สักรักมาเฟียร้าย (Dark Erotic / Dom-Sub)

สักรักมาเฟียร้าย (Dark Erotic / Dom-Sub)

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Oleh:  พริมรินOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
15Bab
333Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“ถ้าไม่อยากสัก...เธอจะกลืนฉันแทนก็ได้” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู ขณะที่ปลายนิ้วของเขาไล้วนตรงกลางเรียวขาเธอ พร้อมเสียงเครื่องสักที่ยังสั่นครืดอยู่ข้างลำตัว เขาไม่ได้มาขอรอยสักธรรมดา เขาต้องการ "รอยที่ไม่มีวันลบออก" และร่างกายของเธอ...ก็คือผืนผ้าที่เขาเลือกจะจารึกมันไว้ คืนเดียว กลายเป็นพันธะตลอดชีวิต และเมื่อเธอยอมให้เขา ‘สักตรงด้านในต้นขา’ เธอก็ไม่มีทางหนีจากเขาได้อีกเลย “อ๊ะ...เดี๋ยว...ฉันจะเสร็จ” “ก็เสร็จไปสิ...แตกใส่นิ้วฉัน ตอนที่เข็มมันกดชื่อฉันลงในตัวเธอ” “จำไว้ เด็กดี เครื่องนี้ไม่ใช่ของเธอ ร่างเธอก็เหมือนกัน”

Lihat lebih banyak

Bab 1

1 สักผิด ชีวิตสั่น

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
15 Bab
1 สักผิด ชีวิตสั่น
สักผิด ชีวิตสั่นครืด......เสียงเครื่องสักดังเบา ๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วร้านสักเล็ก ๆ Ink Me ร้านเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่ท้ายซอยเปลี่ยวกลางเมืองแสงนีออนสีชมพูอมม่วงสาดลงบนผนังปูนเปลือย แต้มแต่งบรรยากาศด้วยกลิ่นหมึกสักอ่อนจางและเสียงเพลงฮิปฮอปเบสหนักจากลำโพงมุมห้องโต๊ะไม้ขนาดย่อมกระจายเกลื่อนด้วยอุปกรณ์สักที่จัดวางอย่างไม่เรียบร้อยนัก ด้านหนึ่งมีโซฟาผ้าสีเทาเก่าเก็บตั้งชิดผนังเหมือนรอใครมานั่งรอคิวสักแต่คืนนี้... ร้านว่างเปล่า มีเพียงเธอคนเดียวอิงค์ พิชญา ช่างสักสาววัยยี่สิบสาม สูงเพียงร้อยหกสิบต้น ๆ กะทัดรัดเพรียวบางแต่ข้อมือเล็กแข็งแรง ใบหน้าหวานหยดผิดไปจากรอยสักรูปดอกบัวที่ไต่ขึ้นมาตามแขนซ้ายตลอดแนวใต้เสื้อกล้ามตัวโคร่งสีเทา กางเกงยีนส์ขาดและรองเท้าผ้าใบสีดำท่าทางเหมือนเด็กมัธยมหลงเข้าร้านสักแต่ฝีมือ? ระดับมืออาชีพลงเพจดังมาแล้วหลายเพจเธอนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์มือหนึ่งถือปืนสัก หมุนเล่นเบา ๆ คล้ายดีเจหมุนแผ่นเสียง อีกมือเลื่อนมือถือดูคลิป TikTok อย่างไม่ทุกข์ร้อน“ไอเดียลายดอกไม้โคตรสวย...” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ ยิ้มขำ กวาดตาไปเห็นตารางจองที่แปะไว้มุมจอคราม วัชรินทร์21.00 น
