สักรักมาเฟียร้าย (Dark Erotic / Dom-Sub)

สักผิด ชีวิตสั่น

ครืด......

เสียงเครื่องสักดังเบา ๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วร้านสักเล็ก ๆ Ink Me ร้านเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่ท้ายซอยเปลี่ยวกลางเมือง

แสงนีออนสีชมพูอมม่วงสาดลงบนผนังปูนเปลือย แต้มแต่งบรรยากาศด้วยกลิ่นหมึกสักอ่อนจางและเสียงเพลงฮิปฮอปเบสหนักจากลำโพงมุมห้อง

โต๊ะไม้ขนาดย่อมกระจายเกลื่อนด้วยอุปกรณ์สักที่จัดวางอย่างไม่เรียบร้อยนัก ด้านหนึ่งมีโซฟาผ้าสีเทาเก่าเก็บตั้งชิดผนังเหมือนรอใครมานั่งรอคิวสัก

แต่คืนนี้... ร้านว่างเปล่า มีเพียงเธอคนเดียว

อิงค์  พิชญา ช่างสักสาววัยยี่สิบสาม สูงเพียงร้อยหกสิบต้น ๆ กะทัดรัดเพรียวบางแต่ข้อมือเล็กแข็งแรง ใบหน้าหวานหยดผิดไปจากรอยสักรูปดอกบัวที่ไต่ขึ้นมาตามแขนซ้ายตลอดแนวใต้เสื้อกล้ามตัวโคร่งสีเทา กางเกงยีนส์ขาดและรองเท้าผ้าใบสีดำ

ท่าทางเหมือนเด็กมัธยมหลงเข้าร้านสัก

แต่ฝีมือ? ระดับมืออาชีพลงเพจดังมาแล้วหลายเพจ

เธอนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์มือหนึ่งถือปืนสัก หมุนเล่นเบา ๆ คล้ายดีเจหมุนแผ่นเสียง อีกมือเลื่อนมือถือดูคลิป TikTok อย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ไอเดียลายดอกไม้โคตรสวย...” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ยิ้มขำ กวาดตาไปเห็นตารางจองที่แปะไว้มุมจอ

คราม วัชรินทร์

21.00 น. สักคำว่า 'Brave' บริเวณต้นขาด้านใน

ชื่อเรียบหรูสะอาดตาแบบที่ทำให้เธอนึกถึงนายแบบหน้ากล้อง GQ หรือไม่ก็เจ้าของบริษัทสตาร์ตอัพที่ระดมทุนได้พันล้านตั้งแต่อายุยังไม่แตะสามสิบ

“เออ ขอให้หล่อจริงอย่างที่ชื่อมันฟ้องเถอะ...”

เธอพึมพำขำ ๆ พลางเปลี่ยนเพลงในมือถือ เสียง ‘Shut Down’ ของ BLACKPINK กระหึ่มก้องแทนที่ทันที

ติ๊ง!

เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น คนร่างเล็กสะดุ้งน้อย ๆ เงยหน้าขึ้นต้อนรับอย่างอัตโนมัติ

แล้วเธอก็ชะงักแข็ง...โอ้แม่เจ้า

แสงนีออนสีชมพูอ่อนสาดเงาเรือนร่างผู้ชายคนหนึ่งบนพื้นคอนกรีตดิบเถื่อน แต่นั่นก็เหมือนตัวเขา ท่าเดินเข้ามาช้า ๆ เหมือนหลุดออกมาจากหนังสักเรื่อง

เรือนกายสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตดำผ้าเนื้อดีเข้ารูป พับแขนเสื้อถึงข้อศอก เผยกล้ามเนื้อท่อนแขนตึงแน่นชวนจินตนาการ ตะโกนความรวยด้วย Rolex Submariner วิบวับรับเส้นเลือดนูนใต้ผิวอย่างหยาบกระด้าง

ตึก...ตึก... (เสียงหัวใจเธอเหรอนั่น)

หน้าเรียวคมสัน โครงชัดคมเข้ม ริมฝีปากบางแน่น ตาคมกริบใต้แนวคิ้วเข้มมองเธอด้วยสีหน้าว่างเปล่า แต่แรงกดดันกลับถาโถมใส่เสียจนรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวบางเบาลง

โคตรหล่อแบบ...แรร์ไอเท็ม!

ลำคอระหงลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ สองมือกำขากางเกงแน่น อย่างไม่รู้ตัว

“คุณครามใช่ไหมคะ?” เสียงเธอสั่นเบา ๆ ทั้งที่พยายามทำให้เป็นปกติ

เขาเพียงกระตุกมุมปาก ยักคิ้วบาง ๆ แบบไม่จริงจัง แต่โคตรเท่

“ใช่ นัดสักคำว่า Brave...” เขาหยุดนิดหนึ่ง ยื่นใบจองที่มีตัวหนังสือพิมพ์อย่างดีมาให้ “ตรงต้นขาด้านใน”

อิงค์รับใบจองมาดูแก้เขิน แล้วชี้ไปทางเตียงสัก

“เชิญค่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมอุปกรณ์สักครู่”

