เข้าสู่ระบบ
รายงาน
ใจกลางเมืองกรุง ในคืนฝนตกสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ คือฉากชีวิตของ “รินรดา” หญิงสาวที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความหรูหราในเมืองใหญ่ หลังจาก “อาทิตย์” ผู้เป็นทั้งความรักและบาดแผลในหัวใจของเธอ ถูกต้องโทษจำคุก ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เต็มไปด้วยความผูกพันที่ทั้งหวานและเจ็บปวด เลิกรากันนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผู้ชายที่รู้จักเธออย่างลึกซึ้งเกินใครก็คือเขา แม้เขาจะมีข้อเสียมากมาย และทำให้เธอร้องไห้หลายครั้ง แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่า “มีค่า” เมื่อเวลาผ่านไป เธอได้รับจดหมายและความจริงบางส่วนที่เปิดเผยว่าอาทิตย์เพียงรับผิดโดยที่ตัวเองไม่ได้ก่อเพื่อปกป้องผู้หญิงคนอื่น ซึ่งเป็นอดีตของเขาเข้ามาเกี่ยวข้อง และความจริงที่ทำให้หัวใจเจ็บลึกขึ้นทุกครั้งที่รับรู้ รินรดาก็ยังไม่สามารถตัดใจจากเขาได้ จนวันที่อาทิตย์ได้รับการปล่อยตัว ทั้งคู่กลับมาเผชิญหน้ากับโลกความจริงที่ไม่สวยงาม มีคดีติดตัว แรงกดดันจากสังคม และบาดแผลในใจที่ยังไม่หาย แต่ท่ามกลางความไม่สมบูรณ์แบบนั้น ทั้งสองกลับเรียนรู้ว่าความรักไม่ได้หมายถึงความถูกต้องเสมอไป หากแต่คือการเลือกจะอยู่ข้างใครสักคน แม้โลกทั้งใบจะไม่เห็นด้วยก็ตาม
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
สายฝนแห่งความคิดถึง
ณ ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ดินแดนที่ไม่เคยเงียบสำหรับใครหลายๆ คน ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ
ถนนเปียกฝนสะท้อนเงาตึกสูงจนเหมือนโลกทั้งใบกำลังลอยอยู่บนผิวน้ำ ผู้คนมากมายเดินสวนกันผ่านหน้าห้างหรูใจกลางเมือง บางคนหัวเราะ บางคนกอดคนรัก บางคนรีบเดินกลับบ้านหลังเลิกงาน ชีวิตของทุกคนดูเร่งรีบและเต็มไปด้วยจุดหมาย ต่างจาก “รินรดา” หญิงสาววัยสามสิบหกปีที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนบริเวณโถงกลางของห้างด้วยสายตาว่างเปล่า เธอสวมเดรสสีครีมเรียบหรู ผมยาวสลวยปล่อยลงบนบ่า ใบหน้าสวยในแบบของผู้หญิงที่ผ่านความเจ็บปวดมามากพอจะยิ้มได้ทั้งที่หัวใจกำลังพัง ฝนกำลังตกหนักด้านนอก รินรดาก้มมองสมุดบันทึกสีดำในมือ ก่อนค่อย ๆ เปิดมันออกช้า ๆ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือของเธอ ทุกหน้าเขียนถึงผู้ชายคนเดิม ผู้ชายที่ตอนนี้อยู่ในเรือนจำ “วันนี้ฝนตกอีกแล้วนะ กรุงเทพฯ รถติดมากเหมือนเดิมเลย ฉันเดินผ่านร้านหนังจีนร้านเดิมที่เราเคยไปด้วยกัน แล้วก็คิดถึงคุณอีกแล้ว” เธอหยุดเขียน น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงบนหน้ากระดาษเงียบ ๆ สองเดือนแล้วที่ “อาทิตย์” หายไปจากชีวิตประจำวันของเธอ จากผู้ชายที่เคยโทรมาหาทุกคืน เคยนั่งฟังเพลงจีนเก่า ๆ ด้วยกันจนเช้า เคยพาเธอขับรถเล่นตอนตีสองเพียงเพราะเธอบอกว่า “นอนไม่หลับ” ตอนนี้เขาเหลือเพียงเสียงผ่านโทรศัพท์ในห้องเยี่ยม ครั้งล่าสุดที่เจอกัน คือเมื่อเดือนก่อน เพียงสิบ นาทีผ่านกระจกหนาเย็นเยียบ “ร้องไห้อีกแล้วเหรอคนดี” น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นของเขาในวันนั้นยังชัดอยู่ในหัวใจเธอเสมอ ทั้งที่คนในชุดนักโทษควรเป็นฝ่ายอ่อนแอ แต่กลับเป็นเขาที่เอาแต่ยิ้มปลอบเธอ “เดี๋ยวพี่ก็ออกไปหา” รินรดาหลับตาลงช้า ๆ เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน คิดถึงผู้ชายที่ทำให้เธอร้องไห้มากที่สุดในชีวิต และรักมากที่สุดเช่นกัน อาทิตย์อายุมากกว่าเธอยี่สิบปี ตอนเธออายุสามสิบหก เขาก็ห้าสิบหกแล้ว เขาไม่ใช่ผู้ชายสมบูรณ์แบบ ตรงกันข้าม…เขาเต็มไปด้วยข้อเสีย เจ้าชู้ เอาแต่ใจ ชอบหายไปเป็นวัน และเคยทำให้เธอร้องไห้นับครั้งไม่ถ้วน ทั้งคู่เลิกกันมากกว่ายี่สิบครั้ง ทุกครั้งรินรดาคิดว่า “พอแล้ว” แต่ทุกครั้งอาทิตย์ก็กลับเข้ามาในชีวิตเธออีก ไม่ใช่ด้วยเงิน ไม่ใช่ด้วยคำพูดหวานเลี่ยน แต่เป็นความอบอุ่นบางอย่างที่หาไม่ได้จากใคร เขารู้ว่าเธอกลัวฟ้าร้อง รู้ว่าเวลาเธอเสียใจจะชอบกินชาเขียวหวานน้อย รู้ว่าเธอชอบดูหนังจีนกำลังภายในก่อนนอน รู้แม้กระทั่งว่าเธอร้องไห้ง่ายเวลาโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว และที่น่ากลัวที่สุดคือ เขารู้วิธีทำให้เธอรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นขึ้นเบา ๆ ชื่อ “เฮียภพ” ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “ริน เย็นนี้ว่างไหม” “ค่ะ มีอะไรเหรอคะ” “พี่อาทิตย์ฝากของไว้ให้” หัวใจเธอกระตุกทันที ฝนตกหนักตอนเธอมาถึงร้านแจ๊ซเก่าในทองหล่อ ร้านเดิมที่เธอเจออาทิตย์ครั้งแรกเมื่อสามปีก่อน วันนั้นเธอเพิ่งทะเลาะกับหัวหน้าเรื่องงานและนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวหน้าร้าน ขณะฝนตกจนถนนแทบมองไม่เห็น ผู้ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า “ร้องไห้เพราะผู้ชาย หรือเพราะชีวิต” รินรดาเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา “ต่างกันเหรอคะ” อาทิตย์หัวเราะเบา ๆ “เก่งนะเรา” นั่นคือประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอ หลังจากวันนั้น ผู้ชายคนนี้ก็เดินเข้ามาในชีวิตเธอช้า ๆ เขาพาเธอไปกินร้านอาหารจีนเก่าแก่ พาไปดูหนังจีนโรงเล็ก ๆ เปิดเพลงจีนยุคเก่าให้ฟังตอนรถติด และชอบพาเธอขับรถเล่นตอนกลางคืน “กรุงเทพฯ ตอนตีสามสวยกว่าตอนกลางวันอีกนะ” เขาเคยพูดแบบนั้น ขณะจอดรถมองวิวริมแม่น้ำเจ้าพระยา ลมกลางคืนพัดผมเธอปลิวเบา ๆ อาทิตย์ยื่นบุหรี่ให้ แต่เธอส่ายหน้า “หนูไม่สูบ” “ดีแล้ว อย่าเหมือนพี่เลย” รินรดาหันไปมองเขา “พี่ดูเหมือนคนมีความลับเยอะนะ” อาทิตย์หัวเราะในลำคอ “แล้วเรากลัวไหม” “ไม่รู้สิคะ” “ถ้ากลัว ยังหนีทันนะ” แต่เธอไม่ได้หนี ตรงกันข้าม…เธอกลับตกหลุมรักเขามากขึ้นทุกวัน เฮียภพยื่นซองสีน้ำตาลให้เธอ ด้านในมีจดหมาย และโทรศัพท์เครื่องเก่าของอาทิตย์ “ตำรวจเพิ่งคืนของบางส่วนมา พี่อาทิตย์ฝากไว้ให้ริน” รินรดารับมันมาด้วยมือสั่น ๆ เธอเปิดอ่านข้อความในจดหมายช้า ๆ “ถ้ารินได้อ่านจดหมายนี้ แปลว่าพี่ยังออกไปไม่ได้ พี่รู้ว่าพี่ทำให้เราร้องไห้เยอะ แต่สำหรับพี่…เราไม่เหมือนใคร” น้ำตาหยดลงบนหน้ากระดาษ “ถ้าวันหนึ่งรินอยากเดินออกไป พี่จะไม่รั้ง แต่ถ้ายังรอพี่อยู่ ช่วยฟังเพลงโปรดของเราบ้างนะ” รินรดากัดริมฝีปากแน่น เฮียภพถอนหายใจเบา ๆ “คดีนี้มันไม่ง่าย” “หมายความว่าไงคะ” “พี่อาทิตย์รับผิดแทนใครบางคน” หัวใจเธอเย็นวาบ “ผู้หญิงเหรอคะ” เฮียภพเงียบ รินรดาหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาไหล “ต่อให้อยู่ในคุก เขาก็ยังเลือกปกป้องผู้หญิงคนอื่น” คืนนั้นเธอกลับคอนโดคนเดียว ห้องหรูวิวแม่น้ำเจ้าพระยาที่เคยทำให้เธอตื่นเต้นในวันแรก ตอนนี้กลับเงียบจนเหมือนห้องว่างเปล่า รินรดาเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าของอาทิตย์ ภายในมีคลิปวิดีโอหนึ่งไฟล์ ภาพของอาทิตย์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาดูผอมลงมากในชุดนักโทษสีซีด แต่ยังยิ้มเหมือนเดิม “อย่าร้องนะคนดี เดี๋ยวไม่สวย” น้ำตาเธอไหลทันที “พี่รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนดี พี่เจ้าชู้ พี่ทำให้เราร้องไห้” เขาหยุดไปชั่วครู่ “แต่พี่ไม่เคยรักใครเท่าเรา” รินรดาร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียวกลางห้อง กรุงเทพฯ ภายนอกหน้าต่างยังเต็มไปด้วยแสงไฟ รถยังวิ่งไม่หยุด ผู้คนยังใช้ชีวิตต่อไป แต่โลกของเธอหยุดอยู่ตรงนี้ หยุดอยู่ที่ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งกำลังถูกขังอยู่หลังกำแพงสูงบทล่าสุด
รักศิวิไลของรินลดา หัวใจที่เติบโตจากสายฝน
คืนนั้นกรุงเทพฯ มีฝนตกปรอย ๆ เหมือนตั้งใจจะทำให้ความทรงจำบางอย่างกลับมาชัดขึ้นกว่าทุกวัน รินรดานั่งอยู่ริมหน้าต่างในคอนโดเดิม แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกว่างเปล่าแบบเมื่อก่อน หากแต่เป็นความเงียบที่ “อยู่ร่วมได้” โทรศัพท์สั่นเบา ๆ หน้าจอสว่างขึ้นเป็นชื่อที่ไม่คาดคิดมานาน “เฮียภพ” “ริน…พี่อาทิตย์กลับมาแล้วนะ” เธอนิ่งไปทั้งที่หัวใจเหมือนหยุดเต้น “กลับมา…ที่ไหนคะ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “กลับมาที่กรุงเทพฯ แต่ไม่ได้มาหาเรา” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับทำให้เธอ “นิ่ง” อย่างประหลาด เช้าวันต่อมา เธอเดินผ่านสะพานลอยเดิมที่เคยใช้เดินไปทำงาน และบังเอิญเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกล ๆ ด้านล่างของถนน เสื้อเชิ้ตสีเดิม ท่าทางคุ้นเคย แม้จะไกลจนมองไม่ชัด อาทิตย์ไม่ได้หันมา ไม่ได้เรียกชื่อเธอ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกำลังเรียนรู้เมืองนี้อีกครั้งในฐานะคนแปลกหน้า
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-17รักศิวิไลของรินลดา แม้ว่าโลกทั้งใบจะไม่เข้าข้างเลย
หลังจากวันนั้น ชีวิตของรินรดาและอาทิตย์ยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความจริงที่ไม่เคยเรียบง่ายอย่างที่หวังไว้เลย แม้ศาลจะมีคำตัดสินที่เบาลง แต่คดีของอาทิตย์ยังไม่จบโดยสมบูรณ์ เขายังคงต้องรายงานตัวเป็นระยะ และยังมีชื่อของเขาในแฟ้มประวัติที่ไม่อาจลบออกไปได้ง่าย ๆ ในสายตาของบางคน เขายังเป็น “ผู้ชายที่มีอดีต” แต่ในสายตาของรินรดา เขายังเป็นคนเดิม…คนที่เธอเลือกแล้ว เช้าวันหนึ่งที่กรุงเทพฯ แดดจัดผิดปกติ อาทิตย์นั่งอยู่ริมระเบียงคอนโด มองแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลเอื่อยเหมือนไม่เคยสนใจความวุ่นวายของเมืองใหญ่ เขาถือแก้วกาแฟไว้ในมือ แต่แทบไม่ได้ดื่ม รินรดาเดินออกมาจากห้องนอน สวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวม ผมยังเปียกจากการอาบน้ำ “ไม่ได้นอนอีกแล้วเหรอ” เธอถามเบา ๆ อาทิตย์ยิ้มบาง ๆ “นอนแล้ว…แค่ไม่นาน” เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา ก่อนจะเอนหัวลงบนไหล่กว้างนั้นอย่างเงียบ ๆ ความเงียบระหว่างทั้งคู่ไม่ใช่ความอึดอัดอี
