อันอันฉันรักเธอ

สิบปีก่อน...“อันอัน! อังกอร์! อังกอร์!”เสียงแฟนคลับตะโกนก้องไปทั่วหลังจากที่ฉันร้องเพลงสุดท้ายจบลงและก้าวลงจากเวที เสียงเรียกร้องทั้งจากหนุ่ม ๆ สาว ๆ ดังสนั่นจนทีมงานหลังเวทีหันมามองหน้ากันเป็นแถวฉันที่ตอนนี้เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดสีขาวกับยีนส์ธรรมดา ๆ ยืนฟังเสียงเรียกชื่ออย่างคนยังตั้งตัวไม่ทัน ก่อนพยักหน้าให้โปรดิวเซอร์ แล้วรีบก้าวขึ้นเวทีอีกครั้งตามเสียงกรี๊ดที่แทบทำลมหายใจสั่นยืนมองทะเลคนตรงหน้า รอยยิ้มเจิดจ้าเต็มใบหน้า...แหม ใครจะไปคิดว่างานแฟนมีตติ้งของฉันจะจัดได้ใหญ่ขนาดนี้ สนามกีฬาแห่งชาติเลยนะจ๊ะคนดี! คนเป็นหมื่น!โอ๊ย ขนลุก!“โอ๊ย!”จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แก้มทั้งสองข้าง รีบยกมือจับทันทีเฮ้ย! ทำไมหน้าแม่ใหญ่ขนาดนี้เนี่ย!?“โอ๊ย!” อีกที คราวนี้เสียงดังมาจาก...ฉันเอง“นี่แน่ะ ยังไม่ยอมตื่นอีก! รู้มั้ยตอนนี้กี่โมงแล้ว!? วันนี้มีงานพิธีกรตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ ยังจะนอนอีก เดี๋ยวก็ไปถึงที่ถ่ายช้า!”เสียงแม่ดังมาพร้อมมะเหงกลงกลางหัวฉันอย่างจัง“แม่อ่ะ! อันกำลังฝันหวานอยู่เลย!” ฉันพูดพลางขยี้หัวงง ๆ“ฝันหวานอะไรอีก! รีบตื่นไปแต่งตัวได้แล้ว งานก็ต้องไปให้ตรงเวลา จะได้ไม่เสียชื่

ภูผาก้าวลงจากรถตู้ของบริษัทที่มาส่งถึงหน้าบ้านด้วยสีหน้านิ่งขรึมแต่ในหัวของเขากลับไม่ยอมอยู่นิ่งตาม เพราะยังคงวนเวียนกับคำพูดของ ยัยเตี้ยตาโต ที่พูดใส่เขาเมื่อวันก่อน หลังจากจบการอัดรายการเพลงชื่อประหลาดนั่นไปตอนนั้นเขาโกรธมาก...โกรธจนแทบอยากเดินหนีออกจากสตูฯ ไปให้ไกลจากเสียงของเธอแต่พอเวลาผ่านไป เขากลับนั่งคิดซ้ำไปซ้ำมา...แล้วก็ค่อย ๆ ยอมรับอย่างพ่ายแพ้ในใจว่า ยัยนั่นพูดถูกทุกอย่าง“ในเมื่อคุณรับงานแล้ว ก็ช่วยมีความรับผิดชอบหน่อยเถอะ ทำให้สุดความสามารถ ไม่ใช่มายืนเฉย ๆ แบบนี้ ถ้าคุณไม่ตั้งใจจริง ก็ลาออกไปซะ...”เสียงใส ๆ ของเธอยังดังก้องอยู่ในหัว ไม่ว่าจะพยายามสลัดออกแค่ไหนก็ตามเขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก็แค่โดนเด็กผู้หญิงตัวเล็กว่ากลับไม่กี่คำ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าแบบนี้ก็ไม่รู้สุดท้าย...เขาก็ต้องยอมจำนนต่อความจริงภูผาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาพี่โชค ผู้จัดการส่วนตัวที่ดูแลเขามาตั้งแต่เข้าวงการ พี่ชายอีกคนที่รู้จักนิสัยเขาดีที่สุด“พี่โชคครับ...ส่งสคริปต์เทปต่อไปมาให้ผมหน่อยนะครับ”เสียงเขานิ่งแต่แน่วแน่กว่าทุกครั้งหลังจากวางสาย เขาเผลอยกมุมปากขึ้นนิด ๆ อย่างขัดใจตัวเอง

ภูผาเดินเข้าห้องพัก วางสัมภาระทั้งหมดลงอย่างระมัดระวัง ก่อนเอนตัวลงบนโซฟาตัวโปรดด้วยท่าทีผ่อนคลาย รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าคม“วันนี้สนุกจริง ๆ ได้แกล้งยัยเตี้ยตาโตอีกแล้ว” เขาคิดอย่างอารมณ์ดีภูผา หรือที่แฟน ๆ รู้จักกันในชื่อ ซันซัน คือหนึ่งในสมาชิกของวงบอยแบนด์ที่เปิดตัวมาได้ราวสองปี วงของเขามีเพลงที่พอจะติดหูคนฟังอยู่บ้าง แต่ยังไม่ถึงขั้นโด่งดังเป็นพลุแตกตามที่ค่ายเพลงและต้นสังกัดคาดหวัง ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเชื่อมั่นว่า ความพยายามและแรงใจที่เขากับเพื่อน ๆ ทุ่มเทลงไป จะผลิดอกออกผลสักวันช่วงนี้งานเพลงเริ่มซาลง บริษัทจึงเริ่มมองหาช่องทางใหม่ให้เขา โดยใช้ “หน้าตาหล่อเข้มโดดเด่นกว่าใครในวง” เป็นใบเบิกทาง สุดท้าย ภูผาก็ได้รับมอบหมายให้เป็นพิธีกรรายการเพลงชื่อดัง งานที่เจ้าตัวไม่ได้เต็มใจนัก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เมื่อผู้บริหารพูดเสียงแข็งว่า “นี่คือก้าวแรกของงานแสดงในอนาคต”ภูผาเป็นลูกชายคนเล็กของครอบครัวที่มีลูกสองคน พ่อแม่ของเขาไม่เห็นด้วยกับการเข้าวงการบันเทิงนัก เพราะหวังให้เขาเดินตามรอยพี่ชายที่กำลังเรียนอยู่คณะแพทยศาสตร์ และวางแผนศึกษาต่อระดับปริญญาโทและเอกในสาขาเฉพาะทาง ทว่าภูผากล

