มาเฟียเซ็กส์จัด [PWP] - (NC25+) #จบแล้ว

ห้องขาวสะอาดตา อุปกรณ์ตบแต่งครบครัน ไม่ว่าจะเป็นห้องนอน ห้องน้ำและห้องแต่งตัว ซึ่งมีตู้เรียงหลายหลังชิดติดผนังห้อง อีกทั้งคฤหาสน์หลังเป็นนี้ ยังอยู่ในตัวเมืองมิลาน แคว้นลอมบาร์ดี ประเทศอิตาลี และผู้ที่ครอบครองคฤหาสน์หลังนี้คือ ดาร์ซี่ อันโตนิโอ มหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ สืบต่อจากกิจการของพ่อบุญธรรม และเขาจึงเข้ามาสานต่อ ทำให้จีดีพีของบริษัทขึ้นถึงเพดานสูงสุดเป็นประวัติการณ์ กิจการหลากหลายอย่างที่สานต่อไม่ว่าจะโรงแรม ไนต์คลับ และสายการบิน เป็นต้นภายในห้องนอนของดาร์ซี่นั้นมีหญิงสาวรูปร่างสวยสะดุดตานอนทอดกายอยู่บนเตียงขนาดแปดฟุต เมื่อพิจารณาเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธอนั้น ไม่ว่าจะเป็นสะโพกผาย เอวกิ่ว หน้าท้องแบนราบ และอกอวบอิ่มได้รูปสวยล้นหลามเกินตัวใครได้เห็นคงหลงใหลในเรือนร่างของหญิงสาวโดยไม่ยาก หญิงสาว ผู้นี้เธอนอนหลับใหลนานติดต่อกันหลายชั่วโมงจากพิษยานอนสลบเมื่อเธอปรับร่างกายได้แล้ว เธอจึงลืมตามองโดยรอบห้องที่ไม่คุ้นเคย เพราะดูแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรมที่เธอนอนเมื่อคืน ทันใดนั้นสายตาของเธอก็สะดุดกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่ตรงริมหน้าต่างของห้อง เธอจึงลุกขึ้นนั่งโดยทันที ทำให้ผ้า ที่

ดาร์ซี่ ยืนอยู่ดูนาฬิกาหรูราคาแพง ตรงหน้ารถสปอร์ตหรูคันสีดำ เขารอธาราเกือบชั่วโมงแล้ว ทว่าเธอยังไม่ลงมา เขามีอาการหงุดหงิดอย่างมาก เขาเองก็ไม่เคยที่รอใครมาก่อน มีแต่คนรอเขา เธอคลาดเคลื่อนเวลาเป็นชั่วโมงไม่ให้เขาหงุดหงิดได้อย่างไงกันเล่าเมื่อธาราก้าวเดินลงมาจากบันไดตรงหน้าบ้าน มองมาทางเขาด้วยสายตายั่วยวน และเขาต้องกุมขมับอีกครั้ง เธอใส่เดรสยาวสีขาวคล้องคอ ยังเห็นอกอวบอิ่มลึกถึงเอวกิ่ว และเดรสยาวกระโปรงเป็นผ้าสองชิ้นปิดแค่ข้างหน้าและข้างหลัง ทำให้อวดถึงต้นขา ยันสะโพกผาย“ไปเปลี่ยนชุด” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเข้มออกคำสั่ง เธอทำเป็นหูทวนลมก้าวเดินมาที่รถ แล้วค่อยหันมาเผชิญหน้ากับเขา“คุณเป็นคนซื้อมาเอง ฉันไม่ได้ซื้อเองสักหน่อย หรือว่าชุดนี้เป็นของคู่ขาคนเก่าของคุณ”“ไปเถอะ” ดาร์ซี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตัดความรำคาญ ธาราเผยยิ้ม ก้าวเดินไปที่ประตูนั่งข้างคนขับ บอดี้การ์ดเปิดประตู เธอกล่าวขอบคุณ บอดี้การ์ดคนเดิมปิดประตูให้ แล้วจึงก้มหัวคำนับด้วยความนอบน้อมดาร์ซี่ขับรถในถนนสายหลักได้สักพักหนึ่ง เธอมองซ้ายทีขวาที มองไปยังนอกกระจก เธอเห็นป่าเขาธรรมชาติ ไม่ต่างที่ประเทศไทยทางตอนเหนือมากนัก ดา

