เพลิงรัก เพลิงแค้น

เพลิงรัก เพลิงแค้น

last updateLast Updated : 2026-08-13
By:  อัญญาณีOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
47Chapters
365views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

NC แซ่บบบบ พระเอกเลว และโหดมาก ..................... เธอคือผู้หญิงที่เขาชังน้ำหน้า มีค่าเวลาอยู่บนเตียง ..................... “คุณคมน์ฟังหนูนาก่อนค่ะ ได้โปรดฟังหนูนาก่อน” เธอยังคงพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา หวังจะให้เขายอมฟังเสียงนกเสียงกาอย่างเธอบ้าง หากปล่อยเอาไว้อย่างนี้มีหวังเธอกับประสงค์ต้องตายแน่นอน คมน์เวลานี้ไม่เหมือนคมน์ที่เธอเคยรู้จักเลย เขาคือปิศาจร้ายชัดๆ “จะตอแหลอะไรล่ะ จะตอแหลอะไร ฉันไม่เชื่องูพิษอย่างเธอหรอก อุตส่าห์เลี้ยงอย่างดี ทะนุถนอม ยังริอ่านไปนอกใจฉันไปมีอะไรกับไอ้หน้าอ่อนนั่นอีก วันนี้เธอกับชายชู้ได้ตายคามือคาเท้าฉันแน่...ว้าย..โอ๊ย” สิ้นคำพูดของคมน์ ร่างอรชรถูกเหวี่ยงลงบนพื้นห้องอย่างแรง เสียงแสดงความตกใจจึงหลุดออกมาจากลำคอสาว ตามด้วยเสียงร้องแสดงความเจ็บปวดเมื่อศีรษะของเธอกระแทกโดนมุมโต๊ะตัวเล็กที่วางหนังสือพอดี “สมน้ำหน้า แต่เธอไม่ได้ตายตรงนี้หรอก”

View More

Chapter 1

Chapter1

«¡Rápido, Elena! ¡Si te retrasas aunque sea un minuto, la vida de tu madre no podrá salvarse!»

La voz del médico de guardia seguía resonando en los oídos de Elena, impulsando sus piernas a correr con más rapidez por el frío pasillo del hospital.

Su mano derecha apretaba con fuerza una carpeta azul que contenía documentos médicos de suma importancia. El sudor frío empapaba su frente y sus palmas, haciendo que el plástico resbalara. Tenía que llegar a tiempo al quirófano para que el procedimiento secreto de donación de riñón pudiera comenzar de inmediato. Era su último recurso para salvar la vida de su madre. Donaría su propio riñón.

«Aguanta un poco más, mamá», susurró con los labios pálidos.

En dirección contraria, Monica caminaba con la barbilla en alto. El taconeo de sus zapatos resonaba con arrogancia sobre el suelo de mármol. A su lado, Diego avanzaba sin apartar la mirada de la pantalla de su teléfono, mientras cuatro guardaespaldas corpulentos los seguían. Se dirigían al ala izquierda del hospital, donde se encontraba la sala de inseminación ilegal preparada especialmente para ellos.

«No te retrases, Diego. Quiero que esto termine cuanto antes para poder convertirme en la señora Alvarez», dijo Monica sin mirarlo.

Diego asintió en silencio. Como amiga de la infancia que conocía su secreto médico, Monica era la única esperanza de Diego para tener un heredero de la familia Alvarez. Diego era fértil, pero un accidente del pasado lo había dejado impotente. Si Monica lograba quedar embarazada mediante ese procedimiento, Diego prometía casarse con ella para preservar el honor familiar.

«Recuerda tu promesa, Diego. En cuanto esté embarazada, quiero llevar el apellido Alvarez para siempre», añadió Monica con tono exigente.

