เดิมพันลวงรักร้าย

ณ มหาวิทยาลัยซียู

“พวกไอ้เชี้ยไม้สร้างเรื่องอีกแล้วว่ะ”

“ครั้งนี้กับคณะไหนอีกวะ”

“ศิลปะ”

“แล้วไง” เซนต์ทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนตัวใหญ่ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามออกมาเสียงเรียบอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะไม่ว่าใครจะทำอะไรเขาก็ไม่เคยคิดจะสนใจอยู่แล้ว ขอแค่พวกมันไม่มาทำให้เขาเดือดร้อนก็เป็นพอ

“คณบดีก็เรียกสาขาเรากับฝั่งโน้นไปพบน่ะสิวะ” ซีม่อนเอยขึ้นก่อนที่ใบหน้าคนเข้มจะแสยะยิ้มร้ายออกมาทันทีที่เขานึกอะไรสนุกๆ ขึ้นมาได้

“หน้าตาหื่นแบบนี้ไม่ต้องบอกกูก็รู้ว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่” ขุนพลมองไปยังใบหน้าของเพื่อนรักพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน พวกเขาเป็นเพื่อนกับมานานรู้ไส้รู้พุงกันหมด

“แล้วพวกมึงสนใจไปกับกูปะล่ะ”

“สาวๆ คณะศิลปะน่ารักจะตาย วันนี้กูไม่พลาดแน่นอน” ขุนพลตอบรับคำเชิญชวนของเพื่อนรักกลับไปแทบจะทันที ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมองมาที่ใบหน้าหล่อเหลาของเซนต์ที่ยังคงนั่งเงียบอย่างรอคำตอบ

“กูไม่...”

“วันนี้ไอ้เซบบ์ก็พลาดไปแล้วหนึ่ง มึงยังจะไม่ไปกับพวกกูอีกเหรอวะ แต่ก็อย่างว่าแหละรูปหล่อพ่อรวยอย่างมึงคงไม่ขาดสาวๆ ไว้นอนกอดข้างกายหรอก” ซีม่อนตัดพ้อออกมาเสียงอ่อนถึงแม้ว่าตัวเองจะเป็นถึงลูกชายเพียงคนเดียวของเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ก็ตาม

“...”

“แต่ก็ไม่แน่หรอกนะเว้ยไอ้ม่อน เขาว่ากันว่าสาวๆ คณะศิลปะรุ่นเดียวกับเราจีบอยาก ต่อให้เป็นความหล่อความรวยของไอ้เซนต์ก็อาจจะทำอะไรไม่ได้” ขุนพลเดินเข้าไปกอดคอซีม่อนก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาเสียงดังจนคนที่นั่งอยู่บริเวณนั้นต่างพากันมามองมาที่พวกเขาด้วยความสงสัย ปกติพวกเขาก็เป็นจุดสนใจของทุกคนในคณะอยู่แล้ว แต่อยู่ดีๆ ขุนพลก็โวยวายขึ้นมาแบบนี้ทำให้ทุกคนต่างก็อยากรู้อยากเห็นเข้าไปกันใหญ่ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน

“นั่นสิวะ สงสัยไอ้เซนต์กลัวจะพลาดท่าให้กับสาวคณะศิลปะ ก็เลย...”

“ไปก็ไปสิวะ มันจะซักแค่ไหนกันเชียว” เซนต์ชายหนุ่มที่ไม่เคยเป็นที่สองรองใครพูดขึ้นมาเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะเดินนำเพื่อนรักทั้งสองคนไปยังโรงยิมที่อยู่ห่างออกไปไปไกลเท่าไหร่นัก ชีวิตนี้เขาเกิดมาไม่เคยเป็นสองรองใคร ไม่ว่าจะเรื่องอะไรถ้าเขาอยากชนะเขาก็ต้องชนะ ถ้าเขาอยากได้เขาก็ต้องได้ ‘ก็แค่ผู้หญิง...เพียงเขาชี้นิ้วเรียกพวกเธอก็พร้อมคลานเข่าเข้ามาหาแล้วไม่ใช่รึไง’

“กูรู้มาว่าคณะศิลปะมีดาวคณะรุ่นเดียวกับพวกเราอยู่คนนึงสวยชิบหายชื่อว่า ‘เอิงเอย’ สวยแบบตะโกน สวยแบบไม่มีที่ติ และที่สำคัญเป็นนางแบบสเปกไอ้เซนต์” ขุนพลนำเสนอเพื่อนรักของเขาที่เดินนำหน้าไปยังโรงยิมอย่างภาคภูมิใจ ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะของเขากับขุนพลจะแสยะยิ้มร้ายออกมาทั้งคู่รู้ดีว่าเซนต์เป็นคนอย่างไร พวกเขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าผู้หญิงแบบไหนกันที่จะหยุดผู้ชายอย่างเซนต์ได้