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
1 ดีลร้ายในคืนเดียว 1
1 ดีลร้ายในคืนเดียวอิงค์ยืนตัวแข็งหลังเคาน์เตอร์ มองร่างสูงใหญ่ที่กำลังเคลื่อนผ่านไฟริมถนนในยามค่ำคืน รถสปอร์ตหรูสีดำเงาวับแรงม้า จอดอยู่หน้าร้าน Ink Meนี่มันฝันร้ายชัด ๆเขายังคงมาถึงด้วยความเงียบงันราวนักล่า เขาเปิดประตูอ้ารอเธอช้า ๆ ทว่าน่าหวั่นเกรงแค่เงาเขาที่สะท้อนในน้ำบนพื้นก็ดูเหมือนร่างของพระราชาในวันประกาศชัยชนะในสนามรบเธอกำปากกาในมือแน่นคล้ายว่าเป็นที่ยึดเหนี่ยวสุดท้าย แต่อย่างไรเธอก็รู้ว่ามันไม่สำเร็จ“ตามฉันมา” คำสั่งเขา เสียงเขา สะท้อนในหัวไม่หลุดออกไปง่ายๆเธอลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก่อนก้าวเท้าออกจากร้านโดยไม่หันหลังกลับ ปิดประตูเหล็กบานเก่าลงเบา ๆ ราวกับเป็นสัญญาณการตัดขาดจากโลกเดิมโดยสมบูรณ์ภายในรถกลิ่นหนังแท้ราคาแพงกรุ่นอยู่ทั่วห้องโดยสารความเงียบกดทับแทนที่บทสนทนาเธอนั่งเกร็งอยู่เบาะหน้าข้าง ๆ ดวงตากวาดมองไปทั่วอย่างประหม่า ไม่กล้าหันไปมองเจ้าของรถตรง ๆ ได้แต่เหลือบมองเป็นระยะไฟหน้าปัดเรืองแสงสีฟ้าอ่อนสว่างพอให้เห็นโครงหน้าคมเข้มชัดเจน ขากรรไกรแข็งตึง เส้นเลือดตรงข้างคอเต้นเรื่อย ๆ เหมือนสัญญาณอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามามือใหญ่เขากำพวงมาลัยแน่น ปลายนิ้วแตะกระตุ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
2. ดีลร้ายในคืนเดียว 2
2. ดีลร้ายในคืนเดียว 2“ไม่ต้องเสียเวลาคิด” เขาโน้มตัวลงวางมือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะ ข้างหนึ่งยื่นปากกามาให้“เซ็น” สั้น กระชับ ไม่มีโอกาสให้ต่อรองเธอกลืนน้ำลายมองมือกร้านและปากกาที่เหมือนคมดาบ หากเธอลงหมึก ชีวิตของเธอคงเปลี่ยนไปตลอดกาล แต่เธอมีทางเลือกเหรอเธอเป็นคนซื่อตรง หากทำผิดย่อมต้องรับผิดชอบ เพราะฉะนั้นปลายนิ้วเล็กจึงแตะปากกาอย่างลังเลเล็กน้อยจนสั่น ภายในกรีดเสียงร้องเตือนอย่าเซ็นทว่า...เสียงหนึ่งในหัวกลับกระซิบเบา ๆอยากหนีเหรอ? ชีวิตเธอจะเปลี่ยนนะ ไม่ลองล่ะ?เธอช้อนตาสบตาครามอีกครั้ง นัยน์ตาสีนิลล้ำลึกทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจโดยไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำเขาไม่ได้บังคับด้วยกำลัง ไม่แม้แต่แตะตัวทว่าพลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันกดทับลงเหมือนกรงเล็บของสัตว์ร้ายและบ้าจริง...เธออยากโดนขย้ำอย่างบ้าคลั่ง จนไม่น่าให้อภัย มือเล็กกำปากกาแน่น สูดลมหายใจลึกเข้าปอดหนึ่งครั้ง แล้วลากปลายปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไปเสียงครูดกระดาษยามลงลายมือชื่อนุ่มนวลแต่กลับบาดหูเธอในขณะเดียวกันพิชญา อินทรสกุลเซ็นเสร็จ มือเธออ่อนเปลี้ยปากการ่วงลงโต๊ะทันทีเงียบ... เป็นความเงียบจนน่าขนลุกกระทั่ง...มือกร้านหยิบสั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