En una esquina mal iluminada del pasillo, Elena no logró frenar a tiempo. Su pequeño cuerpo chocó con fuerza contra el hombro de Monica. Ambas perdieron el equilibrio. La carpeta de Elena cayó al suelo, al igual que otra similar que llevaba Monica. Las hojas blancas se esparcieron sobre el frío piso.

«Ay», se quejó Elena mientras se arrodillaba para recoger la carpeta más cercana.

«¿Dónde tienes los ojos, miserable?», gritó Monica, sacudiendo su ropa, aunque no tenía ninguna mancha.

«Lo siento, de verdad tengo prisa», respondió Elena con voz temblorosa. Reunió los documentos y los metió apresuradamente en la carpeta sin orden alguno.

«¿Crees que este pasillo es de tu propiedad?», volvió a espetar Monica.

«De verdad lo siento, señorita. No fue mi intención», dijo Elena, entregándole una carpeta sin revisar su contenido. No tenía tiempo. El rostro convulsionado de su madre esa mañana era más urgente que cualquier otra cosa.

Monica tomó la carpeta con brusquedad. «¿Sabes cuánto cuesta este vestido? Es más caro que tu dignidad. Qué atrevida eres al chocar conmigo en un lugar como este. ¡Quítate!»

Elena cerró los ojos mientras escuchaba los insultos. Monica se marchó tras desahogarse, mientras Elena volvía a correr hacia el quirófano al final del pasillo derecho.

«Monica, ¿no crees que exageras?», dijo Diego, mirándola unos segundos. Ella seguía murmurando insultos cuando el teléfono de Diego vibró.

«Monica, debo atender esta llamada. Es muy importante para nuestro nuevo proyecto inmobiliario en el centro», dijo, mirando la pantalla.

«¿Ahora? El procedimiento está por empezar. Debes acompañarme», protestó ella.

«Es un asunto de licitación. Tengo que irme y quizás no pueda volver pronto. Entra con los guardaespaldas, ellos se encargarán de todo», respondió Diego sin esperar respuesta. Se dio la vuelta y salió apresuradamente del hospital.

Monica resopló con molestia al ver cómo se alejaba. «Siempre es dinero y propiedades. Vamos», ordenó a los guardaespaldas.

En quirófanos distintos, ambos procedimientos comenzaron al mismo tiempo. Bajo presión, el personal médico solo verificó las portadas de las carpetas, sin notar que los documentos internos habían sido intercambiados tras el choque en el pasillo.

Horas después, Monica despertó en una habitación privada de recuperación. Un dolor agudo le atravesaba el costado. Intentó moverse, pero la punzada la hizo casi perder el conocimiento.

«¡Enfermera! ¿Por qué me duele tanto aquí? ¿Qué me hicieron?», gritó con voz ronca.

Una enfermera entró y revisó el vendaje. «Es normal después de una operación de extracción de riñón, señora».

Monica abrió los ojos con incredulidad. «¿Qué dijiste? ¿Extracción de riñón? ¡Yo vine para una inseminación!»

La enfermera frunció el ceño y revisó la carpeta. «Pero aquí dice que usted es la donante para un paciente VVIP. El nombre… espere… ¿Elena?»

Monica le arrebató los papeles con manos temblorosas. Reconoció el rostro de la chica que la había chocado, pero su propio nombre aparecía en la autorización quirúrgica.

«Esa maldita… ¡me ha robado el riñón!», gritó histérica. Comprendió que las carpetas se habían intercambiado. «¡Encuéntrenla! ¡Ahora mismo! ¡Me ha robado el futuro!»

Mientras tanto, Elena despertó confundida. Tocó su costado, pero no había vendaje. Solo sentía una leve molestia en el bajo vientre, que atribuyó al procedimiento que no comprendía del todo. Se levantó tambaleante, ignorando el mareo. Debía ver a su madre en la UCI.

Al llegar, su corazón se detuvo. La puerta estaba abierta. Dos empleados empujaban una camilla cubierta con una sábana blanca.

«¿Mamá? ¡Esperen! ¿A dónde la llevan?», gritó con voz quebrada.

