลงข้างฉันซึ่งมันใกล้มากจนแขนของเขาเบียดกับต้นแขนของฉันจนไม่มีที่วาง ฉันเขยิบออกมาจากเขานิดหน่อยแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้กลิ่นครีมอาบน้ำและแชมพูสระผมที่ออกมาจากตัวของเขา มือของเขาก็ยกเบียร์กระดกขึ้นดื่มส่วนอีกมือก็จับผ้าขนหนูเช็ดผมที่มีหยดน้ำเปียกชุ่มอยู่เพราะผมที่เพิ่งสระมาหมาดๆ

“ไปเป่าผมก่อนสิ พี่รอได้”

“ไดร์เป่าผมพังครับยังไม่ซื้อ” พร้อมกับขยี้ผมสลัดไปมาเหมือนลูกหมาตกน้ำไม่มีผิด

“มาพี่เช็ดให้ ขืนทำแบบนี้น้ำเปียกเต็มหน้าพี่พอดี” พร้อมกับดึงผ้าขนหนูในมือของเขามา โดยที่กาลนานนั่งหันหน้ามาทางฉัน

“ผมเจอพี่รินครั้งแรกที่ท้องฟ้าจำลองXXXที่พี่รินไปกับแฟนเมื่อหลายเดือนก่อนจำได้มั้ยครับ” ฉันพยักหน้า ใช่ฉันไปดูกับคินมา ฉันฟังเขาพูดในขณะที่มือก็เช็ดผมให้เขาอยู่ ระยะนี้ใบหน้าของเราสองคนใกล้กันมาก

“อือ ใช่ พี่เคยไปกับเขามา”

“วันนั้นผมนั่งข้างพี่ แต่ผมไม่ได้ดูดาวเลย ผมมองแต่พี่” อร๊ายยย เด็กบ้าแกทำฉันเขินอีกแล้ว

“แล้วผมก็มาเจอพี่ที่ผับ ผมนั่งมองพี่ตั้งหลายวันแล้วก็ไม่ชอบที่พี่นั่งร้องไห้แบบนั้นด้วย” คำพูดของเขาทำฉันเม้มปากเข้าหากัน จริงสินะฉันเคยเจ็บมากขนาดนั้นเลย ฉันเอาแต่ร้องไห้ในเวลากลางคืน ฉันมันบ้าไปแล้วจริงๆ

“คบกับผมได้มั้ยพี่ริน เป็นแฟนผมนะ” คำพูดของกาลนานทำฉันเช็ดผมต่อให้เขาไม่ได้เลย

“คือ กาลนานพี่…พี่ว่ามันเร็วไป พี่อยากให้นานคิดทบทวนให้ดีกว่านี้เราอายุห่างกัน..” ฉันยังไม่ทันพูดจบเขาก็ดึงไหล่สองข้างของฉันให้ไปใกล้เขาใบหน้าของฉันห่างกับเขาแค่คืบจริงๆ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขากำลังรดอยู่ที่มุมปากของฉัน ฉันหลับตาปี๋

ริมฝีปากของเขาประกบมาที่ริมฝีปากของฉัน

“นาน” เสียงอู้อี้ของฉันทำเอากาลนานดึงฉันเข้าไปแนบชิดกับตัวของเขาพร้อมกับฝ่ามือหนาที่จับท้ายทอยของฉันเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

“ผมขอจูบพี่รินนะ” เขาพูดทั้งที่ปากยังคงจูบฉันไม่หยุด

“นานก็จูบพี่แล้วไง”

“ผมหมายถึงแบบนี้ต่างหาก” ริมฝีปากพร้อมลิ้นอุ่นๆ ของเขาชอนไชเข้ามาในโพรงปากของฉันอย่างถือดีและร้อนแรงยิ่งกลิ่นหอมของเขาที่อาบน้ำใหม่ๆ นั้นก็ทำให้รู้สึกดีไม่น้อยจนฉันจูบคืนเขาบ้าง ฉันสอดลิ้นเข้าไปในปากของเขาเช่นกันซึ่งจูบครั้งนี้มันทั้งหนักทั้งหน่วงจนฉันติดใจเผลอตามไปจูบเขาอีกเมื่อเขาถอนริมฝีปากนั้นออกมาจากฉัน