“แล้วไงวะ...” เซนต์หยุดเดินก่อนจะหันกลับมามองหน้าของขุนพลด้วยสายตาที่เรียบเฉย เขาไม่ได้สนใจเลยสักนิดผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร หรือมีชื่อว่าอะไร แค่เอากันจบก็แยกย้ายไม่มีอะไรผูกพัน

“มีรุ่นพี่รุ่นน้องต่อคิวกันจีบเอิงเอยยาวยิ่งกว่าหางว่าว มีเสี่ยหลายคนเสนอเงินเลี้ยงดูให้เดือนละเป็นล้าน แต่เธอก็ไม่เคยสนใจใครเลยสักคน”

“ใจแข็งชิบหาย” ซีม่อนเอ่ยสมทบขึ้น ก่อนที่พวกเขาจะพากันเดินเข้าไปภายในโรงยิม

“นั่นเซนต์ ซีม่อน ขุนพลนี่ ตัวจริงหล่อมาก”

“สูงยาว รูปหล่อ ดูผู้รากมากดีเว่อร์”

“หุ่นดีสุด ไม่อยากจะคิดเลยอะ...”

เสียงสาวๆ ต่างพากันมองมาที่หนุ่มๆ ที่กำลังเดินเข้ามาเป็นกลุ่มสุดท้ายเป็นตาเดียว เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วบริเวณจนคณบดีที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอ่ยปราม

เซนต์และเพื่อนๆ ของเขาเดินเข้าไปนั่งต่อท้ายแถวฝั่งของคณะตัวเองอย่างไม่ได้ใสใจอะไรมากนัก สีหน้าของเซนต์แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเขาเบื่อหน่ายที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้ แต่จะให้ทำยังไงก็คนมันฮอต

ตึก! ตึก! ตึก!!

ตาคมมองไปยังชายสูงวัยกลางคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่ประตูโรงยิมจะถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเล็กๆ กำลังวิ่งเข้ามายังบริเวณที่ทุกคนนั่งอยู่

“...” เซนต์หันไปมองตามเสียงวิ่งก่อนที่เขาจะชะงักไปในทันทีที่เห็นร่างบางในชุดนักศึกษากำลังวิ่งเข้ามา เสื้อสีขาวสะอาดตาตัวโคร่งกับกระโปรงพรีชยาวพอกับหัวเข่าของเธอ โดยเฉพาะใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวทำให้เขาละสายตาไปจากเธอไม่ได้เลย

“.../...” ซีม่อนกับขุนพลมองหน้ากันก่อนที่พวกเขาจะหันกลับไปมองที่เซนต์เพื่อนรักอีกครั้งอย่างมีเลศนัย

“มองตาไม่กระพริบแบบนี้ มึงเชื่อกูแล้วใช่ไหมว่าทำไมใครๆ ก็อยากได้”

“หึหึ”

“ดูเหมือนมึงจะมั่นใจ”

“ไม่มีอะไรที่กูอยากได้แล้วไม่ได้” เซนต์หันกลับมามองหน้าขุนพลอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะตอบเพื่อนรักของเขากลับไปแทบจะทันที

“ถ้าอย่างนั่นมึงกล้าพนันกับกูปะล่ะ เจ็ดวันถ้ามึงปิดงานได้มึงเอาเลยสามล้าน” ขุนพลยกยิ้มร้ายออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจงใจจะยั่วคนตรงหน้า

“สามวันพอ...กูรับเป็นสด” เซนต์แสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเพื่อนรักตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบ งานนี้ไม่จำเป็นต้องลงทุน แต่คงต้องลงแรงให้มากหน่อยให้สมกับเงินที่เขาจะได้ในอีก 3 วันต่อจากนี้

“ถ้างั้นกูเพิ่มให้อีกสามล้าน”

“ดีล” ตาคมมองไปยังร่างบางที่นั่งอยู่อีกฝั่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ภายในใจ ด้วยนิสัยที่เซนต์เป็นคนชอบเอาชนะ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนเกมนี้คนที่จะชนะต้องเป็นเขาเท่านั้น

“นักศึกษาทุกท่านคงทราบดีว่าพวกเรามารวมตัวทำอะไรกันที่นี่ ไม่ว่าปัญหานี้ใครจะเป็นคนก่อ แต่คนที่ต้องรับผิดชอบคือพวกคุณทุกคน...”  เสียงของคณบดีประกาศผ่านไมค์ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ

