บทที่ 7 พลอยปลอม - 25%

“เชิญค่ะ จะไปพร้อมกันตอนนี้เลยไหมคะ สถานีตำรวจอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไร ขับรถไม่เกินสิบนาทีก็ถึง ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจอดรถไว้ที่ไหนคะ”

พลอยพัดชาพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ขณะที่ฝ่ายลูกค้านั้นแสดงท่าทางเกรี้ยวกราดเต็มที่ อีกทั้งยังชี้หน้าพลอยพัดชาพร้อมกับพูดว่า

“ฉันจะไปแจ้งตำรวจ คอยดูเถอะฉันจะทำให้ร้านของแกเสียชื่อเสียงจนไม่มีคนมาซื้อเลยเพราะขายของปลอมทั้งร้าน” อีกฝ่ายขู่เสียงดังลั่นร้าน แต่พลอยพัดชาก็ยังคงนิ่ง

“แต่ถ้าแกไม่อยากเสียชื่อก็คืนเงินฉันมา เรื่องทุกอย่างก็จบ ฉันจะไม่เอาเรื่องเอาราว ฉันเสียเงินหลายหมื่นก็อยากได้ของดี ๆ แต่พวกแกเอาของปลอมมาหลอกขายแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน คืนเงินฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”

พลอยพัดชามองมือที่อีกฝ่ายแบมาตรงหน้าตนพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอ่อนแล้วพูดว่า

“คงไม่ได้ค่ะ เพราะอย่างที่บอกไปแล้วตอนต้นว่าร้านเราขายของแท้เท่านั้น ถ้าคุณต้องการจะขายคืนให้กับทางร้าน คุณก็ต้องเอาสินค้าของร้านเรามาคืนค่ะ แต่แหวนวงนี้ไม่ใช่ของที่ร้าน และมันคือของปลอม”

“นี่แกจะปัดความรับผิดชอบใช่ไหม” ผู้หญิงคนนั้นชี้หน้าพลอยพัดชาอีกครั้ง

“เรารับผิดชอบแน่ค่ะถ้าเป็นสินค้าของที่ร้าน แต่ถ้าไม่ใช่ก็คงต้องขออภัยด้วยนะคะ”

พลอยพัดชาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพเคลื่อนไหวของแหวนวงนั้นเอาไว้ แต่ลูกค้าคนนั้นทำท่าจะปรี่เข้ามาแย่งคืนไปจนพนักงานในร้านสองคนต้องช่วยกันมาบังผู้เป็นเจ้านายให้อยู่ด้านหลัง

“นี่พวกแกจะรุมฉันใช่ไหม!” ผู้หญิงคนนั้นเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นอีกราวกับต้องการข่มขวัญ ด้วยความรำคาญ พลอยพัดชาจึงหันไปบอกพนักงานขายอีกคนในร้านว่า

“หน่อยโทร. แจ้งตำรวจที” จากนั้นก็หันมาพูดกับอีกฝ่าย

“เรายังไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะคะ คุณคิดไปเองทั้งนั้น และที่ฉันต้องการถ่ายคลิปของแหวนเก็บเอาไว้ก็เพื่อใช้เป็นหลักฐานค่ะ ในเมื่อคุณยืนยันว่าแหวนวงนี้ซื้อไปจากร้านเรา ฉันก็ต้องเก็บรายละเอียดทั้งหมดเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ทั้งตัวแหวนและใบเซอร์ รวมถึงใบรับประกันจากทางร้านด้วย”

พลอยพัดชาพูดไปก็ถ่ายคลิปต่าง ๆ เก็บไว้หลายคลิป รวมถึงถ่ายภาพนิ่งของใบรับรองจากสถาบันอัญมณีศาสตร์คู่กับแหวนด้วย เพราะในใบรับรองนั้นจะมีภาพ และรายละเอียดของพลอยเม็ดดังกล่าวไว้อย่างละเอียด เสร็จเรียบร้อยก็ส่งคืนให้อีกฝ่ายไป

“ตำรวจกำลังมาค่ะ รบกวนช่วยรอสักครู่นะคะ ถ้าอยากแจ้งความก็เชิญได้เลย” พลอยพัดชายิ้มอ่อนขณะที่มองสีหน้าลนลานของอีกฝ่ายตอนที่รีบเก็บแหวนและเอกสารต่าง ๆ ลงกระเป๋า

