การเริ่มต้นที่ซับซ้อน

หลังจากลูเซียน โรเซนฮอล CEO ชื่อดังระดับโลกของบริษัทผลิตยาชั้นนำมีข่าวหนีการแต่งงานแบบคลุมถุงชน เขาก็ช็อกทุกคนในวงการต่อด้วยการประกาศข่าวหมั้นกับพนักงานสาวที่อายุแก่กว่าเขาหลายปี ซึ่งก็คือแม่ของฉันเอง

แม่เลี้ยงฉันเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาตั้งแต่ฉันเกิด นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันดีใจมากที่ท่านได้พบคนที่ท่านรัก

ฉันเจอลูเซียนครั้งแรกสองสามเดือนก่อนที่พวกท่านสองคนจะตกลงแต่งงานกัน ตอนนั้นฉันอายุแค่ 12 ปี แต่ก็รู้ได้ในทันทีว่าท่านเป็นคนใจดีและไว้ใจได้

เขาแต่งงานกับแม่ตอนอายุเพียง 28 ปี และถึงแม้จะเป็นงานแต่งงานที่ใหญ่โตหรูหราและทั้งเจ้าบ่าว เจ้าสาวดูเหมือนเป็นคู่รักที่มีความสุขมาก แต่ฉันมารู้ทีหลังว่าครอบครัวของลูเซียนไม่ชอบภรรยาของเขาเลยแม้แต่น้อย

ถึงอย่างนั้นชีวิตใหม่ของครอบครัวเราก็มีความสุขดี เหมือนนิยายเลยทีเดียว เราใช้ชีวิตอยู่ในแมนชั่นหลังใหญ่ซึ่งอยู่ในอาณาเขตบ้านของครอบครัวของลูเซียน ทุกครั้งที่เขาหยุดงาน เขามักจะพาพวกเราไปท่องเที่ยวในที่ต่าง ๆ

ชีวิตของเราเข้าขั้นเพอร์เฟค แทบไม่มีที่ติเลย อาจจะดีมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่มันก็ดีได้ไม่นาน…

“นาตาลี แม่ของหนูอยู่โรงพยาบาล เดี๋ยวฉันส่งคนขับรถไปรับ ออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้นะ” ลูเซียนสั่ง

ทำไมพ่อเลี้ยงเสียงสั่นจัง

แต่งงานยังไม่ทันถึงปี แม่ของฉันก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นฉันก็กลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก

งานศพของแม่จัดอย่างเงียบ ๆมีแค่เพื่อนสนิทและครอบครัวของลูเซียนเท่านั้นที่มาร่วมงาน ตอนที่ฉันยืนต้อนรับแขกอยู่หน้างาน ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเจ็บปวดจากการสูญเสีย รู้สึกเหมือนอยากให้ลมพัดฉันล่องลอยไปไกล ๆ

“แล้วเด็กคนนั้นจะไปอยู่กับใคร แต่งงานกันแค่ 10 เดือนเอง แม่ก็มาตายอย่างนี้ แล้วนี่เธอมีญาติข้างแม่คนอื่นที่จะมารับเลี้ยงเธอได้อีกหรือเปล่าเนี่ย” พวกเขากระซิบ แต่ก็ได้ยินไปทั่วราวกับเห็นฉันไม่มีตัวตน

แม่จากไปแล้ว ฉันจะทำอย่างไรดี จะอยู่กับใคร จะไปอยู่ที่ไหน ฉันคิดถึงแม่

น้ำตาของฉันไหลพรากลงมาข้างแก้มอย่างช้า ๆ ฉันยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นได้ไม่นานก็มีมือมือหนึ่งมาจับไหล่ของฉันไว้

“ลูเซียน” เขาจ้องหน้าฉันแล้วค่อย ๆ คุกเข่าลงดึงฉันเข้าไปกอดไว้กับอกแน่น

“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะดูแลเธอเอง ไม่ต้องไปไหน อยู่กับฉันนี่ล่ะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันรักเธอ นาตาลี” ลูเซียนพูดข้างหูฉันก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากของฉันเบา ๆ