«Lo sentimos, señorita. La paciente falleció hace quince minutos. Debemos trasladarla a la morgue», respondieron sin detenerse.

«No… no puede ser. Se equivocan», sollozó Elena, abrazando el cuerpo inmóvil.

«Despierta, mamá… ya me operé. Nos iremos a casa… por favor…», suplicó entre lágrimas. Descubrió el rostro de su madre. Estaba azul, inerte.

«Señorita, cálmese», dijeron dos enfermeras, sujetándola con suavidad mientras cubrían nuevamente el cuerpo.

«Debe ser trasladada de inmediato».

Elena cayó al suelo frío, pero se levantó tambaleante y corrió tras la camilla. Las lágrimas empapaban su rostro.

«¡Mamá! Perdóname… no pude salvarte…», gritó entre sollozos, aferrándose a la camilla.

En ese momento, Diego pasó por el pasillo tras terminar su llamada. Se detuvo al ver la escena. Reconoció a la joven que había chocado con Monica, llorando desconsolada junto al cuerpo sin vida. La observó en silencio, sin saber que aquella mujer llevaba ahora a su hijo en el vientre.

Elena siguió llamando a su madre hasta que la camilla desapareció en el ascensor. Cayó al suelo, derrotada.

«¿Por qué me dejaste, mamá?», murmuró entre lágrimas interminables.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
47 Chapters
Chapter1
Chapter1หญิงสาวคนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง ภายในห้องมืดสนิทไร้แสงไฟ แม้แต่พระจันทร์ที่เคยส่องแสงทุกค่ำคืน คืนนี้กลับถูกเมฆบดบัง น้ำตาของรุจิเรศไหลรินตั้งแต่ถูกพาตัวมาอยู่ห้องนี้ ในความรู้สึกเธอ มันคล้ายกับคุกมืดในหนังเรื่องหนึ่งที่เคยดูเหลือเกิน มีทั้งกลิ่นอับชื้น แมลงสาบที่ไต่ตามขาและแขนของเธอ เสียงหนูที่ดังไม่หยุด นั่นไม่เท่ากับเสียงตุ๊กแกร้องประสานกันหลายตัว เธอไม่รู้ว่าสัตว์ทั้งหลายเหล่านี้อยู่ตรงไหนบ้าง เพราะดวงตาของเธอนั้นมองเห็นอยู่อย่างเดียวคือ ความมืดมิด รุจิเรศจึงเลือกที่จะนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน เสียงไขกุญแจดังอยู่ตรงประตู ก่อนที่ประตูนั้นจะถูกเปิดออก แสงไฟที่อยู่หน้าห้องส่องกระทบกับดวงหน้าหวาน จนเธอต้องหรี่ตาลงเพื่อลดอาการแสบตา ร่างของบุรุษสูงใหญ่ยืนเด่นตระหง่านอยู่หน้าประตูห้อง จ้องมองมายังร่างสาวไม่ไหวติง ความแค้นเคืองถูกเปล่งประกายวาบวับมาจากดวงตาคู่นั้น “ป้าพุ่ม เอาตัวคุณหนูสกปรกคนนี้ไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย แล้วพาขึ้นไปหาฉันที่ห้อง”บุรุษคนนั้นสั่งเสียงเย็นเฉียบ คำพูดที่เย็นเฉียบที่ไหลเข้ามาในหูของเธอนั้น ทำให้หัวใจดวงน้อย
