บทที่ 4

รถเบนซ์สีดำคันหรูจอดเทียบหน้าหอหญิงของมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มพาเพียงฟ้าเดินตลาดนานเป็นชั่วโมง เข้าร้านไหนเป็นได้ของ จนเวลาล่วงเลยมาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวถึงคะยั้นคะยอให้อาทิตย์พากลับ เพราะข้าวของทั้งหมดของเธอดันติดอยู่ในรถเขา

“เดี๋ยวพี่หยิบของด้านหลังให้ครับ”

ชายหนุ่มอาสาพลันในหัวก็คิดแผนที่จะใช้เข้าหาคนตัวน้อยได้อีกครั้ง อาทิตย์อาศัยช่วงจังหวะที่หญิงสาวเผลอ รูดซิปกระเป๋าอุปกรณ์วาดรูป หยิบเอากระเป๋าใบจิ๋วหนึ่งในนั้นออกมาแล้วโยนมันกลับเข้าไปซ้อนในรถ จัดทุกอย่างให้คงสภาพเดิมแล้วส่งคืนเพียงฟ้า

“ขอบคุณนะคะที่เลี้ยงขนมเพียงวันนี้ ลาก่อน”

คนตัวเล็กขอบคุณพร้อมทั้งเอ่ยลา ที่เพียงฟ้าใช้คำว่าลาก่อนเพราะแน่ใจว่าเราทั้งคู่คงไม่มีโอกาสได้พบเจอกันอีกได้แน่

“ขอบคุณน้องเพียงเช่นกันที่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนพี่”

“ขับรถดีๆ นะคะ”

หญิงสาวส่งยิ้มหวานจริงใจแล้วบอกอาทิตย์เพียงเท่านั้น ไม่แสดงการเชิญชวนใดๆ ออกมาทั้งสีหน้าและแววตา อย่างที่ผู้หญิงหลายคนเคยทำกับเขา

อาทิตย์มองคนตัวเล็กผ่านกระจกหลัง ยังไม่ทันที่รถจะเคลื่อนตัวออก หญิงสาวก็กลับตัวเดินหายเข้าไปในหอพัก ไม่ยืนรอเพื่อเอาใจหรือเรียกร้องให้เขาอยู่ต่อ ซึ่งสร้างความหงุดหงิดให้ชายหนุ่มเล็กน้อย

ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์มากดโทรหาเพื่อนทั้งสองเพื่อนัดหมาย อย่างไรวันนี้อาทิตย์ก็ต้องหาที่ปลดปล่อย ไม่เช่นนั้นเขาต้องคลุ้มคลั่งแน่ๆ

แก้วเหล้าในมือถูกวางกระแทกลงบนพื้นโต๊ะเสียงดังเพื่อระบายอารมณ์เดือดดาลที่เกิดจากผู้หญิงตัวเล็กๆ เจ้าของแววตาใสซื่อที่อาทิตย์อยากครอบครองเรือนกายสาวแทบคลั่ง เสียงเพลงในผับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มนึกสนุกหรือมีอารมณ์ร่วมไปกับมัน

“เป็นไงบ้างวันนี้ ไปถึงไหนมา”

ภาคินน์ละมือจากเต้าใหญ่โตเกินตัวของหญิงสาวข้างกาย แล้วหันมาถามเพื่อนพร้อมรินเหล้าในแก้วที่พร่องให้เต็มตามเดิม

“หน้าหอพัก… แล้วแม่นั่นก็บอกลากูเฉย เหี้ยเอ้ย! ไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอวะ”

นึกถึงคำว่าลาก่อนของแม่เพียงน้อยแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า อยากจะเดินเข้าไปบอกคนตัวเล็กให้เก็บคำนั้นกลับไปเถอะ ตราบใดที่อาทิตย์ยังไม่ได้ตัวเธอ อย่าถามหาคำว่าจากลา

“กูเตือนแล้วว่าเพียงฟ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเล่นด้วยได้ง่ายๆ นี่พึ่งเริ่มต้นยังทำมึงคลุ้มคลั่งได้ขนาดนี้ กูว่าเลิกพยายามเถอะ มีสาวๆ ที่ต้องการมึงเยอะแยะ โดยที่มึงไม่ต้องเรียกร้องอะไรเลย”

“ก็ถ้ามันง่ายขนาดนั้น แล้วมันจะไปสนุกตรงไหน ใช่ไหม”

