บทที่ 1 พลอยพัดชา - 75%

ทั้งพลอยพัดชา นลินทรา และกนกลดาเคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันมาก่อน นลินทราเองก็เคยเข้าประกวดเวทีต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัยเช่นเดียวกัน จึงทำให้สนิทสนมกับพลอยพัดชามาตั้งแต่นั้น ยิ่งการที่ตนได้มาเป็นดารานักแสดงที่มีชื่อเสียงจากการแนะนำของพลอยพัดชาเพราะมีน้าเป็นแมวมองและผู้จัดการมือทอง ทั้งสองคนก็ยิ่งสนิทกันมากขึ้น และก็ทำให้ทั้งคู่มีคู่ปรับคนเดียวกันนั่นคือกนกลดา

“อ๋อ กลับมาแล้วหรือ หอบลูกหอบเมียกลับมาด้วยรึเปล่าล่ะ”

น้ำเสียงของพลอยพัดชาไม่มีความตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อยเมื่อได้ยินชื่อของรพีพัฒน์ แฟนเก่าที่เคยคบหากันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

“แกก็พูดไป พี่พัฒน์เขายังโสดย่ะ ฉันบังเอิญได้เจอพี่เขาตอนไปโชว์ตัวโพรโมตละครเรื่องใหม่ที่ห้างน่ะ เขาถามถึงแกด้วยนะ ถามใหญ่เลยล่ะว่าตอนนี้แกยังเปิดร้านจิวเวลรี่ที่เดิมรึเปล่า มีแฟนรึยัง ถามนั่นถามนี่สารพัด ฉันว่าพี่เขาดูดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะแก จะไม่ลองเป่าถ่านไฟเก่าให้คุขึ้นมาหน่อยหรือ”

“ไม่ล่ะ แกก็รู้จักนิสัยฉันนี่ยายนิ้ง ถ้าฉันคิดหันหลังให้ใครแล้วฉันก็จะไม่หันกลับไปมองอีก”

พลอยพัดชาตอบไปตามที่ตนคิด กับผู้ชายที่เคยหลอกลวงเพื่อคบซ้อนกับผู้หญิงอีกคน ผู้ชายที่โลเลไม่รู้จักพอแบบรพีพัฒน์นั้น เธอบริจาคให้กนกลดาไปแล้วเพราะเห็นอีกฝ่ายอยากได้นักเธอจึงยกให้ แล้วทำไมเธอต้องเอาของบริจาคพรรค์นั้นกลับคืนมาด้วยเล่า ผู้หญิงรูปสวยรวยทรัพย์อย่างเธอไม่มีทางเก็บของเก่าขึ้นมากินแน่นอน!

“ฉันรู้ย่ะ แต่เขากลับมาคราวนี้ฉันว่าพี่เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ หนุ่มหล่อมาดสุขุมสมกับนักธุรกิจใหญ่เจ้าของน้ำอัดลมยี่ห้อดัง สาว ๆ ต้องตอมกันหึ่งแน่เลย” ครั้นพอนลินทราพูดถึงตรงนี้ พลอยพัดชาก็หัวเราะออกมาทันทีแล้วพูดต่อ

“เดี๋ยวนะแก ตอมกันหึ่งนั่นแมลงวันตอม...” เธอพูดกลั้วหัวเราะ อีกฝ่ายจึงหัวเราะตามไปด้วย

“ไม่รู้ว่ะแก ฉันว่าลองคบดูก็ไม่เสียหายนะพลอย ดีกว่าที่ต้องมาวิ่งไล่ตามอีพี่ธามขี้เก๊กนั่นตั้งเยอะ แกก็หลงรักมาราธอนดีจริง ๆ ตั้งหลายปีมาแล้วไม่คิดจะมูฟออนบ้างหรือ”

ได้ยินเพื่อนพูดแทงใจดำ พลอยพัดชาก็ได้แต่ถอนหายใจแผ่ว

“คิดสิ ทำไมจะไม่เคยคิด แต่เวลาเจอหน้าเขาทีไรฉันก็ตัดใจไม่ได้สักที”

“ฉันถึงได้บอกไงว่าแกควรจะต้องหาใครสักคนมาทำให้เลิกเพ้อถึงเขาได้แล้วล่ะ”

“ไม่เอาฉันไม่ชอบ ถ้าฉันจะคบใครสักคนฉันก็ต้องลืมพี่ธามได้หมดใจก่อน ถ้าฉันคบกับคนอื่นทั้งที่ยังรักพี่ธาม มันก็ไม่ต่างอะไรกับหลอกเขาน่ะสิ”

“งั้นก็ตามใจหล่อนเถอะ รักไปให้เต็มที่เลย รักไปจนกว่าความรักมันจะจางหายไปเองละกัน” นลินทราทำหน้าง้ำพลางส่งค้อนมาให้วงโต

“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละนิ้ง แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นฉันก็รักแกมากกว่าทุกคนเลยนะ” พลอยพัดชาเอนศีรษะไปซบต้นแขนเพื่อนอย่างออดอ้อน แต่นลินทรากลับแค่นเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้

“ถ้าแกมูฟออนได้เมื่อไรบอกฉันด้วยละกัน ฉันจะขอพักงานกับน้าจินนี่สองอาทิตย์เต็ม ๆ แล้วไปแรดกับแกให้เต็มที่เลย อยากไปมัลดีฟจะแย่ ถ้าได้ไปนะฉันจะจ้างตากล้องมือดีสักคนให้ติดสอยห้อยตามไปด้วย เอาไว้ไปคอยถ่ายรูปสวย ๆ ของฉันเก็บไว้เป็นอัลบั้ม ฉันจะขนชุดว่ายน้ำไปสักหนึ่งกระเป๋า ชุดคลุมเริ่ด ๆ กับพร็อพอีกกระเป๋า แม่จะเปลี่ยนชุดวันละสามเวลาเลย มัลดีฟต้องลุกเป็นไฟค่ะเพื่อน!”