Read more
Chapter2
Chapter2 “จำเอาไว้นะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอย่าขัดใจหรือว่าเถียงคุณคมน์เข้าใจมั้ย?”ป้าพุ่มกำชับอีกรอบเมื่อเดินมาหยุดหน้าประตูห้องทางด้านซ้ายมือของชั้นสอง หัวใจของรุจิเรศหวาดกลัวกับการก้าวเดินเข้าไปในห้องตรงหน้าเหลือเกิน ในความรู้สึกของเธอตอนนี้ราวกับว่ากำลังเดินเข้าไปในลานประหาร“หนูนากลัว หนูนากลัวคุณคมน์”หยดน้ำตาเม็ดใสๆ คลออยู่ตรงขอบตาของคนที่พูด คนที่มองอยู่แทบจะร้องไห้ตามไปด้วย แต่จะทำอย่างไรได้เล่า จริงอยู่นางเป็นคนเก่าคนแก่ของบิดามารดาของคมน์ แล้วยังเป็นแม่นมของเขาอีกด้วย คมน์เชื่อฟังนางทุกเรื่องยกเว้นเรื่องนี้เรื่องเดียวที่เขาขอนางไว้ เรื่องที่จะแก้แค้นอังคณามารดาของรุจิเรศ“ป้ารู้ว่าหนูนากลัว แต่หนูนาอย่าลืมนะ หนูนาเลือกที่จะมาที่นี่ มาเพื่อบ้าน เพื่อพ่อแล้วก็เพื่อพี่ หนูนาต้องอดทนไว้แล้วเรื่องร้ายๆ มันก็จะผ่านไปเอง”ป้าพุ่มพูดให้กำลังใจได้เพียงเท่านี้ ป้าพุ่มเคาะประตูห้องก่อนจะเปิดบานประตูบานใหญ่เข้าไป รุจิเรศหันมามองหน้าป้าพุ่มอีกครั้ง นางพยักหน้าและยิ้มบางๆ เป็นกำลังใจให้ รุจิเรศเดินเข้าไปในห้องอย่างกล้าๆ กลัวๆ มองชายหนุ่มที่นั่งพิงหัวเตียงไม้ฉลุลายวิจิตสวยงาม หัวใจดวงน้อยเต้
Read more
Chapter3
Chapter3“อ้าปากแล้วแลบลิ้นออกมา” รุจิเรศไม่รู้ว่าเขาสั่งแบบนี้ทำไม อยากจะทำตามคำสั่งหากแต่ปากของเธอไม่ยอมขยับเหมือนที่ใจคิด“อ้าปากแล้วแลบลิ้นออกมา”เขาสั่งอีกรอบ น้ำเสียงหงุดหงิดทำให้สาวน้อยบังคับให้ขากรรไกรของปากทำงาน ค่อยๆ เปิดปากออก แล้วแลบลิ้นออกมาตามคำสั่งของเขา ร่างทั้งร่างของรุจิเรศแข็งดุจดั่งหินทันทีเมื่อลิ้นของเขาแตะสัมผัสที่ปลายลิ้นเล็กๆ ของเธอ ก่อนที่ลิ้นใหญ่จะไล้เลียลิ้นเล็กที่หดร่นเข้าไปในปากของเธอ เขาไม่ปล่อยให้จังหวะดีๆ อย่างนี้หลุดลอยไป ฉกจูบปากอิ่มแสนเย้ายวนทันทีเป็นครั้งแรกที่รุจิเรศได้รู้จักกับรสจูบ มันซาบซ่านหวามหวิวอย่างนี้เองหรือ ปลายลิ้นใหญ่พุ่งล้ำเข้ามาฉกเฉวียนลิ้นเล็กของเธอด้วยความเร่าร้อน สมองของสาวน้อยอ่อนหัดเริ่มงงงวย