3 คืนแรกในกรง Noir
3 คืนแรกในกรง Noirเสียงนาฬิกาในห้องทำงานยังเดินอย่างช้า ๆ แต่สำหรับอิงค์...มันเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเร็วเกินไปจนเธอตามไม่ทันเธอมึนงงต่อเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ออกจากร้าน ถูกเซ็นสัญญา ถูกบังคับให้เปลือยตัวเอง เผยตัวตนต่อหน้าครามอย่างน่าอาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับว่าในขณะที่เขาสั่งเธอเป้ากางเกงเธอเปียกชื้นเธอไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้โทรหาใคร หรืออาจะไม่ได้แม้แต่จะได้คิดอะไรอีกต่อไปแล้วเขาพาเธอข้ามโถงด้านใน ผ่านประตูเหล็กหนาไปยังโซนลับ ทางมืดสลัวด้วยไฟสีอ่อนเป็นระยะ ไม่มีไฟป้ายชื่อบรรยากาศด้านหลังแตกต่างจากด้านนอกโดยสิ้นเชิงห้องนอนของเขากว้าง และตกแต่งด้วยโทนสีเข้มดำ น้ำตาลไม้โอ๊ค ผนังหุ้มด้วยหนังแท้สีดำมันวาว เพดานส่องสว่างด้วยโคมระย้าสีนวลตา ราวพระจันทร์ยามค่ำคืนเธอมองเตียงนอนคิงไซส์กลางห้อง พรมขนสัตว์หนานุ่มปูเต็มพื้นที่รอบเตียง ทุกอย่างหรูหราเธอกำลังโดนกักขัง “ห้องของเธอ”เขาพูดเรียบง่ายขณะผลักบานประตู เธอก้าวตาม มองทุกอย่างด้วยใจเต้นแรงผิดปกติ ข้อมือยังรู้สึกถึงแรงบีบแน่นจากนิ้วมือเขาเมื่อครู่ภายในห้องมีกลิ่นหนังแท้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนจาง กลิ่นตัวเขา ลอยคว้างอวล
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
4 กรงทองเปิดประตู
4 กรงทองเปิดประตูเธอไม่รู้ว่าตอนนี้เช้าหรือยังเมื่อตอนที่ขยับเปลือกตาขึ้น มองแสงไฟสีส้มจากโคมระย้าเหนือเตียงภายในห้องเงียบงัน ห้องหรูที่ไม่คุ้นเคย ทว่ากลิ่นหนังแท้และน้ำหอมอวลอยู่ในอากาศ กำลังจะกลายเป็นกลิ่นที่เธอเริ่มคุ้นชินอย่างน่ากลัวเธอนอนอยู่บนเตียงในชุดเดิมเมื่อวาน เสื้อกล้ามและกางเกงในตัวเดียวและที่สำคัญ...