บทที่ 6 ไฮโซสาวเจ้าเสน่ห์ - 100%

“วันนี้พวกคนงานจะเริ่มมาก่อสร้างเพิงพักคนงานแล้วน่ะ ตรงที่เขาปักธงแดง ๆ โน่นน่ะเห็นไหม เมื่อวานอาให้ซินแสมาช่วยดู เขาบอกว่าฤกษ์งามยามดีในการลงเสาเอกคือวันพฤหัสนี้นะ ไม่งั้นคงต้องรอกันอีกหลายเดือนเลย”

“งั้นหรือครับ” ธามยิ้มมุมปาก ไม่ได้มีท่าทีเห็นด้วยหรือตื่นเต้นกับข้อมูลที่ได้รับรู้เลยแม้แต่น้อย

“วันพฤหัสงั้นหรือ ก็อีกแค่สองวันนี่เองสิ เร็วไปรึเปล่าครับ ท่านประธานใหญ่ยังไม่ได้เซ็นอนุมัติก่อสร้างเลย”

บิดาของเขายังไม่ได้เซ็นอนุมัติ แต่คนทางนี้กลับกระเหี้ยนกระหือรืออยากเร่งก่อสร้างเต็มที ถ้าไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ที่กฤษณ์ บิดาของกนกลดาเสนอให้อย่างเป็นกอบเป็นกำ พิษณุก็คงไม่ตื่นตัวขนาดนี้

“เฮ้อ...อย่าหาว่าอาสอนเลยนะตาธาม เราก็รู้กันอยู่ว่าอย่างไรเสียโครงการรีสอร์ตสวนน้ำก็ต้องก่อสร้างอยู่วันยังค่ำ ในเมื่อตอนนี้บริษัทเคบี บิลท์เขาประมูลงานได้ราคาต่ำสุด ตามกฎธุรกิจแล้วเราก็ต้องว่าจ้างเขาอยู่ดี”

“เรื่องนั้นผมรู้ดีครับ แต่งานนี้สำคัญมาก ผมกับคุณพ่อก็ต้องพิจารณานานหน่อย เอกสารทางกฎหมายและสัญญาต่าง ๆ ก็ต้องรอบคอบให้มากที่สุด ผมไม่อยากให้มีปัญหาตามมาภายหลัง เพราะฉะนั้นผมคิดว่าเราควรทำเมื่อพร้อมดีกว่า”

ธามพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพราะตามสัญญาแล้ว หากมีการลงเสาเข็มเมื่อไร นั่นถือเป็นการเริ่มต้นการก่อสร้างทันที พิษณุทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการมัดมือชกให้เร่งก่อสร้าง

เขาก็แค่อยากดึงเวลาไปก่อน รอจนมั่นใจแล้วว่ามีข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทรับเหมาอยู่ในมือมากพอสมควรแล้วจึงค่อยลงมือทำ จากนั้นก็ค่อยตลบหลังเล่นงานทีเดียว

“ธาม อาน่ะอาบน้ำร้อนมาก่อน อย่าลืมสิว่าอาก็เป็นผู้บริหารรุ่นบุกเบิกมากับคุณธเนศ พ่อของเราเหมือนกันนะ ไอ้เรื่องพวกงานก่อสร้าง งานเอกสารอะไรพวกนี้อาก็เคยมีประสบการณ์มา อาไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรยุ่งยากเลยในเมื่อฝ่ายกฎหมายของเราก็มี และอีกอย่างนะ เคบี บิลท์เขาก็มีประสบการณ์เกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์มาตั้งหลายสิบปี เขาคงไม่เอาชื่อเสียงของตัวเองมาขายหรอกน่า เชื่ออาเถอะ อามองอะไรไม่เคยพลาด”

ธามเหยียดยิ้ม “งั้นหรือครับ” เขาถอนหายใจแผ่ว ก่อนพูดต่อ

“แต่สำหรับผมแล้ว ยิ่งมีประสบการณ์มากแค่ไหนก็ยิ่งผิดพลาดได้ง่ายขึ้นเท่านั้นครับ เพราะคนที่คิดว่าตัวเองทำมาก่อน หรืออยู่มานานน่ะ ส่วนใหญ่แล้วมักจะเชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไป และไอ้ความเชื่อมั่นนี่แหละที่ทำให้ความผิดพลาดมันเกิดขึ้น” พูดจบธามก็ดูเวลาจากนาฬิกาข้อมือแล้วบอกอีกฝ่ายว่า

“แดดเริ่มแรงแล้ว ผมขอตัวก่อนละกันนะครับคุณอา แล้วเจอกันในห้องประชุมครับ”