ยามที่ลิ้นใหญ่แลกรัดเกี่ยวพันลิ้นนุ่ม ดูดดึงเข้าไปในโพรงปากของเขา อาการสั่นประสาทของกระต่ายน้อยเกิดขึ้นในฉับพลันมือแกร่งทำงานไปพร้อมกับปากของเขา แยกสาบเสื้อคลุมออกจากกันให้มากกว่าเดิม เพื่อให้มือของเขาบีบเคล้นทรวงอกใหญ่ได้ถนัด ฝ่ามือบีบจับความนุ่มแน่นตึงอย่างเมามัน แบฝ่ามือออกก่อนจะคลึงเคล้าให้ยอดอกของเธอนั้นเสียดสีกับกลางฝ่ามือหนา ปทุมถัน
Read more
Chapter4
Chapter4“อา อืม คุณคมน์”เสียงครางของรุจิเรศดังมาไม่ขาดสาย เช่นเดียวกับนิ้วของเขาลูบไล้ไม่ยอมหยุด ไม่ลูบเปล่าเขาสะกิดพลอยสีชมพูไปด้วย เธอแทบจะมอดม้วยอยู่ใต้ร่างเขา สั่นราวกับลูกนกที่อยู่ท่ามกลางสายฝนเย็นฉ่ำ“อือ คุณคมน์ ไม่ คุณคมน์ เจ็บ”ความเจ็บเล็กๆ เกิดขึ้นเมื่อนิ้วใหญ่ของเขาแทรกลึกเข้าไปในกลีบพฤกษา นิ้วหนาสัมผัสถึงน้ำหวานที่สกัดออกมาจากความรู้สึกเสียวซ่านของเธอ คมน์เกิดความกระชุ่มกระชวยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เสมือนกับว่าร่างกายของเขากำลังรอคอยที่จะสัมผัสร่างกายของกระต่ายน้อยตัวนี้ กระต่ายน้อยที่เขาหมายมั่นเอาไว้ตั้งแต่เธอเกิดมา“อา อา” เธอครางกระเส่าเมื่อปลายนิ้วใหญ่เริ่มขยับจากช้าไปเร็ว ส่วนปากหนายังคงดูดกลืนเม็ดถันไม่ยอมห่าง สลับกันทั้งสอง ดูดกลืน ละเลงลิ้นอย่างเอร็ดอร่อย สำหรับเธอนั้นไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินไปทางไหนระหว่างดิ่งลงสู่ทะเลลึกหรือว่ากระโดดขึ้นไปบนดี เพราะว่าเวลานี้ร่างกายทุกสัดส่วนร้อนรุ่มอยากจะได้น้ำมาดับความร้อน อีกใจก็อยากจะกระโดดขึ้นไปบนฟากฟ้า เพื่อเธอจะได้ไปถึงสวรรค์ที่เห็นรำไรแรงขยับปลายนิ้วเพิ่มอัตราความเร็วมากขึ้นเรื่อย นิ้วโป้งหาได้นิ่งเฉยสะกิดพลอยชมพูไปพรา
Read more
Chapter5
Chapter5“กรี๊ดด อา อา กรี๊ดด อือ”เสียงใสกรีดร้องสลับกับร้องครวญคราง เมื่อเธอก้าวผ่านไปยังวิมานอันไกลโพ้นนั้นอีกครั้ง ส่วนคมน์ยังตั้งหน้าตั้งตากับการดื่นน้ำทิพย์หวานฉ่ำที่หลั่งรินออกมาเป็นสาย รสชาตินั้นหวานเกินพรรณนา เขามอบความสุขให้กระต่ายน้อยหลายครั้งแล้ว นับจากนี้เขาจะตักตวงความสุขจากร่างกายของเธอบ้าง“ถึงเวลาของฉันแล้ว...