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-17รักศิวิไลของรินลดา หัวใจเลือกเธอ
สามวันต่อมา เธอไปเยี่ยมอาทิตย์อีกครั้ง เรือนจำในวันที่ฝนตกดูหม่นหมองกว่าทุกครั้ง อาทิตย์ผอมลงมาก แต่ยังยิ้มทันทีที่เห็นเธอ “คิดถึงจัง” “พี่โกหกหนูอีกหรือเปล่า” เขาชะงัก “เรื่องอะไร” “เรื่องผู้หญิงคนนั้น” อาทิตย์ถอนหายใจ “พี่ไม่ได้อยากปิดบัง” “แต่พี่ก็ปิด” “พี่ไม่อยากให้เราคิดมาก” รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตา “หนูควรชินใช่ไหมคะ” เขามองเธอนิ่งผ่านกระจก สายตาคู่นั้นยังอบอุ่นจนเธอเกลียดตัวเองที่ยังรักเขาไม่ลง “ขอโทษนะคนดี” “พี่เคยรักหนูจริงไหม” อาทิตย์ยิ้มจาง ๆ “ถ้าไม่รัก พี่คงไม่เจ็บเวลาทำเราเสียใจ” เวลาสิบ นาทีผ่านไปเร็วเสมอ ก่อนกลับ เขายกมือแตะกระจกเบา ๆ รินรดายกมือแตะตาม แม้ไม่สามารถสัมผัสกันได้จริง ๆ แต่เพียงแค่นั้น หัวใจเธอก็สั่นไหวจนแทบทนไม่ไหว หลังวันนั้น รินรดาเริ่มฝันถึงอดีตบ่อยขึ้น คืนแรกที่เธอกับอาทิตย์จูบกัน คืนที่
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-17รักศิวิไลของรินลดา สายฝนแห่งความคิดถึง
ณ ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ดินแดนที่ไม่เคยเงียบสำหรับใครหลายๆ คน ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ถนนเปียกฝนสะท้อนเงาตึกสูงจนเหมือนโลกทั้งใบกำลังลอยอยู่บนผิวน้ำ ผู้คนมากมายเดินสวนกันผ่านหน้าห้างหรูใจกลางเมือง บางคนหัวเราะ บางคนกอดคนรัก บางคนรีบเดินกลับบ้านหลังเลิกงาน ชีวิตของทุกคนดูเร่งรีบและเต็มไปด้วยจุดหมาย ต่างจาก “รินรดา” หญิงสาววัยสามสิบหกปีที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนบริเวณโถงกลางของห้างด้วยสายตาว่างเปล่า เธอสวมเดรสสีครีมเรียบหรู ผมยาวสลวยปล่อยลงบนบ่า ใบหน้าสวยในแบบของผู้หญิงที่ผ่านความเจ็บปวดมามากพอจะยิ้มได้ทั้งที่หัวใจกำลังพัง ฝนกำลังตกหนักด้านนอก รินรดาก้มมองสมุดบันทึกสีดำในมือ ก่อนค่อย ๆ เปิดมันออกช้า ๆ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือของเธอ ทุกหน้าเขียนถึงผู้ชายคนเดิม ผู้ชายที่ตอนนี้อยู่ในเรือนจำ “วันนี้ฝนตกอีกแล้วนะ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-17
You may also like
คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่935.3K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า156.2K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้203.8K viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน
ลานิรินน์72.0K viewsหกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า
เจียงจื่อหยา81.3K viewsภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก
ซ่งจิ้น52.8K views
New Release Novels
อินฟูขายเสียว
เฮียกังฟู413 viewsโฉมงามร้อนราคะ [BDSM] + [NC30+] + [PWP]
ณ ธารา121 viewsตามรักเติมเต็ม
จินต์พิชา80 viewsอยู่ดีๆ ก็กลายเป็นเมียหมอ
แคลร์ออสติน222 viewsเซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง
คุณธิดา351 viewsอุบัติรักสามีจอมบงการ ฉบับสมบูรณ์
ดวงดาหลา สรีสามัญ คมงิ้วเริงรำ31 views