ยังอยู่ในกรงทองของเขาก๊อก ก๊อกเธอสะดุ้งสุดตัวหัวใจเต้นแรงขึ้นมา ผงกศีรษะมองประตู“ตื่นได้แล้ว” เสียงเขาเข้ามา “อาบน้ำ แต่งตัว แล้วออกมา”เธอกะพริบตาไล่ความง่วงรีบลุกจากเตียงเก้ ๆ กัง ๆ ไปทางห้องน้ำ จึงเห็นว่ามีชุดใหม่วางไว้เรียบร้อยเดรสไหมอิตาลีสีดำรัดรูป เรียบง่ายแต่เร้าอารมณ์อย่างร้ายกาจไม่มีชุดชั้นใน ไม่มีอะไรนอกจากผ้าบาง ๆ แนบเนื้อเธอลูบมือบนผ้านุ่มดั่งซาติน เรียบลื่นให้ความรู้สึกเย็นเยียบทว่ากลับทำให้เธอร้อนขึ้นหลายองศา มองตัวเองในกระจกแล้วยกชุดขึ้นทาบตัวเอง หน้าแดงผะผ่าว ให้ความรู้สึกสะเทิ้นอายแต่เร่าร้อนด้วยความต้องการในขณะเดียวกันเธอกำลังจะก้าวไปอีกขั้น เธอรู้ได้ทันทีว่าหากสวมชุดนี้ เธอจะกลายเป็นอีกคนทว่า...เธอกลับอยากจะลอง อยากจะเปลี่ยนตัวเองไปคนที่ไม่ใช่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
5 เส้นแบ่งที่ถูกทำลาย
5 เส้นแบ่งที่ถูกทำลายเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าตามความรู้สึกของอิงค์เธอยังนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ขาเรียวยังคงแยกออกโดยมีผ้าเช็ดปากค้างอยู่ตรงส่วนนั้น กดแนบแน่นความเปลือยเปล่าใต้เดรสทุกเสี้ยววินาทีผ่านไป เนื้อผ้าบางสัมผัสผิวอ่อนไหวหว่างขา สร้างความเสียวซ่านวูบวาบที่เริ่มกัดกินสติอย่างช้า ๆลมหายใจเธอเริ่มขาดห้วง ปลายนิ้วสั่นระริกอยู่บนตัก ใบหน้าร้อนฉ่าราวถูกไฟเผาและคราม...นั่งนิ่งข้างเธอ ไม่แตะต้อง ไม่พูดอะไรใช้สายตาคมลึกเฝ้ามองเหมือนนักล่าที่รอเหยื่อกระเสือกกระสนด้วยตัวเอง“อิงค์” เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธอเบา ๆเธอสะดุ้งเฮือก หันไปสบตาเขาทันทีราวกับถูกสะกด รู้สึกถึงเหงื่อผุดซึมบนหน้าผาก และปากที่เผยออ้า มองเขาเอนตัวมาใกล้ เป่าลมหายใจข้างแนวกรามเธอ“บอกฉัน” เสียงเขาแหบพร่าแผ่วเบา “รู้สึกยังไง?”ริมฝีปากเธอเม้มแน่น ยิ่งเขาเข้าใกล้เธอยิ่งสั่น กลิ่นเขา ลมหายใจ เสียงทุ้มที่ออกคำสั่ง เธอไม่กล้าพูด ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขาจับปลายคางเธอเบา ๆ เชยขึ้นจนสบตากันตรง ๆ“พูด”เสียงเขาเย็นชาแต่เร่าร้อนในคราวเดียวกัน เธอหอบหายใจหนัก กลั้นใจพูดออกมาเสียงแผ่ว“ร้อนค่ะ...” เสียงเธอสั่นจน
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
6 สัมผัสที่ไร้ทางหนี
6 สัมผัสที่ไร้ทางหนีเสียงประตูห้องปิดทำให้เธอรับรู้ว่า เธอกำลังถูกขังไว้ในโลกของเขาแล้ว ขาเธอแข็งทื่อ แผ่นหลังแนบประตูไม้เย็นเยียบมองเขาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ฝีเท้าแน่นหนัก เชื่องช้า แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใกล้จนได้กลิ่นกายและความร้อนของลมหายใจ“ห้ามหนี” เขาสั่งแผ่วเบาหนักแน่นเธอพยักหน้าช้า ๆ ปลายนิ้วมือจิกชายเดรสแน่นจนข้อนิ้วซีดขาวเขายกมือขึ้นแตะปลายคางเธอเชยใบหน้าเล็กขึ้นจนสบตา“วันนี้ ฉันจะให้รางวัลเธอ” เสียงเขาต่ำลึกกว่าทุกครั้ง ไล้ปลายนิ้วช้า ๆ ลงลำคอ เธอร้อนผ่าวขึ้นทันทีราวร่างกายกำลังระเบิดเธอหลับตาแน่นแต่ก็ไม่ขัดขืนรับรู้เพียงสัมผัสนิ้วที่กำลังลูบไปตามแนวไหล่เล็ก กดเบา ๆ บนผิวเรียบเนียน จากนั้นค่อยสอดมือเข้าไปใต้เนื้อผ้าบางเฉียบ...