หนูนา”เขาเลื่อนตัวขึ้นมากระซิบที่ใบหูของรุจิเรศ กัดเบาๆ ที่ติ่งหูเธอถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว อาการหวาดหวั่นแน่นในอก วินาทีแห่งความน่าสะพรึงกลัวของสาวน้อยกำลังจะเกิดขึ้นแล้ว เขาก้าวลงจากเตียงก่อนจะปลดผ้าขนหนูออกไปให้พ้นร่างกาย ดวงตาหวานฉ่ำเบิกกว้าง ตื่นตระหนกกับสิ่งที่ได้เห็น สิ่งที่ทำให้กระต่ายน้อยหวาดกลัว ความเป็นชายชาตรีอันสมบูรณ์เธอมองเห็นแล้วอยากจะเป็นลม กระเถิบตัวหนีชายร่างสูงที่กำลังก้าวขึ้นมาบนเตียง“ไม่เอา ไม่เอา หนูนากลัว ไม่เอา” เธอส่ายหน้าจนเส้นผมสะบัด ดวงหน้าขาวซีดราวกับไข่ต้ม ดวงตามีเพียงอย่างเดียวที่คมน์เห็นคือ ความกลัว ใช่ เธอกลัวไม่ได้กลัวธรรมดาด้วย กลัวจับขั้วหัวใจ คมน์ยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของกระต่ายน้อย“ไม่ อย่า ไม่เอา หนูนากลัว
Read more
Chapter6
Chapter6เขาก้มหน้าจูบปากคนที่กำลังร้องไห้คล้ายกับจะปลอบใจ จูบของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล ลิ้นใหญ่แลกรัดลิ้นนุ่มดุนดันพันเกี่ยวจนอาหารเจ็บเริ่มทุเลา มือใหญ่ฟอนเฟ้นอกอิ่มไปด้วย กระตุ้นให้ความเสียวซ่านเดินทางมาแทนที่ความเจ็บปวด ในระหว่างที่กำลังปฏิบัติการเปลี่ยนความเจ็บให้เป็นความเสียวอยู่นั้น ร่างกายหนาเริ่มขยับแม้ว่ามันจะยากยิ่ง เนื่องจากกลีบสาวรัดตัวตนของเขาแน่น อาการสยิวเสียวเกิดขึ้นกับชายหนุ่มเช่นกัน“อา คุณคมน์ คุณคมน์”เสียงหวานๆ ครางเสียว เมื่อเขาเริ่มโยกไหวร่างกายแต่เป็นเพราะความฟิตแน่นที่มีอยู่มาก ทำให้ไม่เขาถอนกายแกร่งออกมาได้เพียงนิด เขาจึงตัดสินใจดันเข้าไปใหม่ ขยับออกนิดแล้วดันเข้าไปอีกครั้ง ให้เธอได้ปรับตัวส่วนเขาได้ปรับแรงหายใจของตัวเอง คมน์ไม่อยากจะขยับออกทีละนิดเหมือนกับที่ทำอยู่ เขาอยากจะทะยานร่างเข้าใส่อย่างหนักหน่วงเหมือนกับทุกครั้งที่หลับนอนกับหญิงสาวคนอื่น ความคับแน่นของเธอนี่สิคือปัญหาของเขาตอนนี้คมน์เลื่อนใบหน้ามายังทรวงอกอวบใหญ่ใช้ปากทำหน้าที่แทนมือ ดูดกลืนระรัวลิ้นไปบนเม็ดถัน รุมเร้าให้ความปรารถนาในกายสาวมีมากขึ้น ผลิตน้ำหวานให้มากขึ้น เพื่อที่เขาจะได้ขยับร่างกายเ
Read more
Chapter7
Chapter7คมน์ยันกายลุกขึ้นนั่งก่อนจะตวัดเรียวขาไปอยู่ด้านข้างสะโพกของเขา จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนกางขาออกเล็กน้อยโดยรั้งเอวเล็กให้ลอยตามขึ้นไปด้วย ตลอดทั้งลำตัวของร่างสาวไม่มีส่วนไหนสัมผัสกับพื้นที่นอนเลย มีเพียงศีรษะ ท้ายทอยและช่วงไหล่ ลำแขนเท่านั้นที่แนบสนิทอยู่บนที่นอน มือใหญ่รั้งเอวเล็กเข้าหากายแกร่ง ในขณะที่เขาพุ่งชนกลีบดอกไม้สวยสดด้วยพละกำลังของกระทิงน้อยดุดัน รุจิเรศแทบจะแดดิ้นคาเตียง กำผ้าปูที่นอนแน่นจนมันยับยู่ยี่ ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับปล่อยเสียงครางไม่หยุดหย่อน“คุณคมน์ พอเถอะคะ หนูนา หนูนาไม่ไหวแล้ว อา อือ”รุจิเรศร้องครวญครางพูดอ้อนวอนให้เขาหยุด ทว่าคมน์ไม่ได้หยุดเกมสวาท ตอนนี้เขากำลังเมามันกับการกระแทกกระทั้นร่างกายเข้าใส่ร่างสาวที่คับแน่น ฟิตตึงมันทำให้เขาไม่อยากหยุด ไม่อยากให้เกมนี้จบลงโดยเร็ว“โอว มัน มันที่สุดเลย อา”เสียงทุ้มต่ำดังครางบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาได้เป็นอย่างดี ขนในกายของเขาลุกตั้งชันรับอาการตอดรัดของดอกไม้งาม ความสะท้านเสียวที่มีอยู่มากมายทำให้หน้าท้องแข็งแรงเกร็งจนขึ้นเป็นลำนูน เช่นเดียวกับเธอที่แขม่วท้องรับความสยิวคมน์จับขาเล็กทั้งสองข้างพันรอบเอวหนา ก่อนจะโ
Read more
Chapter8
Chapter8“คุณคมน์จะรับกาแฟหรือว่าไข่ลวกดีคะ”ป้าพุ่มเป็นคนเดียวที่กล้าถามเจ้านายหนุ่มอารมณ์ร้อนแบบนี้ คนที่ถูกถามตวัดสายตามองคนเก่าคนแก่เพียงนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์มาเปิดอ่านข่าวสารบ้านเมือง“ขอไข่ลวกก่อน เอาสักห้าฟอง”คมน์ตอบขณะที่สายตากวาดอ่านตัวหนังสือบนหนังสือพิมพ์ ป้าพุ่มยิ้มก่อนจะเดินไปทำตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม ปกติคมน์ไม่ได้เป็นคนนอนตื่นสาย จะลงมารับประทานอาหารเช้าก่อนไปทำงานตรงต่อเวลาทุกวัน ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่คมน์ลงมาสาย ไม่ได้สายแค่นาทีสองนาทีสายไปกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ลงมาล่าช้าอย่างนี้จะไม่ให้ป้าพุ่มถามแบบนี้ได้อย่างไร แล้วคงไม่ต้องถามถึงสาเหตุด้วยเพราะนางรู้ดีว่าต้นเหตุของการนอนตื่นสายในครั้งนี้ของคมน์คืออะไร เมื่อนึกถึงข้อนี้ นางอดห่วงคนที่อยู่ข้างบนไม่ได้ ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง“จะให้หนูนานอนห้องไหนคะ?” ป้าพุ่มวางแก้วที่ใส่ไข่ลวกห้าฟองตรงหน้าคมน์ก่อนจะเอ่ยถาม“เอาไว้ที่ห้องของผม”ตอบเสร็จก็กลืนกินไข่ลวกที่ใส่อยู่ในแก้วทรงยาวรวดเดียวหมด ลุกขึ้นยืนคว้าเสื้อสูทที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้มาสวมใส่ เตรียมตัวออกไปทำงาน“วันนี้ผมจะกลับดึกหน่อย ป้าช่วยดู
Read more
Chapter9
