ตอนที่ 5 แรกสบตา

ปองรักนั่งอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอพิมพ์แล้วลบ พิมพ์แล้วลบอยู่ตั้งหลายครั้ง เธอทิ้งหลังลงไปบนที่นอน ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

ปองรักตัดสินใจนั่งเขียนจดหมายแนะนำตัวเป็นภาษาฝรั่งเศส เพราะเขาให้สัมภาษณ์ว่าชอบประเทศฝรั่งเศส เธอพยายามเขียนอย่างสุดกำลัง และทำให้ดีที่สุด

แต่ก็มีอยู่ประโยคหนึ่ง เธอเขียนว่า

(“ดิฉันชอบประเทศฝรั่งเศสค่ะ ฝรั่งเศสเป็นเมืองในฝันที่อยากจะไปฮันนีมูนกับคนที่ดิฉันรัก”)

ปองรักก็ใส่ชุดนักศึกษา ปล่อยผมยาวสยาย และทาปากสีส้มอ่อน ซึ่งก็เป็นสีโปรดของเธอเช่นเดียวกัน

ฟาเบียนเพิ่งกลับมาจากประเทศจีน มีคนขับรถมารับเขาที่สนามบิน ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาเช็กงาน แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุด มีอีเมลเข้ามาหาเขาในขณะนี้

เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ‘ตีหนึ่งสิบสองนาที’ เขาหัวเราะดังหึ ๆ

พอเห็นเป็นเรื่องแนะนำตัวเองของนักศึกษาเขาก็รีบเปิดเอกสารที่เธอแนบส่งเข้ามาดู ฟาเบียนรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่เธอเลือกใช้ภาษาฝรั่งเศสในการเขียนจดหมายแนะนำตัว เขานึกชมในใจว่าเธอใช้ภาษาได้ดี พออ่านมาถึงประโยคหนึ่งเขากลับหัวเราะดังลั่น จนคนขับรถหันหน้ามามอง เพราะเจ้านายของเขาไม่ได้หัวเราะดังแบบถูกอกถูกใจแบบนี้มาตั้งนานแล้ว

และยิ่งสะดุดตาเข้าไปอีก กับรูปถ่ายในชุดนักศึกษาของเธอ พร้อมน้ำหนักส่วนสูง ซึ่งมันไม่จำเป็นต้องใส่มาในนั้น เขานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

‘รายการเกิดมาแฉ มันได้ผลจริง ๆ แฮะ รายการเขาดังจริง ๆ’ เขานึกไปขำไป ว่าเด็กสาวคนนี้ต้องดูรายการเกิดมาแฉแน่ ๆ เลย

“ปองรัก นิคเนม จิล” เขาเอ่ยชื่อเธอออกมา

‘เดี๋ยวเราได้เจอกัน’

วันรุ่งขึ้น ฟาเบียนเรียกเลขาขอดูเอกสารการส่งตัวของปองรัก เขาเซ็นต์อนุมัติไปในทันที

(“ปองรัก บริษัท ฟาเบียน คอนเซ็นเตอร์ ชิปปิ้ง จำกัด เขาตอบตกลงให้เธอเข้าไปฝึกงานได้ ทางนู้นแจ้งมาอีกว่า พร้อมเมื่อไหร่ให้ไปเริ่มงานได้ทันที แต่เขามีคอมเม้นท์มานิดนึง ว่าถ้าเธอต้องเดินทางไปต่างประเทศกับเขา โดยเฉพาะประเทศฝรั่งเศสเธอจะไปไหม”) อาจารย์แจ้งข่าวดีเธอทางไลน์ แต่พอเห็นประโยคหลังหัวใจของปองรักก็เต้นโครมคราม

(“ไปไหนก็ไปได้ทั้งนั้นค่ะอาจารย์”) เธอตอบท่านไปด้วยหัวใจพองโต

“ข่าวดีอะไรลูกนั่งยิ้มไม่หุบ” แม่ถาม

“ก็หนังสือที่หนูส่งไปขอฝึกงานเขาตอบกลับมาว่ารับหนูเข้าไปทำงานด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยอาการดีใจ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ที่ไหนลูก”