ครืดดด เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น จึงทำให้ฉันต้องรีบถอยออกจากกาลนานทันที

“ว่าไงน้ำตาล มะๆ มีไร” ฉันพูดอ้ำอึ้งทันทีเมื่อรับโทรศัพท์พร้อมกับกลืนน้ำลาย

ฉันหันมามองกาลนานแต่เขาก็เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำแล้ว

หลังจากที่คุยกับน้ำตาลเสร็จฉันก็นั่งรอกาลนานออกจากห้องน้ำสิบกว่านาทีอยู่ได้

“นานเป็นอะไรหรือเปล่าคะ พี่ต้องกลับแล้วนะพอดีน้ำตาลโทรมาบอกว่ารอพี่อยู่ที่บ้าน”

“แป๊บนึงครับพี่รินเดี๋ยวผมออกไป อ๊าา”

“ไม่เป็นไรแน่นะนาน”

“ครับพี่ริน”

“งั้นพี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวพี่กลับเองไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ” แล้วฉันก็รีบคว้ากระเป๋าออกมาเพราะกลัวน้ำตาลจะรอนาน

กาลนาน Talk

“เกือบไปแล้วไอ่นาน พี่รินเกือบจับได้แล้วมั้ยล่ะ ไอ้นี่ก็แข็งขึ้นมาไม่ดูอะไรเลยดีนะพี่น้ำตาลโทรมาก่อน ไม่งั้นพี่รินไม่เหลือแน่ๆ” เขาตีน้องชายตัวเองที่เพิ่งจะคออ่อนปวกเปียกไป

“คนแรกเลยที่ทำผมแข็งเร็วขนาดนี้” เขานั่งลูบครางต่อเองไปมาพลางนั่งอมยิ้ม

ครืดๆๆๆ

“ว่าไง ไอ่ไก่อ่อน” ผมรับโทรศัพท์เพื่อนสนิทที่เคยโทรหาเขาตอนที่ไอ่พี่ชายตัวดีไปป้วนเปี้ยนแถวคอนโดของผม

“ไอ่นาน มึงนี่วอนโดนตีนกูจริงๆ” เจตเพื่อนสนิทของผมพูดอย่างหัวเสีย

“มึงมันอ่อนจริงๆ นี่หว่าพาสาวไปนอนด้วยตื่นเช้ามาสาวดันหาย แถมยังไม่ติดต่อมึงกลับมาอีกมึงต้องคิดแล้วป่ะ ฮ่าๆ” กาลนานหัวเราะลั่น

“สาวเค้าอาจจะลืมเมมเบอร์กูไว้ก็ได้ มึงอย่ามารู้ดี”

“ที่เค้าลืม เพราะเค้าไม่ติดใจมึงน่ะสิ ไก่อ่อน”

“งั้นมึงมาเจอกูเลยมาที่ผับเดิม กูจะรอมึงไอ่ไก่แก่”

“โทษทีว่ะเพื่อน กูไม่ไปทำแบบนั้นแล้วว่ะกูมีแฟนแล้ว มึงไปเลย”

“ไอ่สัส มีแฟนตอนไหนวะกูว่าอยู่มึงไม่ออกล่าเลย ที่แท้มีเป็นตัวเป็นตนแล้วนี่เอง” 

“เออ เรื่องของกู ตามสบายเลยแค่นี้นะ กูมีธุระ” ผมบอกปัดส่งๆ ไอ่เจตเพื่อนผมไป จริงๆ แล้วธุระของผมก็คือโทรคุยกับพี่รินนี่แหละที่สำคัญที่สุด