หลังจากหมดงานพิธีกรแล้วชีวิตของอันอันก็กลับเข้าสู่โหมดวุ่นวายเต็มตัวอีกครั้งทั้งเรียน ทั้งช่วยงานที่บ้าน เรียกได้ว่าแทบไม่มีเวลานั่งเฉยเลยสักวันนอกจากเรียนในมหาวิทยาลัย เธอยัง “หารายได้พิเศษ” ด้วยการช่วยป๊าแม่ดูแลร้านเกี๊ยวของครอบครัวเช้าไปเรียน บ่ายหรือเย็นมาช่วยรับออเดอร์ ล้างจาน ปิดร้าน วนลูปชีวิตที่ทั้งเหนื่อยแต่ก็อบอุ่นใจอย่างมีความสุขบางครั้งก็มีลูกค้าขาจรที่จำเธอได้จากรายการ เพลงเพลินบันเทิงใจพอเห็นหน้าเท่านั้นก็ร้องเสียงดังอย่างตื่นเต้น“นั่นน้องอันอันใช่ไหมคะ!? ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหม~”อันอันยิ้มแป้นทันที “ได้เลยค่า~ ช่วยรีวิวว่าเกี๊ยวร้านอันอร่อยที่สุดในประเทศด้วยนะคะ!”เรียกได้ว่าไม่เสียชื่อพิธีกรสายฮา เพราะเธอไม่พลาดจะใช้ทุกจังหวะโปรโมตร้านไปในตัวลูกค้าหลายคนก็เลยกลายเป็นขาประจำ บางคนถึงกับพูดขำ ๆ ว่า“มากินเกี๊ยวเพราะหิว หรือเพราะอยากถ่ายรูปกับน้องอันอันก็ไม่รู้~”อันอันหัวเราะร่า “จะเหตุผลข้อไหนก็ได้ค่ะ~ ร้านเกี๊ยวของอันอันยินดีต้อนรับเสมอ!”และในขณะที่ชีวิตกลับมาเรียบง่ายอีกครั้งเธอก็ยังคงยิ้มได้เสมอ เพราะไม่ว่าจะอยู่บนเวทีหรือหลังเคาน์เตอร์ร้านอาหารอันอันก็ยังคง

เจ๊หวานยืนเท้าสะเอว มือหนึ่งถือโทรศัพท์ไถฟีดข่าวอย่างเอาเป็นเอาตายพอเห็นรูปอัญชันยืนแนบชิดภูผาในงานแถลงข่าวเมื่อวานนี้เท่านั้นแหละ“โอ๊ยยยย! ยืนชิดน้องซันสุดหล่อของฉันจนแทบจะสิงเข้าไปอยู่ในร่างแล้วนะ ยัยอัญชรา!!”เสียงบ่นดังแหลมจนอันอันที่นั่งปอกแอปเปิ้ลอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งตามเจ๊หวานไม่หยุด ยังไถสกรีนให้ดูอีกรอบพร้อมทำหน้าฟึดฟัด“ดูสิอัน! หน้าด้านสุด ๆ! แบบนี้ไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีเลยเหรอเนี่ย!? ดูก็รู้ว่าเป็นข่าวปลอมทั้งนั้น ค่ายน้องซันก็ทำกันลง…โอ๊ยย เจ๊โมโห!”จากนั้นเจ๊หวานก็ยกมือขึ้นมากุมอก ทำท่าเหมือนจะเป็นลม“เดี๋ยวนี้ไม่เห็นซันยิ้มเลย เจ๊แทบจะใจสลายแล้วนะลูก… ฮือออ น้องซันของเจ๊~~~”อันอันได้แต่หันไปยิ้มอ่อน ไม่อยากรับรู้ข่าวของ “เขา” อีกต่อไปเพียงได้ยินชื่อ…หัวใจของเธอก็กระตุกวาบ ทั้งที่คิดว่าผ่านมาเกือบปี ความรู้สึกน่าจะสงบลงแล้วแท้ ๆเพื่อเบนความคิดตัวเอง เธอรีบยิ้มสดใสใส่เจ๊หวาน“วันนี้เจ๊มาพอดีเลย อันเพิ่งคิดสูตรเกี๊ยวใหม่ได้ เดี๋ยวทำให้ชิมน้า~”เจ๊หวานตาโตทันที “ดีเลย! เจ๊จะได้กินดับโมโหเนี่ย!เจ๊โทรไปถามตาโชคมาแล้ว ตานั่นก็อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ บอกว่า ‘เป็นข่าวจริง’ เจ๊แทบจะ