“นี่เอิงฉันว่าเซนต์คณะวิศวะเข้ามองมาที่เธอ...นี่เอิง เอิงเอย” กอหญ้าสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนกำลังมองมาที่พวกเธอ หญิงสาวจึงหันไปมองยังกลุ่มของชายหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่ง มือบางสะกิดแขนเรียวของเพื่อนรักเบาๆ แต่ไม่ว่าเธอจะเรียกยังไงก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากเพื่อนของเธอจนเธอต้องหันกลับมามองหน้าเพื่อนรักของตัวเองอีกครั้ง

“จ๊ะ เมื่อกี้ว่าไงนะ” เอิงเอยยกยิ้มหวานออกมาก่อนที่เธอจะถามเพื่อนรักกลับไปด้วยความสงสัย เอิงเอยกับกอหญ้ารู้จักและสนิทสนมกันมาตั้งแต่ปี 1 จนกระทั่งตอนนี้พวกเธอเรียนด้วยกันมาจนจะจบปีที่ 4 อยู่แล้ว นอกจากกอหญ้าแล้วยังมีมาวินเพื่อนอีกคนที่เธอสนิทด้วย แต่วันนี้เขาไม่ได้มาเนื่องจากติดธุระด่วนกับที่อาจารย์กว่าวินจะคุยงานเสร็จกิจกรรมนี้ก็คงจะจบลงแล้ว

“มัวเหม่ออะไรอยู่เนี่ย หญ้าเรียกเอิงตั้งนานแล้วนะ”

“ขอโทษทีเอิงไม่ได้ยินอะ”

“มีอะไรรึเปล่า” กอหญ้าสังเกตเห็นความผิดปกติบนสีหน้าของเพื่อนรัก เธอจึงเอ่ยถามร่างบางตรงหน้ากลับไปด้วยความเป็นห่วง

“ปกติเวลานี้ถ้าเอิงยังไม่กลับบ้านพ่อก็จะโทรหาแล้ว แต่ตอนนี้ยังม่โทรมาเลยเราโทรไปก็ม่มีคนรับเราเป็นห่วงพ่อน่ะ” เอิงเอยตอบคำถามของเพื่อนรักกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง พร้อมกับหันกลับไปมองยังกระเป๋าเป้ของเขาตัวเองที่วางอยู่รวมกันกับกระเป๋าของเพื่อนๆ อย่างเป็นกังวล

“นักศึกษาตรงนั้นคุยอะไรกันคะ”

“.../...” เอิงเอยกับกอหญ้าก้มหน้าลงทันทีที่อาจารย์ชี้มาที่พวกเธอ ก่อนที่กอหญ้าจะขยับเข้ามาใกล้เพื่อนรัก พร้อมกับกระซิบบอกกับเอิงเอยเบาๆ เพื่อให้ได้ยินกันสองคนเท่านั้น

“อีกเดี๋ยวเขาก็ปล่อยพวกเราแล้ว ถึงตอนนั้นเอิงค่อยโทรหาคุณพ่อดีไหม”

“อืม” เอิงเอยพยักหน้าตอบรับคำของเพื่อนสาวเบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะหันกลับไปสนใจอาจารย์ที่กำลังอธิบายกิจกรรมที่ต้องทำร่วมกันในวันพรุ่งนี้อีก 1 วัน

“เอาล่ะวันนี้เราพอกันแค่นี้ เชิญแยกย้ายกันกลับได้ครับ”

“เอิงเดี๋ยวเราวิ่งไปห้องน้ำก่อนนะ ไม่ไหวแล้วอะ...”

“โอเคๆ เราโทรหาพ่อรออยู่ตรงนี้นะ”

“จ้า...”

เอิงเอยเดินไปหญิงกระเป๋าของตัวเองกับของกอหญ้าขึ้นมาถือเอาไว้ ก่อนที่เธอจะก้มหน้ากดโทรศัพท์ต่อสายหาคุณพ่อของเธอด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้เกือบจะ 1 ทุ่มแล้ว ผิดปกติที่พ่อของเธอจะไม่พยายามติดต่อมาหาเธอเลย

ปึก!!

“อะ ของโทษค่ะ” เอิงเอยรูปลงที่หน้าผากของตัวเองเบาๆ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของร่างสูงตรงหน้า หญิงสาวจะเอ่ยขอโทษเขากลับไปพร้อมกับก้มหัวให้เขาเล็กน้อยอย่างนอบน้อม ก่อนที่เธอเตรียมจะหันหลังให้กับเขา

“เดี๋ยว!!”