บทที่ 16

ทานข้าวเสร็จมโนราห์ก็เข้ามาทำความสะอาดห้องนอน ห้องนี้รอบข้างเป็นไม้ล้วน เตียงนอนก็เป็นไม้ ซึ่งมีที่นอนบางๆ วางรองอยู่

ส่วนห้องน้ำอยู่ด้านนอก เพราะเป็นบ้านข้าราชการเก่า ห้องของท่านพลเอกเรวทัตพ่อของเธอ ถูกต่อเติมใหม่หมดรวมทั้งทำห้องน้ำใหม่เพื่ออำนวยความสะดวกในห้องนอนด้วย

เมื่อคืนนี้ไม่ได้นอนทั้งคืน พอทำความสะอาดเสร็จมโนราห์ก็เลยนอนเอาแรง ถึงที่นอนจะแข็งหน่อยแต่ก็ดีเท่าไรแล้วที่ยังมีที่ให้นอน

จนถึงตอนเที่ยง.. พ่อก็กลับมาตามที่บอกไว้ แต่เห็นว่าลูกสาวยังนอนหลับอยู่ ท่านก็เลยเอาอาหารที่ซื้อติดมาด้วยวางไว้ให้และเขียนโน้ต

บ่ายคล้อยหญิงสาวก็ตื่นขึ้นมา เห็นแบบนี้อดน้ำตาไหลไม่ได้ เธอไม่ค่อยได้สัมผัสความรักจากพ่อมากนัก เพราะจะโทรคุยกันแต่ละที ก็ต้องหาเวลาที่พ่อว่างที่สุด พอมาเห็นมุมที่อบอุ่นของพ่อ ก็ทำให้อดมีน้ำตาไม่ได้

มโนราห์ทานข้าวและทำความสะอาดบ้านทั้งหลังเสร็จก็เย็นมากแล้ว เธอก็เลยคิดว่าออกมาเดินดูบรรยากาศรอบค่ายทหารหน่อยเพื่อรอพ่อกลับ

ค่ายทหารที่นี่กว้างขวางใหญ่โต บรรยากาศรอบข้างมีแต่ภูเขา และสิ่งปลูกสร้างที่ทหารจำเป็นต้องใช้งาน แถมยังมีเฮลิคอปเตอร์เก่าๆ ตรงทางเข้าที่ปลดประจำการแล้ว ตั้งโชว์ไว้เพื่อให้เป็นที่ถ่ายรูปของหลายๆ คน

"เขาให้ขึ้นได้หรือเปล่าเนี่ย?" มโนราห์เห็นมีบันได ก็เลยอยากจะลองขึ้นดู หญิงสาวมองซ้ายมองขวา ก่อนที่จะปีนขึ้นไป

"กรี๊ดดดดด" ขึ้นไปถึงก็เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ

ตุ๊กแก! ตุ๊กแก!! แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ตกใจเสียงกรี๊ดเช่นกัน

"ออกไปนะ! กรี๊ดดด" หญิงสาวถอยหลังออกมาแบบไม่ได้ดูด้านหลัง ขาเรียวก้าวผิดร่างของเธอลอยลงมาจากเฮลิคอปเตอร์

หมั่บ! "คุณนั่นเอง" ก้องหล้าได้ยินเสียงผู้หญิงกรี๊ดตั้งแต่ทีแรกก็เลยรีบวิ่งมาดู โชคดีที่มาทันตอนเธอตก "คุณเป็นอะไรไหม"

"ฉันกลัว" หญิงสาวหันกลับมาแล้วกอดผู้ชายที่อุ้มเธอไว้แน่น

บี๊กก!!! ทั้งสองยังไม่ได้พูดอะไรกันเลยด้วยซ้ำ ก็ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้น

ก้องหล้ารีบปล่อยมโนราห์ให้ยืน แล้วหันกลับไปมองว่าเป็นรถของใคร

"??" แค่มองรถเธอก็รู้แล้วว่ามันเป็นรถของใคร จากที่เกาะก้องหล้าอยู่มโนราห์รีบปล่อยมือนั้นออก "ขอบคุณมากนะคะ" มโนราห์หันมาขอบคุณก้องหล้าด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจ ไม่รู้เธอจะตกใจอันไหนก่อนดี ระหว่างเจอตุ๊กแก จนตกจากเฮลิคอปเตอร์เก่า หรือคนที่กำลังลงจากรถตอนนี้

"เธอนี่ทำให้ฉันแปลกใจได้ทุกครั้งที่เจอหน้าเลยนะ" เจ้าของรถคันนั้นเดินเข้ามาทักด้วยคำพูดที่ไม่รื่นหูเท่าไร

ส่วนก้องหล้าตอนนี้ยืนตัวตรงทำความเคารพแบบรู้งาน เพราะคนที่ลงจากรถมายังอยู่ในเครื่องแบบของท่านผู้พัน

"ทหารเกณฑ์งั้นเหรอ?" ผู้พันกองทัพมองดูชุดที่อีกฝ่ายใส่ก็รู้แล้ว

"ครับผม" ก้องหล้ายังคงอยู่ในท่าเดิม มือแนบลำตัวขาทั้งสองข้างชิดกัน

"คุณมาที่นี่ได้ยังไง"

"แน่ใจนะว่าที่ถามไม่รู้จริงๆ"