คำพูดนั้นและรอยจูบนั้นช่วยชีวิตของฉันไว้…

สิบปีต่อมา…

ตอนนี้ฉันอายุ 22 ปี เป็นนักศึกษาปริญญาตรีปีสุดท้าย สิบปีผ่านไปเร็วมาก ฉันเติบโตเป็นสาวที่มีอนาคตไกลและยังอาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงอยู่หลังจากที่แม่เสียชีวิตไปแล้ว

ลูเซียนเลี้ยงดูฉันเป็นอย่างดี เป็นพ่อที่ดีมากกว่าที่ฉันคาดหวังไว้เสียอีก ฉันรู้สึกขอบคุณท่านในฐานะบิดาและครอบครัวคนเดียวของฉันมาตลอด จนกระทั่งฉันเรียนมัธยมปลาย ซึ่งเป็นตอนที่ฉันต้องการเขามากกว่าแค่ในฐานะพ่อเลี้ยง

“นาตาลี วันนี้กลับมากินข้าวเย็นที่บ้านนะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ลูเซียนโทรศัพท์มาหาฉัน น้ำเสียงของเขาตื่นเต้น หรือเขาอาจจะอยากคุยเรื่องเกี่ยวกับการฝึกงานที่แล็บ

“ได้ค่ะ ฉันกลับตรงเวลาแน่นอน เจอกันนะคะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงยินดี

ฉันชอบคุยกับพ่อเลี้ยง อยู่กับเขาแล้วมีความสุข ฉันวางหูแล้วฉีกยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ฉันจะได้กินข้าวเย็นกับเขา ได้ฟังเขาเล่าเรื่องโน่นเรื่องนี้ ได้หัวเราะไปกับเขาและได้เห็นรอยยิ้มของเขา การได้อยู่กับเขาทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงเสมอ

…..

“ลูเซียน…ฉันกลับมาแล้ว!” ฉันตะโกนบอกเขาตอนเดินเข้าประตูบ้าน สาวใช้ประจำบ้านเดินเข้ามาหยิบกระเป๋ากับเสื้อคลุมของฉันไปแขวนให้

หลังจากฉันเรียนจบมัธยมปลาย ฉันก็เริ่มไม่อยากเรียกพ่อเลี้ยงว่าพ่อแล้ว พวกเราเลยเริ่มเรียกกันและกันด้วยชื่อแทน ซึ่งทำให้ฉันดีใจมาก ฉันเดินเข้าไปหาเขาที่ห้องอาหารเพราะคิดว่าเขาคงจะนั่งรอฉันอยู่ที่นั่น

“สวัสดีจ๊ะ ฉันชื่อแอนเจล่า!ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ นาตาลี” ผู้หญิงผมสีบลอน ตาสีฟ้า ทรวงอกและก้นของเธองอนใหญ่มาก เธอเดินเข้ามาทักทายฉันด้วยท่าทางเป็นมิตรเอามาก ๆ

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนาตาลี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” ฉันตอบอย่างสุขภาพพร้อม ๆ รอยยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่ฉันจะฝืนได้ ฉันถูกฝึกให้ยิ้มแบบนี้มาตลอด เป็นยิ้มที่พวกเราใช้เวลาเข้าสังคม ในขณะที่ตาก็ควานหาลูเซียนไปด้วย ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในห้อง แล้วเขาไปอยู่เสียที่ไหนล่ะ แล้วผู้หญิงคนนี้คือใครกัน

พวกเราสองคนนั่งรอกันอยู่เงียบ ๆที่โต๊ะอาหาร พ่อบ้านเอาอาหารทั้งสามคอร์สมาเสริ์ฟให้เต็มโต๊ะ หลังจากนั้นไม่นานลูเซียนก็เดินเข้ามา ขอบคุณพระเจ้า!!!ฉันกำลังรู้สึกอึดอัดอยู่พอดีเพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับผู้หญิงคนนี้ดี