แทนคุณผู้มาทีหลังเป็นคนตอบแทน ข้างกายมีสาวสวยหุ่นดีสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นขนาบข้างถึงสองคน คนมาใหม่ส่งสัญญาณให้สาวสวยหนึ่งในสองคนนี้ไปบริการเพื่อนที่ยังขาดคนดูแล สาวเจ้าตรงเข้าไปหาอาทิตย์อย่างรู้หน้าที่ คลอเคลียเจ้าของร่างกายกำยำไม่ห่าง

“แล้วอีกอย่างคนอย่างไอ้อาทิตย์พออยากได้อะไรแล้ว มึงเคยเห็นมันไม่ได้เหรอวะ”

ความที่เป็นเพื่อนสนิทกันมานานทำให้ทั้งสามรู้นิสัยแม้กระทั่งกมลสันดานของกันและกันดี จึงกล้าพูด อาทิตย์ที่ฟังแล้วถูกใจ มียกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย

มือแกร่งปลดกกระดุมคอเสื้อให้ต่ำลงเพื่ออำนวยให้สาวสวยข้างกายได้ลูบไล้แผงอกกว้างได้สะดวก แต่เหมือนสาวเจ้าต้องการมากกว่านั้น เธอคว้าหัวเข็มขัดแบรนด์หรูแล้วปลดออกตามอำเภอใจ รูดซิปกางเกงชายหนุ่มออกเผยให้เห็นขอบกางเกงชั้นในลึกลงไปอย่างน่าหวาดเสียว ซึ่งอาทิตย์เองก็ไม่ห้ามปรามกลับชื่นชอบเสียด้วยซ้ำ

ห้องนี้เป็นห้องวีไอพีของผับที่ไม่ใช่ใครก็เข้ามาได้ และจะเข้ามาได้ก็ต่อเมื่อยอมจ่ายค่าบริการอันสูงลิ่วถึงจะได้เป็นเจ้าของในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทั้งสามกล้าทำเรื่องอย่างว่าในนี้ โดยที่ไม่กลัวใครจะเข้ามาเห็น

“ต่ำลงอีกนิด…”

อาทิตย์กดหัวแม่สาวร้อนแรงให้ต่ำลงอีกนิด สาวสวยเข้าใจในทันทีว่าชายหนุ่มต้องการอะไร แล้วปรายตามองเจ้าของใบหน้าคมเพื่อจะถามย้ำให้แน่ใจ

แล้วก็ได้รับการยืนยันผ่านทางสายตา เธอจึงปลดปล่อยตัวตนที่แข็งนูนพองโตออกมาสัมผัสโลกภายนอกลูบไล้ส่วนปลายคล้ายหยอกล้อ แล้วจัดการครอบครองมันด้วยริมฝีปากเล็กบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพู ไม่มีใครสนใจ ใครทั้งสามต่างยุ่งแต่กับคนของตัวเอง

อาทิตย์คว้าแก้วเหล้ามากระดกลงคอจนเกลี้ยงแก้ว ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคนที่ตอนนี้เขาเอาแต่จินตนาการถึงใบหน้าหวานๆ ในขณะถูกครอบครองตันตนอย่างเสียวซ่าน

‘สวัสดีค่ะ พี่อาทิตย์’

รอไม่นานก็ได้ยินเสียงเพราะๆ ดังมาตามปลายสาย ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเมื่ออีกฝ่ายยอมบันทึกเบอร์และยังจำเขาได้

“น้องเพียงทำกระเป๋าดินสอตกไว้บนรถพี่ พรุ่งนี้มีเรียนกี่โมงครับ พี่จะเอาไปคืน”

ชายหนุ่มกรอกเสียงลงไปตามสายให้ดูเป็นปกติที่สุด ทั้งที่เสียวซ่านจนอยากจะหลุดเสียงครางออกมา ยิ่งได้ยินเสียงหวานๆ ของเพียงฟ้า ความต้องการยิ่งพุ่งขึ้นสูงมากล้น อยากให้คนตรงหน้าเขาตอนนี้เป็นสาวน้อยในโทรศัพท์เหลือเกิน

‘จริงเหรอคะ’

เพียงฟ้าถามย้ำ เธอมั่นใจว่าเก็บมันดีแล้วนะ ของต้องใช้ทุกวันด้วยสิ เสียงค้นหาข้าวของดังจากปลายสายทำให้อาทิตย์ส่ายหัว ทำไมต้องคิดนาน น้องเพียงน้อยไม่ดีใจหรือที่จะได้เจอเขา