“สัตหีบค่ะ” เธอบอกแม่

หลังจากนั้นทั้งสองก็เริ่มปรึกษากันว่าจะเอายังไง เพราะจากบ้านไปทำงาน เธอคงไปกลับไม่ไหว

“แม่จ๋า วันที่จิลไปเริ่มงาน จิลจะขอทำเรื่องอยู่หอพักพนักงานก็ได้ค่ะ” เธอพูดให้แม่สบายใจ เพราะทางอาจารย์ก็แจ้งว่ามีสวัสดิการอะไรให้บ้าง

“ดีลูก ตั้งใจฝึกงาน จบมาจะได้หางานทำดี ๆ”

“จ้ะแม่” เธอรับปากแม่อย่างแข็งขัน ปองรักเอื้อมมือไปแตะมือของพ่อที่นอนไม่ไหวติงอยู่บนที่นอน

“พ่อจ๋า จิลจะหาเงินให้ได้เยอะ ๆ เลย จะเอามารักษาพ่อค่ะ พ่อต้องเข้มแข็ง และรีบหายนะคะ” สองแม่ลูกกอดกันกลมอยู่ที่หน้าเตียงของพ่อ

“น้องปองรัก เชิญที่ห้องท่านประธานค่ะ” เลขานุการของฟาเบียนเดินเข้ามาตามเธอถึงห้องเล็ก ๆ ที่จัดเอาไว้ให้สำหรับผู้ที่มาติดต่องาน

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างช้า ๆ และจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้ดูดี ไม่วายหันไปมองกระจกสีดำที่ข้างผนัง ยกมือขึ้นจัดผมเผ้าให้เข้าที่เข้าทาง

‘ตื่นเต้นจัง’ เธอพูดกับตัวเอง ยกมือขึ้นมาจับกันเอาไว้แน่น

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เลขานุการเคาะห้องท่านประธานไปสามครั้ง

‘ฟาเบียน ฟรองซัว ประธานและกรรมการผู้จัดการ’ เธออ่านชื่อเขาอีกครั้งที่หน้าห้อง วันนี้ท่องทั้งชื่อของเขา และชื่อของบริษัทเป็นร้อย ๆ รอบ

“เข้ามา” เสียงทรงอำนาจดังขึ้น เลขานุการผลักประตูเข้าไป และหันมาพยักหน้าให้หญิงสาวเดินตาม

“คุณปองรัก นักศึกษาฝึกงานของ มหาวิทยาลัย................ มาแล้วค่ะ”

คุณมุกดายืนน้อมรายงานนาย ก่อนจะวางแฟ้มของปองรักตัวจริงลงไปบนโต๊ะของเจ้านาย ฟาเบียนหยิบแฟ้มนั้นขึ้นไปถือ แล้วโบกมือไล่มุกดาโดยไม่ออกเสียง เธอรีบเดินกลับออกไปทันที

ปองรักพยายามยืดตัวตรง สูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เธอรู้สึกประหม่ามาก ชายหนุ่มดูดีกว่าในคลิปเสียอีก

พอทั้งสองได้สบตากัน ปองรักรีบพนมมือยกมือไหว้เขาอย่างอ่อนช้อย และกล่าวคำว่า “สวัสดีค่ะ” อย่างชัดถ้อยชัดคำ

“นั่งก่อนสิ” เขาพูดมาเป็นประโยคแรก และผายมือให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ข้างหน้า

“ขอบคุณค่ะ” ปองรักกล่าวขอบคุณเบา ๆ แล้วนั่งลง

หญิงสาวนั่งตัวตรงและเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ฟาเบียนรู้สึกถูกใจเธอตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว ผู้หญิงสวย รูปร่างผอมบาง ตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ ทั้งผม และสีปากของเธอตรงใจ แล้วเวลาที่เธอเผยอปากพูดก็ดูเซ็กซี่ไม่เบาเขาหัวเราะขึ้นมาหึ ๆ

“เกรดเธอก็ใช้ได้นี่ อยู่ในระดับดีมาก ๆ ด้วย” เขาเอ่ยชม เธอยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน

ฟาเบียนนึกแกล้งจึงสัมภาษณ์เธอต่อเป็นภาษาฝรั่งเศส ปองรักออกอาการเหวอในตอนแรก

“เธอพูดภาษาฝรั่งเศสได้เหรอ”