ชายหนุ่มเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดไว้ในร่มไม้ โดยไม่สนใจกับสายตาของพิษณุที่มองมาอย่างกรุ่นโกรธ เขาเบื่อเต็มทีกับพวกผู้บริหารรุ่นเก่าที่คิดแต่เรื่องการยัดเงินใต้โต๊ะเป็นใบเบิกทางในการทำเรื่องต่าง ๆ พอเขาทักท้วงก็ยกคำกล่าวอ้างที่ว่าใคร ๆ ก็ทำกันมาปิดปากเขาในที่ประชุม

รออีกหน่อยเถอะ เขาจะเขี่ยพวกหัวหงอกเหล่านี้ออกไปให้พ้นทางให้ได้

หลังการประชุมเสร็จสิ้น ธามเดินออกจากห้องประชุมด้วยสีหน้าเรียบเฉย มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยจนดูเหมือนเป็นรอยยิ้ม แต่หากมองให้ดีก็จะเป็นการแค่นยิ้มเสียมากกว่า

“จะกลับกรุงเทพฯ เลยรึเปล่าพ่อธาม”

โชคชัย ผู้บริหารอีกคนของลักซ์ แกรนด์ มิราจเอ่ยถามจากด้านหลัง ชายหนุ่มจึงหยุดเดินแล้วหันไปมองอีกฝ่าย

“ยังครับ ผมต้องรอวันลงเสาเอกวันพฤหัสไงละ” สีหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่ หากแต่รอยยิ้มนั้นกลับส่งไปไม่ถึงดวงตา

พวกนี้รุมหัวกันกดดันเขาเรื่องการอนุมัติการก่อสร้าง คนเก่าคนแก่ของบิดากลุ่มนี้ต่างมองเขาเป็นแค่เด็กน้อยไร้ประสบการณ์คนหนึ่งทั้งที่เขาก็นั่งตำแหน่งจีเอ็มมาถึงห้าปีแล้ว

“เห็นไหมเล่า ยอมเสียตั้งแต่ทีแรกก็หมดเรื่อง ไม่งั้นป่านนี้ก็ก่อสร้างไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มัวแต่มาเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่ได้”

พิษณุเข้ามาร่วมวงคุยด้วยอีกคน ธามมองสีหน้าสาแก่ใจของอีกฝ่ายแล้วได้แต่กดข่มอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้ในใจ จากนั้นทำทีเป็นแค่นหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า

“เรื่องแบบนี้รีบได้หรือครับ สำหรับผมแล้วต่อให้สร้างใหม่อีกกี่โรงแรมผมก็จะต้องดูให้ชัวร์ก่อนว่าทุกอย่างโอเคไหม ไม่ใช่สักแต่ว่ารีบสร้างรีบจบ พอมีปัญหาก็โบ้ยกันไปมา ความจริงแล้วการทำงานระบบเก่าแบบนี้ผมว่าน่าจะสูญพันธุ์ไปได้แล้วนะ”

“พ่อธาม พวกอาน่ะผ่านเรื่องเหล่านี้มาก่อนเราตั้งเท่าไร แต่ก็อย่างว่าแหละนะ คนหนุ่มก็อย่างนี้แหละ ทำอะไรก็มักจะกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่กล้าตัดสินใจ อาเข้าใจดีเพราะอาก็เคยอยู่จุดนี้มาก่อน” พิษณุยิ้มจนตาหยี ขณะที่ธามก็ได้แต่หัวเราะพลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

“ผมยอมรับครับว่ากลัว เพราะการทำสวนน้ำควบคู่ไปกับโรงแรมด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่เครือของเราจะมีขึ้น ถ้าทุกอย่างไม่เป๊ะจริง หรือก่อสร้างแบบลวก ๆ แล้วนักท่องเที่ยวเกิดเป็นอะไรขึ้นมาคงได้โดนฟ้องแน่”

เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เห็นสีหน้าแสดงความไม่พอใจของพิษณุกับโชคชัยที่แสดงออกมาเพราะถูกเขาด่าทางอ้อมแล้วก็ได้แต่ยิ้มเยาะ

“แต่ก็อย่างว่าแหละครับ ผมมันคนรุ่นใหม่อย่างที่คุณอาว่า คือทำอะไรมัวแต่คิดโน่นคิดนี่เยอะแยะไปหมด คุณอาก็ต้องเข้าใจผมหน่อยนะครับเพราะผมอยู่เมืองนอกมานาน ก็เลยติดนิสัยการทำงานแบบรัดกุมและคำนึงถึงความปลอดภัยต้องมาก่อนแบบพวกฝรั่งเขา พอผมมาเห็นอะไรที่เป็นเหมือน...เอ...เขาเรียกอะไรนะ สุกเอาเผากินใช่ไหม นั่นแหละ ๆ ผมก็เลยค่อนข้างแอนตี้น่ะ เป็นธรรมดาครับ” พูดจบเขาก็คลี่ยิ้มกว้าง

“เย็นมากแล้ว ผมขอตัวก่อนละกันนะครับ แล้วเจอกันวันพฤหัส”