สัมผัสผิวหนังอ่อนนุ่มที่ร้อนจัดยิ่งกว่าไฟ“เธอกำลังสั่น..เพราะอยาก...หรือเพราะกลัว?”ริมฝีปากเธอสั่นระริก เธอไม่รู้คำตอบหรือบางที...เธอแค่ไม่กล้ายอมรับเขาหัวเราะในลำคอ สอดมือลึกขึ้นใต้เดรส ลากไล้ผ่านแนวซี่โครง บีบเค้นน้ำหนักเบา ๆเธอครางเผลอออกมา หลุดลอดโดยไม่ตั้งใจ แต่มันทำให้ครามยิ้มกว้าง“เธอไม่ต้องพูด ร่างกายจะบอกทุกอย่าง”ปลายนิ้วเขาเลื่
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
7 กลืนกิน
7 กลืนกินอิงค์พิงกับผนังไม้โอ๊คตัวสั่นสะท้าน หายใจหอบแรง ผิวกายชื้นเหงื่อที่ระเหยไปกับกลิ่นหนังแท้และควันบุหรี่จาง ๆ ที่ติดอยู่ในห้องครามยืนจ้องเธอเหมือนเสือกักเหยื่อไว้ในกรงทองเสื้อเชิ้ตดำเขาปลดกระดุมลงสองเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกแข็งแรงที่ขึ้นรูปแน่นด้วยกล้ามเนื้อ“ไปขึ้นเตียง” เขาสั่งเสียงต่ำ “เร็ว ๆ หน่อย ก่อนฉันจะลากตัวเธอไปเอง ไอ้เด็กดื้อ”อิงค์สะดุ้งเฮือก ขาอ่อนจนแทบทรุดแต่ก็รีบก้าวไปที่เตียง ทุกก้าวเหมือนเหยื่อที่หนีไปไหนไม่ได้แล้วกลิ่นหนังเก่าและกลิ่นกายของครามอบอวลอยู่ในอากาศหนักหน่วงเธอนั่งลงที่ขอบเตียงตามคำสั่ง สองมือกำชายเดรสแน่นจนเส้นเลือดนูนเขาเดินมาใกล้ ขยับร่างสูงใหญ่คร่อมกลางหว่างขาเธออย่างง่ายดาย คว้ามือเล็กของเธอรวบไว้เหนือศีรษะ ดันร่างบางล้มลงกับเตียงในจังหวะเดียว“อย่าขยับ” เขาคำรามเสียงต่ำข้างหู “ถ้าไม่อยากให้ฉันจับมัดเธอจริง ๆ เด็กน้อย”เธอสั่นสะท้าน ขยับตัวเล็กน้อยแต่รีบหยุดทันที เมื่อเขากดมือลงแรงขึ้น ตรึงเธอไว้แน่นหนาเขาก้มหน้าลงลากปลายจมูกไล้ไปตามแนวซอกคอหอมอุ่น สูดกลิ่นกายหอมผสมเหงื่อ“หอมฉิบหาย” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า “เหมือนตัวเธอถูกทำมาให้ฉันเลียทั้งตั
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
8 เช้าที่หนีไม่พ้น