‘พรุ่งนี้เพียงมีเรียนเช้าค่ะ เก้าโมง’

“โอเคครับ พรุ่งนี้เจอกันหน้าคณะ ฝันดีนะครับ”

อาทิตย์ยิ้มเมื่อได้รับคำตอบพึงพอใจ และก่อนจะกดวางสายก็ไม่ลืมที่จะทิ้งทวนให้อีกฝ่ายได้ใจเต้นแรง ขนาดหินโดนน้ำทุกวันยังกร่อนเลย แล้วเพียงน้อยจะทนได้นานสักแค่ไหน หากโดนดวงอาทิตย์ร้อนแรงเช่นเขาสาดส่องทุกวัน

“อ๊าาา…”

เสียงครางแห่บพร่าดังออกมา เมื่ออารมณ์ใคร่ถึงจุดสูงสุด อาทิตย์หลับตาแล้วนึกถึงเรือนร่างสาวน้อยหน้าหวาน แล้วเกร็งกระตุกปลดปล่อยมันออกมาทุกหยาดหยด

พอทุกอย่างเสร็จสิ้น ชายหนุ่มก็หยิบเงินสดจำนวนไม่น้อยให้สาวสวยที่บริการพาเขาไปส่งถึงฝั่งฝัน พลางหยิบบุหรี่ออกมาสูบ ยักคิ้วให้เพื่อนสนิทฝั่งตรงข้ามที่ควบสาวสวยทีเดียวถึงสองคน

เพื่อนทั้งสองมองมาทางเขาตั้งแต่ตอนคุยโทรศัพท์ อาทิตย์รู้ว่าพวกมันคิดอะไรอยู่ สายตาของเพื่อนทั้งสองบ่งบอกว่ากำลังด่าทอเขาอยู่ในใจ แต่ช่วยไม่ได้ก็เป้าหมายในครั้งนี้ มันเย้ายวนจนเขาไม่คิดจะยอมแพ้…

เพียงฟ้ามองโทรศัพท์ในมือนิ่ง หัวใจดวงน้อยพลันเต้นแรงกับคำพูดของคนปลายสายเมื่อครู่ ทั้งที่ไม่ได้มีคำหวานหูใดๆ เลยแม้แต่นิด แค่คำว่าฝันดีก็ทำให้เธอใจบางได้ขนาดนี้เชียวเหรอ

“เลิกคิดไปเองได้แล้วเพียงฟ้า คนอย่างเขาไม่มีทางสนใจเธอแน่ๆ”

พี่อาทิตย์ดูไม่ได้มีท่าทีสนใจเธอในรูปแบบนั้นสักหน่อย เขาก็แค่ใจดีตอบแทนที่เธอมีน้ำใจให้เขายืมดินสอ มีแค่เธอฝ่ายเดียวที่รู้สึกหวั่นไหว

ร่างบางหันมาสนใจหนังสือที่อ่านค้างไว้ตรงหน้า แต่สมาธิที่เคยมีได้กระเจิงหายไปหมดแล้ว เมื่อได้ยินเสียงพี่อาทิตย์ เมื่อครู่เพียงฟ้าตกใจเล็กน้อยที่คนโทรเข้ามาเป็นชายหนุ่มที่เธอคิดว่าคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

และก็หวังว่าการเจอกันพรุ่งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย เพราะเพียงฟ้าไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้ เธออยากรีบทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จเลยเลือกที่จะปฏิเสธความสัมพันธ์ฉันท์ชายหญิงมาตลอด เพราะไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มารบกวนตจิตใจแล้วทำให้เป้าหมายของเธอไขว้เขว

“ตั่งใจอ่านหนังสือเพียงฟ้า”

แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้นดึงสมาธิของหญิงสาวไปอีกจนได้ เพียงฟ้าหยิบขึ้นมาดูเพราะคิดว่าเป็นเพื่อนที่ติดต่อมาตามปกติ แต่กลับไม่ใช่ คนที่ส่งสติกเกอร์หมีน้อยนอนหลับฝันดีมาให้คือพี่อาทิตย์ พร้อมทั้งยังแนบรูปภาพกระเป๋าดินสอที่หญิงสาวจำได้ดีว่ามันคือของเธอมาอีกด้วย

“อย่าใจดีกับเพียงได้ไหมคะ เพียงไม่อยากหวั่นไหว”

คนที่ไม่เคยได้รับความใส่ใจมาทั้งชีวิต ทำได้เพียงร้องโอดครวญออกมา