เมื่อเครื่องบินแตะรันเวย์ ดาร์ซี่แยกกับเธอขึ้นลีมูซีนอีกคัน ส่วนขึ้นรถเก๋งคันสีดำราคาแพงอีกคันไปยังคฤหาสน์หรูในกรุงโรม แค่ที่นี่หรูหรากว่าที่มิลานมากนัก เมื่อรถจอดที่หน้าโดมบอดี้การ์ดของดาร์ซี่เปิดประตูรถให้เธอ สาวใช้ก็เข้ามาดูแลเธอทันที"สวัสดีค่ะมิสธารา ฉันชื่อรีล่า ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้านของที่นี่ค่ะ" รีล่าเอ่ยแนะนำตัว"สวัสดีค่ะ" ธาราเอ่ยด้วยรอยยิ้ม"เชิญด้านในค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณขึ้นไปดูห้องนอน" รีล่าเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม"ค่ะ" ธาราเอ่ยตอบรับ และก้าวเดินเข้าไปในคฤหาสน์ โดยมีรีล่าเป็น คนนำทางเมื่อธาราก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงที่ทำด้วยหินอ่อนทั้งหลัง แต่เธอกลับสะดุดตา และตกตะลึงกับภาพวาดรูปภาพเธอหลายรูป เป็นขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงห้องนั่งเล่น ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมีรูปเธอหลากหลายรูปเช่นนี้ ทั้งที่เธอพึ่งเจอดาร์ซี่เมื่อไม่กี่วันก่อน ธาราหันหน้ามาหารีล่าทันที“นี่รูปภาพฉัน”“นายท่านวาดเมื่อสามปีที่แล้วค่ะ” รีล่าเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ธาราไม่ถามต่อเก็บความสงสัยเอาไว้ และก้าวเดินมาจนถึงหน้าห้อง แล้วรีล่าเอ่ยบอกอีกครั้งว่า“คุณธารา คุณแต่งตัวเสร็จ แล้วโทรเรียกดิฉัน เดี๋ยวเจสันจะมารับคุณ”“รับ

รถจอดลงหน้าคฤหาสน์ ดาร์ซี่มาได้ตรงเวลาขาดเพียงแค่สิบนาที เธอคิดว่าลงไปช้าสักห้านาทีคงไม่เป็นอะไรหรอก อย่างไรเสียก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงแต่งแต้มริมฝีปากแดงชาด แล้วจึงวางลิปสติกไว้ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วจึงเดินลงมาที่ริมสระว่ายน้ำเธอตรงมาที่โต๊ะอาหาร บอดี้การ์ดเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง เธอจึงนั่งลงแล้วกล่าวขอบคุณ ดาร์ซี่ทอดสายตามองเธอและเผยยิ้มเล็กหน่อย เธอมองหน้าเขาตรง ๆ เธอคิดว่า เขาหล่อเหลาเอาการดวงตาเหมือนเม็ดอัลมอนด์ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาน่าจูบ นั้นช่างดูเพอร์เฟคอะไรเช่นนี้“คุณชอบผมขึ้นมาแล้วสิ” ดาร์ซี่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย“ฉันหิวจนตาลายเลยล่ะ” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วจึงมองอาหารตรงหน้าชัดๆ ว่าเป็นอาหารไทย อาทิเช่น ต้มยำกุ้งน้ำข้น มีกุ้งตัวใหญ่ๆ อยู่ประมาณห้าตัว ปลาเปรี้ยวหวาน และอีกสี่ห้าอย่าง วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะจัดแต่งไว้อย่างสวยงาม“กินสิ” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มและผายมือ เธอใช้ช้อนกลางตักต้มยำกุ้ง น้ำข้น แล้วเอามาใส่จาน“เอาจานเธอมา” ดาร์ซี่เอ่ยบอกกับบอดี้การ์ด บอดี้การ์ดที่ยืนด้านหลังเก้าอี้ที่ธารานั่ง จึงทำตามคำสั่งของดาร์ซี่ผู้เป็นนายทันที เขาเอาจานของธา

ธาราคลายอ้อมกอดจากเขา แล้วเขาจึงถามเธอด้วยน้ำเสียงและสีหน้าท่าทางที่ตื่นตระหนก“ธารา คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”“ฉันกลัว” เธอเอ่ยบอกด้วยความตกใจ และร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เขาโอบกอดเธอไว้“ไม่ต้องกลัว ผมจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว ผมสัญญา” ดาร์ซี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงปลอบประโลมให้คลายเศร้า แต่ในใจเขากลับเดือนดานยิ่งนัก ใครกันดาร์ซี่ใช้โทรศัพท์โทรหาบอดี้การ์ดและส่ง GPS ไปหาพวกเขา ไม่นานพวกเขาก็มาถึง บอดี้การ์ดนำเฮลิคอปเตอร์มารับที่บนหาดทราย ดาร์ซี่จับมือเธอขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ เขาจึงเอ่ยกับเจสันด้วยน้ำเสียงดุดันทันที“จับมันได้ไหม”“ยังตามตัวอยู่ครับ คงอีกไม่ช้าคงพบ” เจสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว เธอเห็นสายตาเขาดูดุดันนักเหมือนตอนที่เธอขัดใจเขาไม่มีผิด“ตามตัวให้เจอ และจัดการเรื่องวันนี้ด้วย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงคาดโทษ จนบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่สามสี่คนไม่กล้ามองหน้าเขา รวมถึงมาสซิโมที่ยืนอยู่ด้วย“ครับ นายท่าน”เมื่อดาร์ซี่กับธาราเดินเข้ามาในคฤหาสน์ เขาเดินขึ้นไปบนห้องทันที เธอจึงเดินตามไปด้วย พอเปิดประตูห้องเข้าไป พบว่าเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่พูดไม่จากับเธอเช่นทุกครั้ง เขามีสีหน้าที่