“ฉันแจ้งแน่ละ และฉันจะบอกอะไรให้นะ ฉันแอบถ่ายคลิปเอาไว้ด้วย ฉันจะเอาร้านแกไปประจานให้คนเขารู้กันทั่วเลยว่าร้านนี้มันขี้โกง”

พลอยพัดชายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนหน้าพลางพูดว่า

“ไม่ต้องห่วงนะคะ ร้านเราก็มีกล้องวงจรปิดค่ะ ส่วนเรื่องถ่ายคลิปแล้วเอาไปประจานนี่ เชิญทำได้เต็มที่เลย แต่ขอเตือนเอาไว้อย่างนะคะว่าถ้าคิดจะทำก็เตรียมเงินไว้มากหน่อยละกัน เพราะนอกจากจะทำผิดพ.ร.บ. คอมแล้วนี่ เรายังจะฟ้องคุณอีกด้วยค่ะ โทษฐานที่ใส่ความและทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง”

“แกคิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ แกขายของปลอมก็คือของปลอม” อีกฝ่ายยังคงเถียงและใส่อารมณ์เกรี้ยวกราดอย่างไม่ลดละ

“ถูกต้องค่ะ ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ ร้านเราขายของแท้ก็คือของแท้แน่นอน ไม่มีการย้อมแมว”

พลอยพัดชายังคงมีท่าทีนิ่งสงบ ออกจะดูสบายใจไร้กังวลเสียด้วยซ้ำจนพนักงานในร้านทุกคนพากันผ่อนคลายตามไปด้วย เพราะต่างเชื่อมั่นกันว่าเจ้านายของตนจะจัดการปัญหานี้ได้ อีกทั้งยังมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าที่ร้านไม่มีทางขายของปลอมให้ลูกค้าแน่นอน ดังนั้นความเป็นไปได้อย่างเดียวคือผู้หญิงคนนี้คือพวกสิบแปดมงกุฏ

ขณะที่กำลังรอให้ตำรวจมานั้น โทรศัพท์ของพลอยพัดชาก็มีสายเรียกเข้า หญิงสาวเดินเข้าไปด้านหลังร้านแล้วกดรับสายเมื่อเห็นว่าผู้ที่โทร. เข้ามาคือธาม

“ค่ะพี่ธาม”

“ยุ่งอยู่รึเปล่า”

“ตอนนี้ยังค่ะ เพราะรอตำรวจมาอยู่”

เมื่อได้อยู่ตามลำพัง เธอก็คร้านจะปั้นหน้านิ่งเฉยอย่างที่แสดงออกตอนอยู่หน้าร้าน หญิงสาวจึงถอนหายใจแผ่วแล้วนั่งบนโซฟาพลางหลับตาพัก

“เกิดอะไรขึ้น เราเป็นอะไรรึเปล่า” น้ำเสียงร้อนรนของชายหนุ่ม ทำให้พลอยพัดชาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเผลอพูดจากำกวมอีกแล้ว จึงอธิบายต่อ

“มีลูกค้าคนหนึ่งเขาเอาแหวนบุษล้อมเพชรมาคืนที่ร้านแล้วบอกว่าเป็นของปลอมค่ะ เขาโวยวายเสียงดังว่าร้านพัดชา เจมส์ขายของปลอม หลอกลวงต้มตุ๋นอะไรแบบนั้นน่ะ พลอยก็เลยให้หน่อยโทร. เรียกตำรวจมา”

“มาโวยวายเอาเงินคืนล่ะสิ”

“ใช่ค่ะ เขาบอกว่าถ้าคืนเงินให้เขา เขาจะไม่เอาเรื่องไปแจ้งตำรวจ และไม่เอาร้านของพลอยไปประจาน แต่พลอยไม่คืนให้ ก็เลยเรียกตำรวจมาเป็นพยานน่ะ”

“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกละกัน แต่พี่ก็เชื่อว่าปัญหาแค่นี้พลอยจัดการเองได้อยู่แล้ว”

ได้ยินอย่างนั้น พลอยพัดชาก็แค่นยิ้ม “แน่สิ ก็พลอยเก่งนี่ ทั้งสวยทั้งเก่งแบบนี้ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ หรอกนะ”

หญิงสาวได้ยินเสียงหัวเราะจากปลายสายจึงเบ้ปากใส่โทรศัพท์ก่อนจะตวัดเสียงถามอย่างขุ่นเคือง