เขาเดินไปทางหน้าลิฟต์เพื่อขึ้นไปห้องพักของตนทันที โดยไม่สนใจกับสายตาสองคู่ที่สองมาด้วยความไม่พอใจจากด้านหลัง

พลอยพัดชานั่งเช็กรายการสินค้าที่ขายได้ทั้งหมดของเดือนที่ผ่านมาเพื่อวิเคราะห์ว่าพลอยชนิดไหนขายดีที่สุด เพราะวันมะรืนที่จะถึงนี้เธอต้องไปจันทบุรีเพื่อคัดพลอยเม็ดเด่น ๆ มาแยกขายต่างหากสำหรับขึ้นตัวเรือนตามแบบที่ลูกค้าต้องการ

ขณะที่หญิงสาวกำลังตรวจรายงานการซื้อขายอยู่นั้น หน้าร้านก็มีผู้หญิงวัยประมาณสี่สิบปลายเปิดประตูเข้ามา ซึ่งพนักงานขายประจำร้านจำได้ว่าเป็นลูกค้าที่เคยซื้อแหวนบุษราคัมล้อมเพชรไปเมื่อสองวันก่อน

“สวัสดีค่ะคุณพี่ วันนี้สนใจดูชิ้นไหนดีคะ” เอ็ม พนักงานขายรีบเดินเข้าไปไหว้อย่างนอบน้อมทันที

พลอยพัดชาเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อสีหน้าของลูกค้าที่เข้ามาใหม่นั้นบึ้งตึง จากนั้นก็ล้วงหยิบกล่องใส่แหวนออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วปาใส่หน้าของเอ็มอย่างแรงจนเอ็มร้องด้วยความตกใจ

“ยังมีหน้ามาขายชิ้นอื่นให้ฉันอีกหรือ แหวนวงนี้ที่ฉันซื้อไปแกเอาของปลอมมาขายให้ฉันชัด ๆ”

พลอยพัดชายืนขึ้นแล้วรีบเดินไปหาลูกน้องทันที

“ขอโทษนะคะ อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันมากกว่าเพราะร้านเราขายพลอยแท้เท่านั้นค่ะ ไม่เคยขายของปลอม”

“ไม่ปลอมหรือ แล้วนั่นอะไร แกแหกตาดูสิว่าแกเอาอะไรมาขายให้ฉัน หนอย...อย่างนี้เข้าข่ายต้มตุ๋นหลอกลวงกันชัด ๆ วงนี้แกขายให้ฉันตั้งสี่ห้าหมื่นแต่ดันเป็นของปลอมเนี่ยนะ ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับพวกแก!”

พลอยพัดชาก้มหยิบกล่องใส่แหวนบนพื้นแล้วหยิบแหวนจากด้านในออกมาดูทันที หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นเพราะแค่มองด้วยตาเปล่าก็รู้แล้วว่านี่คือของปลอมที่ทำลอกเลียนแบบขึ้นมา

“ขอโทษนะคะ นี่ไม่ใช่สินค้าของร้านเราแน่นอนค่ะ มองแค่นี้ก็รู้แล้วเพราะพลอยก็ของปลอม เพชรก็ไม่น่าใช่ของแท้ และสีของทองก็ไม่เหลืองอ่อนขนาดนี้ ฉันว่าคุณน่าจะจำผิดแล้วละ” พลอยพัดชาพูดด้วยความมั่นใจ

“แกพูดอย่างนี้ได้ยังไง คิดจะปัดความรับผิดชอบหรือ ฉันซื้อมาจากร้านแกชัด ๆ ใบเสร็จก็ยังอยู่ นี่ไง ฉันเก็บไว้หมดทุกอย่างเลย ใบเซอร์ก็ด้วย นี่มันของปลอมแน่ ๆ พวกแกต้องทำขึ้นมาเองแน่นอน ทุเรศ!”

พลอยพัดชาเห็นว่าเรื่องนี้น่าจะมีเบื้องหลังอะไรบางอย่าง บางทีผู้หญิงคนนี้อาจเป็นนักต้มตุ๋น ดังนั้นเธอจึงกระซิบบอกพนักงานอีกคนให้เดินไปคล้องป้าย CLOSE ไว้หน้าร้านและล็อกประตูเพื่อไม่ให้ลูกค้าคนอื่นเข้ามาได้

“ถ้ามีใบเซอร์จากสถาบันคือพลอยแท้ค่ะ และที่เราขายคุณไปก็คือพลอยแท้แน่นอน แต่ที่คุณเอามาเนี่ยมันของปลอม คุณมากล่าวหากันอย่างนี้ฉันมีสิทธิ์ฟ้องคุณได้นะคะ” พลอยพัดชาจ้องอีกฝ่ายนิ่งเพื่อสังเกตท่าที

“นี่แกขู่ฉันหรือ เอาซี้ ฟ้องเลย ฉันก็จะแจ้งตำรวจเหมือนกันว่าร้านแกน่ะมันขี้โกง!”