“นาตาลี คุณกลับมาแล้ว ยินดีต้อนรับกลับบ้านจ๊ะ มะ ๆ ให้ฉันแนะนำแขกแสนสวยคนพิเศษของเย็นนี้ นี่คือแองเจล่า เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน แองเจล่า นี่คือลูกสาวฉัน นาตาลี” ลูเซียนหันมามองฉันพร้อมกับรอยยิ้มแบบปลาบปลื้มยินดี ผิดกับฉันที่แทบจะยิ้มไม่ออก

ถ้าโลกจะแตกจริง ๆก็ขอให้แตกตอนนี้เลยก็แล้วกัน

พวกเราสามคนนั่งคุยกันเรื่องสัปเพเหระ ฉันทำท่าทางสนอกสนใจอย่างที่ถูกสอนมาหากในหัวสมองว่างเปล่าเพราะรู้สึกช็อกกับข่าวที่ลูเซียนบอก

ลูเซียนหันมามองหน้าฉันเป็นพัก ๆเพราะรู้ว่าฉันยังรับไม่ได้กับข่าวดีอย่างที่เขาคาดหวังไว้

…..

“นาตาลี หนูกำลังหาที่ฝึกงานอยู่ใช่ไหม มาทำกับบริษัทของครอบครัวฉันสิ จะได้เรียนรู้ธุรกิจภายในครอบครัว ฉันจะบอกอาเอ็ดเวิร์ดให้ เขาเกริ่นไว้เหมือนกันว่าหนูต้องได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะเลยถ้าได้ทำงานที่แล็ปกับเขา ฉันไม่ได้บังคับนะ แต่คิดว่าถ้าหนูตกลง คงจะดีไม่น้อย” ลูเซียนเอ่ยเชิญชวนด้วยรอยยิ้มพริ้มเพราเช่นเคย ฉันแทบไม่สนใจเรื่องที่เขาพูดด้วยซ้ำ แค่เห็นรอยยิ้มของเขา ฉันก็ยอมทำทุกอย่างอยู่แล้ว

“ได้ค่ะ ดีเหมือนกัน ฉันจะได้เรียนรู้เรื่องธุรกิจไปด้วย” ฉันตอบด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ

“ดี ๆหลังเลิกงานคืนนี้เอ็ดเวิร์ดจะมาคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการฝึกงานและตำแหน่งที่หนูต้องทำ มีอะไรก็ถามเขาได้ทุกเรื่องเลยนะ” ลูเซียนเอ่ยเสียงเรียบ

หลังจากอาหารเย็นเสร็จ ฉันก็ขอตัวขึ้นไปห้องนอนพร้อมกับบอกแม่บ้านฉันอยากอยู่ในห้องคนเดียว ไม่อยากให้ใครมารบกวน

พอฉันไปถึงห้องฉันก็ปล่อยน้ำตาที่กั้นไว้ให้ไหลพรากออกมาไม่ยอมหยุด ลูเซียนกำลังจะแต่งงานใหม่ กับผู้หญิงคนอื่น

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีแฟน สมัยก่อนเขาก็มีคบกับผู้หญิงหลายคน แต่ฉันไม่สนใจเพราะรู้ว่ายังไงก็คงคบกับพวกหล่อนไม่นาน ไม่คิดเลยว่าในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันต้องสละลูเซียนให้กับผู้หญิงอีกคน

ก๊อก..ก๊อก…

“นาตาลี นี่ฉันนะ”

เฮ้อ…ลูเซียนมา ไอ้น้ำตาเจ้ากรรมก็ยังไม่ยอมหยุดไหลสักที

“เข้ามาค่ะ” ฉันเอ่ยตอบไป

ลูเซียนเปิดประตูห้องแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ฉันบนเตียง

“ยินดีด้วยกับการหมั้น” ฉันฝืนยิ้ม พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุดพร้อมกับกลั้นน้ำตาไปด้วย

“ขอบใจมาก แต่ถ้าเธอยินดีกับฉันจริง ๆ ทำไมเธอถึงต้องร้องไห้ด้วย” เขาถามพร้อมกับยื่นมือออกมาจับแก้มฉันเบา ๆ