Chapter9“ว้าย!!” รุจิเรศร้องอุทานด้วยความตกใจ ร่างของเธอเซและกำลังจะหงายท้อง ดีที่ว่าบาองย่างที่เธอชนนั้นคว้าเอวเธอไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งเข้าประชิดตัว พร้อมแสงไฟที่เปิดสว่าง“คุณเป็นใคร?” นุกูลผู้มีศักดิ์เป็นหลานของคมน์เอ่ยถามหญิงสาวที่เขากอดอยู่“เอ่อ เป็น เป็น” รุจิเรศถึงกับตอบไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร“ทำอะไรอยู่นุ” เสียงราบเรียบของคมน์เอ่ยถามหลานชาย ทำให้สองร่างที่ทำท่าเหมือนกำลังกอดกันหันมาคนที่ถาม นุกูลคลายมือออกจากเอวของรุจิเรศ ก่อนจะตอบผู้เป็นอา“ไม่ได้ทำอะไรครับ พอดีผมมาเอาน้ำผลไม้กำลังจะเดินออกไป ส่วนผู้หญิงคนนี้กำลังจะเดินเข้ามาก็เลยชนกันครับ”นุกูลตอบตามความเป็นจริง คมน์หลุบตาต่ำมองดูกล่องน้ำผลไม้ที่อยู่ในมือของหลานชาย ก่อนจะเบนสายตาไปมองหน้าของรุจิเรศนิ่ง หญิงสาวที่ถูกมองรีบก้มหน้ามองพื้น ไม่มองสบตาใครทั้งสิ้น“แล้วเธอมาทำอะไรในห้องครัว?”“หนูนามาเอาน้ำค่ะ หนูนาหิวน้ำ” เธอตอบโดยไม่มองหน้าคนถาม ใครจะกล้ามองล่ะดวงตาเป็นประกายไฟขนาดนั้น“ผมไปก่อนนะครับอาคมน์”นุกูลเห็นท่าไม่ดี รีบปลีกตัวไปทันที ตอนนี้ก็เหลือเพียงคมน์กับรุจิเรศเท่านั้น เขาเดินอาดเข้ามาหาร่างสาวที่เอาแ
Read more
Chapter10
Chapter10“พะ พอแล้วค่ะ” เธอกำลังเลื่อนขาที่ตั้งชันลง ทว่ามือใหญ่กับจับขาของเธอเอาไว้มั่น ก่อนจะพูดบางอย่างออกมา“ก็ไม่เห็นบวมเลยนี่ สวยดีออก”เขาพูดก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้สิ่งที่เขาบอกว่าสวยงาม ราวกับว่าสิ่งที่เขามองเห็นมีแรงดึงดูดมหาศาล มองเห็นครั้งใดดวงตาเขาพร่ามัว ขาที่ตั้งชันของรุจิเรศสั่นระริก ขนขาขนแขนลุกซู่ หน้าท้องเกร็งหดริมฝีปากหนาได้รูปจูบซับกลีบสวรรค์อย่างแผ่วเบา ราวกับว่าจะดูดซับความเจ็บปวดที่เธอมีให้ผ่อนคลายลง กลีบสาวหอมกรุ่นถูกชายหนุ่มวนเวียนจูบอย่างต่อเนื่อง บางครั้งเธอรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังเป่าลมออกจากปากกระทบกับกลีบสวรรค์ ทำเหมือนผู้ใหญ่ที่เป่าบาดแผลให้เด็ก ก่อนจะใช้ปลายลิ้นไล้เลียไปตามร่องกลีบเป็นการส่งท้าย เรียกเสียงครางหวานเล็กๆ ให้เกิดขึ้นทันที รวมทั้งอาการสั่นและความสยิวที่ตามมาโดยอัตโนมัติ“ทีนี้ก็หายแล้ว” เขาพูดเมื่อเงยหน้าจากสวรรค์ที่อยู่แค่เอื้อม มองดูสาวเจ้าที่ทำหน้าแดงปากสั่นด้วยสายตาคล้ายจะเอ็นดู แต่ลึกๆ ในแววตาคู่นั้นมีความแค้นอยู่เต็มเปี่ยม“คุณคมน์จะ จะนอนกับหนูนาเหรอคะ?” เด็กสาวถามตรงๆ ไม่อ้อมค้อม หลบสายตาหื่นกระหายของเขาที่ส่งตรงมาให้เธอ“ไม่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status