"ข้อตกลงคือ 'ห้ามรัก'... แต่มันจะห้ามหัวใจได้จริงหรือ?

"มันคือจุดเริ่มต้นของ ความสัมพันธ์ลับ ที่ไม่มีใครล่วงรู้... มาพร้อมข้อตกลงสำคัญที่เรา ห้ามรักกันโดยเด็ดขาด! หากใครเผลอใจแม้เพียงเสี้ยววินาที สถานะ 'เพื่อน' จะสิ้นสุดลง

แนะนำตัวละคร

          ภูบดินทร์ พิพัฒน์ไพศาล วิศวะเครื่องกลปีสี่ เดือนคณะที่ใครๆต่างก็หมายปอง

          มินตรา อนุสาศิริ วิศวะเครื่องกลปีสี่ สาวสวยสุดแซ่บที่หนุ่มๆจ้องจะกิน แต่เธอไม่สนใจใคร เพราะเธอมีคนที่อยู่ในควมสัมพันธ์ “ลับ” ที่ไม่อาจบอกใครได้

ณ ห้องสโมสรของมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง

          "พี่ภูคะ น้ำตาลว่า... ไปทำที่ห้องพี่ภูดีกว่าไหมคะ"

          น้ำตาลส่งเสียงออดอ้อน แขนเรียวกอดกระชับแฟ้มเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าภูบดินทร์ เดือนคณะวิศวะปีสี่ เธอพยายามทำท่าทางที่คิดว่าเย้ายวนที่สุด แต่แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มกลับยังคงจดจ่ออยู่กับงานกองโต และมีกำหนดส่งที่กำลังจะมาถึงในอีกหนึ่งอาทิตย์ข้างหน้านี้

          โปรเจกต์จบของรุ่นพี่... และนั่นคือข้ออ้างชั้นดีที่น้ำตาล น้องรหัสผู้ไม่คิดซื่อ หยิบมาใช้เพื่อแทรกตัวเข้ามาใกล้ชิด เธออาสาจะมาช่วยงาน แต่สายตานั้นมันฟ้องชัดว่าอยากจะใช้เต้าไต่ หวังเป็นเมียวิศวะปีสี่ซะมากกว่า ตกลงนี่คือมาช่วย หรือมาป่วนกันแน่? เขาได้แต่คิดในใจ

          "พี่ว่าน้ำตาลช่วยอยู่เฉย ๆ ก่อนเถอะ พี่ไม่มีสมาธิ"

          จะให้มีสมาธิได้ยังไง? เมื่อเจ้าหล่อนทั้งซบทั้งเบียดจนเขาเกือบจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว...จนกระทั่ง

          ปัง! ปัง! ปัง!

          "ไอ้ภู! เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ! บอกให้เปิดไง!"

          เสียงทุบประตูพร้อมเสียงตวาดแผดลั่นของเพื่อนสาว

          "พี่ภู...เดี๋ยวน้ำตาลไปรอพี่ภูที่ห้องก็ได้นะคะ"

          น้ำตาลเอ่ยเสียงอ่อย สีหน้าหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เผชิญหน้ากับหญิงสาวที่รู้ดีว่าภูบดินทร์แคร์มากที่สุด

          ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอกอย่างเห็น

          "ไม่ต้อง! จบมันตรงนี้แหละ"

          คำตอบของพี่รหัสที่เธอหมายปอง ทำให้น้ำตาลถึงกับอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อว่าจะถูกเทกลางอากาศแบบนี้ ทั้งยั่ว ทั้งอ่อยขนาดนี้ เขากลับเทเธอได้ลงคอจริง ๆ เหรอ?

          "แต่ว่า...น้ำตาลอยากจะ..."

          "พี่ขอพูดให้ชัด ๆ นะ พี่ไม่คิดกินน้องรหัสตัวเอง และอย่างน้ำตาลไม่ใช่สเปกพี่ หวังว่าจะเข้าใจนะครับ"

          เขาเอ่ยเสียงเรียบ แววตาที่นิ่งสนิทคู่นั้น ทำเอาน้องรหัสถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว      

          ภูบดินทร์พูดจบ เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก รีบเดินไปเปิดประตูที่ล็อกไว้ออกอย่างแรง จนร่างบางของเพื่อนสาวถลาเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

          ไม่รู้ด้วยสัญชาตญาณหรืออย่างไร เขารีบอ้าแขนออกรับราวกับกลัวว่าเธอจะล้มลงไปจูบกับพื้นห้อง แต่ทว่าแขนเจ้ากรรมดันไปสัมผัสเข้ากับทรวงอกอวบอิ่มนั้นเข้าอย่างจัง!

