เข้าสู่ระบบChapter47“ถ้าคุณหนูนาอยากรู้จริงๆ ป้าก็จะเล่าให้ฟังค่ะ คุณคมน์กับคุณอังคณาเป็นคนรักกันมาก่อน ตอนนั้น...”รุจิเรศตั้งใจฟังเรื่องราวในอดีตของคมน์กับมารดา ทั้งสองเป็นคนรักกันจริงๆ ด้วย แล้วยังความสัมพันธ์เหมือนกับที่เขาบอกเธอไม่มีผิด มารดาตัดรอนความสัมพันธ์เพื่อไปแต่งงานกับบิดาของเธอ นั่นคือจุดหักเหในชีวิตของคมน์ เขากลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่พูดไม่จากับใครมากนัก ไม่มอบหัวใจให้หญิงใด เจ้าคิดเจ้าแค้นอีกต่างหากเขาติดตามเฝ้าดูเธอมาโดยตลอดยี่สิบเอ็ดปี เฝ้ารอกระต่ายเนื้อหวานอย่างใจเย็น คมน์รู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างของเธอและครอบครัว การที่เธอมาอยู่ที่นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้น คมน์รอจังหวะตอนที่ธุรกิจของบิดากำลังย่ำแย่และถูกบีบคั้นจากนักการเมืองชื่อดัง เสนอตัวเป็นคนดีเพื่อช่วยเหลือทางด้านการเงิน แลกกับลูกศัตรูที่คอยเฝ้ารอมานานคำบอกรักและการกระทำทุกอย่างของเขาจึงเป็นแค่คำลวง เธอเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างแล้ว เขาหลอกให้เธอรัก เธอหลง เพียงเพื่อต้องการแก้แค้นมารดาที่ทรยศหักหลัง วันนี้เขาจะพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาเหยียบย่ำหัวใจของเธออีก เขาทำสำเร็จ เขาแก้แค้นสำเร็จแล้ว ตอนนี้หัวใจเธอจมลงไปในพื้นดิ
Chapter46“ที่ผมไม่ไล่เพราะผมสงสาร ผมได้ยินพร้อมพงศ์พูดว่า ถ้าลูกสาวคนนี้ออกจากบ้านของผมเมื่อไหร่จะเอาไปขายต่อให้เสี่ยรับเหมาคนหนึ่ง แลกกับค่ารับเหมาก่อสร้างในราคาพิเศษ ผมได้ยินอย่างนี้แล้วอดสงสารไม่ได้ ถ้าผมปล่อยเด็กคนนี้ไป เธอก็คงต้องไปเป็นเมียเล็กเมียน้อยของใครต่อใครอีก ผมก็เลยต้องยอมให้เธอคนนั้นอยู่ที่บ้านของผมด้วยความจำยอม ผมเองก็ลำบากใจเหมือนกัน”คมน์พูดเหมือนตัวเองเป็นพ่อพระ ไม่ไล่หญิงสาวคนนั้นออกไปจากบ้านเพราะสงสาร อังคณาจึงเข้าใจเหตุผลที่แท้จริง แต่ไม่ว่าจะยังไงหากเธอเข้าไปอยู่ในบ้านของคมน์ เธอจะกำจัดหญิงสาวคนนั้นออกไปจากบ้านของคมน์ด้วยวิธีของเธอเอง“ไม่ต้องห่วงค่ะ อังจะจัดการกับผู้หญิงคนนั้นเองค่ะ” เธอพูดอย่างหมายมั่น“ขอบคุณมากเลยอัง ผมเป็นผู้ชายทำอะไรหนักมือไปก็คงไม่เหมาะ อังเป็นผู้หญิงน่าจะจัดการได้ดีกว่าผม”“แน่นอนค่ะ อังจัดการได้อยู่แล้ว” อังคณาซบลงกับลำแขนของเขาอีกครั้ง ใบหน้าของเธอยิ้มเย็นนึกแผนการที่จะจัดกับปลิงที่เกาะคมน์ไม่ปล่อย ปลิงที่ว่าเกาะแน่นลองเจอกับเธอหน่อยเถอะ เธอจะทำให้ปลิงตัวนั้นกระเด็นออกไปจากบ้านของคมน์แบบไม่ทันตั้งตัว มีอย่างหนึ่งที่อังคณาลืมถาม ชื่อ
Chapter45รุจิเรศเจ็บจนหลั่งรินน้ำตาออกมา มองหน้าเขาด้วยสายตาที่ตัดพ้อ เสียใจ เขาจะพาผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ร่วมบ้านด้วย ทำไมเขาไม่นึกถึงใจของเธอบ้างนะ หลอกให้รักเธอก็เจ็บมากพออยู่แล้ว ยังจะพาหญิงอื่นเข้ามาเดินเหยียบย้ำหัวใจของเธออีก เขาใจร้ายเหลือเกิน ใจร้ายมาก คำพูดของเขาเมื่อวานนี้ก็ด้วย ทำเอาเธอตกใจจนประสาทสั่น คำพูดที่เขาบอกว่าเคยหลับนอนกับมารดามันยังไม่เคลียร์ออกไปจากสมองและหัวใจของเธอ หากถามคมน์อีก