ไม่แปลกใจเลยที่ลูเซียนรู้ เขารู้จักฉันดีมาตั้งแต่เด็ก

“ฟังนะ นาตาลี นี่ก็ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วที่แม่ของเธอจากไป อีกหน่อยเธอเองก็จะเติบโตเป็นผู้หญิงและมีครอบครัวเป็นของตัวเอง ฉันรักหนูและอยากให้หนูมีชีวิตที่ดี ฉันเชื่อว่าการที่ฉันได้แต่งงานกับแอนเจล่าก็จะทำให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์ขึ้น และเธอจะได้ช่วยหนูได้ด้วย” เขาพยายามอธิบาย

“ฉันเข้าใจ ไม่ต้องกังวลเรื่องฉันหรอก” ฉันฝืนยิ้มต่อไปแล้วตรงเข้าไปกอดเขาแน่นเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ และพยายามฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมาด้วย

“ฉันอยากนอนพักผ่อนสักครู่ก่อนที่อาเอ็ดเวิร์ดจะมา คุณไปอยู่กับเธอเถอะ ของให้มีความสุขนะคะ” ฉันอวยพร พยายามทำน้ำเสียงยินดี

“ได้ อย่าลืมนะว่าฉันรักหนู” เขากระซิบข้างหูฉันแล้วก้มลงจูบที่หน้าผากเหมือนที่เขาชอบทำมาตลอดหลาย ๆ ปีที่ผ่านมาไม่ต่างจากตอนที่ฉันเป็นเด็ก แต่มาตอนนี้จูบของเขากลับทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุด

ลูเซียนเดินออกจากห้องไป ส่วนฉันก็ล้มตัวลงนอนลงบนเตียง ตาของฉันแทบปิดแล้ว แถมหัวยังปวดจนเหมือนจะระเบิดอีก ฉันควรต้องพักสายตาสักที ไม่งั้นตาฉันบวมแน่ ๆ ตอนฉันได้เจออาเอ็ดเวิร์ด

ว่าแล้วฉันก็ค่อย ๆ เดินลงบันไดไปชั้นล่าง กะจะหาน้ำแข็งมาประคบหนังตาสักหน่อย

“อ้า…อ้า…ลูเซียน…เอาอีก…”

ฉันได้ยินเสียงของผู้หญิงดังออกมาจากห้องทำงานของเขา ฉันเดินไปตามเสียงโดยไม่ห้ามขาตัวเองเลยแม้แต่น้อย ประตูห้องทำงานของเขาเปิดอยู่หน่อย ๆ ในใจฉันร้องห้ามว่าอย่ามองนะ แต่ฉันก็หยุดตัวเองไม่ได้ ชะโงกหน้ามองลอดช่องเข้าไปอยู่ดี

กึก…กึก…กึก…

แองเจล่านั่งหันหลังให้กับประตูในขณะที่ร่างของเธออยู่บนตักของลูเซียน สะโพกของเธอส่ายร่อนขึ้นลงอยู่บนท่อนเนื้อกลางหว่างขาของเขา แขนของเธอกอดคอของลูเซียนไว้พร้อมกับจูบเขาอย่างเร่าร้อน หญิงสาวครางเสียงออกมาอย่างดูดดื่ม กระโปรงรัดรูปตัวสั้นถูกรั้งขึ้นไปถึงเอว ในขณะที่เขาจับเนื้อสะโพกของเธอแน่นแล้วกระแทกอาวุธของเขาเข้ากับช่องเนื้อนิ่มจนน้ำหวานหยดย้อยออกมาทั่วต้นขา ทรวงอกของเธอกระเด้งขึ้นลงตามจังหวะกระแทกของช่องรักส่วนล่าง

“ฉันจะเสร็จแล้ว จะเสร็จแล้ว ฉันรักคุณค่ะ อ้า ลูเซียน แรง ๆ เลยค่ะ” แองเจล่าครางกระเส่าเคลื่อนสะโพกขึ้นขี่แท่งร้อนอย่างหนักหน่วงและรุนแรงจนเธอเกือบขึ้นสวรรค์ ซึ่งเขาก็ปล่อยให้เธอได้ปลดปล่อยอารมณ์อย่างเต็มที่ มือของเขากุมอยู่กับผมสี บลอนด์ของเธอ