“แน่นอนอยู่แล้ว คนสวยและรวยมากอย่างพวกเราจะให้ทำอะไรธรรมดาได้ยังไง” พลอยพัดชาเองก็นึกสนุกไปด้วยเมื่อได้ยินที่เพื่อนพูด อีกทั้งเธอยังรู้ดีว่าสิ่งที่นลินทราพูดมานั้น เจ้าตัวคิดจะทำจริง ๆ แน่นอนไม่ใช่การพูดเล่น เธอเองก็ชอบเล่นใหญ่แบบนี้อยู่แล้วจึงสนับสนุนเต็มที่

“เออใช่ ฉันลืมเล่าให้แกฟัง วันนี้ฉันเจอยายสนิมด้วยละ มันรู้จักกับพี่ธามด้วยว่ะแก” พลอยพัดชานึกถึงเหตุการณ์ตอนไปหาธามที่ห้องทำงานขึ้นมาได้จึงรีบเล่าให้เพื่อนฟัง

“ถามจริง!” นลินทราทำตาโต

“เออดิ มันอยู่ในห้องทำงานของพี่ธาม ฉันไปชวนพี่เขากินข้าวกลางวันแต่พี่ธามไม่ไปเพราะมีนัดกับยายสนิมสร้อยนั่น แล้วบอกฉันอีกด้วยนะว่ายายสนิมนั่นน่ะเป็นแขกสำคัญของเขา” พลอยพัดชาหน้าง้ำเมื่อนึกถึงท่าทีให้เกียรติที่ธามมีต่อกนกลดา

“เฮ้ยพลอย! ไม่ใช่ว่าสองคนนั้นกำลังคบกันหรือวะ ก่อนหน้านี้แกไม่เคยเจอมันเลยแล้วเพิ่งมาเจอวันนี้ใช่รึเปล่า มันก็น่าคิดนะเว้ยแก” นลินทราพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงฉันก็คงต้องตัดใจนั่นแหละ หึ! ชาติก่อนฉันคงทำเวรทำกรรมกับยายสนิมไว้เยอะ ชาตินี้เวลาฉันรักใครแต่ละคนถึงได้ถูกมันแย่งไปทุกที” พลอยพัดชาหลุบตาลงมองมือของตัวเองพลางคิดในใจว่า

เธอขอเวลาอีกแค่สามเดือนเท่านั้น ถ้าสามเดือนนี้เธอยังไม่สามารถทำให้ธามหันมามองตนได้ เธอก็จะถอยออกมา และจะไม่ไปวุ่นวายกับเขาอีกเลย

ธามพากนกลดามากินมื้อเที่ยงในภัตตาคารของโรงแรมเพราะสะดวกและไม่ต้องขับรถไปไหนไกล เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวชอบกินอะไรบ้าง จึงสั่งของตนมาแค่อย่างเดียว ที่เหลือยกหน้าที่การเลือกอาหารให้เธอเป็นคนจัดการ ทำเอากนกลดายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะคิดว่าเขาตามใจเธอ

ชายหนุ่มมองอาหารที่กนกลดาตักใส่จานให้ตนอย่างเอาใจก็ได้แต่ยิ้ม ทว่าหากคนที่สนิทชิดเชื้อกับเขาจริง จะรู้ทันทีว่ารอยยิ้มนี้เป็นยิ้มเพื่อสังคม และยิ้มตามมารยาทเท่านั้น

“ขอบคุณครับ” เขาตักแต่ชิ้นเนื้อมากิน ส่วนพริกหวานสีสันสดใสนั้นเขาปล่อยไว้ริมจานที่เดิมเพราะไม่ชอบ เขาเกลียดกลิ่นของมันรวมไปถึงผักที่มีกลิ่นแรงทั้งหมดเขาก็ไม่กิน และคนที่รู้เรื่องนี้ดี นอกจากบิดาและเพื่อนสนิทแล้ว ยังมีพลอยพัดชาอีกคน

สำหรับรายหลังนี้เขาไม่ต้องบอกเธอด้วยซ้ำว่าเขาชอบหรือเกลียดอะไร เธอสังเกตเอาเองล้วน ๆ ทุกครั้งเวลาไปกินข้าวด้วยกัน เธอจะเลือกสั่งแต่อาหารที่ไม่มีผักพวกนี้เป็นส่วนประกอบ

“เสร็จจากตรงนี้คุณดาก็จะเข้าบริษัทต่อใช่ไหมครับ”

เขาชวนคุยแต่เรื่องงาน ละเว้นเรื่องส่วนตัวเอาไว้ เพราะอย่างไรเสียการที่เขาต้องติดต่อกับกนกลดาก็เพราะโครงการรีสอร์ตกึ่งสวนน้ำที่กำลังวางแผนเอาไว้นั้นต้องร่วมทุนกับบริษัทของบิดาเธอด้วย

“ใช่ค่ะ ดาจะเอาเรื่องที่เราคุยกันวันนี้ไปรายงานให้คุณพ่อทราบ”

เธอหยุดพูดไปครู่หนึ่งแล้วมองหน้าเขาราวกับต้องการพูดอะไรบางอย่าง เขาจึงเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามและเปิดโอกาสให้เธอได้พูด

“คือว่า...พี่ธามสนิทกับพลอยหรือคะ”

ได้ยินคำถามจากเธอ เขาจึงแปลกใจไม่น้อยว่ากนกลดารู้จักพลอยพัดชาด้วยหรือ ขณะที่เขากำลังจะเปิดปากถาม เธอก็พูดขึ้นเองเสียก่อน