หญิงสาวก็จะไม่รู้ว่าคำตอบของเขานั้นคือความจริงหรือว่าเท็จ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะให้คำตอบกับเธอได้ ป้าพุ่ม“คุณคมน์คะ ตั้มละคะ?” เธอทำใจกล้าถามเขาออกไป คมน์จ้องมองคนถามเขม็งก่อนจะตอบ“ปล่อยมันกลับบ้านไปแล้ว จะกักตัวมันไว้ทำไม เปลืองข้าวเปลืองน้ำ เรื่องของไอ้หน้าอ่อนเธอไม่ต้องสนใจ สนใจเรื่องที่เตรียมตัวต้อนรับผู้หญิงคนใหม่ของฉันดีกว่า แต่ตัวสวยๆ แล้วไปคอยรับรองเธอคนนั้นก็พอ” คมน์เดินออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้รุจิเรศน้ำตาแตกนอนร้องไห้อยู่ในห้องเพียงลำพัง เจ็บปวดหัวใจ บาดลึกลงไปในความรู้สึก “ผมได้ข่าวมาว่าอังมีลูกสาว” คมน์เอ่ยถามออกมาโดยที่อังคณาไม่ทันตั้งตัว“เอาข่าวที่ไหนมาคะ ไม่มีค
Chapter44 “ตอนนั้น ตอนนั้นผมปวดฉี่ครับ ผมปวดฉี่มากเลย ผมก็เลยบอกหนูนาว่าไม่ไหว หนูนาก็บอกผมว่าเธอเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน เพราะเธอเองก็ปวดฉี่มากไม่ต่างกับผม ผมขอหนูนาจอดข้างทาง แต่หนูนาไม่ยอมเพราะว่าซอยบ้านของเพ็ญพรเปลี่ยว มีคดีจี้ชิงทรัพย์บ่อยครั้ง เธอให้ผมไปฉี่ที่ปั้มน้ำมัน ผมบอกเธอว่าทนไม่ไหวแล้ว หนูนาก็เลยยอมให้ผมจอดรถข้างทางครับ เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคมน์คิดเลยนะครับ”คมน์ทำสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งกับคำพูดของประสงค์ ปวดปัสสาวะอย่างนั้นหรือ เหตุการณ์ที่เขาได้ยินไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด เขาเข้าใจผิดไปเอง“จริงเหรอ?” คมน์ถามอีกฝ่ายอย่างไม่แน่ใจ“จริงครับ คำพูดที่ผมพูดเป็นความจริงทุกอย่างครับ ถ้าคุณคมน์ไม่เชื่อลองเช็คดูได้เลยว่า ซอยบ้านของเพ็ญพรเกิดไฟไหม้จริงหรือเปล่า นี่ครับโทรศัพท์ของผม ไม่ได้มีแต่เบอร์ของคุณคมน์เท่านั้นที่โทรเข้ามาแล้วผมไม่รับสาย มีเบอร์ของผมกับของญาติผมด้วย เบอร์โทรออกก็เหมือนกันครับมีเบอร์ของเพ็ญพรด้วย”ประสงค์หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ยื่นให้คมน์เพื่อที่จะให้เขาดูประกอบกับคำพูดที่ได้ยิน คมน์กดไปที่เมนูบันทึกการโท
Chapter43คมน์เดินเข้ามาหยุดยืนกลางห้องใกล้ๆ กับร่างของประสงค์ที่นอนสลบไม่รู้เรื่องรู้ราว ยามที่เขามองใบหน้าของชายหนุ่มหน้าอ่อนตรงหน้านี้ นึกคิดถึงตอนที่มือของประสงค์ลูบไล้ไปตามร่างกายของรุจิเรศ นึกคิดถึงตอนที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์กัน ความโกรธ ความหึงหวงแน่นในอกขึ้นมาทันที คมน์ยกฝ่าเท้าขึ้นสูงก่อนจะกระแทกลงไปบนท้องของประสงค์อย่างแรงสองครั้งซ้อน กำลังจะซ้ำเป็นครั้งที่สาม ทว่าร่างของวิชิตเดินเข้ามาในห้องเก็บของพร้อมกับถังน้ำที่บรรจุน้ำครึ่งถัง วิธีที่วิชิตจะปลุกร่างที่สลบไศลนี้ก็คือ เอาน้ำเย็นๆ จากตู้เย็นมาราดลงไปบนใบหน้าของประสงค์“แครก แครก”ประสงค์ไอออกมาสองสามครั้ง เนื่องจากเขาสำลักน้ำเย็นที่ไหลเข้าไปในจมูก ดวงตาที่ปิดสนิทของประสงค์เปิดออกอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาขยายกว้างทันทีที่เห็นร่างของคมน์ยืนค้ำศีรษะของเขาอยู่ ชายหนุ่มหน้าอ่อนลุกพรวดขึ้นนั่ง กระเถิบตัวหนีร่างใหญ่ใบหน้าดุดันราวกับมัจจุราชอย่างหวาดกลัว“ผมขอโทษที่พาหนูนากลับมาช้า ผมมีความจำเป็นจริงๆ นะครับ ฟังผมอธิบายก่อนนะครับ”ประสงค์พนมมือไหว้คมน์ พยามยามขอให้คมน์ฟังคำอธิบาย แต่สิ่งที่ชายหนุ่มร่างใหญ่ให้กับประสงค์ก็คือ ฝ่าเท้าและ