มโนราห์หันไปมองดูก้องหล้าที่ยังยืนตัวตรงอยู่ เธอก็เลยรีบเดินหนีจากตรงนี้เพราะไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนด้วย ที่ไม่อยากให้เดือดร้อนเพราะคิดว่าเขาคงเข้าใจผิด แต่เธอก็ไม่คิดจะอธิบายอะไร ในเมื่อตัวเธอก็ไม่ได้ดีเลิศในสายตาของเขาอยู่แล้ว

"ดูนายจะชอบเฮลิคอปเตอร์เก่าลำนี้นะ" พอมโนราห์ไปแล้วผู้พันกองทัพก็หันมาพูดกับพลทหาร

แต่ก็ไม่มีคำตอบใดจากปากของพลทหารก้องหล้า นอกจากยังคงยืนตัวตรงทำความเคารพ

"ถ้านายชอบมากก็ทำความสะอาดให้เอี่ยม ถ้าทำความสะอาดไม่เสร็จไม่ต้องไปจากตรงนี้"

"ทำความสะอาดเฮลิคอปเตอร์ครับผม" พลทหารก้องหล้าต้องได้ตอบรับคำสั่งนั้น

กองทัพขับรถตามหลังเธอมาจนถึงบ้านหลังที่ท่านพลเอกพักอาศัยอยู่

ตอนนี้มโนราห์คิดว่าพอจะรู้แล้วทำไมเขาถึงมาที่นี่ได้ คงเพราะฝีมือของพ่อ ก็ท่านเป็นพ่อต้องห่วงลูกเป็นธรรมดา

"โอ๊ย" หญิงสาวที่กำลังจะเดินเข้าห้องถูกกระชากตัวให้หยุดไว้ก่อน และที่เธอร้องโอ๊ยเพราะเจ็บมือตอนตกลงมา และเขาก็ดึงถูกตรงที่เธอเจ็บ

"ฉันจะเอายังไงกับผู้หญิงแบบเธอดี"

"ผู้หญิงแบบฉันเป็นยังไงหรือคะ"

"อย่าบอกนะไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นยังไง"

"ถ้าคุณรู้ว่าฉันเป็นยังไงก็พูดมาสิ"

"พูด? ขนาดไม่พูดฉันยังถูกเล่นงาน"

"ใครเล่นงานคุณ" 

กองทัพหยิบเอกสารด่วนออกมาวางใส่มือให้กับเธอได้ดู เพราะมันเป็นการสั่งย้ายให้มาช่วยงานที่นี่ นั่นหมายถึงต้องเป็นคนที่ใหญ่มากถึงสามารถสั่งย้ายเขาชั่วคราวได้

มโนราห์เปิดดูเอกสารแล้วรีบพับเก็บไว้ส่งคืนให้กับเขา แค่นี้ก็รู้แล้วว่าคงเป็นฝีมือของพ่ออีกนั่นแหละ

"เดี๋ยวฉันจะคุยกับพ่อให้"

"คุยว่าอะไร"

"ก็ย้ายคุณกลับไปที่เดิมไง"

"จะให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่าเดิมน่ะสิไม่ว่า"

"ฉันผิดอีกแล้วใช่ไหม" ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แทบเอาตัวไม่รอดเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอจะมีแรงที่ไหนไปทำอะไรคนอื่นได้

"เธอร้องไห้เหรอ" ประโยคนี้ถ้าออกจากปากของคนที่รักกัน มันคงเป็นการห่วงใย แต่พอออกจากปากของคนที่มองเธอในแง่ร้าย มันก็เลยเป็นการถามแบบประชดประชัน

แกร็ก..แอดดด...

มโนราห์ยังไม่ได้ตอบเขากลับประตูบ้านก็ถูกเปิดเข้ามาก่อน มือเรียวรีบเช็ดน้ำตาออก เพราะคนที่เปิดเข้ามาก็คือพ่อ

"มาแล้วเหรอ"

"มาแล้วครับ"

"พักสักวันค่อยเข้าไปรายงานตัว"

"ครับผม"

"แล้วนี่เราเป็นอะไร" สายตาของพ่อมองไปดูลูกสาวที่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองสบตาพ่อด้วยซ้ำ

"ทำไมคุณพ่อถึง.." มโนราห์อยากจะถามว่าทำไมพ่อถึงย้ายเขามา แต่ถึงเธอไม่ถามท่านก็รู้ว่าลูกสาวอยากรู้เรื่องอะไร

"หนูไม่ชอบเหรอ"

"ชอบสิคะ เซอร์ไพรส์จนน้ำตาไหลเลย" หญิงสาวรีบปาดน้ำตาที่เหลืออยู่ออก แล้วซบใบหน้างามลงกับลำแขนของคนเป็นสามี

กองทัพปลายสายตามองดูผู้หญิงข้างๆ เล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้พูดหรือทำอะไรเพราะยังอยู่ต่อหน้าผู้บังคับบัญชา

"พอจะนอนได้ไหมล่ะห้องนั้น เดี๋ยวพ่อให้คนมาตกแต่งภายในให้"

"นอนได้ค่ะ" หญิงสาวรีบตอบไป อยากจะรู้เหมือนกันเขาจะทนความลำบากได้ไหม ที่นอนก็แข็งกระด้าง ห้องก็ไม่มีแอร์ แถมห้องน้ำยังอยู่ด้านนอก