8 เช้าที่หนีไม่พ้นแสงยามเช้าส่องลอดม่านผ้าม่านหนาหนักเข้ามา ลำแสงสีทองของเช้าวันใหม่กลิ่นตัว กลิ่นเหงื่อ กลิ่นกายจากคืนเร่าร้อนยังอวลคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นผ้าปูเตียงสะอาด และน้ำหอมเขาที่ซึมเข้าไปในทุกเส้นใยอิงค์ขยับตัวเบา ๆ ทั้งร่างปวดระบมราวกับถูกพายุร้ายโหมกระหน่ำตลอดทั้งคืนเนื้ออ่อนหว่างขาเจ็บหนึบ ความเปียกชื้นค้างคาระหว่างต้นขาเตือนสติถึงสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำอีกในค่ำคืนที่ผ่านมาเธอก้มมองร่างเปลือยเปล่าของตัวเองถูกกอดแน่นด้วยอ้อมแขนแข็งแรง เขาอยู่ด้านหลังสอดแขนใต้คอเธอ อีกข้างโอบเอวจนแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปกลิ่นกายหอมของเขารุนแรงเสียจนทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ เธอพยายามขยับตัวเบา ๆ แต่ยังไม่ทันขยับพ้นจากอ้อมแขน มือเขากระชับแน่นขึ้นลากร่างเธอกลับเข้าไปแนบชิด จนแผ่นหลังเธอแนบสนิทกับอกกว้าง“คิดจะหนีไปไหน หืม...” เขากระซิบแหบพร่า เป่าลมหายใจร้อนรดซอกคอ มือลากไล้จากเอวลงต่ำจนถึงหน้าท้อง“เมื่อคืนยังไม่พอเหรอ หืม?” เขาลากปลายนิ้วต่ำลงผ่านเนื้ออ่อนกลางลำตัว “รึอยากได้อีก...เด็กดื้อ”เธอกลั้นหายใจร่างกายร้อนวาบราวกับถูกจุดไฟ ปล่อยให้นิ้วหยาบลากวนเบาตรงกลีบเนื้อ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
9 เครื่องหมาย
9 เครื่องหมายอิงค์ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่กลางห้องแต่งตัว มองตัวเองในกระจก ราวกับว่าตัวเองก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้วแสงไฟด้านบนส่องลงบนผิวเนียนละเอียด ขับชุดเดรสผ้าเมชซีทรูดำ ชุดที่แนบไปทุกสัดส่วนโค้งบนเรือนร่างผ้าที่แทบจะไม่ปกปิดอะไร เสื้อชั้นในลูกไม้สีดำถูกเลือกอย่างจงใจ เว้าสูง ชิ้นเล็ก รั้งแน่นเหมือนจะประกาศว่าเจ้าของร่างนี้มีเจ้าของแล้ว“หมุนตัวให้ดู” เขาสั่งมาจากทางโซฟาหนังสีเข้ม นั่งไขว่ห้างรอด้วยท่าทางเป็นเจ้ากรรมสิทธิ์บนเรือนร่างเธอทุกตารางนิ้วอิงค์ขยับเท้าหมุนตัวช้า ๆ หน้าแดงจัด สายตาเขาลากมองเธอจากหัวจดเท้าช้าเนิบนาบอย่างจงใจ“ห้ามใส่อะไรทับ” เขาเอ่ยต่อเสียงเรียบ “วันนี้ฉันจะโชว์ของของฉันให้คนทั้งคลับเห็นว่า…ใครเป็นเจ้าของเธอ”หัวใจอิงค์เต้นแรงจนเจ็บอก ความอับอายปนเสียวซ่านพลุ่งขึ้นในกระแสเลือดอย่างห้ามไม่อยู่ครามลุกขึ้นยืนเดินมาใกล้ กลิ่นกายร้อนแรงของเขาโอบล้อมเธออีกครั้งทันที เขาโน้มตัวลงกระซิบใกล้หู ในระยะที่ปลายจมูกเฉียดแนวกราม“ถ้าเธอกล้า...เดินผ่านคนในคลับแล้วไม่เก็บอาการเสี้ยน” เขาใช้นิ้วลากแผ่นหลังเธอใต้เนื้อผ้า “ฉันจะเด้าเธอในห้องลับของคลับ ห้องลับที่คนด้านนอกจะเห
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-06
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status