แองเจล่าเป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ อีกทั้งยังเก่งเรื่องบนเตียงเป็นที่สุด และในเมื่อครอบครัวของเขาเลือกเธอมาเป็นคู่ครองเพื่อให้ธุรกิจของทั้งสองตระกูลเจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก ถ้างั้นเขาก็ควรจะกอบโกยความสำราญนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

นาตาลีเองก็เริ่มโตเป็นสาวขึ้นทุกวัน อีกไม่นานเธอก็จะได้เจอคนที่เธอรักและแต่งงานมีครอบครัวออกไปเหมือนกัน

ลูเซียนรู้ว่าเอ็ดเวร์ดยังเป็นโสดและถึงแม้เขาจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าแต่เขาก็ไม่เคยจริงจังลงหลักปักฐานกับใครสักคน ซึ่งก็ไม่ใช่ความผิดของเขา

“คืนนี้นายควรจะมาพบกับนาตาลีก่อนจะดึกเกินไป แล้วพรุ่งนี้เจอกันตอนประชุมคณะกรรมการที่สำนักงานใหญ่” ลูเซียนพยักหน้ากล่าวกับน้องชายก่อนจะเดินเข้าห้องไป

…..

ฉันเข้าไปอาบน้ำเพื่อลบเรื่องราวต่าง ๆที่ตีกันอยู่ในสมองแต่น้ำยาสระผมที่ลูเซียนซื้อให้ฉันเมื่ออาทิตย์ก่อนกลับทำให้ฉันคิดถึงและอยากเป็นเจ้าของเขามากยิ่งขึ้นไปอีก

“อ้า…ลูเซียน อ้า…ลูเซียน” ฉันครางเสียงดัง จินตนาการถึงใบหน้าและฝ่ามือของเขาที่กำลังบีบคลึงทรวงอก ติ่งนม และลูบไล้ของลับที่หว่างขาของฉันไปด้วย

ฉันวางผ้าขนหนูลงบนเตียงนอนแล้วล้มตัวลง มือขวาบีบจุกนม ส่วนมือซ้ายคลึงกลีบดอกไม้ส่วนล่างไปมา ปุ่มกระสันเปียกชุ่มและเต่งตึง ทั้งเร้าร้อน ทั้งฉ่ำแฉะ ภาพพ่อเลี้ยงปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด

ฉันทำแบบนี้หลายต่อหลายครั้ง ช่วยตัวเองแล้วนึกถึงพ่อเลี้ยง และฉันก็เสร็จเพราะเขาทุกครั้ง ครั้งนี้ฉันเดาว่าฉันจะยิ่งขึ้นสวรรค์เร็วขึ้นและหนักหน่วงขึ้นเพราะฉันเพิ่งเห็นภาพเขาร่วมรักกับผู้หญิงคนนั้น

ฉันกางขาออกแล้วร้องเรียกชื่อลูเซียนไปพร้อม ๆ กับขยับนิ้วสวนเข้าออกในช่องรัก จิตนาการว่ามือของฉันคือดุ้นเนื้อของเขา ดุ้นเนื้อแกร็งที่กำลังร่วมรักกับฉัน

ฉันครางกระเส่าเสียงดังขึ้น แม้แต่นิ้วมือที่จุ่มจ้วงลงในช่องรักของฉันก็ยังส่งเสียงตามจังหวะแรงนิ้วมือในตอนที่ฉันใกล้ถึงสวรรค์ และเมื่อน้ำรักแตก ฉันก็ทนไม่ไหวอีกแล้วต้องยกสะโพกขึ้นและลงกับนิ้วมือของตัวเองไปด้วย

“ลูเซียน ทำอีก กระแทกหนักขึ้นอีก ลูเซียน ฉัน…ฉันเสร็จแล้ว ลูเซียน อ้า…ลูเซียน…”

ไม่คิดเลยว่าในระหว่างที่ฉันกำลังเสพสุขกับจิตนาการที่มีกับพ่อเลี้ยง ฉันได้เปิดเผยความลับที่ฉันปกปิดมานานแล้วนานออกไปแล้ว

…..