ครามก้าวยาวไปทางเตียงสัก หนังรองเตียงสีขาวหม่นสะท้อนไฟนีออน เธอลอบสังเกต เขาไม่ได้ก้าวปกติ แต่ก้าวอย่างคนมั่นใจเกินร้อย  จังหวะเท้าหนักแน่นแต่ไม่รีบเร่ง ยิ่งพาให้ใจสั่น

เขาเลื่อนตัวนั่งบนขอบเตียงอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเกี่ยวเข็มขัดหนังแท้สีดำของตัวเอง ปลดออกทีละรู เหมือนกำลังยั่วเย้าเธอเงียบ ๆ

แกร๊ก ๆ เสียงโลหะเข็มขัดกระทบกันก้องอยู่ข้างใน

ฆ่ากันให้ตายตรงนี้เลยมั้ยพ่อคุณ!

เธอรีบเบือนหน้าไปทางโต๊ะอุปกรณ์ คว้าผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มส่งไปด้วยมือไม้สั่นเล็กน้อย

“เอ่อ... ถอดแค่กางเกงถึงต้นขานะคะ เดี๋ยวมีผ้าคลุมให้”

เธอพึมพำออกมาแทบลอดไรฟัน กลิ่นน้ำหอมแนว Musk and Leather ลอยกระทบปลายจมูกจนหายใจไม่ทั่วท้อง

เพลงในร้านเปลี่ยนเป็น “Slow Dancing in the Dark” ของ Joji โดยอัตโนมัติ บรรยากาศกลายเป็นหลอน ๆ เซ็กซี่ ๆ แบบไม่ตั้งใจ

ครามดึงกางเกงลงถึงเข่าเผยต้นขาแข็งแรง เส้นกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย ผิวแทนเนียนแฝงด้วยร่องรอยความแข็งกระด้างที่ไม่ใช่คนบำรุงตัวตามแฟชั่น

มันคือร่างของนักล่า

อิงค์แทบลืมหายใจ เธอกระพริบตาถี่ ๆ แล้วคว้าปืนสักมาถือแน่น

ฉันเห็นมาเยอะ มากกว่านี้ก็เคยเห็น ไอ้อิงค์!

"จะ...จะเริ่มแล้วนะคะ"

เธอสบถที่เสียงตัวเองเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยิน

ครามพยักหน้านิดหนึ่ง ทิ้งตัวเอนหลังบนเตียงอย่างสง่างาม

เธอพยายามตั้งสมาธิ เรียกสติที่หายไปพร้อมร่างอันน่าขย้ำ วาดเส้นร่างคำว่า ‘Brave’ ลงบนผิวเนียนเรียบตรงต้นขา ปลายนิ้วเบาแตะลงบนกล้ามเนื้อแน่นอย่างเลี่ยงไม่ได้

อุณหภูมิร่างกายเขาร้อนผ่าวราวไฟ เธอสัมผัสได้ถึงความไอร้อนจากตัวแผ่ออกมาในระยะประชิด

ไม่ไหวแล้วเว้ย! ตั้งสติหน่อยไอ้อิงค์!

เธอสลัดศีรษะ กัดฟัน ลากเส้นตัว B ตัวแรก ตัว R ตัวต่อมาทุกเส้นสายเต็มไปด้วยความพยายามอดกลั้นไม่ให้มือลั่น

ครามเปล่งเสียงทุ้มต่ำออกมาเบา ๆ ราวกับไม่ตั้งใจ

“รู้ไหม ผมตามร้านคุณจาก TikTok”

มือที่กำลังลากเส้นตัว A ของอิงค์กระตุกวูบ

“อ๋อเหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ!” เธอรีบตอบสั้น ๆ ดักไว้ก่อนจะขยายความอะไรยาว

เขาหัวเราะเบา ๆ แค่ปลายจมูก

“ชอบลายดอกบัวบนไหล่ของลูกค้าคนนั้น... เธอลากเส้นได้โคตรนิ่ม”

เสียงนั้นต่ำและติดแหบเซ็กซี่จนเส้นสักเกือบเบี้ยว อิงค์กัดปากแน่น มือแข็งค้างอยู่กลางอากาศ  รีบก้มหน้าตั้งสติแล้วลากเส้นต่อ...

จนกระทั่ง...

“แต่...” เสียงครามดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เข้มกว่าเดิม “ผมบอกว่า Brave นะ... ไม่ใช่ Babe”

...

อิงค์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างราวกับกำลังโดนผีหลอก ก้มลงมองชิ้นงานในมือ ตัวหนังสือสีดำ คมกริบ เด่นชัดบนผิวเนียนต้นขาด้านใน

Babe.

ไม่ใช่ Brave อย่างที่ลูกค้าสั่ง...

บ้าเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!

ฉิบหายแล้วฉันนนน...

เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก้มหน้าดูงานที่ทำลงไปราวกับมันจะหายผิดพลาดได้ด้วยการจ้อง

Babe.