          "กรี๊ดดดด! ไอ้ภู! มึงแต๊ะอั๋งนมกู!"

          มินตรายกกระเป๋าใบเล็กเตรียมจะฟาดไปยังร่างสูง ดีที่คนที่เดินตามมาด้านหลังคว้าแขนเธอไว้ได้ทัน

          "ไอ้กันต์! มึงอย่ามาห้ามกู! วันนี้กูจะเอาเลือดชั่ว ๆ ของไอ้ภูออกมาสังเวย หน็อย! เอาผู้หญิงมา 'เอา' กันถึงในห้องสโมฯ เดี๋ยวจะไปฟ้องม๊า!"

          "เชิญ! อยากฟ้องอะไรก็เชิญ! แต่ก่อนจะไปฟ้องม๊า มึงต้องมากับกูตอนนี้ก่อน!" ภูบดินทร์กระชากแขนของมินตราออกมาจากห้อง ท่ามกลางสายตาของชายหนุ่มอีกคน และน้องรหัสที่ได้แต่ทำตามองบนกับเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้น        

          "ปล่อยกูนะไอ้ภู! กูบอกว่าให้ปล่อยไง!"

          มินตราพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือที่แข็งแกร่งราวคีมเหล็กนั้น แต่ยิ่งเธอออกแรงมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งบีบแขนเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบ ภูบดินทร์ก้มมองเห็นสีหน้าเหยเกของเธอ จึงยอมเลื่อนมือมาจับข้อมือหญิงสาวแทน ก่อนจะฉุดกระชากลากจูงให้เดินไปยังลานจอดรถซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตึกคณะของคนทั้งคู่

          "ขึ้นรถ!"

          ชายหนุ่มเปิดประตูด้านข้าง พร้อมกับจับร่างของมินตรากดเข้าไปในรถหรูสีแดงสด เธอรู้ดีที่สุดว่าภูบดินทร์ไม่เคยอนุญาตให้ผู้หญิงคนไหนนอกจากเธอคนเดียวได้นั่งในรถคันนี้

          "จะไปไหน?" หลังจากรถเคลื่อนตัวออกไม่นาน มินตรายิงคำถามทันทีเมื่อเขาเลี้ยวรถเข้ามาจอดใต้อาคารคอนโดที่พวกเธอพักอาศัยอยู่ ซึ่งห่างจากมหาวิทยาลัยไม่มากนัก

          "กลับห้องนอน"

          คำตอบของเพื่อนชายคนสนิททำเอามินตราขมวดคิ้วมุ่น แม้ตอนนี้จะเป็นเวลาเย็นแล้ว แต่เธอยังไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด เพราะต้องอ่านนิยายเรื่องโปรดให้จบ เหลืออีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วด้วย!

          อ้อ...ลืมบอกไป! พ่อแม่ของเราทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันมาก ท่านเลยให้พวกเรามาอยู่คอนโดห้องสตูดิโอแบบสองห้องนอน จะได้ดูแลกันและกันได้ แต่ไอ้ที่จะให้มันมาดูแลฉันน่ะ ฝันไปเถอะ! มีแต่ฉันนี่แหละที่ต้องคอยดูแลมัน ทั้งซักผ้า หาข้าวให้กิน หรือแม้กระทั่งยามที่มันปวดเมื่อย ฉันก็ต้องไป... นวดให้มันนั่นแหละ

          และกฎการอยู่ร่วมกันของพวกเราก็คือ ห้ามพาใครมาที่ห้องเด็ดขาด! เพื่อเคารพความเป็นส่วนตัวและป้องกันปัญหาที่จะตามมาในอนาคต

          "งั้นมึงก็ไปนอนเถอะ เดี๋ยวกูไปซื้อของกินแล้วจะตามขึ้นไป" มินตราพูดจบก็เปิดประตูรถ แล้วเดินตรงดิ่งไปยังซูเปอร์มาร์เก็ต

          ภูบดินทร์ได้แต่มองสะโพกมนที่ส่ายไหวภายใต้กระโปรงแคบสั้นแล้วก็รู้สึกใจหายใจคว่ำทุกทียามที่เธอก้าวเดินด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำคู่นั้น แต่ทว่าดวงตาคู่คมของเขากลับวาววับขึ้นมาทันควัน เมื่อเห็นเพื่อนสาวคนสนิทหยุดยืนพูดคุยกับพี่ใครบางคน... คนที่เขานึกเขม่นและชังน้ำหน้าทุกครั้งที่ได้เห็น