Chapter42ทว่าตอนนี้มันเหมือนเทปเก่ามาเล่าใหม่ เปลี่ยนตัวละครจากอังคณาเป็นรุจิเรศ ครั้งนั้นอังคณาทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนใหม่ ครั้งนี้รุจิเรศไม่ได้ทิ้งเขา แต่กลับลักลอบมีชู้แทน แค้นครั้งนี้จึงมากมายกว่าครั้งไหนๆ เธอต้องเจ็บมากกว่าที่เขาเจ็บ“ไม่จริง คุณโกหก ไม่จริงคุณโกหก หนูนาไม่เชื่อ”รุจิเรศพยายามหลอกตัวเองว่าเรื่องที่ได้ยินไม่ใช่เรื่องจริง ทั้งๆ ที่ในใจหวาดหวั่นยิ่งนัก ถ้าเป็นเรื่องจริงเธอจะทนรับสิ่งได้รับรู้ได้มากน้อยแค่ไหน จะมีแม่ลูกคู่ไหนบ้างที่มีความสัมพันธ์กับชายคนเดียวกัน แค่คิดเธอก็รับไม่ได้แล้ว“ไม่จริงเหรอ ก็อาจจะใช่ฉันอาจจะพูดเล่นก็ได้ เธออย่าใส่ใจเลย เรามาสนุกกันต่อดีกว่านะ”คมน์ตัดบท ในเมื่อเขาพูดความจริงแล้วเธอไม่เชื่อ เขาก็ช่วยไม่ได้ ปล่อยให้รุจิเรศจมอยู่ในความไม่แน่ใจต่อไป พรุ่งนี้หญิงสาวจะได้รู้ด้วยตัวของเธอเองว่า ทุกคำพูดที่พูดออกไปนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริงทั้งสิ้นเวลานี้ในจิตใจของหญิงสาวเหมือนกับที่คมน์นึกคิด เธอเริ่มไม่แน่ใจเรื่องที่เขาพูดมา ตกลงมันเป็นเรื่องจริงหรือว่าเป็นเรื่องโกหกกันแน่ รุจิเรศเฝ้าถามตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นจริงหรือไม่ กระต่ายน้อยไม่มีวันยอมให้กระทิ
Chapter9“ว้าย!!” รุจิเรศร้องอุทานด้วยความตกใจ ร่างของเธอเซและกำลังจะหงายท้อง ดีที่ว่าบาองย่างที่เธอชนนั้นคว้าเอวเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งเข้าประชิดตัว พร้อมแสงไฟที่เปิดสว่าง“คุณเป็นใคร?” นุกูลผู้มีศักดิ์เป็นหลานของคมน์เอ่ยถามหญิงสาวที่เขากอดอยู่“เอ่อ เป็น เป็น” รุจิเรศถึงกับตอบไม่ถูก ไม่รู้ว
Chapter8“คุณคมน์จะรับกาแฟหรือว่าไข่ลวกดีคะ”ป้าพุ่มเป็นคนเดียวที่กล้าถามเจ้านายหนุ่มอารมณ์ร้อนแบบนี้ คนที่ถูกถามตวัดสายตามองคนเก่าคนแก่เพียงนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่านข่าวสารบ้านเมือง“ขอไข่ลวกก่อน เอาสักห้าฟอง”คมน์ตอบขณะที่สายตากวาดอ่านตัวหนังสือบนหนังสือพิมพ์ ป้าพุ่มยิ้มก่อน
Chapter7คมน์ยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะตวัดเรียวขาไปอยู่ด้านข้างสะโพกของเขา จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนกางขาออกเล็กน้อยโดยรั้งเอวเล็กให้ลอยตามขึ้นไปด้วย ตลอดทั้งลำตัวของร่างสาวไม่มีส่วนไหนสัมผัสกับพื้นที่นอนเลย มีเพียงศีรษะ ท้ายทอยและช่วงไหล่ ลำแขนเท่านั้นที่แนบสนิทอยู่บนที่นอน มือใหญ่รั้งเอวเล็กเข้าหากายแ
Chapter6เขาก้มหน้าจูบปากคนที่กำลังร้องไห้คล้ายกับจะปลอบใจ จูบของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล ลิ้นใหญ่แลกรัดลิ้นนุ่มดุนดันพันเกี่ยวจนอาหารเจ็บเริ่มทุเลา มือใหญ่ฟอนเฟ้นอกอิ่มไปด้วย กระตุ้นให้ความเสียวซ่านเดินทางมาแทนที่ความเจ็บปวด ในระหว่างที่กำลังปฏิบัติการเปลี่ยนความเจ็บให้เป็นความเสียวอยู่นั้น ร่างกายหนา