“หัวเราะอะไร หรือไม่จริง”

“พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แค่หัวเราะเท่านั้นเอง อย่าเพิ่งเหวี่ยงสิ” เขาพูดกลั้วหัวเราะ แล้วพูดต่ออีกว่า

“พี่คงกลับกรุงเทพฯ วันพฤหัสเลยนะ ตอนแรกว่าจะกลับวันนี้ แต่ดันติดธุระด่วนเสียได้”

พลอยพัดชาขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อหู เพราะปกติแล้วธามไม่เคยบอกเธอว่าเขาจะไปไหนมาไหน หลายครั้งที่เธอขึ้นไปหาเขาบนห้องทำงานแล้วไม่เจอตัว พอถามเลขานุการของเขาถึงได้รู้ว่าชายหนุ่มไปต่างจังหวัดหลายวัน

“แล้วมาบอกพลอยทำไมล่ะ ชิ!” หญิงสาวแค่นเสียงใส่เบา ๆ

“ก็บอกไว้ก่อน เผื่อพลอยจะขึ้นไปหาพี่” ได้ยินอย่างนั้นพลอยพัดชาจึงได้แต่กลอกตามองบนก่อนพูดว่า

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ พลอยไม่ขึ้นไปแน่นอน วันนั้นพลอยพูดไปแล้วว่าจะไม่ขึ้นไปวุ่นวายกับพี่อีก พลอยก็จะทำตามคำพูดของตัวเอง ถ้าต้องไปให้คนเขารำคาญแล้วชักสีหน้าใส่ แถมยังไล่เหมือนเราเป็นตัวเชื้อโรค พลอยจะขึ้นไปทำไมให้เสียความรู้สึก...ตำรวจมาแล้ว แค่นี้ก่อนนะคะ พลอยยุ่งมาก”

พลอยพัดชาวางสายทันทีโดยไม่รอให้ธามได้พูดอะไรออกมาอีก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้ตัวเองได้ตั้งหลัก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่กำลังวุ่นวายอยู่หน้าร้าน หรือแม้กระทั่งเรื่องของคนที่เข้ามาเขย่ากำแพงหัวใจ

หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้ม จากนั้นก็เดินไปหน้าร้านด้วยท่าทางมาดมั่นราวกับนางพญา

“สวัสดีค่ะคุณตำรวจ” พลอยพัดชายกมือไหว้ตำรวจทั้งสองนายที่ยืนอยู่

“คุณตำรวจคะ ฉันต้องการแจ้งความค่ะ ร้านนี้มันขายของปลอมให้ฉัน ดูสิคะเนี่ย อย่างนี้มันหลอกลวงกันชัด ๆ เลย”

ผู้หญิงคู่กรณีชิงพูดกับตำรวจก่อนโดยไม่เปิดโอกาสให้เจ้าของร้านอย่างพลอยพัดชาได้พูด หญิงสาวจึงยืนกอดอกพลางยิ้มบาง ๆ ฟังอีกฝ่ายใส่สีตีไข่ร้านของตนเต็มที่

ครั้นพอผู้หญิงคนนั้นพูดจบแล้ว ตำรวจจึงหันมามองพลอยพัดชาที่ยืนยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน

“พูดจบแล้วใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้น ตาฉันบ้างนะ”

พลอยพัดชาพูดไปยิ้มไป จากนั้นก็อธิบายเรื่องราวทุกอย่างให้ตำรวจทั้งสองฟังอย่างละเอียด โดยไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามได้พูดแทรกเลยแม้แต่น้อย ครั้นพอลูกค้าคนนั้นทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง พลอยพัดชาก็จะยกมือห้ามเอาไว้แล้วบอกเสียงเข้มว่า

“ฟังก่อนค่ะ อย่าพูดแทรก!” พลอยพัดชาหันไปยิ้มหวานให้ตำรวจทั้งสองนายแล้วพูดต่อ

“ทางร้านยินดีรับผิดชอบแน่นอนค่ะถ้าเราขายของปลอมให้จริง ๆ ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้แน่นอนอยู่แล้วที่ร้านเราจะมีพลอยปลอม คุณตำรวจเห็นใบเซอร์จากสถาบันอัญมณีนี่ไหมคะ” เธอกางใบรับรองอัญมณีเม็ดนั้น ซึ่งพลอยที่นำไปตรวจก็คือบุษราคัมที่ประดับอยู่บนแหวนตามรูป