ตัวหนังสือสีดำหนาเรียงอยู่บนต้นขาเขาอย่างสวยงาม...และผิดโคตร

มือเล็กสั่นระริก เธอแทบอยากขุดรูฝังตัวเองให้จมหายไปเดี๋ยวนี้

“อะ...เอ่อ ฉัน ฉันขอโทษค่ะ” เสียงเธอเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน

อิงค์รีบคว้าอุปกรณ์ลบลายร่างที่วางอยู่ข้างมือ หวังจะทำอะไรสักอย่าง แก้ไขแต่ยังไม่ทันได้ลงมือ นิ้วเรียวยาวของครามก็คว้าเข้าที่ข้อมือของเธอไว้แน่น

“อย่าแตะ” น้ำเสียงเขาเย็นเฉียบแต่ไม่ได้ตะคอก

แรงบีบที่ข้อมือไม่ถึงกับเจ็บ แต่แข็งกร้าวจนร่างเธอแข็งทื่อไปทั้งตัว

เขายังคงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงมีเพียงมือเดียวที่ยื่นมาควบคุมเธอได้ทั้งตัว

สายตาคมกริบคู่นั้นมองเธอราวกับนักล่าที่กำลังเล่นกับเหยื่อ

“จะรีบลบทำไม?” เขาถามเรียบ ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำกดต่ำกว่าปกติ

หูเธออื้ออึงไปชั่วขณะ พยายามยื้อมือกลับ แต่เขากระชากเบา ๆ จนร่างเธอโถมลงไปเกือบแนบชิดกับต้นขา

“คุณคราม ฉัน...ฉันขอโทษ” เธอรีบร้องเสียงสั่น

เขายิ้มนิดหนึ่ง เป็นยิ้มมุมปากกระตุกอย่างอันตราย

“ขอโทษน่ะง่ายดีนี่” เขาพูดช้า ๆ พลางเลื่อนมืออีกข้างมาแตะปลายคางเธอเบา ๆ แล้วเชยขึ้น

สัมผัสจากนิ้วแข็งแรงปล่อยความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง

“แต่เธอคิดว่ามันพอเหรอ...”

เสียงเขา กำลังลูบไล้ไปตามผิวอ่อนนุ่ม จนเธอหายใจติดขัด สบตาอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอเห็นภาพตัวเองสะท้อนในดวงตาสีนิลเข้ม

เล็กจ้อย น่าสงสาร และ...ตื่นเต้นประหลาด

เขาปล่อยมือเธอในที่สุด แต่ไม่ได้ปล่อยตัวเธอไป เขายืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง หันมานั่งคร่อมเตียงโดยที่ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับเธอ

มือหนึ่งเกี่ยวคอเสื้อกล้ามของอิงค์เบา ๆ เพียงนิดเดียวที่ปลายนิ้วเกี่ยว เธอก็ขยับหนีอย่างตกใจ

แต่หนีไม่ได้ไกล เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นอีกครั้ง

“กลัวเหรอ?” เขาถามยิ้ม ๆ แต่สายตาไม่ได้ยิ้มตาม

เธอเบี่ยงหน้าหลบตา พยายามรวบรวมเสียงที่สั่นพร่า

“ไม่ค่ะ...”

“โกหกไม่เก่งเอาซะเลย” เขาโน้มตัวลงกระซิบชิดหูจนขนอ่อนเธอลุกชัน ลมหายใจอุ่นร้อนผ่าวเป่ารดแนวขากรรไกรอย่างตั้งใจ

“งั้นฟังดีนะ” เสียงเขาเรียบนิ่งจนแทบจับอารมณ์ไม่ได้ “เธอสักผิด” นิ้วเรียวยาวลากเบา ๆ ที่ต้นแขนเธอ “เพราะมือเธอสั่น”

ปลายนิ้วเขาไต่เชื่องช้าเล่นกับผิวอ่อนนุ่มเธอทีละนิด ๆ

“มือเธอสั่น เพราะเธอกลัวฉัน”

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นแรงหายใจ มันเป็นความรู้สึกระหว่างหวั่นไหว หวาดกลัว ปะปนกันไปหมด

“แต่คนที่กลัวน่ะ” เสียงครามทุ้มต่ำกว่าก่อนหน้านี้หลายระดับ

เขากดปลายนิ้วแตะที่ขาอ่อนตรงคำว่า Babe เธอมองตามแล้วสะเทือนไปถึงหัวใจ

“คราม...” เธอพึมพำชื่อเขาออกมาโดยไม่ตั้งใจ

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นที่มุมปากเขาทันที

“เรียกชื่อฉันอีก” เสียงกระซิบเขาเบาและคล้ายปีศาจ

เธอเม้มปากแน่น แต่ดวงตาเธอสั่นไหวหนักหน่วง

“คราม...” เธอหลุดเสียงออกมาเบา ๆ

ราวกับให้รางวัล เขาปล่อยมือจากข้อมือเธอแล้วขยับถอยออกนิดหน่อย เพื่อเปิดทาง...ให้เธอก้าวเข้ามาเอง

“รับผิดชอบสิ่งที่ทำ” เขาพูดเสียงเรียบ จ้องด้วยตาคมวาววับ

นักล่ารอเหยื่อ

“รับผิดชอบฉัน”