ในเวลาเดียวกันเอ็ดเวิร์ดซึ่งบังเอิญยืนอยู่อีกฝั่งของประตูห้องนอนของนาตาลีได้ยินเสียงหอบครางอย่างหื่นกระหายของเธอซึ่งกำลังขานชื่อลูเซียนพี่ชายของเขาอย่างชัดเจน

โอ้ นาตาลี เธอโตเป็นสาวที่เร่าร้อนมากจริง ๆฉันจะเป็นคนสอนเธอเอง

เอ็ดเวิร์ดแสยะยิ้ม เขารอจนกระทั้งเธอถึงจุดสุดยอด รอให้เสียงครางสงบลง เขาถึงเคาะประตูเรียกเธอเบา ๆ

“นาตาลี นี่เอ็ดเวิร์ด…อากำลังจะเข้าไปนะ…” โดยไม่รอคำตอบจากเธอ เขาผลักประตูเข้าไป

ทันทีที่ได้ยินเสียงของเอ็ดเวิร์ด ฉันก็หลุดจากจินตนาการและรีบพันผ้าเช็ดตัวรอบร่างเปลือยเปล่า ทันเวลากับที่ประตูเปิดออกและอาของฉันก็เดินเข้าห้องมาด้วยสีหน้ามั่นใจ

เอ็ดเวิร์ดเป็นน้องชายของลูเชียนและเป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการทั้งหมดของบริษัทของครอบครัวเรา

แม้ว่าฉันจะยอมรับความสามารถในการเป็นผู้นำธุรกิจด้วยวัยเพียง 33 ปีนั้นน่าประทับใจมากสำหรับเขา แต่ฉันก็ไม่เคยไว้ใจเขาเลย เขามักจะทำให้ฉันกลัวเสมอเวลาพวกเราได้เจอกัน

ดูเหมือนว่าเขาจะมีพรสวรรค์ในการทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่ต่อหน้าเขารวมถึงตอนนี้ด้วย

ร่างบางของฉันเปลือยเปล่าโดยไม่มีอะไรปิดกายนอกจากผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันรอบอยู่ และตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ข้างๆ ฉันบนเตียง

นอกเหนือจากลักษณะภายนอกที่คล้ายกับลูเซียนจนแทบเหมือนร่างโคลนที่อายุน้อยกว่าของเขา สองคนนี้ก็ไม่มีอะไรที่คล้ายกันเลยแม้แต่น้อย

“อาดีใจที่เธอตัดสินใจมาฝึกงานกับอาที่แล็บ อาจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้ประสบการณ์นี้เป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่น่าพึงพอใจสำหรับเธอ นาตาลี” เอ็ดเวิร์ดพูดด้วยรอยยิ้มหวานบนริมฝีปากของเขาขณะที่เขาตบไหล่ที่เปลือยเปล่าของฉัน

จากนั้นเขาก็อธิบายหน้าที่ที่ฉันต้องทำที่ห้องแล็บซึ่งรวมถึงการช่วยเขาดูแลโครงการวิจัยบางโครงการและทำหน้าที่เป็นเลขาส่วนตัวของเขาด้วย

ฉันเริ่มกังวลกับเรืองร่างของเปล่าเปลือยของฉันและลำตัวเขาที่ใกล้ฉันเอามาก ๆ โชคดีที่คุยกันไม่นานเขาก็ขอตัวกลับ

“เอาล่ะ นี่มันก็ดึกแล้ว...อาจะกลับแล้ว โทรหาอาได้ตลอดเวลาเลยนะ หากเธอมีคำถามใดๆ ไม่ต้องห่วง อาจะดูแลเธออย่างดีให้สมกับที่พ่อเลี้ยงของเธอฝากไว้” เขากระซิบข้างหูฉันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วลุกขึ้นจากเตียง

ฉันขอบคุณเขาด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใสที่สุดเท่าที่ฉันสามารถรวบรวมได้ และเขาก็เดินออกจากประตูไป

วุ้ย ไปสักที หวังว่าการทำงานกับเอ็ดเวิร์ดจะเป็นประสบการณ์การเรียนรู้ที่เปิดโลกให้ฉันได้นะ?